Brothers in Arms: Double Time
Ο Baker και η ομάδα του έρχονται και στο Wii, αν και μάλλον καθυστέρησαν αρκετά.
Ο Baker και η ομάδα του έρχονται και στο Wii, αν και μάλλον καθυστέρησαν αρκετά.
Προσπαθώντας να ξεχωρίσει κάποιος μια σειρά που τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να κινείται συνεχώς σε αξιοπρεπή επίπεδα -και που έχει σαν θέμα τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο- τότε αναμφίβολα ένα από τα ονόματα που έρχεται στο μυαλό είναι αυτό του Brothers in Arms. Μια δημιουργία, που από την αρχή της πορείας της έχει αποφασίσει να αποτραβηχτεί από τα συνηθισμένα, στοχεύοντας πρωτίστως στην τακτική. Πλέον, ήρθε η ώρα οι κάτοχοι του Wii να ζήσουν από πρώτο χέρι τη συγκεκριμένη εμπειρία αλλά δυστυχώς η κατάσταση δεν είναι και τόσο ενδιαφέρουσα, μιας και γίνεται αμέσως εμφανές πως η Ubisoft, απλά, ακολούθησε τη λογική ενός προχειροφτιαγμένου port και τίποτα παραπάνω.
Το δυσάρεστο είναι πως η εταιρία, παρά το γεγονός πως έχει ασχοληθεί εκτενώς με τη συγκεκριμένη κονσόλα, συνεχίζει να κάνει τα ίδια λάθη πάρα την έντονη δυσαρέσκεια του κοινού. Μπορεί τόσο τα Far Cry αλλά και Red Steel να αποδείχθηκαν ως αποδεκτά, αλλά το Brothers in Arms Double Time μετά βίας καταφέρνει να σταθεί αξιοπρεπώς δίπλα τους. Αναμφίβολα, πρόκειται για μια κατάσταση που δεν αξίζει στους κατόχους του Wii, την ώρα που συγκεκριμένες δημιουργίες έχουν αποδείξει πως, με την κατάλληλη προσοχή, υπάρχουν περιθώρια για διάκριση. Μπορεί η εισαγωγή του συγκεκριμένου κειμένου να είναι κάπως απότομη, αλλά η κατάσταση με το Double Time είναι όντως εκνευριστική. Βαρύνουσας σημασίας είναι το γεγονός πως ο τίτλος κυκλοφορεί σε μια περίοδο όπου το Hell’s Highway είναι διαθέσιμο για τις άλλες κονσόλες της αγοράς και τους υπολογιστές και έτσι ο πήχης, αν μη τι άλλο, έχει ανεβεί ψηλά. Για κάποιον παράξενο λόγο η εταιρία δεν θέλησε να μεταφέρει το συγκεκριμένο τίτλο στην κονσόλα της Nintendo, που φυσικά θα ήταν κάτι το καλοδεχούμενο -έστω και με τις ανάλογες περικοπές- αλλά επέλεξε να προσφέρει τα παλαιότερα Road to Hill 30 και Earned in Blood σε μία συσκευασία.
Η συγκεκριμένη επιλογή σαφώς και θα ήταν η ιδανική αν η Ubisoft είχε μπει στον κόπο να προσέξει ορισμένους τομείς νευραλγικής σημασίας, όπως είναι για παράδειγμα ο χειρισμός, αλλά η γενικότερη αίσθηση είναι πως απλά θέλησε να σβήσει τη δίψα των κατόχων Wii με κάτι, που συνολικά κρίνεται πολύ καλό σαν περιεχόμενο, αλλά που την ίδια στιγμή δεν μπορεί να κρύψει την ηλικία του. Και έτσι, ενώ πριν τρία χρόνια οι δυο αυτοί τίτλοι έδειχναν να είναι ανταγωνιστικοί, σήμερα εμφανίζονται τετριμμένοι.
