1453-1821: Η Ώρα Της Απελευθέρωσης

Μια ελληνική προσπάθεια που ευελπιστούμε να έχει καλύτερη συνέχεια

Είναι πραγματικά σπάνιο στις μέρες μας να συναντάει κάποιος στον χώρο των videogames μια αμιγώς ελληνική δημιουργία που μάλιστα δείχνει να παρουσιάζει και ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον. Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος που η αρχική ανακοίνωση του «1453-1821: Η Ώρα της Απελευθέρωσης», καθώς και η μετέπειτα προώθησή του, έκανε το κοινό να είναι ιδιαίτερα θετικό με τη συγκεκριμένη κίνηση και φυσικά να αναμένει τον τίτλο με ανυπομονησία. Δυστυχώς, όμως, η τελική εικόνα που παρουσιάζει δεν είναι αυτή που ίσως αρκετοί να επιθυμούσαν και έτσι αυτή η φιλόδοξη προσπάθεια, τελικά, δείχνει να λειτουργεί περισσότερο σαν ένα ευχάριστο μάθημα ιστορίας παρά σαν μια ολοκληρωμένη δημιουργία. Φυσικά, κατά την παραλαβή του τίτλου και κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου review είναι αλήθεια πως, μέχρι ένα βαθμό, σημαντικό ρόλο στον γράφοντα παίζει και ο συναισθηματικός τομέας. Το γεγονός πως πρόκειται για μια προσπάθεια μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που έβαλαν το μεράκι τους, αλλά και την αγάπη τους, ώστε να προσφέρουν ένα όσο το δυνατό -και πάντα με βάση την ελληνική πραγματικότητα- ολοκληρωμένο τίτλο, δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη.

Δυστυχώς, όμως, εδώ έχουν γίνει ορισμένα σημαντικά λάθη τόσο από τους ίδιους, αλλά όσο και από την εταιρία που ανέλαβε την προώθησή του και έτσι το γεγονός πως πωλείται σε κανονική τιμή δεν επιτρέπει οποιαδήποτε σημάδια επιείκειας. Η σωστή κριτική, άλλωστε, θέλουμε να πιστεύουμε πως θα κάνει την SDS Gaming Studios ακόμα καλύτερη… Συνολικά δύο είναι τα σημεία κλειδιά στην «Ώρα της Απελευθέρωσης». Αφενός πρόκειται για μια δημιουργία που προσπαθεί να δείξει πως σε μια χώρα όπου απουσιάζουν ακόμα και οι υποτυπώδεις υποδομές για την ανάπτυξη videogames, αν υπάρχει η θέληση και η γνώση τότε μέχρι ένα βαθμό τα πάντα είναι πιθανά.

Από την άλλη, ο developer προσπαθώντας να κρύψει σημαντικές αδυναμίες του τίτλου του, κινήθηκε αρκετά έξυπνα και επέλεξε ένα άκρως ενδιαφέρον κεφάλαιο της Ελληνικής ιστορίας -που δεν είναι άλλο από την επανάσταση του 1821- και με συνοπτικές διαδικασίες του έδωσε την μορφή ενός strategy τίτλου. Φυσικά και υπάρχουν ορισμένες καλές στιγμές, αλλά τελικά αυτές είναι ελάχιστες και -κάτω από τη γενικότερη μετριότητα- πραγματικά ελάχιστοι θα τις προσέξουν. Το πλέον δυσάρεστο με τον συγκεκριμένο τίτλο είναι πως ποτέ δεν καταφέρνει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι δαπανήθηκε χρόνος αλλά και χρήμα για να φτάσει στο σημείο που προσφέρεται στον καταναλωτή. Από την άλλη, αδυνατεί και να πείσει κάποιον να δαπανήσει το ποσό για να τον αποκτήσει, μιας και η ηλικία του σε επίπεδο μηχανισμών είναι σαφώς εμφανής κα ιδιαίτερα ξεπερασμένη. Κάτω από αυτό το πρίσμα, η «Ώρα της Απελευθέρωσης» είναι πραγματικά μια μη σημαντική κυκλοφορία, όπου αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη χρονική περίοδος στην οποία αναφέρεται, ίσως να περνούσε εντελώς απαρατήρητη.

