Αφιέρωμα – Amiga (pt.2)

Τα 24 πιο διάσημα Amiga games.

Αφήνοντάς σας σε cliffhanger την προηγούμενη φορά, κάναμε μνεία της “ρετσινιάς” που συνοδεύει το όνομα Amiga από τότε μέχρι και σήμερα: αυτή της “παιχνιδομηχανής”. Πραγματικά, στα σπάργανα της εποχής των υπολογιστών πώς μπορούσε να διαχειριστεί κανείς την “εξωγήινη” αρχιτεκτονική του διασημότερου home computer; Πολύ απλά, με το να μετουσιώσει τη δύναμή του στην παραγωγή παιχνιδιών – και δόξα τω Θεώ, μας δόθηκαν πολά από δαύτα. Όμορφα και ποικίλα, διέθεταν μια ξεχωριστή ποιότητα που άφησε τη στάμπα της σ’ εκείνη την εποχή κι ανεξίτηλα μέσα στις ψυχές αυτών που την έζησαν τότε. Οι devs ήταν πρακτικά αμέτρητοι, αλλά τα studios που ξεχώρισαν ήταν αυτά της Psygnosis, της Team-17 και των Bitmap Brothers. Ας ξεκινήσουμε το πολύχρωμο ταξίδι των παιχνιδιών της Amiga με αυτό που τα προκάλεσε όλα

Defender of the Crown

Έχουμε να κάνουμε με την εποχή της ένωσης της Βρετανίας κάτω από το λάβαρο του Βασιλιά Αρθούρου. Πρόκειται στην ουσία για ένα παιχνίδι στρατηγικής, όπου ο παίκτης διάλεγε βρετανικό οίκο και προσπαθούσε να κατακτήσει όλες τις περιοχές της Αγγλίας. Στην προσπάθεια αυτή θα έκανε μάχες με άλλους οίκους, θα πολιορκούσε κάστρα, θα κανόνιζε γάμους, θα συμμετείχε σε τουρνουά κονταρομαχίας και θα επισύναπτε ανίερες συμμαχίες με τον ορισμό του Rogue: τον Robin Hood. Όλα αυτά με πανέμορφα γραφικά και ήχο, όταν αλλού έπαιζαν ασπρόμαυρο τάβλι ή King’s Quest στην πρώτη του μορφή. Αξίζει να το δείτε μέχρι και σήμερα.

Lemmings

Ένα από τα πάμπολλα χτυπήματα που έφερε η Psygnosis στα μυαλά της εποχής. Για όσους δεν ξέρουν, πρόκειται για ένα ιδιόμορφο παιχνίδι όπου ο παίκτης παρατηρούσε μια φυλή μικρών τρωκτικών να οδεύει σε πλήρη ευθεία προς το θάνατο και τον αφανισμό της. Ήταν, όμως, τόσο συμπαθητικά όλα τους, που τον ανάγκασαν να τοποθετεί εμπόδια, σκάλες, τραμπολίνα κι ό,τι άλλο βάζει ο νους, στο δρόμο τους ώστε να τα οδηγήσει στην ασφάλεια. Ο εθισμός έφθανε σε απίστευτα επίπεδα, η δυσκολία βρισκόταν πάντα ένα βήμα μπροστά και – σκεφτόμενοι εκ των υστέρων – αναρωτιόμαστε τι είδους εμπειρία είχαν τότε στο game design για να παράξουν επίπεδα τέτοιας αριστοτεχνικής πρόκλησης και δυσκολίας. Το δε sequel Lemmings 2 έδωσε τέτοιο πλουραλισμό, που πρακτικά δεν εξάντλησε ποτέ τα θέματά του.

Gods

Εδώ έχουμε ένα ιδιαίτερο παιχνίδι. Πρόκειται για ένα action-platformer όπου ο παίκτης λάμβανε τον έλεγχο ενός αρχαίου μαχητή που εναντιώθηκε στους θεούς (χμμ…). Αυτοί για να τον λυτρώσουν από την ύβρη, του έθεσαν μια σειρά από εξαιρετικά δύσκολες δοκιμασίες, σίγουρες στο να επιφέρουν το θάνατο. Τα γραφικά ήταν πανέμορφα, αλλά για ακόμα μια φορά εντυπωσίαζε το level design, με πάμπολλα secrets, shortcuts κι ανταμοιβές, που μετέτρεπαν το κάθε playthrough σε κάτι τελείως διαφορετικό. Η δε μάχη ήταν τόσο απαιτητική που η κάθε νίκη συνοδευόταν με υψηλότατο ηθικό reward. Θυμίζει, θα λεγε κανείς, κάποια παιχνίδια του σήμερα.