Το ακόμα πιο ανησυχητικό είναι πως όποια προβλήματα προϋπήρχαν, λόγω της παρόδου των χρόνων, δείχνουν πλέον ακόμα πιο έντονα και έτσι είναι πραγματικά δύσκολο για τη συγκεκριμένη κυκλοφορία -που αξίζει να σημειωθεί πως διατίθεται σε δελεαστική τιμή- να κερδίσει την εκτίμηση του κοινού. Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενοι, οι παίκτες θα ζήσουν για άλλη μια φορά τις περιπέτειες του Matt Baker και της 101ης ομάδας αλεξιπτωτιστών, οι οποίοι στέλνονται στην Γαλλία για να εκτελέσουν την αποστολή τους. Η αίσθηση που υπάρχει συνεχώς -και που είναι χαρακτηριστικό της σειράς γενικότερα- είναι αυτή της αυθεντικότητας, μιας και τα όσα διαδραματίζονται δείχνουν να ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό στα γεγονότα του μεγάλου πολέμου. Επιπροσθέτως, το Double Time επικεντρώνει για άλλη μια φορά την προσοχή του στους πρωταγωνιστές και στους διάφορους χαρακτήρες, που παρουσιάζονται ανθρώπινοι και με εμφανείς τις όποιες αδυναμίες τους.
Το μεγαλύτερο προτέρημα της συγκεκριμένης κυκλοφορίας είναι -αν μη τι άλλο- η μεγάλη του διάρκεια, μιας και όπως αναφέρθηκε και πιο πριν πρόκειται ουσιαστικά για δυο τίτλους, που συμπεριλαμβάνονται σε μια αρκετά καλαίσθητη συσκευασία. Επιλέγοντας κάποιον από τους δύο με απώτερο σκοπό να λυθεί η αρχική περιέργεια και αφού ξεκινήσει η δράση, τα πρώτα προβλήματα αρχίζουν να γίνονται ορατά και μάλιστα στο μέγιστο βαθμό. Αφήνοντας για την ώρα στην άκρη τον ξεπερασμένο οπτικό τομέα, το στοιχείο που δείχνει να έχει προσεχθεί ιδιαίτερα είναι φυσικά αυτό του χειρισμού. Ο συνδυασμός των Wii Remote και Nunchuk κρίνεται σωστός, ενώ και ο καταμερισμός των λειτουργιών ανά πλήκτρο είναι μάλλον ο ιδανικός.
H δράση χωρίζεται κυρίως σε δυο τμήματα. Το ένα από αυτά αφορά την κίνηση του κεντρικού χαρακτήρα στο χώρο καθώς και όλες τις υπόλοιπες ενέργειες που επιβάλλεται να εκτελέσει, ενώ το άλλο έχει να κάνει με το γενικότερο έλεγχο της υπόλοιπης ομάδας. Συνολικά, τόσο το Road to Hill 30 όσο και το Earned in Blood λειτουργούν αρκετά καλά, αν και ένα μικρό πρόβλημα εντοπίζεται κατά την προσπάθεια του παίκτη να εκτελέσει μια περιστροφή 180 μοιρών. Λόγω της φύσης και των δύο τίτλων το Zapper δεν υποστηρίζεται -που σε άλλες περιπτώσεις κρίθηκε ως εξαιρετικά βολικό- μιας και πολλές ιδιαίτερες λειτουργίες έχουν ανατεθεί στο Wii Remote.
Καταδεικνύοντας ένα σημείο -με την ταυτόχρονη πίεση του πλήκτρου Α- τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας κινούνται προς τα εκεί και λαμβάνουν θέσεις μάχης. Βέβαια, από τη θεωρία μέχρι την πράξη υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα, μιας και ανυπέρβλητο εμπόδιο θα σταθεί η προβληματική τεχνητή νοημοσύνη, η οποία χαρακτηρίζει τους στρατιώτες που απαρτίζουν την ομάδα. Έτσι, μετακινώντας την ομάδα μας προς μια συγκεκριμένη θέση, τότε είναι πολύ πιθανό τα μέλη της στην πορεία να χαθούν ή, ακόμα χειρότερα, να μείνουν εντελώς ακάλυπτα και να δέχονται τις εχθρικές βολές δίχως την παραμικρή αντίδραση.
