NHL 2K9

Η 2K Sports μάς μεταφέρει σε μία arcade εκδοχή του Ice Hockey

Ως είθισται στους αθλητικούς τίτλους, το ετήσιο ραντεβού της 2K Sports με το άθλημα του Ice Hockey επαναλαμβάνεται με ιδιαίτερη ακρίβεια, προσπαθώντας να μας μεταφέρει για άλλη μία φορά στον κόσμο αυτού του -μάλλον άγνωστου σε εμάς- σπορ. Όπως έχει καθιερωθεί πλέον, η ύπαρξη δύο -τουλάχιστον- σημαντικών αντιπάλων στις εικονικές αναπαραστάσεις των περισσοτέρων αθλημάτων ( τα FIFA- PES και NBA Live – NBA 2K έρχονται αυθόρμητα στο μυαλό) έτσι και εδώ ο τίτλος της 2K Sports βρίσκεται στον αντίποδα των ανάλογων δημιουργημάτων της EA, τα οποία επί σειρά ετών καταφέρνουν να βρίσκονται στην κορυφή. Για άλλη μία χρονιά, λοιπόν, η σειρά NHL 2K επιλέγει μία περισσότερο arcade φιλοσοφία στο gameplay της, σε αντίθεση με τον αντίπαλο τίτλο, προσφέροντας γρηγορότερη δράση, αλλά -δυστυχώς- χωρίς ιδιαίτερο βάθος.

Τρία είδη χειρισμού υπάρχουν πλέον προς επιλογή. Ο κλασσικός χειρισμός, όπου οι διάφορες αμυντικές και επιθετικές κινήσεις εφαρμόζονται με το πάτημα των ανάλογων κουμπιών ενώ το Pro Stick μοντέλο χειρισμού εξομοιώνει, ως ένα βαθμό, την κίνηση του μπαστουνιού χρησιμοποιώντας τον δεξί αναλογικό μοχλό, με τις γρήγορες κινήσεις του οποίου -από πίσω προς τα εμπρός- μπορούμε να εκτελέσουμε πάσες και σουτ. Τέλος, υπάρχει το Hybrid σύστημα χειρισμού, το οποίο αποτελεί ένα πάντρεμα μεταξύ των δύο προαναφερθέντων, επιτρέποντάς μας να επιλέγουμε κάθε στιγμή τον τρόπο που μας βολεύει για την εκτέλεση των διαφόρων χτυπημάτων.

Για τους αμύητους σε αυτήν τη σειρά υπάρχει ένα καλά δομημένο tutorial, μέσω του οποίου μαθαίνουμε εύκολα και γρήγορα τον τρόπο εκτέλεσης των διαφόρων κινήσεων. Παρόλο που χρησιμοποιούνται όλα τα κουμπιά του gamepad, ο χειρισμός τελικά είναι αρκετά απλοϊκός και μάλλον θα καταφέρετε να εξοικειωθείτε πλήρως σε σύντομο χρονικό διάστημα. Οι αγώνες έχουν σε γενικές γραμμές πολύ γρήγορους ρυθμούς, σε σημείο που να φαίνεται πως είναι δύσκολο να εφαρμόσουμε κάποια τακτική στις επιθέσεις μας, με το puck να “πετάγεται” συνεχώς μπρος και πίσω στο γήπεδο. Αν και αρχικά αυτό το στυλ παιχνιδιού είναι διασκεδαστικό δεν περνάει πολύ ώρα μέχρι να γίνει κουραστικό.

Μάλλον σε μία προσπάθεια να αποφευχθούν εξωπραγματικά σκορ, λόγω του γρήγορου ρυθμού, οι τερματοφύλακες δείχνουν να έχουν υψηλότατη τεχνική. Ανεξάρτητα από το πόσο μακριά ή κοντά βρισκόμαστε στην εστία τους (ή οι αντίπαλοι στην εστία μας), αλλά και τη δύναμη και τη γωνία με την οποία εκτελούμε το χτύπημα, δίνεται έντονα η εντύπωση πως η δυνατότητα σκοραρίσματος αποτελεί υπόθεση καθαρής τύχης.

Το στοιχείο της ιδιαίτερα δύσκολης επίτευξης τερμάτων είναι περισσότερο έντονο στην εκτέλεση των πέναλτι. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σκοράρισμα είναι ιδιαίτερα σπάνιο λόγω του συστήματος που έχει εισαχθεί, το οποίο καθιστά ιδιαίτερα εύκολη την επιτυχή απόκρουση, καθώς την ώρα που εκτελεί το χτύπημα ο αντίπαλος η κίνηση επιβραδύνεται σημαντικά ώστε να επιλέξουμε με την ησυχία μας τη σωστή αντίδραση. Το σύστημα των σουτ φαίνεται πως δεν έχει εφαρμοστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο καθώς, σε περίπτωση που κρατήσουμε πατημένο το B ώστε να επιχειρήσουμε ισχυρό χτύπημα, παρακολουθούμε τον παίκτης μας να σηκώνει το μπαστούνι του μετά από ένα δευτερόλεπτο, δημιουργώντας μας συνεχώς την εντύπωση πως η αντίδραση του εκάστοτε παίκτη έχει κάποια καθυστέρηση.

