Hellboy: The Science Of Evil

Μοναδικός στόχος του τίτλου η ταυτόχρονη κυκλοφορία του με την κινηματογραφική παραγωγή

Πριν από περίπου ένα μήνα προβλήθηκε στις αίθουσες της Αμερικής το Hellboy II: The Golden Army (ταινία που αναμένεται να δούμε στην Ελλάδα στις 9 Οκτωβρίου) προκαλώντας το εύλογο συμπέρασμα πως ο τίτλος αυτής της παρουσίασης εκδόθηκε με σκοπό να συμπέσει με την κινηματογραφική παραγωγή για –ευνόητους- εμπορικούς λόγους. Δυστυχώς ο άγραφος νόμος που θέλει την ποιότητα αυτού του είδους βιντεοπαιχνιδιών να είναι κάτω του μετρίου καταφέρνει να ενισχυθεί για πολλοστή φορά με την έκδοση του Hellboy: Science Of Evil. Ασχολούμενοι με τον τίτλο της Big Ant Studios (The Legend Of Spyro: The Eternal Night) κατέστη σαφές πως η αυστραλιανή εταιρία μάλλον δεν είχε το απαραίτητο χρονικό διάστημα ώστε να καταφέρει να μας προσφέρει μία εμπειρία ανάλογη αυτής των comic και της πολύ καλής πρώτης ταινίας (κάτι το οποίο ελπίζουμε να το καταφέρει και το προαναφερθέν sequel).

Εξαρχής δίδεται μία πρώτη και αρκετά ισχυρή ένδειξη της προχειρότητας που διακατέχει τον τίτλο δεδομένης της ουσιαστικά ανύπαρκτης εισαγωγής. Αρχικά, γίνεται εμφανές πως η υπόθεση δε δανείζεται οποιοδήποτε στοιχείο από τις δύο ταινίες, αλλά αντίθετα επιχειρεί να διηγηθεί μία διαφορετική περιπέτεια του πασίγνωστου ήρωα. Αυτή η ιστορία κάθε άλλο παρά ενδιαφέρουσα είναι, ενώ ήδη από τα πρώτα λεπτά φαίνεται πως δε γίνεται κάποια προσπάθεια ώστε για να κερδίσει την προσοχή μας. Ξεκινάμε βλέποντας τον Hellboy να εισέρχεται στα Καρπάθια Όρη, χωρίς να δίνεται η παραμικρή εξήγηση σχετικά με τον σκοπό αυτού του ταξιδιού. Αργότερα θα μάθουμε ότι θα χρειαστεί να σταματήσουμε μία μάγισσα, αλλά και τον Ναζιστή Hermann Von Klempt.

Ως το τέλος της ιστορίας θα μεταφερθούμε σε άλλες πέντε περιοχές και σε διαφορετικές χρονολογίες χωρίς ποτέ να γίνεται κατανοητός ο λόγος αυτών των μεταφορών, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση σχετικά με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η υπόθεση προωθείται με την προβολή cutscenes που μιμούνται την τεχνοτροπία των comic χωρίς, εντούτοις, να καταφέρνουν να προκαλέσουν σε κανένα σημείο το ενδιαφέρον μας για την ιστορία αλλά ούτε και να μεταδώσουν –σε ικανοποιητικό βαθμό- την ξεχωριστή προσωπικότητα του Hellboy. Επιπροσθέτως, η πλήρης ανυπαρξία voice-overs (χρησιμοποιούνται υπότιτλοι για όλους τους διαλόγους) βλάπτει με τη σειρά της το ιδιαίτερα “χλιαρό” σενάριο.

