World of Warcraft: Legion
Καταταγείτε, μας έλεγαν...
Καταταγείτε, μας έλεγαν…
Βέβαια, δε μιλάμε για κατάταξη στις καταταλαιπωρημένες και μονίμως απλήρωτες λεγεώνες στις εσχατιές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (του Ρενέ Γκοσινί, προφανώς) μα για τo κάλεσμα της Blizzard να αντιμετωπίσουμε τις «λεγεώνες» των δαιμόνων που απειλούν το δύσμοιρο Azeroth με ολική καταστροφή ακόμα μία φορά. Μπορεί η ουσιαστική εμπειρία του υπογράφοντος να είχε σταματήσει κάποια expansions πίσω (παρακολουθώντας βέβαια από κοντά τις όποιες εξελίξεις συνέβαιναν στον μόνιμα ζωντανό, εικονικό σύμπαν του παιχνιδιού), η κλήση όμως που έλαβε κάπου στα μέσα Αύγουστου από τον αρχισυντάκτη για να ανάληψη του review, ξύπνησε μέσα του αναμνήσεις και γλυκές θυμησιές ενός μακρινού, σχετικά, gaming παρελθόντος.
Όταν κυριολεκτικά έχεις αφιερώσει μερικά από τα καλύτερα σου χρόνια σε ένα παιχνίδι, η ευκαιρία επιστροφής στον κόσμο του, δημιουργεί ένα μελιχρό συναίσθημα ανυπομονησίας και προσμονής. Να δεις τι έχει αλλάξει, τι έχει μείνει ίδιο στα «χώματα» που έχουν γραφτεί κάποιες από τις πιο έντονες και διασκεδαστικές gaming περιπέτειές σου. Μακριά, πλέον, από το αγχώδες raiding και το κυνήγι του καλύτερου loot. Με μια ματιά πιο νηφάλια, πιο…casual. Καταταγείτε μας έλεγαν… Το τυρακί το τσιμπήσαμε, προφανώς, και ο αρχικός σχεδιασμός του «έλα μωρέ, κάνα διωράκι μέχρι να βγει το review» πήγε περίπατο και κυλήσαμε σε γνωστές «λούπες» ακύρωσης κοινωνικών υποχρεώσεων, ανάλυσης boss fights την ώρα της δουλειάς και αναζήτησης βελτιστοποίησης του χαρακτήρα μας στα διάφορα fora. Κλασικά εικονογραφημένα. Το θέμα με το Legion, είναι πως αν κάποτε είχες ερωτευτεί τον κόσμο του WoW (ή είσαι ακόμα «εγκλωβισμένος» σε αυτόν), τότε ευκολότατα βρίσκεις όλα εκείνα τα στοιχεία που θα σε κάνουν να ξαναπέσεις στην αγκαλιά του.
Θα ακουστούμε λίγο αφοριστικοί εδώ, αλλά το expansion έχει συγκεκριμένο στόχο και σκοπό. Να κρατήσει προφανώς την εγκαταστημένη και πιστή fan base (η οποία θα συνεχίζει να παίζει μάλλον για πάντα), αλλά και τραβήξει πίσω παίκτες που έχουν αφήσει το παιχνίδι εδώ και χρόνια. Επιστροφή στο Azeroth, χρήση γνωστών και αγαπημένων χαρακτήρων του lore (και απόπειρα κλεισίματος της ιστορίας τους) και εισαγωγή κάποιων πιο user friendly μηχανισμών, σε πράγματα για οποία τα φωνάζαμε χρόνια. Αν δε θα σας είχε κινήσει το ενδιαφέρον τόσα χρόνια το WoW, αυτό δεν πρόκειται να γίνει ούτε τώρα. Το να αναλύσουμε το WoW και τη σημασία του, ενώ το προϊόν διανύει το 12ο έτος της ηλικίας του, είναι μάταιο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να αναφέρουμε και να κρίνουμε τις όποιες αλλαγές έκανε η Blizzard αυτή τη φορά.
