Τα 13 καλύτερα Coin-Op παιχνίδια

Μέχρι τα mid 90s περίπου…

Κρύο, καιρός για… πολλά. Το κρύο, σε συνδυασμό με τις γιορτές, έχουν πολλαπλή επίδραση στον ψυχισμό ενός ανθρώπου. Φέρνει μια καλώς εννοούμενη εσωστρέφεια. Μια περισυλλογή, μια τάση για νοσταλγία, μια διάθεση για αναζήτηση αναμνήσεων στο σκονισμένο χρονοντούλαπο συνειδητού κι υποσυνείδητου συνάμα. Όταν, δε, το φερόμενο νοσταλγο-χτυπημένο υποκείμενο είναι παράλληλα και gamer, τότε αναβλύζουν πολλά και διάφορα παιχνίδια που το συνόδευσαν σε παρόμοιες στιγμές στο παρελθόν.

Αν συμψηφίσει κανείς και το δεδομένο της ηλικίας του gamer, τότε στην επιφάνεια μπορούν να βγουν παιχνίδια από καιρό λησμονημένα, τόσο από άποψης θεματολογίας, όσο και από πλευράς gameplay. Ιδιαίτερα σήμερα, σε μια εποχή όπου το gaming έχει μπει σε καλούπια στενά και δύσκολο να σπάσουν, τα παραπάνω παιχνίδια μοιάζουν εξωτικά. Τέτοια κατηγορία είναι το δίχως άλλο τα πάλαι ποτέ κραταιά coin-ops (coin operated) ή αλλιώς ηλεκτρονικά, ουφάδικα, μαμούνια και ποιος ξέρει τι άλλο.

coin op

Αναπόληση και νοσταλγία. Κρύο και γιορτές. Τα υλικά αναμείχθηκαν κι η χύτρα δουλεύει πάντα, όσο υπάρχει gaming φωτιά να τη συντηρεί, βγάζοντας αποτέλεσμα. Με συγκλονιστική ακρίβεια, έβγαλε τα 13 top παιχνίδια από καταβολής είδους, μέχρι και τα mid 90s περίπου, όπου το σκηνικό άλλαξε άρδην. 13 αντί για 20, 100, 400. Νιώστε ελεύθεροι να διαφωνήσετε και να προσθέσετε τα δικά σας, γιατί πέραν του gameplay που τα συνόδευαν, τα εν λόγω παιχνίδια περιγράφονταν έντονα κι από το συναισθηματικό υπόβαθρο στο οποίο βρισκόταν ο παίκτης όταν τα έπαιζε. Ήταν το πρώτο σας; Φάγατε τα περισσότερα κέρματα εκεί; Ήταν αυτό που παίζατε με τον μεγαλύτερο αδερφό σας; Το πρώτο που τερματίσατε μέσα σε ζητωκραυγές των θαμώνων; Η λίστα μπορεί να οριστεί με πολλές παραμέτρους, σε αντίθεση με τα περισσότερα τωρινά. Πάμε λοιπόν:

Shinobi

Οι νίντζα ήταν ανέκαθεν αγαπητοί. Θέλετε επειδή τότε βρισκόταν σε άνθηση τα video clubs με δεκάδες ταινίες θέματος να απαρτίζουν τα ράφια τους; Θέλετε επειδή πάντα μας άρεσαν οι μάσκες όταν ήμαστε μικροί; Θέλετε επειδή ο Kabamaru μεσουρανούσε στις επιλογές των παιδικών ταινιών τότε; Οι νίντζα τα έσπαγαν! Πόσο, δε, μάλλον ένας νίντζα με άπειρα αστεράκια (shuriken τι είναι;), φοβερό animation και δύσκολα bosses που απαιτούσαν skill ή ανακάλυψη του “κόλπου” με το οποίο “έβγαιναν”. Επιτομή, το πόσο εύκολα πέφτανε οι αντίπαλοι με ένα απλό αστεράκι.

