Tomb Raider Underworld

Η πασίγνωστη σειρά κάνει ένα εντυπωσιακό lifting και παγιώνει το στυλ που λατρεύτηκε

Προσπαθώντας να εντοπίσει στοιχεία που σχετίζονται με το θάνατο του πατέρα της -αλλά και την εξαφάνιση της μητέρας της- και να τα συνδυάσει με τη βασική αποστολή της που έχει να κάνει με την εύρεση μυθολογικών αντικειμένων, όπως το σφυρί του θεού των Βίκινγκ, Θωρ, η Lara Croft ταξιδεύει και πάλι σε διάφορες περιοχές του κόσμου, συμμετέχοντας σε ένα "κοκτέιλ-πάρτι" που αποτελείται από δεκάδες γρίφους, ακροβατικά και ανταλλαγή πυροβολισμών με αντιπάλους.

Η αποστολή της Crystal Dynamics ήταν ομολογουμένως δύσκολη, καθώς η δημιουργία ενός τίτλου Tomb Raider που να έχει απήχηση τόσο στους λάτρεις των παλιότερων τίτλων, όσο και σε νεότερους παίκτες φαντάζει δυσκολότερη κι από τη δημιουργία του… σωματιδίου του Higgs από τους επιταχυντές του CERN. Η κατασκευάστρια εταιρεία το πέτυχε, όχι μόνο συμπεριλαμβάνοντας στο παιχνίδι απαντήσεις από τα δύο προηγούμενα Tomb Raider παιχνίδια, αλλά κι ενσωματώνοντας στον εξοπλισμό της ηρωίδας νέα γκατζετάκια, που εξασφαλίζουν την πρόοδο ακόμα κι ενός νεοεισερχόμενου στον φανταστικό κόσμο της ηρωίδας.

Στη νέα περιπέτεια της Lara Croft, ο κόσμος μοιάζει να έχει επιστρέψει στην "παλιά, καλή εποχή" όπου τα πάντα έμοιαζαν να βρίσκονται σε τέτοια διάταξη, ώστε να προκαλούν την όσο το δυνατόν απολαυστικότερη καταπόνηση της "φαιάς ουσίας" του παίκτη. Ναι, το Tomb Raider Underworld είναι πρωτίστως ένα παιχνίδι γρίφων που θα απαιτήσει από τη Lara να τρέξει, να κολυμπήσει να ισορροπήσει, να σκαρφαλώσει και να πολεμήσει, τη στιγμή που προσπαθεί να αποκτήσει πρόσβαση σε νέα σημεία μιας πίστας ή να εντοπίσει ένα μοχλό για να ενεργοποιήσει ένα μηχανισμό.

Επειδή είναι σίγουρο ότι ορισμένοι παίκτες που ακούν την λέξη "γρίφοι" βγάζουν σπυράκια, αξίζει να αναλύσουμε τις ευκολίες που παρέχει το παιχνίδι ακόμα και στους μη-εξοικειωμένους με τη σειρά Tomb Raider για να προχωρούν άνετα στα επίπεδα. Σε αυτό συμβάλλει ο εξοπλισμός της Lara που αποτελείται από ένα PDA, το οποίο προσφέρει πληροφορίες για την αποστολή της, τα όπλα και τους θησαυρούς που βρήκε. Ο ηλεκτρονικός βοηθός της ηρωίδας περιέχει όμως κι έναν τρισδιάστατο σαρωτή, που στέλνει στο χώρο ένα ηχητικό σήμα σαν σόναρ και απεικονίζει λεπτομέρειες της μορφολογίας του σημείου της πίστας όπου βρίσκεται η ηρωίδα.

Μπορεί βέβαια η συσκευή να μην είναι τέλεια, αφού το ηχητικό της σήμα ταξιδεύει ευθεία κι έτσι πολλές πτυχές και κοιλότητες δεν εμφανίζονται στον τρισδιάστατο χάρτη, αποτελεί όμως πολύτιμο αρωγό για τον παίκτη. Εκτός όμως από τον χάρτη, το PDA δίνει και (βασικές) συμβουλές στη Lara σε περίπτωση που "κολλήσει" κάπου. Το Tomb Raider Underworld φαίνεται πως δημιουργήθηκε με πρώτο και βασικότερο σκοπό να αναδείξει τη φυσικότητα των κινήσεων που μπορεί να εκτελέσει η ηρωίδα. Οι κινήσεις που κάνει ο παίκτης στο χειριστήριο, μεταφράζονται στην οθόνη σε μια απίστευτα ζωντανή κίνηση του σώματος.

