Predator: Concrete Jungle

Μια ευκαιρία για να δείτε τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός Κυνηγού.

Αυτή τη φορά, θήραμα είναι ο άνθρωπος

Η 20th Century Fox έχει στην κατοχή της δύο από τα σημαντικότερα franchises του κινηματογράφου, δηλαδή τις σειρές Alien και Predator. Αυτές οι σειρές επιστημονικής φαντασίας έχουν δώσει στο κοινό επτά κινηματογραφικές παραγωγές, βιβλία κόμικς και πολλά βιντεοπαιχνίδια. Το πιο πρόσφατο από αυτά τα βιντεοπαιχνίδια μάς έρχεται ξανά από τη Sierra, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να πάρουμε το ρόλο ενός εξωγήινου κυνηγού και να διεκδικήσουμε τρόπαια μέσα σε μια τσιμεντένια «ζούγκλα». Το Predator: Concrete Jungle είναι ένα απλό παιχνίδι δράσης τρίτου προσώπου που χρησιμοποιεί στον καλύτερο δυνατό βαθμό τη φιλοσοφία των κινηματογραφικών παραγωγών, προκειμένου να προσφέρει στον παίκτη μια αυθεντική εμπειρία.

Πίσω από το κτηνώδες και αμίλητο πρόσωπο του πρωταγωνιστή Κυνηγού κρύβεται και ένα υποτυπώδες σενάριο. Το 1930 ο «ήρωας» του παιχνιδιού έκανε το λάθος να αποκαλυφθεί στους ανθρώπους και για τιμωρία οι ομόφυλοί του τον εξόρισαν για 100 χρόνια σε έναν αφιλόξενο πλανήτη. Τα άσχημα για τους εξωγήινους αρχίζουν μόλις μαθαίνουν πως οι άνθρωποι της Γης έχουν κλέψει την τεχνολογία που άφησε πίσω του ο Κυνηγός πίσω στο 1930 και την χρησιμοποιούν πλέον προς όφελός τους. Έτσι, φέρνουν την «πέτρα του σκανδάλου» ξανά στο προσκήνιο στέλνοντας τον ήρωα σε μια εντελώς διαφορετική Γη, προκειμένου να πάρει πίσω την κλεμμένη τεχνολογία και να αφανίσει αυτούς που την χρησιμοποιούν.

Το σενάριο είναι καλογραμμένο και ταιριάζει απόλυτα με το γενικότερο ύφος των κινηματογραφικών παραγωγών. Το κακό είναι πως, κατά τη διάρκεια των αποστολών λίγο θα σας ενδιαφέρει η εξέλιξη της ιστορίας, μιας και το παιχνίδι απαιτεί την ολοκλήρωση διαφόρων αποστολών που απλά θα οδηγήσουν στον επόμενο επίπεδο. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα που συναντήσαμε στο Concrete Jungle. Παρόλο που οι χάρτες είναι σχεδιασμένοι έτσι ώστε να δίνουν την εντύπωση πως προσφέρεται πλήρης ελευθερία κινήσεων, στην ουσία είναι κλειστές αρένες που απαρτίζονται από συγκεκριμένους αντικειμενικούς σκοπούς. Κατά την έναρξη κάθε ενός από αυτά τα επίπεδα δίνονται κάποιες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή.  Στη συνέχεια, ο παίκτης πρέπει να μαντέψει τι πρέπει να κάνει, καθώς οι οδηγίες είναι γενικόλογες και δεν διευκρινίζουν τι ακριβώς πρέπει να συμβεί για να θεωρηθεί η αποστολή ως πετυχημένη.

Εκτός αυτού, οι μηχανικές του παιχνιδιού είναι κάπως παράξενες. Για παράδειγμα, σε μια από τις αποστολές ο Κυνηγός πρέπει να πάρει ως τρόπαιο τη ραχοκοκαλιά τριών μελών μιας συμμορίας που έχει κλέψει την τεχνολογία απόκρυψης των εξωγήινων. Μέχρι εδώ καλά, όμως όσους από αυτούς και αν σκοτώσετε, το παιχνίδι δεν θεωρεί την αποστολή ως επιτυχή αν δεν τους συλλάβετε έχοντας ενεργοποιημένη την Tech Vision, έτσι ώστε να μπορείτε να τους δείτε. Σημειωτέον πως τους κακοποιούς τους βλέπετε έτσι και αλλιώς! Απλά το παιχνίδι δεν δέχεται ότι μπορείτε να τους δείτε χωρίς την Tech Vision ενεργοποιημένη και συνεχίζει να θεωρεί την αποστολή ως μη ολοκληρωμένη.

Απογοήτευση νιώσαμε και από το σύστημα μάχης που χρησιμοποιεί ο Κυνηγός. Δυστυχώς, αυτή η αίσθηση του κρυμμένου πλάσματος που παραμονεύει το θήραμά του καθώς αυτό περπατά αμέριμνο, εδώ δεν υπάρχει. Είναι λίγο παράδοξο να βάζεις τον Κυνηγό να παίζει ξύλο με τους απλούς αστυνομικούς μιας πόλης (και πολλές φορές να τις τρώει), όταν στις ταινίες αυτό το τερατώδες πλάσμα τις έβρεχε με άνεση ακόμη και στον Σβαρτσενέγκερ. Το παιχνίδι αποτυγχάνει και στο gameplay της απόκρυψης. Ο χαρακτήρας που ελέγχει ο παίκτης διαθέτει την εξαιρετική λειτουργία που τον κάνει αόρατο, όμως όσο και αν οι δημιουργοί του παιχνιδιού προσπάθησαν, σε καμία περίπτωση δεν κατάφεραν να φέρουν το παιχνίδι κοντά στα επίπεδα της ταινίας.