Η χαμηλής ποιότητας υπόθεση παρατηρείται και στον τομέα του gameplay ήδη από τα πρώτα μας βήματα στο Science Of Evil. Με το τετράγωνο και το τρίγωνο εκτελούμε αντίστοιχα –ως είθισται για το είδος- την γρήγορη και τη δυνατή γροθιά. Ένα σημαντικό πρόβλημα εντοπίζεται στον αριθμό των combos, καθώς αρχικά έχουμε πρόσβαση αποκλειστικά σε ένα, το οποίο συνοψίζεται στο τριπλό πάτημα του τετραγώνου. Αργότερα, δύναται να αποκτήσουμε πρόσβαση σε άλλα combos απαιτώντας από εμάς να εντοπίσουμε κρυφά μπαούλα προκειμένου να τα ξεκλειδώσουμε. Δεδομένης της μικρής ποικιλίας τους (εμείς τουλάχιστον βρήκαμε μόνο τέσσερα επιπλέον combos έως τον τερματισμό) θα ήταν μάλλον καλύτερη απόφαση να δίνονταν απευθείας χωρίς να χρειάζεται να τα βρούμε δεδομένου ότι με αυτό το σύστημα υπάρχει μία σεβαστή πιθανότητα να χάσουμε κάποιο από αυτά.

Γενικότερα οι μάχες δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον, προσφέροντάς μας δύο με τρία διαφορετικά μοντέλα εχθρών σε κάθε μία από τις έξι συνολικά περιοχές ενώ σε μερικές από αυτές οι εχθροί επαναλαμβάνονται κουράζοντάς μας τελικά μετά από σύντομο χρονικό διάστημα. Ουσιαστικά το Science Of Evil μας παροτρύνει προς την button mashing τακτική καθώς ακόμα και αυτά τα λίγα combos δεν παρουσιάζουν κάποια ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους ενώ και η οπτική τους μετάφραση φαντάζει ιδιαίτερα τετριμμένη.

Σε ορισμένα σημεία της περιπέτειας ερχόμαστε, όπως είναι φυσικό, αντιμέτωποι με αρχηγούς. Οι περισσότεροι από αυτούς απαιτούν περίπου την ίδια τακτική που χρησιμοποιούμε για τους κοινούς εχθρούς προκειμένου να τους εξοντώσουμε το οποίο σημαίνει πρακτικά την επανάληψη του button mashing ενώ μερικές φορές θα πρέπει να προσέχουμε πότε χρησιμοποιούν μία από τις δύο –το πολύ- επιθετικές ρουτίνες τους προκειμένου να τις αποφύγουμε. Ερωτηματικό προκαλεί η απουσία πλήκτρου για την πραγματοποίηση απόκρουσης, η οποία ήταν ιδιαίτερα αισθητή σε πολλά σημεία όταν για να αποφύγουμε τα χτυπήματα των εχθρών έπρεπε να προσπαθούμε να φύγουμε από κοντά τους ρίχνοντας έτσι ακόμα περισσότερο τον, ήδη χαμηλό, ρυθμό δράσης.

{PAGE_BREAK}

Στον εξοπλισμό του Hellboy, εκτός από τις γροθιές του, βρίσκεται και το γνωστό τετράσφαιρο ρεβόλβερ ονόματι Samaritan, με το οποίο πυροβολούμε απλά πατώντας το LT. Έως δέκα σφαίρες μπορούμε να έχουμε σε αυτό κάθε δεδομένη στιγμή, ενώ η ισχυρή του δύναμη μας δίνει υπερβολικά εύκολα νίκες κυρίως στις μάχες με τους αρχηγούς. Εκτός αυτού, μπορούμε να κουβαλάμε διαφόρων ειδών χειροβομβίδες (κρότου, φωτιάς κ.λπ.), η δύναμη των οποίων ωστόσο είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτή του Samaritan ενώ και το σημάδι με αυτές είναι αρκετά δύσκολο. Εκτός αυτών, σταδιακά στο παιχνίδι βρίσκουμε κάποια μαγικά τεχνουργήματα (όπως ένα μουσικό κουτί που ζαλίζει τους εχθρούς), τα οποία φαίνεται πως προστέθηκαν σε μία ύστατη προσπάθεια να δοθεί ένα μεγαλύτερο βάθος στο gameplay καθώς το πιθανότερο είναι να χρησιμοποιείται απλά ένα αγαλματάκι που γεμίζει την ενέργεια του Hellboy.