Οι δημιουργοί του τίτλου πρέπει σίγουρα να κατέφυγαν σε τεχνικές motion-capture γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η ομαλότητα της κίνησης της ηρωίδας, αλλά και της μετάβασής της από μία στάση σε μια άλλη χωρίς ατέλειες. Γιατί το να βλέπει κανείς την ηρωίδα να αρπάζεται στις εξοχές ενός τοίχου σαν επαγγελματίας αναρριχητής και να τεντώνεται για να φτάσει μία άκρη ή να την βλέπει να τινάζεται από το σκοινί που κρέμεται για να αρπαχτεί από ένα βράχο σε μεγάλη απόσταση, παραπέμπει σε κινηματογραφική ταινία. Όταν δε, τη βλέπει να πετάγεται από στύλο σε στύλο ή να στηρίζεται με τα χέρια σε έναν βράχο ή ένα κιβώτιο, σηκώνοντας στον αέρα τα πόδια της, δεν μπορεί παρά να συμπεράνει ότι οι Ολυμπιονίκες θα υστερούσαν μπροστά της κι ο πρίγκιπας των παιχνιδιών Prince of Persia θα ζήλευε την ευελιξία της!

Η καλοσχηματισμένη και ευλύγιστη φιγούρα της κυρίας Croft είναι έτοιμη να δεχτεί και τις πιο απαιτητικές εντολές του παίκτη, για να γίνει μια σωστή εξερεύνηση των επιπέδων. Η Lara μπορεί ακόμα να κουβαλήσει αντικείμενα ή μοχλούς ή να χρησιμοποιήσει έναν εκτινασσόμενο γάντζο για να τραβήξει κάποιους κρίκους και να αποκαλύψει τα τμήματα κάποιων γρίφων.

Μπορεί ακόμα να κολυμπήσει με χάρη μέσα στο νερό (κι, ευτυχώς, σε κάποιες πίστες έχει φιάλη οξυγόνου και δεν χρειάζεται να ανησυχεί για το πόσο θα μείνει κάτω από την επιφάνεια) και να περπατήσει επάνω στους τοίχους, όταν κρέμεται από ένα σχοινί. Όλες αυτές οι φυσικότατες κινήσεις αποτελούν τα κομμάτια ενός τεράστιου πάζλ που λέγεται "Tomb Raider Underworld".

{VIDEO_1}

{PAGE_BREAK}

Μόλις ο παίκτης αρχίσει να εξοικειώνεται με τις ικανότητες της Lara, θα εκτιμήσει τη φύση του παιχνιδιού, στο οποίο οι φυσικοί νόμοι επιτρέπουν σε ένα ανθρώπινο σώμα να κάνει εντυπωσιακές κινήσεις κι ελιγμούς. Η αποστολή της ηρωίδας καθώς κρέμεται από ένα περβάζι, σέρνεται σε ένα τούνελ, πετάγεται στο κενό, κολυμπά στο νερό ή κάνει οποιαδήποτε άλλη κίνηση με χάρη, είναι ένα χάρμα οφθαλμών για τον παίκτη. Αν η κίνηση και το animation της Lara κερδίζουν τις εντυπώσεις, τότε τα υπόλοιπα γραφικά του παιχνιδιού απλά "κλέβουν την παράσταση".

Το πιο πιθανό είναι ότι ο παίκτης θα σταματήσει να παίζει μόλις φτάσει σε κάποια σημεία των επιπέδων κι απλά θα τριγυρίζει ή θα περιστρέφει την κάμερα, θαυμάζοντας τα εντυπωσιακά γραφικά του τίτλου. Καταντάει μάλλον μονότονο να μιλάει κανείς για στοιχεία, όπως τα ίχνη που αφήνει στην λάσπη η ηρωίδα όταν περπατάει μέσα στην βροχή ή για την πλούσια βλάστηση που κυριαρχεί στα τροπικά επίπεδα. Καταντάει επίσης μονότονο να παρατηρεί το πόσο όμορφο είναι το εφέ της φωτιάς (οι τόσο καλοδουλεμένες φλόγες μοιάζουν κυριολεκτικά να "καταπίνουν" τα αντικείμενα που καίνε), τον τρόπο με τον οποίο κυματίζει η θάλασσα ή το πόσο φυσικό και ζωντανό φαίνεται το πρόσωπο της Lara σε κοντινά πλάνα.

