Fable II

Αυτή τη φορά οι υποσχέσεις του Peter Molyneux τηρούνται…

Fable [fey-buhl]
noun, verb, -bled, -bling.
a short tale to teach a moral lesson, often with animals or inanimate objects as characters; apologue: the fable of the tortoise and the hare; Aesop’s fables.

Λίγο διαφορετικά ξεκινά αυτή η παρουσίαση μιας και αποφασίσαμε πριν από οτιδήποτε άλλο να αναφέρουμε τον ορισμό της λέξεως “Fable” ακριβώς όπως αυτή περιγράφεται στα λεξικά της αγγλικής γλώσσας. Και ο λόγος που προχωρήσαμε σε κάτι τέτοιο έχει να κάνει με την ίδια την ονομασία του νέου πονήματος του Peter Molyneux. Η λέξη Fable πρακτικά σημαίνει «αλληγορικό παραμύθι», δηλαδή ένας μύθος που περιγράφει πράγματα και καταστάσεις της πραγματικής ζωής μέσα από απίθανες υπερφυσικές ιστορίες. Και δεν είναι τυχαίο που η δημιουργία των Lionhead Studios φέρει αυτόν τον τίτλο. Το Fable II δεν είναι απλά και μόνο ένα ακόμα παιχνίδι, αλλά μια μοναδική διαδραστική εμπειρία, μια ευκαιρία για τους παίκτες να δημιουργήσουν τη δική τους ιστορία και τους δικούς τους μύθους, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που τους δίνει ο διάσημος Βρετανός δημιουργός.

Η αλήθεια είναι ότι το Fable II δεν είναι η πρώτη προσπάθεια σε αυτήν την κατηγορία των «ανοικτών» παιχνιδιών ρόλων. Υπήρξε, φυσικά, το αρχικό παιχνίδι, ενώ ακόμα και το Oblivion θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένας τίτλος όπου δίδεται απόλυτη ελευθερία κινήσεων και δημιουργίας ενός απολύτως προσωπικού πρωταγωνιστή. Όμως, η μοναδικότητα του Fable II έγκειται στην απίστευτα εξελιγμένη δυνατότητα των επιλογών.

Αυτή τη φορά, ο Peter Molyneux και η ομάδα του -ενώ ήταν πιο φειδωλός στις δηλώσεις του σε σχέση με το παρελθόν- κατάφερε να τηρήσει τις υποσχέσεις του και να προσφέρει ένα πλήρες παιχνίδι, όπου το ποιος είσαι, το τι κάνεις και το ποιο δρόμο ακολουθείς σε αυτήν την «ψηφιακή πραγματικότητα» βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στις δικές μας επιλογές. Φυσικά, ως ένα παιχνίδι ρόλων που σέβεται τον εαυτό του, το Fable II διαθέτει ένα ενδιαφέρον σενάριο, επάνω στο οποίο έχει χτιστεί το οικοδόμημα των Lionhead Studios. Αυτό το σενάριο θέλει εμάς (τον ήρωα) να ξεκινά έναν αγώνα εκδίκησης και δικαιοσύνης. Η ιστορία ξεκινά με τον πρωταγωνιστή (άντρα ή γυναίκα -η πρώτη από τις χιλιάδες επιλογές του παιχνιδιού) ονόματι Sparrow να βρίσκεται σε νεαρή ηλικία και να ζει ως άστεγος στους δρόμους της μεγαλούπολης Bowerstone του κόσμου Albion. Μετά από ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας, ο άρχοντας της πόλης σκοτώνει την αδερφή του πρωταγωνιστή, ενώ ο ίδιος σώζεται την τελευταία στιγμή από μια μυστηριώδη φιγούρα.