Πολλοί θα βιαστούν να αποδοκιμάσουν την κριτική του συγκεκριμένου τίτλου, έχοντας σαν δικαιολογία πως "λόγω της καταγωγής του θα έπρεπε να υπάρξει μια ελαστικότητα ή ακόμα και ανεκτικότητα", αλλά πρωταρχικός στόχος είναι η αντικειμενικότητα και η σωστή κριτική. Λαμβάνοντας υπόψιν τα σημερινά δεδομένα και με την κατηγορία των strategies να έχει εξελιχθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια, η προσπάθεια της SDS δείχνει αρκετά γηρασμένη. Αφενός και είναι ευχάριστο να βλέπει κάποιος μια παρέα 10 νέων ανθρώπων να ασχολούνται επαγγελματικά με τα videogames, αλλά από την άλλη το όλο οικοδόμημα έχει μια σαφώς ερασιτεχνική εικόνα που δύσκολα θα καταφέρει να συγκινήσει.

Περνώντας στη δοκιμή του «1453-1821: Η Ώρα της Απελευθέρωσης» και κατόπιν της απαραίτητης ενεργοποίησης, ο παίκτης παρακολουθεί να περνούν από μπροστά του ορισμένες χαρακτηριστικές σκηνές αλλά και φυσιογνωμίες της Επανάστασης, πριν μεταφερθεί στο κεντρικό μενού. Εδώ οι επιλογές είναι μετρημένες αν και ιδιαίτερα ευχάριστη είναι η προσθήκη της αντίστοιχης ενότητας, όπου οι χρήστες μπορούν να διαβάσουν διάφορα ιστορικά ντοκουμέντα ή ακόμα και βιογραφίες των πρωταγωνιστών της Επανάστασης. Ορισμένα ορθογραφικά λάθη πάντως, χαλάνε τη γενικότερη εικόνα… Τα πάντα έχουν στηριχθεί σε αντίστοιχα ιστορικά γεγονότα και έτσι το όλο δημιούργημα αποκτά έναν αέρα αυθεντικότητας. Ο αγώνας για την απελευθέρωση φυσικά θα ξεκινήσει από τη Μάνη, ενώ σε αρχικό στάδιο επιβάλλεται η κατάκτηση της Καλαμάτας. Από εκεί και έπειτα είναι στο χέρι του παίκτη με ποια σειρά θα θελήσει να οδηγήσει τις κατακτημένες πόλεις προς την ανεξαρτησία τους, ενώ σταδιακά θα αρχίσουν να εμφανίζονται ορισμένα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Έτσι ο καθένας θα συνειδητοποιήσει πως πολλές φορές η οδός της διπλωματίας είναι και η πλέον εύκολη λύση, αν και δυστυχώς η κατάσταση εδώ παραείναι απλοποιημένη.

Συνολικά, η δράση του τίτλου είναι μοιρασμένη σε δύο τομείς. Από τη μία υπάρχει ο αντίστοιχος της στρατηγικής αξιοποίησης των διαθέσιμων πόρων και, φυσικά, ο άλλος είναι η μάχη με τα αντίπαλα στρατεύματα. Έτσι αρχικά ο παίκτης θα παρακολουθεί το διαθέσιμο χάρτη -που φυσικά απεικονίζει τη η χώρα μας- και εκεί θα παρουσιάζονται ποιες πόλεις είναι απελευθερωμένες και ποιες όχι. Η κάθε μία από αυτές θα αποτελείται από μια φρουρά, ενώ θα είναι εμφανές κατά πόσο η άμυνά της είναι ισχυρή ή όχι. Επιλέγοντας μια ήδη απελευθερωμένη πόλη, εμφανίζονται και οι διαθέσιμες πρώτες ύλες οι οποίες θα πρέπει να αξιοποιηθούν ανάλογα. Με αυτές ο παίκτης θα μπορεί να ενδυναμώσει τις στρατιωτικές του δυνάμεις με επιπλέον οπλισμό όπως για παράδειγμα κουμπούρια και γιαταγάνια.

Οι στρατιωτικές δυνάμεις θα βρίσκονται πάντοτε υπό την καθοδήγηση των Κολοκοτρώνη και Παπαφλέσσα αν και πρακτικά διαφορές μεταξύ των στρατευμάτων δεν υπάρχουν, ενώ αξίζει να αναφερθεί πως και ο αριθμός των μονάδων είναι αρκετά περιορισμένος. Η δράση είναι χωρισμένη σε γύρους και έτσι όταν ο χρήστης αισθανθεί πως έκανε τις απαραίτητες κινήσεις, περνάει στον επόμενο γύρο. Σε γενικές γραμμές ο τομέας της στρατηγικής δεν δημιουργεί παράπονα, έχοντας φυσικά σαν σύμμαχο το γεγονός πως απευθύνεται σε παίκτες που ξεκινούν για πρώτη φορά την ενασχόλησή τους με την κατηγορία. Δυστυχώς, όταν έρθει η ώρα της μάχης η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη μιας και ο τίτλος επιστρέφει σε εποχές που έχουν περάσει, ενώ και ο τεχνικός τομέας τοποθετείται ηλικιακά στην εποχή του πρώτου Age of Empires. Αυτό που θα ενοχλήσει τους περισσότερους είναι πως πριν από μια μάχη δεν μπορεί να γνωρίζει τις δυνάμεις του εχθρού και έτσι ορισμένες από αυτές θα είναι εκνευριστικά εύκολες ή θα καταλήξουν σε μια τραγωδία. Σκοπός, πέρα από την νίκη, είναι να παραμείνουν ζωντανοί οι εκάστοτε οπλαρχηγοί, αν και το γεγονός πως η κάθε μάχη πρέπει να ολοκληρωθεί σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα αποτελεί έναν σημαντικότατο περιορισμό.

