NBA Ballers: Chosen One

Και η πρόσφατη κατηφoρική πορεία που ακολουθεί η Midway φαίνεται να μην έχει τελειωμό

Και η πρόσφατη κατηφoρική πορεία  που ακολουθεί  η Midway φαίνεται να μην έχει τελειωμό

Με την κυκλοφορία του NBA Ballers το 2004 η Midway κατάφερε να εκδώσει, κατά γενική ομολογία, έναν αξιόλογο τίτλο με θέμα την «street» εκδοχή του μπάσκετ, ο οποίος επικεντρωνόταν, κυρίως, στους αγώνες μεταξύ δύο παικτών. Δύο χρόνια μετά, το πρώτο sequel του franchise αποτελούσε ένα αρκετά βελτιωμένο παιχνίδι, το οποίο μάλιστα περιείχε ένα ενδιαφέρον και ιδιαίτερα πρωτότυπο story mode, δεδομένου ότι δεν βλέπουμε συχνά οποιοδήποτε σενάριο σε τίτλους που αφορούν αθλήματα. Η εν λόγω σειρά φαινόταν, σε γενικές γραμμές, ικανή να καταφέρει να σταθεί αξιοπρεπώς δίπλα στα πολύ καλά NBA Street της EA, προσφέροντας παράλληλα μία αρκετά διαφορετική εμπειρία. Δυστυχώς, η Midway φαίνεται πως έδωσε ελάχιστα την προσοχή της στην ανάπτυξη του νέου μέρους της σειράς καθώς η ποιότητα παραγωγής του επονομαζόμενου Chosen One δείχνει έντονα πως είναι αντιστρόφως ανάλογη με αυτήν των δύο προηγούμενων τίτλων. Ως εκ τούτου, το νέο NBA Ballers υποφέρει από διάφορα τεχνικά προβλήματα και λανθασμένους μηχανισμούς που καθιστούν το παιχνίδι κάθε άλλο παρά διασκεδαστικό.
     
Σε αντίθεση με το παλιότερο NBA Ballers Phenom, το οποίο περιείχε μία αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, το Chosen One δεν καταφέρνει στο ελάχιστο να μας μεταφέρει την εντύπωση πως προσπαθούμε να καταστήσουμε έναν άγνωστο παίκτη ως το νέο αστέρι του μπάσκετ, όσο και αν φαίνεται πως προσπαθεί για κάτι τέτοιο. Προκειμένου να ξεκινήσουμε την ενασχόλησή μας με το story mode θα κληθούμε να δημιουργήσουμε τον αθλητή μας μέσα από αρκετά περιορισμένες επιλογές για την εμφάνισή τους και να θέσουμε τα αρχικά στατιστικά των ικανοτήτων του, τα οποία αυξάνονται αυτόματα με το πέρας κάθε αγώνα ανάλογα με αυτά που χρησιμοποιούμε. Η ιστορία χωρίζεται σε έξι επεισόδια, κάθε ένα από τα οποία περιέχει πέντε κεφάλαια.

Το σενάριο προωθείται από την προβολή μίας φανταστικής αθλητικής τηλεοπτικής εκπομπής την οποία παρουσιάζει ο τραγουδιστής Chuck D. -μέλος του συγκροτήματος Public Enemie. Η εν λόγω εκπομπή αφορά την εξίσου φανταστική διοργάνωση Chosen One, η οποία τοποθετεί άγνωστους αθλητές ενάντια σε μπασκετμπολίστες του NBA προκειμένου να αναδειχθεί ένα νέο ταλέντο. Αρκεί να πούμε ότι σε καμία περίπτωση δεν καταφέρνει να διατηρήσει το παραμικρό ενδιαφέρον μας, καθώς το ύφος αυτών των εκπομπών είναι ιδιαίτερα επιτηδευμένο και χωρίς καμία φυσικότητα ενώ, γενικότερα, είναι εμφανές ότι αποτελεί μία πολύ φθηνή, αν και φανταχτερή, παραγωγή τηλεοπτικού σόου. Κάθε ένα από τα προαναφερθέντα chapters περιέχουν από έναν έως πέντε αγώνες, σε κάθε έναν από τους οποίους υπάρχει πληθώρα διαφορετικών κανόνων και στόχων. Αυτοί μπορεί να αφορούν την ακαριαία και ιδιαίτερα εκνευριστική ήττα μας σε περίπτωση πο υ ο αντίπαλος καταφέρει να σταματήσει το σουτ μας, την καταμέτρηση των καρφωμάτων ως τρίποντα, την απαίτηση ή μη να μεταφέρουμε τη μπάλα πέρα από τη γραμμή των τρίποντων σε περίπτωση που έχουμε πάρει rebound από αντίπαλο σουτ και πολλά άλλα.