Metal Slug

Όταν βγήκε αυτό το παιχνίδι, πολλοί, πάρα πολλοί, παράτησαν ό,τι άλλο έπαιζαν ή στο οποίο αρίστευαν, για να το πιάσουν. Φοβερά γραφικά, απαράμιλλη αίσθηση shooting, δυνατότατο co-op και πληθώρα εχθρών με ποικιλία και ποιότητα SNK. Εκπλήξεις επί της οθόνης, κρυμμένα καλούδια και – φυσικά – αδέκαστη, απάνθρωπη, κερματοφάγος δυσκολία. Ακόμα παίζουμε.

Street Fighter 2

Τι, ποιος, που, πότε και γιατί χρειάζεται συστάσεις κι επεξηγήσεις για το λόγο που αυτό το παιχνίδι βρίσκεται σε τούτη εδώ τη λίστα! Το τι γινόταν πάνω από την καμπίνα δεν περιγράφεται. Κάθε στραβό χτύπημα των κουμπιών ή περίεργη κίνηση του μοχλού μπορούσε να βγάλει και μια κίνηση που δεν είχε ξαναφανεί. Για παράδειγμα, όλοι είχαν δει το Yoga Fire του Dalshim, αλλά όταν κάποιος κατά τύχη εκτέλεσε το Yoga Flame, τότε έπεσαν τα σαγόνια στο πάτωμα. Έχετε ξαναδεί κάτι τέτοιο; Όχι. Η δίψα για κάθε μια, οποιαδήποτε, κίνηση επί της οθόνης που μπορούσε να δει κανείς, έσβηνε με πανέμορφο τρόπο με αυτό εδώ το παιχνίδι. Επίσης εδραίωσε το “ένας εναντίον ενός”, κάτι που ελάχιστα συναντήθηκε μέχρι τότε και με χαρακτήρες, μάλιστα, που ξεχείλιζαν από προσωπικότητα.

Double Dragon

Μας πείραξαν την κοπέλα! Την απήγαγαν! Αυτό είναι ασυγχώρητο! Γεμάτοι με προ-εφηβικό bravado και σε σύμπνοια με τις ταινίες της εποχής, πήραμε τους αγκώνες μας και βαλθήκαμε να φθάσουμε στην άλλη άκρη της πόλης, δέρνοντας όποιον βρισκόταν στο ενδιάμεσο. Ο ορισμός του Beat’ em Up, με υπέροχες στιγμές, φανταστικούς αντιπάλους κι απόλυτη αίσθηση ανταμοιβής προς τον παίκτη. Τέτοιο ήταν το impact, που άφησε στον ψυχισμό των παικτών του τότε, ώστε σήμερα, ετών 42, ένας φίλος μου να μπορεί να αναπαράγει με απόλυτη ακρίβεια την κραυγή του γίγαντα αντιπάλου όταν πετούσε τον παίκτη στον αέρα.

Raiden

Κάποτε υπήρξαν Shoot’ em Ups. Πολλά από αυτά. Galaga, Space Invaders, Moon Cresta και πολλά άλλα, κοιτάζουν από τον πάγκο, με τις λέξεις “Επ! Τι…” να σχηματίζονται στο στόμα τους, καθώς το χέρι τους περιστρέφεται ζητώντας τον λόγο. Καθίστε κάτω κύριοι… Εσείς δείξατε το δρόμο, το Raiden έδειξε μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτός ο δρόμος. Το gameplay του τότε αποτέλεσε τον κορμό κάθε ενός άλλου επιτυχημένου Shoot’ em Up – μηδενός εξαιρουμένου. Βάζοντας και τα απαράμιλλα εφέ στην εξίσωση, παρέα με την παροιμιώδη δυσκολία, δε χρειαζόμαστε τίποτε άλλο.

Golden Axe

Fantasy κανένας; Μιλάμε για 80s και early 90s. Ξέρετε τι γινόταν τότε… Λίγο Conan, λίγο D’n’D, λίγο τα βιβλία που κρύβαμε από τη γιαγιά, κάπου έπρεπε να οπτικοποιήσουμε αυτήν τη συσσωρευμένη δύναμη φαντασίας. Ιδού το μέσο! Διαθέσιμες επιλογές ένας Βάρβαρος, μια Αμαζόνα κι ένας Νάνος (απίθανος)! Αντίπαλοι; Η τρέλα η ίδια: σκελετοί, δαίμονες, τέρατα μικρά και μεγάλα, δράκοι, άλλοι βάρβαροι… Fantasy οργασμός υπό τον έλεγχό σας. Ξεκίνησε στα 80s κι έζησε για περισσότερο ίσως από μια δεκαετία καθώς δεν ξεπεράστηκε ούτε από τα ίδια του τα sequels.