Agony

Ίσως το καλύτερο παιχνίδι της Amiga, κατά τη γνώμη του γράφοντα. Περί το 1992 – κι αφού είχε βγάλει κάνα-δυο Shadow of the Beast – η Psygnosis επιστρέφει με ένα side scrolling shoot-em-up που έριχνε σαγόνια στα πατώματα. Ο παίκτης έλεγχε μια κουκουβάγια (είπαμε, στούντιο με cojones) η οποία στην ουσία ήταν ένας μαθητευόμενος μάγος που μεταμορφώθηκε έτσι, ώστε να προσεγγίσει τον απονενοημένο … συμμαθητή του, ο οποίος με τη σειρά του έκλεψε το πανίσχυρο μυστικό του δασκάλου τους. Ξεκινάει έτσι να απίστευτα έντονο ταξίδι μέσα από φανταστικά (κυριολεκτικά και μεταφορικά) visuals και τοποθεσίες, ενδεδυμένες με απίστευτα μουσικά κομμάτια και με συνοδό ένα επίπεδο πρόκλησης που τρυπούσε ντουβάρια. Το ταξιδιάρικο σύνολο των standards παραγωγής άφηνε στον παίκτη μια αίσθηση σπάνιας ευφορίας και μια ανάγκη να προσπαθήσει να ξεκινήσει το fantasy ταξίδιι ξανά και ξανά.

Sensible Soccer

Εδώ ίσως χρειάζονται λιγότερες συστάσεις. Πιθανώς να έπρεπε να μπει κάποια έκδοση του Kick Off ή ίσως το Goal, αλλά το νόημα δεν αλλάζει. Ποδοσφαιράκι, τότε, σήμαινε top-down απεικόνιση του αγώνα, παίκτες σε μέγεθος baby μύγας και μπάλα που δεν κολλούσε στο πόδι. Οποιοσδήποτε από τους παραπάνω τίτλους έχει προσφέρει τα μέγιστα στον τομέα, αλλά το Sensible Soccer ήταν κατά τι καλύτερο σε όλους τους τομείς. Το δε Sensible World of Soccer, καυχιόταν ότι περιείχε ομάδες και πρωταθλήματα από όλον τον κόσμο, καθώς και χιλιάδες παίκτες (ο γράφων πέρασε αρκετές σεζόν με την Mount Wellington της Νέας Ζηλανδίας και κατάφερε να ανταλλάξει τον Steve Lachlan με τον Αντώνη Νικοπολίδη του… Παναθηναϊκού). Επικό ποδοσφαιράκι.

The Secret of Monkey Island

Σίγουρα δεν πρόκειται για Amiga “exclusive”, αλλά ήταν ένα από τα δυνατότερα adventure games της. Η αρχή του τεράστιου (ή πολύ σύντομου για τους hardcore) ταξιδιού του Guybrush Threepwood, ο οποίος διαλαλούσε δεξιά κι αριστερά ότι ήθελε να γίνει πειρατής, σα να ένοιζε και κανέναν. Όμως το απύθμενο χιούμορ κι η φιλικότατη προσέγγιση του τίτλου προς τον gamer έκαναν πολλούς να νοιαστούν και να οδηγήσουν τον εύθυμο πειρατή σε απίστευτες καταστάσεις, όπως για παράδειγμα το γάμο ενός φαντάσματος με τρεις μαϊμούδες (τι spoiler βρε 25 χρόνια μετα;). Όποιος δεν το χει παίξει, έχει απλά χάσει. Η κορύφωση ήρθε με το sequel.