Αυτή η ποικιλία καταφέρνει, κατά κάποιο τρόπο, να διατηρεί φρέσκια την εμπειρία, ωστόσο πολλοί από αυτούς τους κανόνες και είδη αγώνων καταφέρνουν να μας οδηγούν αβίαστα στον εκνευρισμό. Ειδικότερα σε μερικούς από αυτούς επιτρέπεται στους παίκτες να παίρνουν απευθείας την μπάλα κάτω από το καλάθι, αφού σκοράρουν, έχοντας τη δυνατότητα να σκοράρουν ξανά. Ως εκ τούτου, θα δούμε πολλές φορές τον αντίπαλο να πετυχαίνει τα καλάθια το ένα μετά το άλλο με τον παίκτης μας να αδυνατεί να πάρει την μπάλα ακόμα και αν βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με τον αντίπαλο. Γενικότερα, είναι εμφανές ότι η Midway προσπάθησε να αντισταθμίσει τη μέτρια, στην καλύτερη περίπτωση, τεχνητή νοημοσύνη παρέχοντας σε πολλούς αντιπάλους εμφανώς άδικα πλεονεκτήματα.

Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που διαπιστώσαμε ότι είναι ανούσιο να προσπαθούμε να μπλοκάρουμε τα σουτ του αντιπάλου ή να κλέψουμε τη μπάλα. Ο λόγος είναι ότι ουκ ολίγες φορές βρεθήκαμε στη δυσάρεστη θέση να μπλοκάρουμε επανειλημμένως τις προσπάθειες του αντιπάλου, μόνο για να τον βλέπουμε να παίρνει ο ίδιος την μπάλα απευθείας χωρίς να μας δίνεται ποτέ η δυνατότητα να την προλάβουμε πρώτοι. Στη δημιουργία εκνευρισμού συμβάλλει σημαντικά και η πραγματικά ανούσια ύπαρξη των continues, τα οποία μας επιτρέπουν μέχρι τρεις προσπάθειες σε κάθε chapter. Αφού χάσουμε όλα τα continues μεταφερόμαστε στην αρχική οθόνη του παιχνιδιού, μόνο για να αναγκαστούμε να υποστούμε το loading των περίπου 20 δευτερολέπτων πριν ξεκινήσουμε από την αρχή το chapter.  

Ένα από τα ελάχιστα θετικά στοιχεία του τίτλου εντοπίζεται στην αρκετά καλή και φυσική κίνηση που έχουν οι παίκτες όταν εκτελούν τις διάφορες εντυπωσιακές ντρίμπλα και ειδικότερα τις επονομαζόμενες κινήσεις “Act A Fool”. Αυτές μπορούμε να τις ενεργοποιήσουμε απλά πατώντας το LB και το X όποτε είμαστε κοντά στον αντίπαλο. Αμέσως μετά, ο παίκτης μας θα προσπαθήσει να ξεκινήσει ένα combo από «ταπεινωτικές» κινήσεις. Κάθε φορά που τελειώνει μία ντρίμπλα εμφανίζεται για μικρό χρονικό διάστημα ένα κουμπί στο μέσον της οθόνης, το οποίο πρέπει να πατήσουμε προκειμένου να συνεχιστεί η κίνηση ενώ, σε αντίθετη περίπτωση, χάνουμε τη μπάλα. Εάν βρισκόμαστε στη θέση του αμυνόμενου, τότε εμφανίζονται και σε εμάς ανάλογα κουμπιά, τα οποία απαιτείται να τα πατήσουμε πριν τον αντίπαλο έτσι ώστε να καταφέρουμε να κλέψουμε τη μπάλα.