Σε αντίθεση με το πρώτο Fable, η εξέλιξη εδώ είναι σαφώς ταχύτερη και σε περίπου μια ώρα καθαρού gameplay έχουμε μεταφερθεί 10 χρόνια στο μέλλον και σε έναν ενήλικο πλέον ήρωα. Πρακτικά, κάπου εδώ κηρύσσεται η έναρξη του παιχνιδιού δεδομένου ότι ο πρωταγωνιστής είναι σχεδόν έτοιμος να αναλάβει τη μοίρα στα χέρια του και, όποτε το θελήσει, να πάρει την εκδίκησή του από τον διαβολικό άρχοντα που του στέρησε τη μοναδική οικογένεια που γνώρισε.

Θα συμφωνήσουμε με όσους εκτιμούν ότι η κεντρική σεναριακή γραμμή του Fable II κάθε άλλο παρά πρωτότυπη είναι. Ο Molyneux δείχνει σαφώς επηρεασμένος από την κέλτικη/ Βόρεια μυθολογία και υλοποίησε έναν κόσμο που, τουλάχιστον αρχικά, δείχνει συνηθισμένος και χωρίς τη δυνατότητα να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο. Ωστόσο, όπως και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, έτσι και ολόκληρός ο κόσμος του Albion εξελίσσεται ώρα με την ώρα και σταδιακά αποκαλύπτει όλη τη μαγεία και τις χάρες του. Και εδώ είναι που το Fable II κάνει την υπέρβαση, ξεπερνά κατά πολύ τον προκάτοχό του και υλοποιεί αυτό που η προηγούμενη γενιά συστημάτων δεν ήταν σε θέση να προσφέρει. Ο Albion είναι ένας ζωντανός, τεράστιος κόσμος, όπου σχεδόν τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Θυμίζοντας ΜΜΟ παιχνίδι ρόλων, το Fable II δεν στηρίζεται στο σενάριο για να προσφέρει διασκέδαση και μοναδικές εμπειρίες στον παίκτη, αλλά στον ίδιο τον κόσμο που τον περιβάλλει. Άλλωστε, το main quest μπορεί να ολοκληρωθεί σε μόλις 15 ώρες, αλλά οι περιπέτειες και η «ζωή» στον Albion μπορούν να διαρκέσουν για εβδομάδες -αν κάποιος το θελήσει. Κάπου εδώ εντοπίζεται το μεγάλο ρίσκο που πήρε ο Molyneux και η παρέα του.

Το να θέσεις ως ραχοκοκαλιά ενός παιχνιδιού τον κόσμο του και όχι το σενάριο εγκυμονεί κινδύνους. Ο παίκτης μπορεί να βαρεθεί γρήγορα και εξίσου γρήγορα να αφήσει στην άκρη το παιχνίδι. Ωστόσο, η επιτυχία εδώ δείχνει να είναι δανεισμένη από τα MMOs και τη «δεύτερη ζωή» που αυτά προσφέρουν. Το Fable II περνά στον παίκτη την αίσθηση ότι ζει στον Albion και ότι οι μηχανορραφίες και τα ανίερα σχέδια του Lucien είναι απλά και μόνο μια ακόμα περιπέτεια στη μακρά ιστορία του Albion. Ο κόσμος συνεχίζει να ζει τις ζωές του ανεξαρτήτως τού τι συμβαίνει στο διπλανό χωριό, τα μαγαζιά έχουν ωράριο που το τηρούν κατά γράμμα, οι κλέφτες συνεχίζουν να κάνουν το…έργο τους, οι μοναχοί προσκυνούν στις εκκλησίες, οι χωρικοί σπέρνουν και θερίζουν τα χωράφια τους κ.ο.κ.