Η συνολική εικόνα είναι οριακά αποδεκτή μιας και οι επιλογές είναι υπερβολικά λίγες, ενώ και ο τρόπος με τον οποίο αναπτύσσονται τα στρατεύματα δεν είναι διόλου πειστικός. Επιλέγοντας έναν μεγάλο αριθμό στρατιωτών και προσπαθώντας να τους μετακινήσει κανείς σε ένα σημείο, τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Παρά το σχετικά μικρό αριθμό των μονάδων, αυτές δυσκολεύονται υπερβολικά να μετακινηθούν από το ένα σημείο στο άλλο δίχως στην πορεία να χαθούν, ενώ ορισμένες από αυτές είτε θα μείνουν πολύ πίσω, είτε θα αποφασίσουν να επιτεθούν εξαλείφοντας οποιεσδήποτε προσπάθειες αιφνιδιασμού. Προσπερνώντας αυτά τα προβλήματα, είναι αλήθεια πως οι μάχες είναι τόσο αδιάφορες αλλά και τόσο βαρετές που δύσκολα θα καταφέρουν να συγκινήσουν τον οποιοδήποτε.

Υπεύθυνος φυσικά είναι και ο ξεπερασμένος οπτικός τομέας, όπου τα πάντα έχουν μια ηλικία τουλάχιστον πενταετίας ενώ δεν είναι λίγες οι φορές όπου τα στρατεύματα θα μπερδεύονται με τα περιβάλλοντα. Επιλογές παραμετροποίησης δεν υπάρχουν, με την ανάλυση να βρίσκεται «κλειδωμένη» σε ανάλυση 1024×768 ενώ και τα sprites που έχουν χρησιμοποιηθεί για να παρουσιάζουν τις στρατιωτικές δυνάμεις είναι ελαφρώς χοντροκομμένα. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στον τομέα του ήχου, όπου ο developer επέλεξε να ακούγεται συνεχώς το ίδιο μουσικό κομμάτι -που παράλληλα αποτελεί και μια μοντέρνα διασκευή ενός κλασικού άσματος- ενώ και εδώ γίνεται εμφανές πως για άλλη μια φορά έγιναν πολλές προσπάθειες ώστε το κόστος να κρατηθεί σε χαμηλά επίπεδα. Η μουσική προέρχεται από ένα και μόνο μουσικό όργανο, ενώ και οι χαρακτηριστικές φωνές των πολεμιστών απογοητεύουν από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Παρά τις αξιοπρόσεκτες προσπάθειες της ομάδας ανάπτυξης, η χαρακτηριστική φωνή του Κολοκοτρώνη για παράδειγμα δείχνει να προέρχεται από ένα άτομο νεαρής ηλικίας, που προσπαθεί να παραμορφώσει τη χροιά του, και έτσι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να προσδώσει την απαραίτητη σοβαρότητα αλλά και σεβασμό προς το πρόσωπό του.

Δεν χρειάζεται να ειπωθεί κάτι περισσότεροι για το «1453-1821: Η Ώρα της Απελευθέρωσης» μιας και από τα παραπάνω μπορεί ο καθένας να συμπεράνει πως η γενικότερη εικόνα δεν είναι και τόσο ενδιαφέρουσα. Το αρνητικό είναι πως η SDS Gaming Studios επέλεξε να ασχοληθεί με μια δύσκολη κατηγορία, ενώ τα πολλά λάθη στον σχεδιασμό θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν η ομάδα ανάπτυξης προσπαθούσε να αντικρίσει την σύγχρονη πραγματικότητα. Αντί αυτού, το τελικό αποτέλεσμα είναι υπερβολικά πρόχειρο και εκτός εποχής, αφήνοντάς μας, απλά, με ελπίδες για κάποια μελλοντική επιτυχία.

Ελάχιστες απαιτήσεις
Επεξεργαστής Pentium IV 2GHz
Μνήμη RAM 512MB
Κάρτα γραφικών 128MB
Σκληρός δίσκος 1GB