Supreme Ruler 2020

Το να είσαι πραγματικός ηγέτης ενός κράτους δεν είναι εύκολη υπόθεση όπως μαρτυρά αυτός ο τίτλος

Το να είσαι πραγματικός ηγέτης ενός κράτους δεν είναι εύκολη υπόθεση όπως μαρτυρά αυτός ο τίτλος

Βασισμένο στην απλή (αλλά συνάμα εφιαλτική) παρατήρηση ότι το πετρέλαιο δεν κινεί μόνο μηχανές αλλά κι αποτελεί έναν παράγοντα τοπικής ή παγκόσμιας αποσταθεροποίησης στον κόσμο, το Supreme Ruler 2020 μας μεταφέρει 13 χρόνια από τώρα στο μέλλον, όπου μετά από μια μεγάλη άνοδο της παγκόσμιας τιμής του πετρελαίου, λαμβάνει χώρα μια σειρά γεγονότων που αλλάζει την μορφή πολλών κυβερνήσεων κι επιφέρει νέες συμμαχίες μεταξύ κρατών. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να αναδείξει τις (εικονικές) ηγετικές ικανότητες του παίκτη, μέσα από επιλογές που θα κάνει σε διάφορους τομείς διοίκησης κι ελέγχου μια χώρας. Το Supreme Ruler 2020 είναι ένα παιχνίδι τακτικής και στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο (αν και έχει στοιχεία turn based, αφού επιτρέπεται το «πάγωμα» του χρόνου, με ταυτόχρονη περιήγηση στα μενού και εκπόνηση εντολών) που αφήνει τον παίκτη να αναλάβει την ηγεσία μιας χώρας ή περιοχής του κόσμου στο όχι και τόσο μακρινό έτος 2020, προσπαθώντας να την οδηγήσει στην ευημερία μέσα από την έρευνα, την ανάπτυξη, το εμπόριο, την διπλωματία ή απλά τα όπλα.

Μια προσεκτική ματιά θα αποκαλύψει ότι οι δημιουργοί του παιχνιδιού δεν έπλασαν με την φαντασία τους τον κόσμο του κοντινού μέλλοντος, αλλά βασίστηκαν σε πραγματικές γεωπολιτικές ισορροπίες που υπάρχουν στον σημερινό κόσμο και σε μελέτες διαφόρων οργανισμών (όπως το «φιλανθρωπικό» ίδρυμα του Λάνγκλεϋ -CIA!) που προβαίνουν σε εκτιμήσεις για τις εύθραυστες ισορροπίες και συμμαχίες μεταξύ των κρατών.

Αφού επιλέξει την χώρα της προτίμησής του, ο παίκτης ξεκινάει αντικρίζοντας έναν τεράστιο παγκόσμιο χάρτη, ο οποίος σύμφωνα με τους δημιουργούς βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα και φωτογραφίες από δορυφόρους της NASA. Ο χάρτης μπορεί να ζουμάρει σε αρκετά μεγάλο βαθμό και να αποκαλύψει ικανοποιητικές λεπτομέρειες για το τοπίο, αν και σε πολύ κοντινή απεικόνιση (προφανώς λόγω περιορισμών του hardware των περισσότερων PC όσον αφορά το πλήθος των δεδομένων που απεικονίζονται) οι υφές φαίνονται πολύ θολές και λεπτομέρειες όπως ακτογραμμές και βουνά φαίνονται χοντροκομμένα. Με έναν υποτυπώδη αριθμό πολυγώνων απεικονίζονται επάνω στον χάρτη οι πόλεις των διαφόρων κρατών, αλλά και οι στρατιωτικές μονάδες. Στους πιο παλιούς, η απλότητα της απεικόνισης αυτής θα θυμίσει το Panzer General 3D.

Τα μενού του παιχνιδιού είναι συγκεντρωμένα στο κάτω μέρος της οθόνης. Κάτω δεξιά φαίνεται ένα mini-map όλου του κόσμου, κάτω αριστερά υπάρχει το τμήμα επιλογής κάποιου υπουργείου της χώρας (Land, Production, Research, Finance, State, Military Operations, Defense, και Unit Control) καθώς και το πορτραίτο ενός υπουργού-συμβούλου που μας δίνει το παιχνίδι για κάθε υπουργείο. Από την στιγμή που ο παίκτης επιλέξει ένα υπουργείο, εμφανίζονται στο μέσο του κάτω μέρους της οθόνης τα υποπαραρτήματα του τμήματος αυτού διοίκησης της χώρας, καθώς και ένα πλήθος εικονιδίων εντολών.