Είναι τόσο προβληματικό όσο φαίνεται;

Τώρα η πρώτη σκέψη που πιθανό να περνά από το μυαλό σας θα είναι: «μα καλά, τελικά τι καλό έχει αυτό το παιχνίδι;». Η απάντηση είναι απλή και έρχεται μέσα από τα gadget και τα διάφορα τεχνολογικά κολπάκια που έχει στην κατοχή του ο Κυνηγός. Ελέγχοντας λοιπόν τον θηριώδη εξωγήινο θα μπορείτε να βλέπετε τα πάντα μέσα από τέσσερις τύπους όρασης (Thermal, Tech, Night και κανονική), οι οποίοι δημιουργούν εξαιρετικά εφέ γραφικών που ξεπερνούν ακόμη και τα πρωτότυπα κινηματογραφικά. Επίσης, ο Κυνηγός χρησιμοποιεί σπαθιά, ακόντια, τις λεπίδες που επεκτείνονται από τον καρπό του, νάρκες και φυσικά, την ειδική σκόπευση με λέιζερ που οδηγεί στην εξαπόλυση θανατηφόρων βλημάτων. Στην απεικόνιση αλλά και στην χρήση όλων των παραπάνω, από το GameOver η ομάδα ανάπτυξης Eurocom (δημιουργός των Sphinx and the Cursed Mummy και Athens 2004) κερδίζει άριστα. Οι εικόνες του παιχνιδιού παραπέμπουν άμεσα στις ταινίες και δίνουν στον παίκτη τη δυνατότητα να βιώσει συνθήκες και καταστάσεις που πάντα ήθελε, αλλά μέχρι σήμερα δεν ήταν εφικτές.

Πολυσύνθετος αλλά και ικανοποιητικός είναι και ο χειρισμός του κεντρικού χαρακτήρα. Ο Κυνηγός εκτελεί τεράστια άλματα, μπορεί να κρεμαστεί, να αναρριχηθεί και να εκτελέσει αρκετές ακόμη κινήσεις που θα του επιτρέπουν να μεταπηδά από τη μία οροφή στην άλλη. Όσο λοιπόν παραμένετε στις κορυφές των κτιρίων και προσπαθείτε από εκεί να θανατώσετε τα θηράματά σας, το παιχνίδι είναι καλό. Απλά, μην κάνετε το λάθος να κατεβείτε στους δρόμους, γιατί εκεί θα νιώσετε πως παίζετε ένα από τα χειρότερα beat’em ups όλων των εποχών.

Στον τομέα των γραφικών το Concrete Jungle μάς άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις μόνο όταν χρησιμοποιούσαμε τα εξειδικευμένα είδη όρασης. Στην απλή απεικόνιση τα γραφικά είναι ικανοποιητικά, αν και το περιβάλλον αποτελείται από γενικής και καθόλου εμπνευσμένης φύσεως κτίρια και τοπία. Το μοντέλο του Κυνηγού είναι πολύ καλό και το ίδιο ισχύει για το animation του. Αντιθέτως, οι πολίτες και οι αντίπαλοι του πρωταγωνιστή αποτελούνται από ελάχιστα πολύγωνα, χρησιμοποιούν λιγοστές ρουτίνες κίνησης και η τεχνητή νοημοσύνη τους βρίσκεται κάτω του μετρίου. Αυτό που μας ξετρέλανε -και θα το επαναλάβουμε- ήταν τα εφέ των Thermal, Tech και Night Vision. Ως δια μαγείας, με την ενεργοποίηση αυτών των εφέ τα χρώματα ζωντανεύουν και τα τοπία αποκτούν έναν σουρεαλιστικό τόνο που δεν χορταίνεις να βλέπεις.

Υπάρχει και η επιλογή μεταφοράς της άποψης σε πρώτο πρόσωπο, η οποία φέρνει τον παίκτη ακόμη πιο κοντά στο πώς βιώνει τη δράση ο Κυνηγός, όμως μέσω αυτής της άποψης ο χαρακτήρας δεν κινείται, αρκούμενος απλά στον έλεγχο του περιβάλλοντα χώρου. Στον ηχητικό τομέα η κατάσταση είναι ικανοποιητική. Αν εξαιρέσουμε τις ενοχλητικές φωνές κάποιων πολιτών, τα εφέ είναι πολύ καλά και απολύτως πιστά στα αντίστοιχα κινηματογραφικά. Επίσης, το μουσικό θέμα είναι τόσο καλό που θα λέγαμε πως ταιριάζει περισσότερο σε ταινία παρά σε βιντεοπαιχνίδι.

Σε γενικές γραμμές, κρίνουμε το Predator: Concrete Jungle ως μια από τις καλές προσπάθειες της σειράς. Σίγουρα υποφέρει από αρκετά προβλήματα, αλλά τελικά καταφέρνει να προσφέρει ένα κομμάτι της σειράς Predator που έλειπε από τις κονσόλες.

Widescreen Ναι
Progressive Scan 480p (μόνο στην έκδοση Xbox)
PAL 60 Hz Ναι (μόνο στην έκδοση Xbox)
Ήχος Stereo/ Dolby Surround/ Dolby Digital 5.1 (μόνο στην έκδοση Xbox)