Από ένα σημείο και έπειτα -και εν μέσω καταιγιστικών πυρών- είναι αλήθεια πως ο παίκτης δεν θα είναι απασχολημένος με τη μάχη, αλλά θα αναζητά τρόπους για να κρατήσει ζωντανούς τους συμμάχους του. Από την άλλη, κάτι ανάλογο φαίνεται να συμβαίνει και με τους αντιπάλους, μιας και δεν θα είναι λίγες οι περιπτώσεις που δεν θα αντιλαμβάνονται την ύπαρξή του παίκτη ακόμα και όταν αυτός βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής, την ώρα που σε συγκεκριμένα επίπεδα θα σημαδεύουν με εξαιρετική ακρίβεια από ακτίνα… χιλιομέτρων. Βέβαια, εδώ αξίζει να σημειωθεί πως τα παραπάνω προβλήματα εντοπίζονται και στους πρωτότυπους τίτλους, που είχαν κυκλοφορήσει πριν από τρία περίπου χρόνια στα Xbox και PlayStation 2. Το αδικαιολόγητο είναι πως αυτό το χρονικό διάστημα δεν είναι ευκαταφρόνητο και σίγουρα υπήρχε ο χρόνος για ορισμένες βελτιώσεις.
Και τελικά είναι αυτή η αδιαφορία της εταιρίας, που μάλλον αρκέστηκε στα προφανή, η οποία ενοχλεί και δεν προσφέρει αυτό που δικαιούται το κοινό του συστήματος. Φυσικά και δεν τίθεται οποιαδήποτε σύγκριση με το Hell’s Highway μιας και πρακτικά είναι κάτι το διαφορετικό, αλλά σίγουρα υπάρχουν ορισμένες κυκλοφορίες στη συγκεκριμένη κονσόλα που πραγματικά μπορούν να εκθέσουν το Double Time. Εκτός αυτού, αν κάποιος θελήσει να εξαντλήσει όλη την αυστηρότητά του, θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το πακέτο ελλιπές σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο, μιας και η προσθήκη multiplayer θα ήταν ιδανική, ωστόσο, αυτή απουσιάζει.
Σε ό,τι αφορά τον τεχνικό τομέα, το γεγονός πως πρόκειται για ένα port της έκδοσης του PlayStation 2 είναι αρκετό για να βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα. Αυτό συνεπάγεται πως σε πολλά σημεία τα textures δεν είναι και τόσο καθαρά, το animation παρουσιάζει πολλά προβλήματα, ενώ το προβληματικό frame rate -πέρα από αδικαιολόγητο- πολλές φορές μαρτυρά πως πρόκειται για μία βιαστική κυκλοφορία. Καλύτερης μεταχείρισης έχει τύχει ο ήχος, όπου τόσο οι συνομιλίες των στρατιωτών, όσο και τα διάφορα εφέ όπως αυτά των πυροβολισμών και των εκρήξεων, έχουν αποδοθεί πολύ καλά.
Δυστυχώς, το Brothers in Arms Double Time δεν είναι η δημιουργία που οι κάτοχοι του Wii περίμεναν. Το πακέτο κρίνεται μεν αρκετά πλούσιο -και μάλιστα έρχεται με μια αρκετά δελεαστική τιμή- αλλά οι μηχανισμοί του δεν μπορούν πλέον να κρύψουν την ηλικία τους. Έτσι, αντί να καταφέρει να μεταφέρει το κλίμα του πολέμου μέσα από τα μάτια μιας ομάδας στρατιωτών, περισσότερο κουράζει με τα πολλά προβλήματά του. Επίσης, υπό αμφισβήτηση τίθεται και ο χρόνος που δαπάνησε η Ubisoft για να το μεταφέρει στην κονσόλα της Nintendo. Και τελικά αυτοί που θα το προτιμήσουν θα είναι όσοι δεν έχουν ασχοληθεί στο παρελθόν με κάποιο από τα Road to Hill 30 και Earned in Blood, αν και είναι υποχρέωσή μας να αναφέρουμε πως οι πρωτότυποι τίτλοι -ειδικά αν αναλογιστούμε την εποχή που κυκλοφόρησαν- έδειχναν σαφώς καλύτεροι.