Another World

Αυτό το παιχνίδι είναι η αιτία που ακούτε πολλούς να γκρινιάζουν ότι “δε βγαίνουν πλέον παιχνίδια όπως παλιά…”. Ο λόγος είναι απλός: το να προσπαθήσει κανείς, τότε, να περιγράψει το παιχνίδι σε κάποιον φίλο του ισοδυναμούσε με πράξη απελπισίας, μιας και δεν υπήρχε σημείο σύγκρισης κι αναφοράς. Ένας επιστήμονας παγιδεύεται από την τεχνολογία που… σκάλιζε και μεταφέρεται σε έναν “άλλο κόσμο”. Εκεί, σε έναν συνδυασμό δράσης κι εξερεύνησης (αλλά όχι ακριβώς action – adventure) προσπαθούσε να βρει τι του συνέβη, που βρίσκεται και πως να γυρίσει πίσω. Ο τεχνικός τομέας του αποτελούσε επανάσταση για την εποχή και το animation των χαρακτήρων του ξεμοντάριζε σαγόνια. Μαζί με το Prince of Persia αποτέλεσαν τον πνευματικό πρόγονο του Flashback.

Cannon Fodder

Team 17 και πάλι, αυτήν τη φορά με ένα top-down, squad-based shooter. Ξέρετε, αυτές οι ετοιματζίδικες περιγραφές δεν υπήρχαν τότε. Άρα: ελέγχετε μια ομάδα στρατιωτών που την καθοδηγούσατε με το ποντίκι μέσα από πανέμορφα και πλούσια τερέν, στήνατε την τακτική σας σε πραγματικό χρόνο και αντιμετωπίζατε εχθρούς και παγίδες με όπλα και collectibles που βρίσκατε στη διαδρομή. Εξαιρετική παρουσίαση, αξέχαστο μουσικό θέμα και gameplay που έδωσε τις βάσεις σε πολλά παιχνίδια που ακολούθησαν.

Body Blows

Ένα από τα κάμποσα fighting games της Amiga, φτιαγμένο με περισσό μεράκι από την Team 17 (πάλι) και με δύο χαρακτηριστικά που το έκαναν αξιομνημόνευτο: μικρό (σε σχέση με το Street Fighter) moveset και φρενήρης ρυθμός μάχης με άρτιο collision detection. Το αποτέλεσμα; Ένα fighter με αυθεντικούς χαρακτήρες, πανέμορφα σκηνικά, απρόσκοπτη δράση και τεράστιο επίπεδο εθισμού. Αμέτρητες μάχες και τέσσερα σπασμένα joystick έγραψε μονάχα το κοντέρ του γράφοντα στο αγαπημένο του (αλλά όχι καλύτερο) fighting game στην Amiga.

Perihelion, the prophecy

Εδώ σοβαρεύουν τα πράγματα… Το Perihelion αποτελούσε ένα hardcore, sci-fi rpg από τα λίγα και… για λίγους. Διέθετε την πιο επική και ψαρωτική εισαγωγή σε Amiga game (Γιώργο παίξε μπάλα!), ενώ από σενάριο…; Ο παίκτης συνέθετε μια ομάδα από 6 άψυχους κλώνους, φτιαγμένους από κάποιους ηγέτες πάμπολλα χρόνια πριν, ώστε να είναι άτρωτοι στην τρέλα που διαποτίζει τον κόσμο από τον επικείμενο ερχομό ενός Unborn God. Πώς το ήξεραν και τους έφτιαξαν; Βασισμένοι σε μια… προφητεία. Χαθείτε γιατί χανόμαστε, σε ένα μετα-αποκαλυπτικό περιβάλλον με αχανείς ερημιές, μυστηριώδη ερείπια κι ένα σύστημα μάχης κι ανάπτυξης χαρακτήρα τελείως αυθεντικό. Μεγαλύτερό του μεινέκτημα: η Dark Souls X100 δυσκολία του.