Αν έχει υπάρξει ένα single player παιχνίδι που κατάφερε ποτέ να αποδώσει την αίσθηση μιας δεύτερης ζωής, τότε αυτό είναι, χωρίς αμφιβολία, το Fable II.
{PAGE_BREAK}

Όλα τα προαναφερθέντα υποστηρίζονται και από τον τρόπο που η ζωή κυλά τριγύρω μας και από το πώς αυτή «αντιδρά» στις ενέργειές μας. Όπως και στο πρώτο Fable, έτσι και εδώ κάθε πράξη έχει τη συνέπειά της. Και όταν μιλάμε για συνέπειες δεν αναφερόμαστε απλά και μόνο στις αισθητικές αλλαγές που υποβάλλεται το σώμα και το πρόσωπο του ήρωά μας, αλλαγές που έρχονται από αποφάσεις ηθικής φύσεως του τύπου «Καλό/ Κακό». Στο Fable II κάθε δράση έχει την αντίδρασή της και οι πιθανότητες φαντάζουν άπειρες. Για παράδειγμα, αν εξοντώσουμε τους ληστές που έχουν αποκλείσει μια γέφυρα, τότε το διπλανό χωριό θα μας αγαπήσει, θα κερδίσουμε αναγνώριση και οι ευκαιρίες για να εξελιχθούμε σε θρύλο της περιοχής αυξάνονται.

Αντιθέτως, αν δείξουμε σκληρό πρόσωπο προς τους αδυνάτους, τότε θα εξελιχθούμε σε «φόβο και τρόμο» της Albion, με αποτέλεσμα να μας αποφεύγουν οι πολίτες και να μας κυνηγούν οι εκπρόσωποι του νόμου. Αξίζει να αναφερθεί ότι η εξέλιξη του Fable II λειτουργεί σαν δέντρο. Ξεκινώντας από μια κοινή ρίζα, ο κάθε παίκτης μπορεί να ακολουθήσει όποιο κλαδί θέλει και να δημιουργήσει τη δική του ιστορία, το δικό του «Fable».

Ακόμα και την πιθανότητα φλερτ/ γάμου και απόκτησης απογόνων προσφέρει αυτό το παιχνίδι, ενώ την ίδια στιγμή βρίθει από έξυπνο, καθαρά βρετανικό, χιούμορ, την ποιότητα του οποίου σπάνια συναντάμε. Αν θα θέλαμε να αναλύσουμε περαιτέρω το βάθος του τίτλου, μάλλον θα χρειαζόμασταν αρκετές σελίδες. Αρκεί απλά να πούμε ότι, πέρα από το «κυρίως θέμα», το Fable II προσφέρει δεκάδες πράγματα για να ασχοληθούμε, όπως εργασία σε σιδεράδικα ή ξυλουργεία, τυχερά παιχνίδια σε pubs, απεριόριστη αλληλεπίδραση με όλους τους ανθρώπους που κατοικούν στον Albion, δεκάδες παράπλευρες αποστολές, μίνι παιχνίδια, αγορά και συντήρηση κατοικίας και πολλά, πολλά άλλα.

Αλλά το μεγαλύτερο επίτευγμα του Fable II εντοπίζεται στον αντίκτυπο που έχουν οι ενέργειές μας και στο πως περνά την αίσθηση ότι οι ενέργειές μας έχουν πραγματικό νόημα στην εξέλιξη του κόσμου. Καθώς εξελίσσεται η ιστορία και ολοκληρώνουμε αποστολές, ο κόσμος του Albion ανταποκρίνεται αναλόγως στα πεπραγμένα, γεγονός που δίνει μια εκπληκτική αίσθηση ζωντάνιας στον τίτλο. Μιλώντας για αλληλεπίδραση, αναπόφευκτα οδηγούμαστε στον δεύτερο μεγάλο πρωταγωνιστή του Fable, τον σκύλο που μας συνοδεύει στην περιπέτειά μας.

