Cine-TV: Westworld
Άνθρωπος ή ανδροειδές, ποια είναι τελικά η διαφορά;
Άνθρωπος ή ανδροειδές, ποια είναι τελικά η διαφορά;
Μετά από αρκετούς μήνες υπομονής και αφού είχε προηγηθεί η ανακοίνωση της σειράς και η προβολή σχετικού, οπτικοακουστικού υλικού από αυτήν, το Westworld έφτασε επιτέλους στους τηλεοπτικούς δέκτες – και όχι μόνο – εκατομμυρίων θεατών ανά τον κόσμο. Μια σειρά που, αν μη τι άλλο, έχει συζητηθεί αρκετά το τελευταίο διάστημα, ενώ ενδέχεται η κουβέντα αυτή να συνεχιστεί για πολλά χρόνια ακόμα, ανεξάρτητα από τη συνολική διάρκεια που θα έχει το Westworld και το πλήθος των επεισοδίων του. Άλλωστε, κατά τη διάρκεια της πρώτης σαιζόν, το περιεχόμενο της οποίας αφορά το παρόν κείμενο, η σειρά ανανεώθηκε για μια ακόμα (τουλάχιστον) περίοδο. Ένα μάλλον ευχάριστο γεγονός, για τους απανταχού θιασώτες της.
Ας κάνουμε όμως αρχή, στην υφιστάμενη, σύντομη παρουσίαση για το Westworld, με μια απλή παραδοχή: σειρές σαν το Westworld δεν υπάρχουν στον σύγχρονο τηλεοπτικό χώρο, και αν υπάρχουν, είναι ελάχιστες τα τελευταία χρόνια. Διότι, δεν πρόκειται για μια ακόμα σειρά επιστημονικής φαντασίας ή ένα γουέστερν ή έναν συγκερασμό των δύο. Το Westworld είναι κατιτίς παραπάνω ή πολύ παραπάνω, ανάλογα με τον αποδέκτη, τον θεατή δηλαδή. Γιατί, ανεξαρτήτως ηλικίας, φυλής ή οικονομικής κατάστασης, τα βαθύτερα νοήματα με τα οποία ασχολείται η σειρά και τα οποία προσπαθεί να φέρει στο προσκήνιο, μέσα από την ιστορία της, ενδιαφέρουν τον καθένα ή θα έπρεπε, τέλος πάντων, να ενδιαφέρουν τους πάντες.
Το Westworld μεταφέρει τους θεατές σε ένα φουτουριστικό σκηνικό, σε ένα μάλλον όχι και τόσο απόμακρο μέλλον, όπου η πρόοδος στη δημιουργία τεχνητής νοημοσύνης έχει ως συνέπεια την κατασκευή ανδροειδών τα οποία έχουν τη δυνατότητα να μιμούνται επακριβώς την ανθρώπινη συμπεριφορά, εκδηλώνοντας παράλληλα διάφορα συναισθήματα, ανάλογα πάντα με τον προγραμματισμό τους. Σε ένα θεματικό πάρκο που παραπέμπει στην Άγρια Δύση, μερικούς αιώνες πριν από τη σύγχρονη εποχή, τα εν λόγω ανδροειδή «ζουν» καθημερινά, με σκοπό να εξυπηρετούν τις ανάγκες ή τις παρορμήσεις των πολυάριθμων επισκεπτών του, σε μια διαρκή λούπα, ανάλογα με το τρέχον σενάριο και τις συνθήκες.
Να σημειώσουμε ότι το δημιούργημα των Jonathan Nolan και Lisa Joy βασίζεται στην ομώνυμη ταινία από το μακρινό 1973, ενώ στη σειρά «παρελαύνουν» αρκετοί αξιόλογοι ηθοποιοί. Από την Thandie Newton και τον Jeffrey Wright, στην Evan Rachel Wood, τον James Marsden και τον Jimmi Simpson, έως τους Ed Harris και Sir Anthony Hopkins. Ένα cast που – κατά την άποψή μας – λειτουργεί αρμονικά, προσφέροντας έτσι στο κοινό μερικές ιδιαίτερα καλογυρισμένες σκηνές και ορισμένους απολαυστικούς διαλόγους. Βέβαια, το συγκεκριμένο σύνολο ηθοποιών υποστηρίζεται και από το αντίστοιχο σενάριο, το οποίο, παρά τις όποιες αδύναμες στιγμές του, κρίνεται αρκετά ικανοποιητικό, μετά και την ολοκλήρωση της πρώτης σαιζόν.
Από την άλλη, ο αργός ρυθμός εξελίξεων, τουλάχιστον στα αρχικά επεισόδια, από τα δέκα συνολικά στην πρώτη σαιζόν για το Westworld, ενδέχεται να αποθαρρύνει ορισμένους, ανυπόμονους θεατές ή άτομα που θα ήθελαν περισσότερη (ή πιο καταιγιστική) δράση σε μια σειρά. Η οποία δράση υφίσταται μεν, έστω και σε μικρές δόσεις, ενώ αποτελεί δε ένα κομμάτι από το συνολικό δημιούργημα. Αν μη τι άλλο, στους περισσότερο παρατηρητικούς, στους… «βετεράνους» των τηλεοπτικών σειρών, είναι έκδηλη η προσπάθεια να κτιστεί, αργά και σταδιακά, ένα στέρεο υπόβαθρο, ούτως ώστε να ακολουθήσουν έπειτα οι διάφορες αποκαλύψεις, το ζουμί της υπόθεσης, στην προκειμένη περίπτωση.