Πρώτο και σημαντικότατο, η εκπλήρωση της υπόσχεσης της εταιρίας για πιο εύκολο και friendly/party based levelling up, instancing και questing στις levelling ζώνες. To γεγονός πως τα τέρατα στις zones, τα quest rewards, τα hit points των τεράτων στο 5man content και τα λάφυρα αυτών είναι προσαρμοζόμενα στο εκατοστέ level του παίκτη, εξασφαλίζει πως θα μπορείτε, για το αρχικό περιεχόμενο του παιχνιδιού τουλάχιστον, να παίξετε ανά πάσα στιγμή με φίλους και γνωστούς που δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με εσάς. Αν σκεφτεί κανείς πως το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας έχει μάλλον 30-ρίσει (με τους χρονικούς περιορισμούς που υπάρχουν), η αλλαγή αυτή επιτρέπει τη συνεργασία των παικτών, χωρίς να αποτελεί για κάποιον τροχοπέδη και εμπόδιο της εξέλιξής του. Επίσης, αν κάπου έχετε ξεχάσει ένα chain quest ή βαρεθείτε να βρίσκεστε για πολλές ώρες σε μία περιοχή, απλά παίρνετε το επόμενο fight path και βρίσκετε περιεχόμενο σχετικό και ανάλογο του επιπέδου σας.
Το σύστημα αυτό ισχύει για τις τέσσερις περιοχές ενώ η πέμπτη και τελευταία, το Suramar, είναι κλειδωμένη στο 110 level και θα την επισκεφτείτε μόνον αφού «χτυπήσετε» το level cap. Γενικά, το ανέβασμα του χαρακτήρα είναι ομαλό (μπορεί κάποιος να κάνει και power levelling μέσω των dungeons) με πληθώρα από chain quests, rewards και ιστορίες που σε ωθούν να τις διαβάσεις και να ασχοληθείς (όπως για παράδειγμα η εξιλέωση του Farondis στην Aszuna). Το storytelling στο πολύχρωμο θεματικό πάρκο που λέγεται WoW, ποτέ δεν ήταν το δυνατό του σημείο και αυτό είναι κάτι που συνεχίζεται και στο Legion.
Παρόλο που κάποιες αποστολές έχουν δυνατά cut scenes και βάζουν τον παίκτη σε άλλους ιστορικούς χαρακτήρες (δίνοντάς του την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει overpowered και διασκεδαστικές ικανότητες), παραμένουν λίγα και σίγουρα λιγότερα από αυτά που είχε υποσχεθεί η Blizzard. Στα πλαίσια της πιο φιλικής προς τον παίκτη εμπειρίας εντάσσεται και η πολλαπλή «κατοχύρωση» ενός τέρατος -με δικαίωμα στο loot- κάνοντας έτσι την ολοκλήρωση των quests πιο γρήγορη, βοηθώντας τις πιο αδύναμες σε damage κλάσεις να αποφεύγουν το κουραστικό mob killing. Σίγουρα κάποιοι πονηροί (του υπογράφοντος συμπεριλαμβανομένου) εκμεταλλεύονται πλήρως την κατάσταση, αφήνοντας κάτι δύσμοιρους warriors να καθαρίζουν τη μπουγάδα, αλλά είναι κάτι που το παιχνίδι χρειαζόταν καιρό τώρα.
Κατά τα ειωθότα, οι περιοχές είναι πανέμορφες με ποικιλία σε περιβάλλοντα και χρώματα. To αεικίνητο Dalaran, μικρό και νοικοκυρεμένο, αποτελεί το main hub του παιχνιδιού και έχει «εγκατασταθεί» στη νέα ήπειρο των Broken Isles. Στο κατάφυτο Val’Sharah θα ανακαλύψουμε τις απαρχές και τις ρίζες των Δρυιδιδων, στο ορεινό Storheim θα ξανασυναντήσουμε τους Vrykul (από το WotLK) στην αναζήτησή τους για την… «Valhalla» τους, στην ποικιλόμορφη Aszuna θα εντρυφήσουμε ακόμα περισσότερο στο Lore των Night Elves και μιας παρηκμασμένης φυλής μπλε Δράκων, ενώ στo επικίνδυνο και δύσβατο Highmountain θα ενισχύσουμε τις προσπάθειες των Tauren.
Τέλος, η τεράστια, για τα δεδομένα του WoW, πόλη-περιοχή Suramar, γεμάτη διαζώματα και επιβλητικά κτήρια, αποτελεί την end zone, όπου θα παρακολουθήσουμε τις τύχες μια «νέας» φυλής night elves, όντας την περισσότερη ώρα «μασκαρεμένοι» σαν ένα από αυτά, με πολλά πρωτότυπα και ιδιαιτέρα quests. Τις περιοχές, θέλετε ή όχι, θα τις γνωρίσετε, καθώς και εδώ, όπως και στο Warlords Of Draenor, το flying mount είναι κλειδωμένο πίσω από ένα μαραθώνιο από achievements.