Γενικότερα, μπορούμε να ενεργοποιήσουμε διαφόρων ειδών ντρίμπλες και εντυπωσιακές κινήσεις πατώντας διάφορους συνδυασμούς, όπως την πάσα σε έναν θεατή ώστε να μας την πετάξει στη συνέχεια στον αέρα προκειμένου να πραγματοποιήσουμε ένα alley-oop και διάφορα άλλα. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μας, ο χειρισμός φαίνεται έντονα πως είναι περισσότερο πολύπλοκος από ότι θα έπρεπε. Έτσι, παραδείγματος χάρη, προκειμένου να πετάξουμε τη μπάλα με δύναμη στο ταμπλό του καλαθιού, ώστε να δώσουμε μία πάσα στον εαυτό μας, χρειάζεται να πατήσουμε ταυτόχρονα τα RB, RT και το A. Εκτιμούμε ότι δεν υπήρχε λόγος να μη μπορούμε να το πράξουμε πατώντας δύο από τα τρία κουμπιά. Υπάρχουν διάφοροι συνδυασμοί, τους οποίους είναι δύσκολο να τους συγκρατήσουμε και σίγουρα δε συνάδουν με την arcade φύση του τίτλου. 
{PAGE_BREAK}
Εκτελώντας τις διάφορες ντρίμπλες γεμίζουμε μία μπάρα, η οποία μας επιτρέπει να ενεργοποιήσουμε εντυπωσιακές κινήσεις. Αυτές μπορεί να αφορούν υπερφυσικά κλεψίματα, σουτ, μπλοκαρίσματα, ντρίμπλες ή καρφώματα, τα οποία, αν και εντυπωσιακά, πολλές φορές είναι ιδιαίτερα υπερβολικά. Το σημαντικότερο πρόβλημα εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζονται. Όταν ενεργοποιούμε τις εν λόγω κινήσεις όλο το γήπεδο «εξαφανίζεται» σε μία μαύρη απόχρωση, ενώ τα μοναδικά στοιχεία που απεικονίζονται είναι οι δύο παίκτες, η μπάλα και το καλάθι. Στην εκάστοτε κίνηση η κάμερα έχει, ανεξαιρέτως, τις ίδιες γωνίες δραματικής λήψης ενώ με το πέρας της προβολής επιστρέφουμε στο γήπεδο με ιδιαίτερα αποπροσανατολιστικό τρόπο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, όταν ενεργοποιούσαμε κάποια ειδική ντρίμπλα προκειμένου να προσπεράσουμε τον αντίπαλο, μας εμφάνιζε με το τέλος της κίνησης σε ένα εντελώς διαφορετικό σημείο του γηπέδου και μάλιστα συνεχίζοντας να έχουμε εμπρός μας τον αντίπαλο παίκτη μετά το τέλος του ανάλογου βίντεο της κίνησης. Το ίδιο συνέβαινε και με τις ειδικές κινήσεις του κλεψίματος και του μπλοκαρίσματός.

Σίγουρα ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται αυτές οι υπέρ-κινήσεις είναι ο πλέον λανθασμένος καθώς τη μία στιγμή βρισκόμαστε στο γήπεδο ενώ την επόμενη φαίνεται σαν να «τηλεμεταφερόμαστε» σε μία διαφορετική τοποθεσία μόνο για να επανέλθουμε ξανά -και ιδιαίτερα απότομα- στον κυρίως αγώνα με την όλη απεικόνιση της κίνησης να χαρακτηρίζεται από μία έντονη ασυνέχεια. Το γεγονός ότι αυτές οι σκηνές διαρκούν περίπου 10 δευτερόλεπτα οδηγεί, μετά από μικρό χρονικό διάστημα, σε ιδιαίτερα βαρετές στιγμές, καταφέρνοντας τελικά μόνο να μας βγάζουν από τον γρήγορο ρυθμό του παιχνιδιού.

Από τη μία πλευρά, όπως προαναφέραμε, οι αγώνες καταντούν ιδιαίτερα εκνευριστικοί λόγω διαφόρων κανόνων, ωστόσο, άλλες φορές υπάρχουν μερικοί μηχανισμοί που μας οδηγούν σε υπερβολικά εύκολα και μονότονα ματς με το Chosen One να φαίνεται πως αδυνατεί να βρει τη χρυσή τομή στο βαθμό δυσκολίας. Στους περισσότερους αγώνες μπορούμε ουσιαστικά να ενεργοποιήσουμε μία τυχαία ντρίμπλα με το συνδυασμό των LT και X, με την χρήση της οποίας -στην πλειοψηφία των περιπτώσεων- περνάμε τον αντίπαλο, επιτρέποντας το ιδιαίτερα εύκολο σκοράρισμα. Εκτός αυτού, σε αγώνες με διάρκεια μεγαλύτερη των τριών λεπτών μπορούμε αρκετά εύκολα να γεμίσουμε έως τρεις φορές την ανάλογη μπάρα για τις υπέρ-κινήσεις, γεγονός που μας δίνει μας πρόσβαση σε ένα ειδικό κάρφωμα με το οποίο κερδίζουμε αυτομάτως τον αγώνα ανεξαρτήτως του σκορ ή των στόχων που έχουν τεθεί.