Διότι, κατά τη διάρκειά της, η σειρά «εξαπατά» σε κάποιο βαθμό τον (ανυποψίαστο) θεατή, παρουσιάζοντας σε πρώτο πλάνο μερικές εξελίξεις, που εν τέλει δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία, για το φινάλε της ιστορίας στην πρώτη σαιζόν, προσφέροντας παράλληλα ψίχουλα πληροφοριών για ορισμένους χαρακτήρες, έως ότου αποκαλυφθούν περισσότερες, πιο ζουμερές λεπτομέρειες για αυτούς ή η πραγματική φύση τους. Γιατί το Westworld δίνει ξεκάθαρα βάρος στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, ανθρώπων και ανδροειδών, έστω και αν τελικά ελάχιστοι είναι αυτοί οι οποίοι μονοπωλούν το ενδιαφέρον του κοινό, με περισσότερο χρόνο προβολής από τους υπόλοιπους. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να γίνει κάτι διαφορετικό, σε δέκα μόλις επεισόδια.
Όσον αφορά την ιστορία στο Westworld, η βλάβη και ως εκ τούτου προβληματική συμπεριφορά ορισμένων από τα ρομπότ στο θεματικό πάρκο, η οποία επηρεάζει ποικιλοτρόπως και τους επισκέπτες σε αυτό, αποτελεί τον βασικό πυλώνα στο σενάριο, τουλάχιστον στο ξεκίνημα, προσδίδοντας έτσι ένα πέπλο μυστηρίου στη σειρά. Φυσικά, ασχέτως αν τα συγκεκριμένα ανδροειδή μοιάζουν καταπληκτικά με τους ανθρώπους και συμπεριφέρονται ως τέτοιοι, παραμένουν «αντικείμενα», τα οποία μπορούν να αποσυρθούν από το πάρκο ανά πάσα στιγμή. Από την άλλη, το ενδιαφέρον της υπόθεσης έγκειται στα αίτια για αυτές τις ασυνήθιστες για τα ρομπότ συμπεριφορές, καθώς και στην επιδιόρθωσή τους, με διάφορους τρόπους.
Για τη συνέχεια της ιστορίας, θα πρέπει να παρακολουθήσετε το Westworld, ούτως ώστε να ανακαλύψετε από μόνοι σας τον λόγο για τις συμπεριφορές αυτές, οι οποίες δεν αντιστοιχούν στον προγραμματισμό των ανδροειδών. Τα οποία ρομπότ, όπως αναφέραμε και προηγουμένως, μοιάζουν καταπληκτικά με τους ανθρώπους, ένα πολύ σημαντικό δεδομένο για το σενάριο στη σειρά και αυτό που εν τέλει επιχειρεί να παρουσιάσει. Διότι, τελικά το Westworld δεν είναι μια εύπεπτη σειρά, αλλά πραγματεύεται υπαρξιακές ανησυχίες και ηθικά διλήμματα, σε ένα θεματικό πάρκο που εξωθεί τα πρωτόγονα ένστικτα των επισκεπτών του στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας έτσι, στους εαυτούς τους, το πραγματικό τους πρόσωπο.
Γιατί, από ένα σημείο και μετά, ο άνθρωπος γίνεται ρομπότ και το ρομπότ άνθρωπος, ανάλογα με τις συνθήκες και τα βιώματά του, έστω και αν αυτά είναι αληθινά ή όχι, αν έχουν συμβεί δηλαδή πραγματικά ή έχουν εισαχθεί με κάποιο τρόπο στις αναμνήσεις αμφότερων. Διότι, από ένα σημείο και μετά, τα ανδροειδή μπορούν κάλλιστα να θεωρηθούν «ζωντανά», έστω και αν στα σωθικά τους βρίσκονται καλώδια και υλικό που παραπέμπει σε υπολογιστές. Γιατί, από ένα σημείο και μετά, ο ορισμός για το έμβιο ον αρχίζει να θολώνει, όταν στον ίδιο χώρο, σε ένα πελώριο θεματικό πάρκο, έστω με την καθημερινή ζωή μερικών αιώνων πίσω, άνθρωποι και ρομπότ είναι σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσουν, επιζητώντας ίσως παρόμοια πράγματα.
Καταληκτικά, ειδική μνεία οφείλει να γίνει και στο soundtrack για το Westworld, το οποίο έχει επιμεληθεί, εν πολλοίς, ο Ramin Djawadi, με πρότερη εργασία σε επιφανείς ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, αλλά και πολύ αξιόλογα βιντεοπαιχνίδια. Η πρώτη σαιζόν για το Westworld, η οποία προβλήθηκε από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 2016, μπορεί βεβαίως να θεωρηθεί μια αυτόνομη ιστορία ή ένα διακριτό κεφάλαιο για τη σειρά, αφού υπάρχει ένας «επίλογος» με την ολοκλήρωση των δέκα αρχικών επεισοδίων, ωστόσο η ιστορία αυτή πρόκειται να συνεχιστεί και ενδεχομένως να εμπλουτιστεί στο μέλλον. Σε κάθε περίπτωση, ανυπομονούμε για τη συνέχεια της και να έχετε υπόψιν ότι, πολλές φορές, τα φαινόμενα απατούν…