The Chaos Engine

Για να φτάσουμε στους Bitmap Brothers και στο εξαιρετικό Chaos Engine. Ένα top-down co-op shooter adventure… Βλέπετε πόσοι gimmick ορισμοί χρειάζονται για να περιγράψει κανείς τα παιχνίδια του τότε; Βλέπετε γιατί λέμε ότι όλα έχουν απλουστεφθεί σήμερα; Δύο παίκτες λοιπόν διαλέγουν εκπρόσωπο από μια ομάδα 8 ηρώων, ο καθένας με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, προτερήματα κι αδυναμίες στη μάχη και ξεχύνονται στα πανέμορφα κι ευφυέστατα επίπεδα του παιχνιδιού για να σταματήσουν τη μηχανή που παράγει χάος. Εξαιρετικό co-op κι ακόμα πιο εντυπωσιακό ΑΙ, στην περίπτωση που δε βρίσκατε φίλο να σας βοηθήσει.

Hired Guns

Μέχρι στιγμής θα πρέπει να έχει στρώσει το στομάχι σας σε αυτόν τον βομβαρδισμό από παράξενα παιχνίδια. Ίσως να μπορεί να χωνέψει ένα τετραπλού splitscreen φουτουριστικού first-person rpg φτιαγμένο από – ποιον άλλον; – την Psygnosis. Τέσσερις παίκτες, ο ένας πάνω στον άλλον στην κυριολεξία, ελέγχουν από έναν παίκτη στο μικρούλι τμήμα της οθόνης που τους αναλογεί. Οι χαρακτήρες έστρεφαν κατά 90 μοίρες, όπως συνηθιζόταν σε άλλα RPGs του είδους, όμως η κίνηση ήταν τόσο ομαλή, που παιζόταν σαν fps σε μια εποχή που δεν υπήρχαν fps. Τετραπλό fps όμως, με απρόσκοπτη δράση και φρενήρη ρυθμό.

Shadow Fighter

Εδώ έχουμε το πιθανώς καλύτερο fighter στην Amiga. Δεν ήταν δύσκολο να συμβεί. Κάποιος έκατσε και δούλεψε με προσοχή, έφτιαξε 20 μοναδικούς και πρωτότυπους χαρακτήρες (φανταστικές εμπνεύσεις, μερικές από αυτές, όπως πχ ο Crome) σχεδίασε κάμποσες πανέμορφες, πολύχρωμες κι ολοζώντανες πίστες, συνέθεσε μια ντουζίνα εξαιρετικά soundtracks κι εισήγαγε το SNK μοντέλο χειρισμού. Μοναδικό από πλευράς ατμόσφαιρας και gameplay, κερδίζει στα σημεία τον άλλο εραστή του fighting θρόνου που θα δούμε παρακάτω.

Epic

(…με φωνή ραδιοφωνικού παραγωγού του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΑ): “Για να συνεχίσουμε το πρόγραμμά μας, με ένα Space Simulator. Ίσως αναρωτηθείς, φίλε ακροατή, αν υπήρχαν τότε Space Sims. Η απάντηση είναι “ναι”. Πριν από τα Wing Commander, κάποιος πήρε το σενάριο από το Battlestar Galactica και το έχωσε μαζί με απίστευτα γραφικά, σε τρεις δισκέτες (2,5ΜΒ σύνολο). Ομαλότατη κίνηση, φανταστική δράση και μια νότα ποιότητας που θα σας κάνει να ξεχωρίσετε σαν παίκτες από τα υπόλοιπα παιδιά στο διάλειμμα στο σχολείο”

Dune 2

Σιγά μη δεν έμπαινε αυτό. Ο πατέρας των RTS δεν πάτησε μόνο την Amiga με την ελεφάντεια πατούσα του, όμως δεν την άφησε κι απείραχτη. Το κάθε άλλο. Φανταστείτε τον αντίκτυπο που είχε το πρωτόγνωρο RTS feeling στην αρτηροσκληρωτική turn-based πραγματικότητα των strategy παιχνιδιών του τότε. Συνδυάστε το με το επικό σύμπαν του Frank Herbert κι έχετε ένα από τα μεγαλύτερα games όλων των εποχών.

Project X

Team 17 και πάλι, αυτήν τη φορά με ένα side scroller που πήρε όλα τα καλά στοιχεία από την πλειάδα, ομολογουμένως, των τίτλων της εποχής και τα εισήγαγε σε ένα παιχνίδι-σταθμό για το είδος. Η εμπειρία μπορεί να περιγραφεί ως : “απλά έπαιζες χωρίς να καταλαβαίνεις πως πέρασε τόση ώρα χωρίς να έχεις ξοδέψει δύο χαρτζιλίκια. Μετά έριχνες μια ματιά γύρω σου να δεις αν σε ψάχνουν και άρχιζες από την αρχη”. Απλά εξαιρετικό.