Αν και αρχικά ο Molyneux είχε αναφέρει ότι ο σκύλος θα ήταν μια «έξυπνη» παρέα, εκ του αποτελέσματος κρίνεται ότι -μετά την Alyx του Half-Life 2- ο σκύλος στο Fable II είναι ο πιο χρήσιμος και ενδιαφέρων σύντροφος που έχουμε δει μέχρι σήμερα σε παιχνίδι. Ο σκύλος αντιδρά στις ενέργειές μας, δείχνει αγάπη, τραυματίζεται, δέχεται με χαρά τα χάδια και με λύπη τις επιπλήξεις μας, κυνηγά εχθρούς, προειδοποιεί για τυχόν κινδύνους και ενημερώνει για θησαυρούς που βρίσκονται κρυμμένοι (ή θαμμένοι) τριγύρω. Σε γενικές γραμμές, ο σκύλος μας στο Fable II είναι….σκύλος, δηλαδή προχωρά σε κάθε είδους -εξαιρετικά ρεαλιστικές- ενέργειες που θα περιμέναμε από τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου. Πραγματικά, πρόκειται για ένα ΑΙ επίτευγμα που σπάνια συναντάμε.

Σε ό,τι αφορά τον τρόπο επικοινωνίας του χαρακτήρας μας με τον σκύλο και, φυσικά, με όλους τους κατοίκους του Albion, έχει χρησιμοποιηθεί ένα σύστημα σχεδόν πανομοιότυπο -αν και μεγαλύτερο σε εύρος- με εκείνο του αρχικού Fable. H επικοινωνία, λοιπόν, γίνεται μέσα από ένα σύστημα εκφράσεων και όχι διαλόγων, μέσα από το οποίο δείχνουμε τη γενικότερη εικόνα μας προς τους συνομιλητές. Αυτό εκτελείται πατώντας οποιαδήποτε κατεύθυνση στο d-pad, ενώ πατώντας το RB το μενού επεκτείνεται και μας δίνεται μια πλειάδα νέων επιλογών, που στην πορεία διευρύνεται περαιτέρω μέσα από αντικείμενα και εμπειρίες.

Η μεγάλη καινοτομία εδώ εντοπίζεται στην επιλογή «flirty», μέσα από την οποία φλερτάρουμε -προφανώς- κάποιον κάτοικο του Albion. Αν δείξουμε ιδιαίτερο ταλέντο στην τέχνη του έρωτα, τότε ο γάμος (και η δημιουργία οικογένειας) είναι προ των πυλών. Ωστόσο, στο Fable II ο έλεγχος αντισύλληψης είναι σημαντικός και για αυτό προσφέρονται…προφυλακτικά για χρήση κατά τη διάρκεια της συνουσίας… Για να φτάσουμε όμως στο σημείο της ερωτικής πράξης, θα πρέπει πρώτα να δούμε αν η/ο υποψήφια/ος σύζυγος δείχνει κάποιο ενδιαφέρον. Αυτό γίνεται πατώντας το κουμπί Υ, το οποίο εμφανίζει ένα μενού «προσωπικότητας». Εντός αυτού του μενού υπάρχουν μπάρες που προδίδουν το τι νιώθει για εμάς κάθε ένας πολίτης της Albion. Αν θέλουμε να αλλάξουμε την άποψη κάποιου για εμάς, ή αν…βάλουμε στο μάτι κάποια γλυκιά χωριατοπούλα, τότε δεν έχουμε παρά να τις προσφέρουμε δώρα και να την οδηγήσουμε στην εκκλησία και το κρεβάτι.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι, παρόλο που έχουν γίνει άλματα εμπρός από το πρώτο Fable, το σύστημα αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας του Fable II δείχνει κάποιες αδυναμίες. Οι επιλογές παραμένουν περιορισμένες και δείχνουν «επίπεδες», ενώ ένα σχεδιαστικό λάθος οδηγεί σε συνομιλίες με πολλαπλά πρόσωπα, παρόλο που εμείς μπορεί να στοχεύουμε μόνο προς ένα. Για παράδειγμα, στο φλερτ που προαναφέραμε, μπορεί να έχουμε σκοπό να ξελογιάσουμε μια κοπέλα, δίνοντάς της δώρα και επιλέγοντας εκφράσεις flirt και εκείνη τη στιγμή να περνά από δίπλα ένας αγρότης, που θα μας…αγαπήσει απλά και μόνο επειδή εκείνη τη στιγμή εκτελούμε κάποια από τις «flirt» προαναφερθείσες ενέργειες.
{PAGE_BREAK}