Ευτυχώς, το κομμάτι του gameplay που αφορά το κλέψιμο του puck από την αντίπαλη ομάδα είναι σαφώς πιο απολαυστικό. Τρεις διαφορετικοί τρόποι υπάρχουν για να το επιτύχουμε αυτό. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το μπαστούνι σημαδεύοντας το puck από τον αντίπαλο ώστε να του το πάρουμε ή διαφορετικά σημαδεύοντας…τα πόδια του, πετυχαίνοντας ένα αντικανονικό μεν αλλά ιδιαίτερα απολαυστικό χτύπημα. Επιπλέον, γίνεται να χτυπήσουμε τον αντίπαλο με το σώμα του παίκτη που χειριζόμαστε, κινηση που και πάλι προσφέρει απολαυστικές και αληθοφανείς συγκρούσεις.

Σε περιπτώσεις που εκτελέσουμε δυνατά χτυπήματα ή έχουμε εμμονή με κάποιον αντίπαλο παίκτη, χτυπώντας τον συνεχώς, τότε το παιχνίδι μετατρέπεται για χρονικό διάστημα μερικών δευτερολέπτων σε fighting τίτλο. Εδώ μπορούμε να χτυπήσουμε τον αντίπαλο με γρήγορες ή δυνατές γροθιές -πατώντας αντίστοιχα τα Α και Β και χρησιμοποιώντας τα LT και RT για να γέρνουμε το σώμα αποφεύγοντας τα αντίπαλα χτυπήματα. Γενικά, αυτές οι στιγμές είναι αρκετά διασκεδαστικές και δείχνουν να εναρμονίζονται με τη φύση του αθλήματος αν και πρακτικά δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν θα στεφθούμε ή όχι νικητές, ενώ ο χειρισμός επιτρέπει αποκλειστικά και μόνο το button mashing.

{PAGE_BREAK}

Μία -μάλλον ανούσια- προσθήκη στο NHL 2K9 εντοπίζεται στη δυνατότητα να οδηγήσουμε το λεγόμενο Zamboni στη λήξη κάθε περιόδου, το οποίο αποτελεί ένα μηχανοκίνητο όχημα επίστρωσης πάγου προκειμένου να λειάνει την επιφάνεια του γηπέδου. Ο χειρισμός του, όπως είναι φυσικό, δεν παρουσιάζει κάτι το ιδιαίτερο ενώ ο στόχος της επιδιόρθωσης του γηπέδου σε σύντομο χρονικό διάστημα μάλλον δε θα κερδίσει το ενδιαφέρον σας ώστε να ασχοληθείτε για κάποιον άλλο λόγο εκτός της αρχικής περιέργειας. Τα mode του Season και Franchise επιστρέφουν, με το δεύτερο να αποτελεί το κυρίως κομμάτι για την offline ενασχόλησή μας, επιτρέποντας την εκτενή διαχείριση της ομάδας και οδηγώντας μας στο πολύπλοκο “παιχνίδι” των μεταγραφών. Εκτός αυτών των modes, έχουν προστεθεί τα Mini Rink και Pond Hockey.

Το πρώτο μάς τοποθετεί σε ένα αρκετά μικρό γήπεδο με την κάθε ομάδα να έχει από τρεις παίκτες, προσφέροντας έτσι ακόμα πιο γρήγορη και arcade δράση. Το Pond Hockey αφορά ένα εξωτερικό γήπεδο περιτριγυρισμένο, πλέον, από χιόνια αντί για κερκίδες σε αγώνες που αφορούν ομάδες των τεσσάρων. Και τα δύο παραπάνω modes προσφέρουν απλά ένα διάλειμμα από τους κανονικούς αγώνες χωρίς -μάλλον- να καταφέρουν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον του παίκτη για παραπάνω από λίγους αγώνες πριν επανέλθει στο κανονικό γήπεδο.

{VIDEO_1}
Τεχνικώς, το δυνατό σημείο του τίτλου εντοπίζεται στα ιδιαίτερα όμορφα και ομαλά animations, αλλά και στην ωραία “πινελιά” που παρατηρείται στα Season και Franchise, όπου με την πάροδο των αγώνων μεγαλώνει το γένι σε διάφορους παίκτες. Από και ύστερα, τα γραφικά δεν παρουσιάζουν κάτι το ενδιαφέρον ενώ τα πρόσωπα είναι ιδιαίτερα απλοϊκά σχεδιασμένα. Ο ήχος κυμαίνεται σε καλύτερα επίπεδα, προσφέροντας δυνατά και απολαυστικά ηχητικά εφέ στις συγκρούσεις μεταξύ παικτών και στις δυνατές επαφές του puck με τους τοίχους του γηπέδου.

Σε online επίπεδο υπάρχει η δυνατότητα για αναμετρήσεις μεταξύ συνολικά δώδεκα ατόμων, δυστυχώς, όμως, δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε κάποιον παίκτη για να ασχοληθούμε με το multiplayer, πόσο μάλλον για το mode που επιτρέπει τη συμμετοχή δώδεκα παικτών. Σε γενικές γραμμές το NHL 2K9 καταφέρνει αρχικά να διασκεδάσει, σύντομα όμως γίνεται κουραστικό ενώ, εν τέλει, δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει στον ίδιο βαθμό που το καταφέρνει το αρκετά ανώτερο NHL 09 της EA.

Νικόλας Μαρκόγλου