Speedball 2

Εδώ οι Bitmap Brothers προσέγγισαν με απίστευτη επιτυχία τον κόσμο των φουτουριστικών (και βίαιων) φανταστικών αθλημάτων. Είχαν υπάρξει αρκετές ταινίες, τότε, με παρόμοια θεματολογία, αλλά καμία δεν έπιασε το συναίσθημα του θέματος τόσο καλά. Στο μέλλον λοιπόν, (δίχως εισαγωγές) υπάρχει ένα άθλημα που θυμίζει αμερικάνικο ποδόσφαιρο και χάντμπολ. Παίζεται όμως από αρματωμένους παίκτες σε μεταλλικές αρένες και με μεταλλική μπάλα. Σκοπός να πετύχει η κάθε ομάδα τέρμα, με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο. Πολλαπλασιαστές στο σκόρ που βρίσκονταν σε αντιδιαμετρικά σημεία της αρένας, εναλλακτικοί τρόποι συλλογής πόντων, αλλά και power ups που εμφανιζόντουσαν διάσπαρτα στον αγωνιστικό χώρο, καθιστούσαν κάθε αγώνα απολαυστικά μοναδικό. Ο τραυματισμός, δε, κάποιου παίκτη απέφερε πόντους στην αντίπαλη ομάδα. Cult στιγμή η συνοδεία του τραυματία έξω από τον αγωνιστικό χώρο, υπό τους ήχους σειρήνων αλλά και της προτροπές του μικροπωλητή για παγωτό. Παίζεται ακόμα και σήμερα, ενώ μάλιστα είχε βγει και για PSP.

Superfrog

Μαζί με το Zool είναι τα δύο παιχνίδια που προσπάθησαν να δώσουν στην Amiga το Sonic αντίστοιχο που τόσο της έλειπε. Αμφότερα ήταν πολύ καλά παιχνίδια, με το Zool να εισάγει έναν ταχύτατο Νίντζα και το Superfrog… καταλαβαίνετε κι από μόνοι σας. Το εν λόγω παιχνίδι, πάλι της Team 17, ήταν οριακά καλύτερο και γι αυτό κέρδισε τη θέση στο αφιέρωμα. Υπήρχε πάντα και το Cool Spot, με την κόκκινη τελίτσα του logo της 7UP ως εναλλακτική.

Venus The Flytrap

Ένα platform-shooter με πρωταγωνιστή μια ρομποτική μύγα (ε ναι ντε…) που προσπαθούσε να καθαρίσει τον κόσμο από έντομα μεταλλαγμένα από την υπερβολική μόλυνση του περιβάλλοντος (είχαν τις ανησυχίες τους τότε, δε μπορείτε να πείτε). Φτιαγμένο από την μεγάλη Gremlin, διέθετε δέκα επίπεδα με μοναδική χρωματική παλέτα, καταπληκτικό soundtrack κι εξαιρετικό level design. Εκπληκτικό παιχνίδι.

Worms

Εδώ ξεκίνησαν όλα. Team 17 και πάλι, με gameplay που τσακίζει κόκαλα. Ίσως το παιχνίδι που χρειάζεται τις λιγότερες συστάσεις, όμως καλό είναι να ξέρει κανείς τις ρίζες του φαινομένου. Απλό στη σύλληψη, μιας και το να υπολογίζει κανείς τροχιές για να πετύχει ένα σημείο σε ένα δισδιάστατο τερέν δεν είναι και το πιο πρωτότυπο πράγμα στον κόσμο. Να χρησιμοποιεί όμως μουρμούρες γριές που εκρήγνυνται, σούπερ πρόβατα ή τη χειροβομβίδα από το Quest for the Holy Grail είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα.