Σε πολλές του συνεντεύξεις, ο Peter Molyneux είχε αναφέρει ότι ο κόσμος του Albion στο Fable II θα ήταν δέκα φορές μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο του πρώτου τίτλου. Μετά από πολλά ταξίδια μπορούμε μετά βεβαιότητας να πούμε ότι οι ισχυρισμοί του δημιουργού είναι πέρα για πέρα αληθείς. Ο κόσμος του Fable 2 δεν είναι απλά μεγαλύτερος σε ό,τι αφορά την έκτασή του, αλλά διαθέτει περισσότερο κόσμο, περισσότερα quests, νέες περιοχές για να επισκεφθούμε και -κυριότερο όλων- περισσότερο ωφέλιμο χώρο για να κινηθούμε. Αν και τα μονοπάτια συνεχίζουν να υπάρχουν (τα οποία συνήθως χρησιμοποιούμε ακολουθώντας τη φωτεινή γραμμή που μας οδηγεί στο εκάστοτε objective –μια επιλογή που οι θαρραλέοι εξερευνητές μπορούν να απενεργοποιήσουν), πλέον μπορούμε να εξερευνήσουμε τον περιβάλλοντα χώρο, τα δάση, τις παραλίες και γενικά να κινηθούμε σε σημεία όπου στο αρχικό Fable δεν ήταν τίποτα περισσότερο από όμορφο φόντο.

Επίσης, στο δεύτερο μέρος της σειράς επιτρέπεται η είσοδος σε όλα σχεδόν τα κτίρια που υπάρχουν εντός του (καθώς επίσης και η αγορά και χρήση αυτών), ανοίγοντας έτσι δρόμο για περαιτέρω ενασχόληση με δευτερεύοντα quests και γενικότερη εξερεύνηση.

Ως ένα παιχνίδι ρόλων που σέβεται τον εαυτό του, το Fable II προσφέρει απεριόριστο χρόνο για εξερεύνηση και ταξίδια σε high fantasy κόσμους. Όμως, τι γίνεται με το έτερο σημαντικό κομμάτι ενός τίτλου που ανήκει σε αυτήν την κατηγορία, δηλαδή τις μάχες; Σε ό,τι αφορά αυτήν την εξαιρετικά σημαντική παράμετρο, το Fable II ακολουθεί τη συνταγή του πρώτου μέρους, βελτιώνοντας ταυτόχρονα ορισμένα μειονεκτήματα του παρελθόντος. Η δράση περιγράφεται μέσα από κάμερα τρίτου προσώπου -με δυνατότητα ρύθμισής της σε όλους του άξονες- αφήνοντας έτσι αρκετό πεδίο για να παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα και να χρησιμοποιούμε με άνεση τις διαθέσιμες κινήσεις.

Το σύστημα μάχης που έχει εφαρμοστεί θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως απλό, αφού ακολουθεί την hack ‘n’ slash φιλοσοφία δεκάδων άλλων τίτλων της αγοράς. Με το Χ εκτελούνται τα melee χτυπήματα, το B εξαπολύει τα ξόρκια, ενώ το Y ενεργοποιεί το ranged όπλο. Το ευχάριστο είναι ότι -ειδικότερα μετά τις πρώτες ώρες, οπότε και ο ήρωας έχει εξελιχθεί- το σύστημα μάχης διαθέτει μια εξαιρετική ροή χωρίς προβλήματα στο σύστημα κλειδώματος και στην κίνηση της κάμερας.