Όσο όμως «συμμαζεμένα» κι αν είναι τα μενού, τόσο χαοτικό αρχίζει να φαίνεται το παιχνίδι μόλις ο παίκτης αρχίζει να ψάχνει για κάποιο υπομενού. Αυτός ο τρόπος απεικόνισης των στατιστικών στοιχείων που σχετίζονται με την διακυβέρνηση της χώρας και η ομαδοποίησή τους σε ομάδες, αποκαλύπτουν πολύ γρήγορα τα πλήθος των παραμέτρων που πρέπει να έχει κατά νου συνεχώς ο παίκτης. Αναφερόμενοι στην «κορυφή του παγόβουνου», θα λέγαμε ότι από αυτά τα μενού ο παίκτης μπορεί να δει λεπτομέρειες για τις πόλεις του, να χτίσει δρόμους, σιδηρόδρομους, βιομηχανικές ή στρατιωτικές εγκαταστάσεις, να αγοράσει ή πουλήσει αγαθά στην παγκόσμια αγορά, να κανονίσει τον ρυθμό παραγωγής βιομηχανιών, να εξερευνήσει νέες τεχνολογίες και να αποφασίσει τα κονδύλια για την έρευνα, να καθορίσει το ύψος των φόρων σε 8 τομείς της οικονομίας, να συνάψει διπλωματικές σχέσεις ή συμμαχίες με άλλα κράτη, να οργανώσει ένα κατασκοπικό δίκτυο, να καθορίσει την παραγωγή μονάδων ή -τέλος- να πάρει τον έλεγχο των μονάδων αυτών σε καιρό πολέμου και να τις μετακινήσει στον χάρτη για να οργανώσει μόνος του τις πολεμικές επιχειρήσεις.

 Όσο περιγραφικά κι αν ακούγονται τα προηγούμενα, μιλάμε για κάποιες εκατοντάδες εικονίδια και μπάρες, η αναλυτική περιγραφή των λειτουργιών των οποίων μπορεί να γίνει σε μικρό βιβλίο. Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει από αυτές τις περιγραφές, το Supreme Ruler δεν είναι ένα εύκολο παιχνίδι. Αυτό άλλωστε μαρτυρά και η ύπαρξη 11 βασικών πρώτων υλών και πόρων που χρειάζεται ένα κράτος για την ανάπτυξή του. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα παιχνίδι ισορροπιών, στο οποίο ο παίκτης καλείται να αποκτήσει ικανότητες καλύτερες κι από των κασκαντέρ που περπατάνε στο κενό πάνω σε ένα σχοινί ή των ακροβατών που προσπαθούν να ισορροπήσουν μια ντουζίνα πιάτα περιστρέφοντάς τα παράλληλα με μεγάλη ταχύτητα πάνω σε βέργες.

Ακόμα κι όταν είχαμε παίξει το Stronghold 2 (το οποίο κατάφερνε με εντυπωσιακό τρόπο να αναπαραστήσει τις συνθήκες διοίκησης και διαχείρισης ενός μεσαιωνικού κάστρου) δεν είχαμε μπερδευτεί τόσο πολύ με την πληθώρα επιλογών και παραμέτρων που πρέπει να προσέχουμε. Ο όρος «ισορροπία του τρόμου» δεν είναι αρκετός για να περιγράψει την κατάσταση που βγαίνει εκτός ελέγχου και το αίσθημα που αρχίζει να κυριεύει τον παίκτη μόλις η αλλαγή μιας μικρής οικονομικής παραμέτρου βγάλει τον προϋπολογισμό εκτός σχεδίου και τα σχέδια του παίκτη εκτός τροχιάς. Δεν θα υπερβάλλαμε εάν παρατηρούσαμε ότι είναι ένα από τα ελάχιστα παιχνίδια (εάν όχι το μοναδικό) που μας ανάγκασαν να ασχοληθούμε με το tutorial και να δαπανήσουμε αρκετό χρόνο σε «δοκιμαστικές» αποστολές με μόνο σκοπό να καταλάβουμε τις δυνατότητες του περιβάλλοντος εντολών και τα διάφορα εικονίδια ενεργειών.

Πραγματικά, είναι πάρα πολλά τα πράγματα που πρέπει να προσέχει ο παίκτης ταυτόχρονα και παρά το πλεονέκτημα που του δίνει το παιχνίδι για να παγώσει τον χρόνο και να κάνει κάποιες ενέργειες, καθίσταται γρήγορα εμφανές ότι η χρήση των συμβούλων που του δίνονται κάτι παραπάνω από επιτακτική.
{PAGE_BREAK}
Η παρουσία των συμβούλων όμως από την άλλη, μπορεί και να αλλάξει εντελώς την μορφή του τίτλου. Ο παίκτης μπορεί να τους αφήσει στον συμβουλευτικό τους ρόλο (αφού με κατάλληλες εντολές μπορεί να τους περιορίσει στις ενέργειες που μπορούν να πάρουν χωρίς την έγκρισή του) και να πάρει στα χέρια του όλες τις αποφάσεις, κάνοντας το παιχνίδι απίστευτα βαθύ και απίστευτα δύσκολο. Μπορεί όμως και να «αφήσει στον αυτόματο» το παιχνίδι με συγκεκριμένες κατευθύνσεις που θα δώσει στους υφισταμένους του (ουσιαστικά, επιφορτίζοντας αυτούς με κάθε απόφαση που πρέπει να ληφθεί), και να επικεντρωθεί στις μάχες. Σε μια τέτοια περίπτωση το παιχνίδι μετατρέπεται γρήγορα σε πολεμικό παιχνίδι στρατηγικής. Είναι μάλλον άσκοπο να προσπαθήσει κανείς να εντοπίσει μειονεκτήματα σε έναν τίτλο που ούτως ή άλλως έχει κατασκευαστεί για μια συγκεκριμένη κατηγορία απαιτητικών παικτών.