Τουλάχιστον, όσον αφορά την εμπειρία του γράφοντα, μετά την ενασχόληση με μερικούς αγώνες τα διάφορα ματς κατέληξαν είτε να εκνευρίζουν σε μεγάλο βαθμό, χάρη στις άδικες ικανότητες του αντιπάλου, είτε να είναι υπερβολικά βαρετά χάρη στη ρουτίνα που μπορούμε να εκτελέσουμε προκειμένου να νικήσουμε. Εκτός από τους αγώνες μεταξύ δύο παικτών μπορούμε επιπλέον να αναμετρηθούμε με άλλους δύο παίκτες, όπου κάθε αθλητής σκοράρει για τον εαυτό του. Αυτοί οι αγώνες καταφέρνουν να είναι με τη σειρά τους αρκετά δύσκολοι καθώς, ουσιαστικά, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε δύο αντιπάλους, οι οποίοι φαίνεται πως έχουν πολύ μεγαλύτερη ικανότητα στην ανάκτηση της μπάλας.

Τέλος, δύναται να πάρουμε μέρος σε αγώνες όπου χωριζόμαστε σε ομάδες των δύο ατόμων. Εδώ εντοπίζεται ακόμα μία λανθασμένη επιλογή της Midway καθώς η δράση μεταφέρεται, πλέον, σε ολόκληρο το γήπεδο, ένα σημείο όπου γίνεται ιδιαίτερα εμφανής ο λόγος για τον οποίο το μπάσκετ παίζεται με δέκα και όχι με τέσσερις παίκτες… Εν ολίγοις, η κάθε ομάδα τρέχει στο αντίπαλο καλάθι χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση και σε ένα άδειο γήπεδο, καθώς, ανταλλάσσοντας μερικές πάσες ο αριθμός των οποίων δεν ξεπερνάει τα δάχτυλα του ενός χεριού, μας επιτρέπει να βρεθούμε μόνοι με το καλάθι, κάτι το οποίο ισχύει και για την αντίπαλη ομάδα. Τα προβλήματα βέβαια δε σταματάνε στο gameplay. Όσον αφορά στον τεχνικό τομέα τα γραφικά του τίτλου είναι μάλλον αδιάφορα και σίγουρα δεν καταφέρνουν να φτάσουν την ποιότητα του NBA Street.

Τα γήπεδα μπορεί να βρίσκονται σε πρωτότυπες τοποθεσίες, όπως σε ένα αεροδρόμιο ή σε ένα κλαμπ όπου το δάπεδο είναι φτιαγμένο από neon φώτα, ωστόσο, ο συνολικός αριθμός των έξι που υπάρχουν είναι απελπιστικά μικρός. Όσον αφορά τις φυσικές της μπάλας, αυτές είναι πραγματικά τραγικές καθώς πολλές φορές -όταν θα φύγει από τα χέρια των παικτών- θα την δούμε να σταματάει ακαριαία στο έδαφος ενώ μάλλον θα έπρεπε να την βλέπουμε να κυλάει… Επιπλέον, το δίχτυ του καλαθιού κουνιέται ελάχιστα όταν πετυχαίνουμε καλάθι ενώ πολλές φορές η μπάλα περνάει από μέσα του. Ειδικότερα όταν σκοράρουμε χρησιμοποιώντας το υπέρ-σουτ τότε το δίχτυ παραμένει εντελώς ακίνητο αποδίδοντας με αυτόν τον τρόπο ένα ιδιαίτερα αφύσικο θέαμα και σίγουρα κάθε άλλο παρά απολαυστικό. Φυσικά, υπάρχει και η επιλογή για multiplayer, επιτρέποντάς μας να θέσουμε τους κανόνες που επιθυμούμε, ωστόσο δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε κάποιον άλλο παίκτη online και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την απόδοση του παιχνιδιού σε αυτόν τον τομέα.

Εν κατακλείδι, το NBA Ballers Chosen One αποτελεί έναν τίτλο του οποίου η ποιότητα παραγωγής είναι εμφανές πως είναι ιδιαίτερα χαμηλή σε κάθε τομέα του. Αρκεί να παρατηρήσουμε πως, σε περίπτωση που επιθυμείτε ένα παιχνίδι με θέμα την arcade έκδοση του μπάσκετ, τότε θα ήταν προτιμότερο να επιλέξετε έναν από τους παλιότερους αλλά σαφώς πιο ολοκληρωμένους και διασκεδαστικούς τίτλους της σειράς.

Νικόλας Μαρκόγλου

Ανάλυση 480p/ 720p/ 1080i/ 1080p
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1
PEGI 3+