Street Hoop

Ήθελα πάρα πολύ να βάλω το Arch Rivals. Αλήθεια! Τέτοια αλητεία και χαβαλές δύσκολα συναντούσε κανείς αλλού. Όμως λίγο το ότι το Street Hoop είχε απίστευτα γραφικά, λίγο το ότι σηματοδοτούσε τον ερχομό μιας νέας εποχής στα Coin Ops, πολύ το ότι είχε μια απίστευτη αίσθηση ικανοποίησης όταν έμπαινε καλάθι (με οποιονδήποτε τρόπο) και ακόμη λίγο το ότι διέθετε μια απίστευτη γκάμα κινήσεων, με πολύ ευφάνταστο τρόπο εκτέλεσης, του έδωσαν θέση στη λίστα.

Arkanoid

Για πάμε λίγα χρόνια πίσω… Όταν ένα περίεργο χειριστήριο ελέγχει μια απλή μπάρα κι αυτή αντανακλά μια μπίλια με σκοπό να πετύχει άλλες μπάρες, τότε το gameplay εκτοξεύεται στα ύψη. Γιατί; Έλα ντε… Κάποιοι θα πουν ότι είχε μια απλή, ανείπωτη μαγεία. Εδώ θα σας πούμε ότι έφερνε στην επιφάνεια – κι αξιολογούσε – ένα πρωτόγονο (όχι πρωτόγνωρο) ανθρώπινο skill: τη δυνατότητα να υπολογίζει ένας νους γωνίες και ταχύτητες για να πετύχει κάτι που βρισκόταν μακριά, κινούνταν ή/ και ήταν κρυμμένο, με τo μέγεθος του skill να φέρνει ανάλογα αποτελέσματα. Έτσι δεν είναι;

Tetris

Ίσως το καλύτερο gameplay που έχει υπάρξει ποτέ. Τουβλάκια πέφτουν και το μυαλό παλεύει για να τα ταιριάξει με οποιονδήποτε δυνατό τρόπο. Η απλούστερη των ιδεών, για κάποιον λόγο, έφερνε ατέλειωτο replayability. Παίζαμε ξανά και ξανά για να ταιριάξουμε τουβλάκια. Γιατί; Εδώ δεν υπάρχουν πρωτόγονα ένστικτα. Υπάρχει κάτι απλό, πρωτόλειο κι απόλυτα ικανοποιητικό. Enough said.

R-Type

Ό,τι κατάφερε το Raiden στα vertical scrollers, το έκανε το R-Type στα side scrollers. Έξοχη απόδοση εξωγήινου κόσμου, απίστευτη φαντασία που αγγίζει επίπεδα τρόμου και δυσκολία που τον αγκαλιάζει. Ο παίκτης που ολοκλήρωσε το R-Type, νιώθει κάπως περισσότερο εξωγήινος από τους συνανθρώπους του. Είναι λίγο πιο πρόθυμος να αποδεχθεί την υψηλή δυσκολία σε ένα παιχνίδι και πάντα θα κοιτάζει προς τα πίσω, προς αυτό το παιχνίδι, με το νοητικό του μάτι ελαφρώς χαμηλωμένο σε περισυλλογή.

After Burner

Υπάρχουν παιδιά που δε θέλανε να γίνουν πιλότοι. Δεκτό. Όλα τα υπόλοιπα τραβούσαν μπατζάκια, κλαίγανε, δαγκώνανε ή απλά αφήνανε τα σάλια τους στο πάτωμα, έξω από την Ultra High Tech καμπίνα του After Burner. Ολόκληρο “κουβούκλιο”, με πραγματικό motion κι ανείπωτη δράση. Στροφές, περιστροφές, πύραυλοι και κανόνια εξαπολύονταν προς μυριάδες εχθρών καθώς η καμπίνα ακολουθούσε με την κίνησή της τη δράση επί της οθόνης. Όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα μέσα από ένα game, τότε αυτό εισέρχεται αυτόματα στο πάνθεον.