Κάποιες στιγμές ο χρόνος κυλάει αργά (ακόμα κι αν επιλεγεί η πιο γρήγορη ταχύτητα του ρολογιού του παιχνιδιού) και ο παίκτης απλά περιμένει να περάσει η ώρα μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα μιας νέας τεχνολογίας ή η σύναψη μιας διπλωματικής σχέσης με άλλη χώρα.

Και πάλι, όμως, είναι δύσκολο να κρίνει κανείς έναν τίτλο που έχει καλύψει σχεδόν κάθε πτυχή της διοίκησης μιας χώρας σε ανώτερο επιτελικό επίπεδο. Το σίγουρο είναι ότι ξεκινώντας κανείς να παίζει, μπορεί να δαπανήσει από λίγες ώρες, μέχρι ολόκληρες ημέρες.  Η πληθώρα των κουμπιών και των εικονιδίων του περιβάλλοντος εντολών (τα οποία έχουν τακτοποιηθεί έξυπνα και «πακτωθεί» σε μικρό χώρο), δεν αποτελεί αρνητικό χαρακτηριστικό, παρά μόνο μια υπενθύμιση ότι ο τίτλος είναι μια πραγματική εξομοίωση. Μοναδικό παράπονο θα μπορούσε να εκφέρει κανείς για την πολυπλοκότητα των μαχών. Αν και οι ισορροπίες των διαφόρων μονάδων στο παιχνίδι ακολουθούν το σχήμα «πέτρα-ψαλίδι-χαρτί» που υπάρχουν σε δεκάδες άλλα παιχνίδια τακτικής με καταμερισμό του χάρτη σε εξαγωνικά τμήματα, ωστόσο υπάρχουν κι αρκετές εντολές που μπορεί να δώσει ο παίκτης σε μια μονάδα για να καθορίσει την συμπεριφορά της στη μάχη (π.χ. επιλογή παραμονής ή υποχώρησης και μεγάλης ταχύτητας ή ασφαλούς διαδρομής μέχρι το στόχο).

Από μόνες τους αυτές οι επιλογές αρκούν για να επιτρέψουν σε κάποιον να παίξει το Supreme Ruler 2020 ως ένα ακόμα πολεμικό παιχνίδι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα μπορεί να πάρει τον έλεγχο μιας μικρής χώρας (σε scenario mode) και να προσπαθήσει να νικήσει με στρατιωτικά μέσα μια υπερδύναμη. Ακόμα και σε μια τέτοια πιθανότητα όμως, το παιχνίδι θεωρεί δεδομένο ότι ο παίκτης έχει μια σχετική εμπειρία από άλλους τίτλους και δεν προσπαθεί να ανακαλύψει την φωτιά.

Μεγάλη κριτική μπορεί να ασκηθεί για το tutorial του Supreme Ruler 2020, το οποίο είναι λιτό και αδυνατεί να βάλει τον παίκτη στο πετσί του ρόλου του. Μια σύντομη επεξήγηση κάποιων μενού δεν αρκεί και θα ήταν προτιμότερο να υπάρχει κι ένα επεξηγηματικό σενάριο που να αναγκάζει τον παίκτη να εξερευνήσει το περιβάλλον εντολών και να χρησιμοποιήσει τα εικονίδια εντολών. Από την άλλη όμως, μην ξεχνάμε ότι ο τίτλος δεν απευθύνεται σε όλους και ότι χρειάζεται κάποιος πειραματισμός από πλευράς παίκτη.

Εξαιτίας όλων αυτών των στοιχείων, το Supreme Ruler 2020 μετατρέπεται αυτόματα σε ένα παιχνίδι που είτε θα μισήσει κάποιος από το πρώτο λεπτό, είτε θα το λατρεύσει και θα παίζει μαζί του για χρόνια.

Νίκος Ελευθεριάνος

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Λειτουργικό Microsoft Windows 98/Me/2000/XP/Vista
Επεξεργαστής 800 MHz Intel Pentium III
Μνήμη RAM 512 MB
Κάρτα Γραφικών 16 MB συμβατή με DirectX 8.1
PEGI 7+