Reunion

Ένα ακόμα strategy (από τα πολλά) που συνόδευαν τον υπολογιστή αυτόν. Η ανθρωπότητα επιχείρησε να αποικίσει άλλους πλανήτες, αλλά οι πόλεμοι στη Γη ανάγκασαν το σχέδιο να προχωρήσει χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες. Από τις δύο αποστολές, η μία καταστράφηκε, ενώ η άλλη κατέπεσε σε έναν άγνωστο αλλά κατοικίσιμο πλανήτη. Ο πολιτισμός άρχισε να ανθίζει και πάλι. Εφευρέθηκαν πολλά. Έγινε γνωριμία με εξωγήινους και τέλος αναπτύχθηκε η τεχνολογία που επέτρεψε την επιστροφή στη Γη και την ανακατάληψή της (ποια spoiler μωρε;). Δυνατά του σημεία, η έρευνα κι ανάπτυξη τεχνολογιών κι η διαχείριση του πληθυσμού με άρτιο base building.

Fighting Spirit

Αυτό το παιχνίδι ήρθε προς τα τέλη της χρυσής εποχής κι απέδιδε υπέροχα στο AGA chipset της Α1200. Αποτελούσε έναν πλήρη κι άριστο κλώνο των SNK fighters, με εξαιρετικά visuals, όλα τα απαραίτητα στο roster των χαρακτήρων, σενάριο (λέμε τώρα) και πλήρη moveset κλασικού SNK gameplay. Αξιολάτρευτο, υπέροχο και μονάχα έναν τόνο πιο κάτω από το Shadow Fighter που απέπνεε μια αυθεντικότητα, μια cult-ίλα , που την έβρισκε κανείς μόνο στα coin-op.

Jaguar XJ-220

Ίσως πολλοί να περιμένατε το Lotus Turbo Challenge, όμως όσοι έπαιξαν τούτο δω θα επιβεβαιώσουν ότι ήταν κάπως ανώτερο. Στην πράξη δεν επρόκειτο για driving sims, απλά για arcade racers όπου τα οχήματα είχαν περιορισμένη κίνηση και στροφή. Όμως τα πανέμορφα γραφικά, οι ποικίλες καιρικές συνθήκες και τα πολλά διαφορετικά supercars της εποχής, έδιναν στο παιχνίδι αυτό μια άλλη αίγλη. Στον ίδιο χώρο, το Toyota Celica GT Rally θα έπρεπε να παίζει μόνο του. Όμως ήμασταν παιδιά ακόμα τότε…

The Shadow of the Beast

Κάποιος dev (Maletoth) μας πήρε βίαια από τη θέση μας, μας πέταξε σε έναν αλλόκοτο κόσμο κι αφού μας ζύμωσε εκεί με τα δεκάδες του μυστήρια, μας γύρισε πίσω και μας άφησε να κλαίμε επειδή δε μπορούμε να ξαναπάμε. Εεεε… ήθελα να πω… το τσίπσετ Agnus της Amiga δείχνει τα δόντια του με parallax scrolling τεσσαρων επιπέδων σε ένα παιχνίδι μαγικό και παραμυθένιο που χαρακτήρισε μια ολόκληρη εποχή. Αυτό! Ξεχάστε τα αλληγορικά παραλληρήματα της αρχής της παραγράφου (ή μήπως όχι;).

… και με αυτήν την α-λα “Μonkey Island 2 ending” κατάληξη, πρέπει να βάλουμε μια τελεία. Σίγουρα υπάρχουν πολλά ακόμα παιχνίδια που θα έπρεπε να γραφούν εδώ και σίγουρα κι ο ίδιος ο γράφοντας θα ήθελε να συνεχίσει να αραδιάζει αναμνήσεις. Είναι σαν να έρχεται να σας επισκεφτεί ένα πρόσωπο από καιρό χαμένο, για μία μόνο νύχτα κι εσείς ξέρετε ότι πρέπει να συνεχίσετε να μιλάτε γι αυτό, προκειμένου να μη χαθεί για πάντα. Όμως, κάπου πρέπει να υπάρξει ένα τέλος, μιας και το μέγεθος του Amiga gaming πρέπει να έχει γίνει ήδη κατανοητό, δείχνοντας επίσης από που προέκυψε ο όρος “παιχνιδομηχανή”.

To be continued…