Το σύστημα του inventory σίγουρα δε βοηθάει τη χρήση των αντικειμένων. Προκειμένου να επιλέξουμε το αντικείμενο ή τεχνούργημα που επιθυμούμε χρειάζεται να το εντοπίσουμε στο κάτω αριστερά μέρος της οθόνης χρησιμοποιώντας το D-pad (ή τον αναλογικό μοχλό ανάλογα με τον τρόπου που θέλετε να παίξετε) και στη συνέχεια να πατήσουμε το μοχλό προς τα κάτω ώστε να το κρατήσει στα χέρια του ενώ, τέλος, για να το χρησιμοποιήσουμε πρέπει να πατήσουμε τον κύκλο. Αυτή η διαδικασία γίνεται σε πραγματικό χρόνο με τους εχθρούς τριγύρω μας να επιτίθενται ενώ τουλάχιστον όσον αφορά την χρήση των χειροβομβίδων, γίνεται σαφές ότι μέχρι να καταφέρουμε να την επιλέξουμε και να την ενεργοποιήσουμε ο εχθρός θα βρίσκεται πλέον σε απόσταση αναπνοής -σημείο στο οποίο σίγουρα δεν ενδείκνυται η χρήση της.

Σε μία ακόμα προσπάθεια εμβάθυνσης του gameplay, μας παρέχεται η δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε διάφορα αντικείμενα του χώρου. Δυστυχώς, για άλλη μία φορά, και αυτό το στοιχείο δεν έχει υλοποιηθεί καλά. Μπορεί να υπάρχουν διαφόρων ειδών όπλα όπως ακόντια, τσουγκράνες και άλλα, εντούτοις -όλα ανεξαιρέτως- τα κρατάει και τα χρησιμοποιεί με τον ίδιο τρόπο ενώ σπάνε μετά από μόλις ένα χτύπημα. Επιπροσθέτως, πολλές φορές φαίνεται πως είναι δύσκολο να εντοπίσουμε το ακριβές σημείο στο οποίο απαιτείται να σταθούμε προκειμένου να τα κρατήσουμε προκαλώντας εκνευρισμό όταν θέλουμε να πάρουμε κάποιο από αυτά κατά τη διάρκεια της μάχης.

Τον προαναφερθέντα εκνευρισμό εντείνουν ακόμα περισσότερο ορισμένα platform στοιχεία που κάνουν την εμφάνισή τους, όπου πρέπει να εκτελέσουμε άλματα. Πολλές ήταν οι φορές που ενώ πατούσαμε το Χ (το πλήκτρο του άλματος) ο χαρακτήρας μας δεν πηδούσε, με αποτέλεσμα να βρεθούμε στο κενό, ενώ τις περισσότερες φορές δεν υπήρχε οπτική ένδειξη, όπως κάποια σκιά, ώστε να καταλαβαίνουμε εάν σημαδεύουμε κατά την πτώση μας το έδαφος ή –και πάλι- το κενό.

Ευτυχώς, ο οπτικός τομέα βρίσκεται σε κάπως καλύτερη κατάσταση προσφέροντας σχετικά ωραία περιβάλλοντα με έντονα χρώματα και αρκετά καλή αλληλεπίδραση με το χώρο αν και γενικά δεν προσφέρουν κάτι το ιδιαίτερο. Η μουσική του τίτλου αποτελεί σίγουρα το δυνατότερό του σημείο προσφέροντας ένα ωραίο soundtrack που δανείζεται τα θέματα της κινηματογραφικής παραγωγής. Εν κατακλείδι το Hellboy: Science Of Evil αποτελεί ένα μονότονο παιχνίδι που σίγουρα δεν καταφέρνει σε καμία περίπτωση να φτάσει την ποιότητα του comic και της ταινίας. Οι φαν του Mike Mignola καλό θα είναι να το αποφύγουν καθώς σίγουρα δε θα νοιώσουν πως παίρνουν μέρος σε μία περιπέτεια του αγαπημένου τους ήρωα ενώ για τους υπόλοιπους η ενασχόληση με τον τίτλο σίγουρα θα αποβεί ανούσια και κουραστική έπειτα από μικρό χρονικό διάστημα.