Speed Rumbler

Όταν, 60.000 χρόνια μετά από αυτό το παιχνίδι, κάποιος άλλος είχε την ιδέα να βάλει σε game ένα αυτοκινητάκι που κινούταν κανονικά στην οθόνη, με τον οδηγό να βγαίνει και να αναλαμβάνει δράση όποτε ήθελε, ανακαλύψαμε την επανάσταση στο gaming και της δώσαμε το όνομα GTA. Το Speed Rumbler ήταν αυτό που πρώτο άγγιξε αυτό το gameplay, δίνοντας δράση (shooting κι όχι μόνο) σε top down προβολή ενός αυτοκινήτου, καθώς και του οδηγού του, που έβγαινε όποτε ήθελε και πυροβολούσε κι αυτός, αλλάζοντας το ρυθμό του παιχνιδιού. Πού να το ξέραμε τότε τι παίζαμε…

Tehkan World Cup

Τα λόγια είναι περιττά. Είναι ΤΟ ποδοσφαιράκι. Δεν υπήρχε αίθουσα ηλεκτρονικών που να μην διέθετε αυτό το παιχνίδι. Δεν υπάρχει παίκτης που να μπήκε – έστω και μία φορά – σε μια τέτοια αίθουσα και να μην το γνώρισε. Ξεχώριζε από τα άλλα λόγω σχήματος – κυρίως – αλλά κι από τα μαζεμένα τσιγάρα στα τασάκια δίπλα του, καθώς το ρολόι του παιχνιδιού έγραφε 45 λεπτά κι οι παίκτες είχαν φτάσει σκορ 35-22. Σέντρα, κόρνερ, διαγώνιο και ψιλοκρεμαστό. Όλοι ξέρετε τι εννοώ 😉

Οι παραπονεμένοι

Δεν πρόκειται για παρωδία ταινίας με τον Αλ Πατσίνο, αλλά για τα παιχνίδια που δεν κατάφεραν να μπουν στη λίστα για διάφορους λόγους. Αξίζουν τουλάχιστον να μπουν σαν αναπληρωματικοί:

Βubble Bobble: Ατέλειωτο fun με δύο δεινοσαυράκια και μερικά δισεκατομμύρια φούσκες. Απλά δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τον “Χάρη”.
Cabal: “Εγώ θα είμαι ο Ράμπο, εσύ θα με βοηθάς”…. Κι ατέλειωτη καταστροφή έρχεται επί της οθόνης σε ένα shooter ευρηματικής υλοποίησης.
Final Fight: Δυστυχώς σε πρόλαβε το Double Dragon. Δυστυχώς… Cody συγχώρεσέ με…
Pang: Ακόμα περισσότερες φούσκες, με πρόκληση που στέρησε σε κάποιους τα λεφτά των διακοπών, σε κάποιους άλλους τα αντίστοιχα των σπουδών.
Snow Bros: Το Bubble Bobble με χιόνια και χωρίς “Xάρη”. Υπόλοιπες συστάσεις περιττές.
Chase HQ: H πρώτη σας ευκαιρία να οδηγήσετε Ferrari, μαζί με μια κοπέλα, σε ολόκληρη την Αμερική και το ελεύθερο να την τρακάρετε όσο θέλετε. Ίσως και η μόνη.
Xain’d Sleena: Εξωγήινο όνομα για ένα παιχνίδι όπου διαλέγετε πλανήτη, πηγαίνετε εκεί, μάχεστε και χάνετε. Αδυσώπητα όμορφο. Άρεσε και στην αδερφή μου.
Pac Man: Θεωρείται πατέρας ή κάτι τέτοιο, του gaming. Δεν το συμπάθησα ποτέ, αλλά δε μπορεί να λείπει από τέτοιες λίστες.