Με ευχαρίστηση διαπιστώσαμε ότι εκτελούσαμε συνδυασμούς χτυπημάτων με σπαθιά και με μια απλή κίνηση εξαπολύαμε ξόρκια, αποφεύγαμε τους εχθρούς με τούμπες και απομακρυνόμαστε και βάλλαμε από απόσταση. Αν και το animation απεικόνισης όλων των παραπάνω ενεργειών δεν είναι τόσο ομαλό όσο του Too Human, για παράδειγμα, το έργο επιτελείται απροβλημάτιστα και προσφέρει μια απολαυστική ροή. Μοναδική παραφωνία θα λέγαμε ότι είναι ο τρόπος επιλογής ξορκιού, ο οποίος απαιτεί από τον παίκτη να πατήσει το RT για να εμφανίσει ένα μενού και να διαλέξει την εκάστοτε μαγική κίνηση. Ένα καλύτερο «mapping» εδώ θα βοηθούσε σημαντικά.

Αναπόφευκτα, οι μάχες είναι και το σημαντικότερο πεδίο συλλογής εμπειρίας. Κάθε φορά που εξοντώνουμε έναν εχθρό, αυτός αφήνει πίσω του ορισμένες χρωματιστές σφαίρες, που με τη σειρά τους αυξάνουν την εμπειρία σε τέσσερα διαφορετικά επίπεδα. Οι σφαίρες αυτές δεν συλλέγονται αυτόματα, οπότε εδώ χρειάζεται προσοχή. Ωστόσο, το σύστημα αναβάθμισης είναι ικανοποιητικό και αρκετά ισορροπημένο, αποτρέποντας τη δημιουργία ανίκητου ήρωα, αλλά δίνοντας ταυτόχρονα τις δυνάμεις που απαιτούνται στη σωστή ώρα ούτως ώστε να μην βρεθούμε ποτέ μπροστά σε ένα αδύνατον να ολοκληρωθεί main quest.

Και πριν περάσουμε στο τεχνικό κομμάτι του τίτλου, αξίζει φυσικά να αναφέρουμε μια ακόμα καινοτομία για τη σειρά. Αυτή δεν είναι άλλη από την υποστήριξη co-op gameplay, επιτρέποντας έτσι σε φίλους να ταξιδεύουν μαζί στον Albion. Αυτή η δυνατότητα γίνεται εφικτή όταν κάποιοι παίκτες από τη λίστα φίλων παίζουν ταυτόχρονα με εμάς το παιχνίδι. Αν λοιπόν βρεθούμε κοντά, τότε οι φίλοι εμφανίζονται ως φωτεινές σφαίρες. Σε αυτό το σημείο, ο παίκτης που θα εισχωρήσει ως επισκέπτης στον κόσμο του φίλου του, θα δρα ως σωματοφύλακας και θα επιλέξει ρουχισμό, φύλο και οπλισμό για τον χαρακτήρα του (δυστυχώς, δεν μπορούμε να πάρουμε μαζί μας το δικό μας χαρακτήρα).

Ο σωματοφύλακας δεν μπορεί να αλληλεπιδράσει με εμπόρους ή να αγοράσει σπίτια όσο επισκέπτεται τον κόσμο του φίλου του, όμως, το χρυσάφι και η εμπειρία που αποκτούνται κατά τη διάρκεια της περιπέτειας δίνονται και στους δύο. Σε ό,τι αφορά τη λειτουργία αυτού του τύπου συνεργασίας υπάρχουν ορισμένα προβλήματα, όπως bugs όπου χάνεται η μουσική ή το πάγωμα εχθρών στο χώρο, αλλά αυτά τα προβλήματα και λίγα είναι και πολύ πιθανόν να διορθωθούν σύντομα.
{PAGE_BREAK}

Σύντομα ελπίζουμε να λυθούν και κάποια προβλήματα που έχουν να κάνουν με τη ροή της μηχανής γραφικών του Fable II. Αυτά εντοπίζονται, κυρίως, σε κάποιες πτώσεις του frame rate (αριθμού των καρέ) και σε ορισμένα στιγμιαία «κολλήματα», τα οποία συμβαίνουν, ως επί το πλείστον, κατά τη διάρκεια των μαχών. Ωστόσο, αφού το GameOver έλαβε από τη Microsoft το NXE (New Xbox Experience) δηλαδή το νέο μενού της κονσόλας, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα εγκατάστασης των παιχνιδιών στο σκληρό δίσκο, διαπιστώσαμε ότι η ένταση αρκετών εξ αυτών των προβλημάτων μειώθηκε αισθητά. Οι αρκετά μεγάλοι χρόνοι φόρτωσης έπεσαν αρκετά και τα κολλήματα εξαφανίστηκαν, αλλά η πτώση του frame rate και το περιστασιακό tearing συνέχιζαν να δηλώνουν «παρών».

Αλλά το να εστιάσουμε σε ορισμένα προβλήματα τεχνικής φύσης και να παραβλέψουμε τη συνολική ομορφιά αυτού του τίτλου θα ήταν πραγματικά άδικο. Σε ό,τι αφορά την τεχνοτροπία των γραφικών και το γενικότερο ύφος του, το Fable II μοιάζει με μια εξέλιξη του αρχικού παιχνιδιού. Αυτό δεν σημαίνει ότι δυσανασχετήσαμε με την απόφαση των Lionhead Studios, αντιθέτως, το παραμυθένιο, σχεδόν καρτουνίστικο ύφος ταιριάζει απόλυτα στη γενικότερη φιλοσοφία που το διέπει.

{VIDEO_1}

Επίσης, το Fable II προσφέρει ορισμένα από τα ομορφότερα τοπία που έχουμε δει μέχρι σήμερα σε High Fantasy παιχνίδι ρόλων, όπως πολύχρωμα λιβάδια, χιονισμένες και μουντές πόλεις, σκοτεινά μπουντρούμια και άλλα υπέροχα σκηνικά, τα οποία μοιάζουν βγαλμένα από κάποιο κέλτικο παραμύθι.

Σημαντικές βελτιώσεις διαπιστώσαμε και στην απεικόνιση των οπτικών εφέ, κυρίως του φωτισμού, ο οποίος προσδίδει μια ακόμα πιο απόκοσμη διάσταση στο έτσι και αλλιώς φανταστικό σύνολο. Αν και -από τεχνολογικής άποψης- έχουμε δει σαφώς ανώτερα παιχνίδια από το Fable II, επί της ουσίας η αποστολή των Lionhead Studios εξετελέσθη με επιτυχία. Τέλος, δεν μπορούμε να μην κάνουμε έστω μια μικρή αναφορά στον ήχο, ο οποίος –σε επίπεδο μουσικής- αγγίζει την τελειότητα. Μαγευτικά -κέλτικα επίσης- θέματα βασισμένα σε πνευστά όργανα (φλογέρες, φλάουτα, γκάιντες) έχουν τη μερίδα του λέοντος, αν και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ακούγονται και κάποιες μεσαιωνικές/ αναγεννησιακές μελωδίες. Οι εκατοντάδες γραμμές διάλογων έχουν αποδοθεί φωνητικά στο σύνολό τους, αλλά η μείξη τους δεν είναι ιδανική, για αυτό θα προτείναμε σε όσους δοκιμάσουν το παιχνίδι ένα μικρό πειραματισμό με τις μπάρες έντασης.

Όπως αναφέραμε και στην αρχή του κειμένου, το Fable II αποτελεί μια άκρως επιτυχημένη προσπάθεια, μέσω της οποίας γίνονται πραγματικότητα, αν όχι όλες, οι περισσότερες από τις υποσχέσεις και αναφορές του Peter Molyneux για έναν τεράστιο, ανοικτό και βασισμένο σε επιλογές τίτλο ρόλων. Αν και το φθινόπωρο του 2008 βρίθει από σωρεία αριστουργηματικών προτάσεων -και κατά συνέπεια δύσκολων επιλογών- είναι βέβαιο ότι αυτό το μοναδικό παραμύθι αξίζει να έχει περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη κάθε κατόχου Xbox 360.

Γιώργος Καλλίφας