Και μάλλον αιφνιδιάζεται κανείς ευχάριστα όταν βλέπει την απίστευτη προσοχή των προγραμματιστών σε λεπτομέρειες, όπως ο κυματισμός μιας θαλάσσιας ανεμώνης στον βυθό της θάλασσας ή το πέταγμα των παραδείσιων πουλιών μόλις τα προσεγγίζει ο παίκτης. Αν μη τι άλλο, το Tomb Raider Underworld παίρνει "με το σπαθί του" το άριστα στον τομέα των γραφικών. Το ίδιο καλά τα καταφέρνει και στον τομέα του ήχου με τα δυναμικά μουσικά κομμάτια του τίτλου, που εναλλάσσονται στις στιγμές της έντασης για να συμβαδίζουν με τη δράση, αλλά και τα ηχητικά εφέ που ενισχύουν την αίσθηση του τρισδιάστατου χώρου (όπως στην περίπτωση που ακούγεται ένας θόρυβος ή η Lara πυροβολεί σε κλειστό χώρο ή σήραγγες κι ακούγεται η ηχώ στα τοιχώματα).

Βέβαια, τα όσα αναφέρθηκαν μέχρι στιγμής μοιάζουν να έρχονται σε αντίθεση με την τελική βαθμολογία του τίτλου. Το πιο πιθανό είναι ότι κάποιοι εξοργισμένοι οπαδοί του Tomb Raider θα αναφωνήσουν μετά βδελυγμίας "Μα, γιατί τόσο μικρή βαθμολογία στο παιχνίδι, αφού είναι τέλειο"; Η απάντηση θα μπορούσε κάλλιστα να ξεκινά με την πρόταση "Μα, γιατί βρισκόμαστε στο 2008 ".

Ενώ λοιπόν το Tomb Raider Underworld κάνει κάποια εντυπωσιακά άλματα προόδου σε τομείς όπως τα γραφικά, η κίνηση και η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, φαίνεται να σνομπάρει και να αγνοεί στοιχεία που έχουν ενσωματωθεί εδώ και χρόνια σε άλλα παιχνίδια. Και η στιγμή που ο παίκτης καταλαβαίνει ότι το παιχνίδι υστερεί σε κάποιους τομείς, είναι όταν βρεθεί για πρώτη φορά αντιμέτωπος με οπλισμένους αντιπάλους. Ενώ θα παρατηρήσει με θαυμασμό την εξαιρετική κίνηση της ηρωίδας και τη χάρη με την οποία τραβάει τα πιστόλια της (για να μετατρέψει ανθρώπους και ζώα σε σουρωτήρια), θα μείνει "κάγκελο" όταν διαπιστώσει ότι η Lara δεν μπορεί να μείνει σκυμμένη ή να καλυφθεί πίσω από κάποιο αντικείμενο!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι προγραμματιστές φρόντισαν να εφοδιάσουν την όραση της ηρωίδας με μεγάλο βαθμό μυωπίας κάθε φορά που εμπλέκεται σε μια μάχη! Γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το γεγονός ότι τα πιστόλια της Lara αδυνατούν να προκαλέσουν ζημιά σε οποιονδήποτε άνθρωπο ή ζώο βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 30-40 μέτρων.

Τελικά οι μάχες μετατρέπονται σε μια απλοϊκή κατάσταση προσέγγισης του αντιπάλου και πυροβολισμού του, ενώ οι πιο γενναίοι θα προτιμήσουν την προσέγγιση και το χτύπημα του αντιπάλου με μια (εκπληκτική και γεμάτη χάρη) αεροπλανική κλωτσιά και το αποτελείωμά του με τα πιστόλια, όσο είναι πεσμένος στο έδαφος. Και μάλλον σαν "προσθήκη τελευταίας στιγμής" μπορεί να χαρακτηριστεί η ύπαρξη μιας adrenaline bar που δίνει κάποιες έξτρα δυνατότητες στην ηρωίδα στην διάρκεια της μάχης. Αυτό που πραγματικά παραξενεύει τον παίκτη είναι η εμμονή της κατασκευάστριας εταιρείας να προβάλει τα "next generation" χαρακτηριστικά του παιχνιδιού, τη στιγμή που τα ελαττώματα του τίτλου στις μάχες "βγάζουν μάτι".

Δεν θα στηλιτεύσουμε το γεγονός ότι οι σφαίρες δεν αφήνουν το παραμικρό ίχνος σε όποια επιφάνεια πέφτουν (πολλές φορές δεν καταλαβαίνει καν ο παίκτης που χτυπάνε), όσο το γεγονός ότι ο γενικότερος τομέας της δράσης δεν έτυχε τόσο μεγάλης προσοχής από πλευράς δημιουργών. Μπορεί να φαίνεται υπερβολική η πιο πάνω παρατήρηση, αλλά όταν ο ανταγωνισμός προχωρά με τόσο γοργούς ρυθμούς, είναι αδιανόητο η Lara να μην ακολουθά -έστω σε κάποιους τομείς. Οπωσδήποτε, δεν θα είχε κανείς απαίτηση (τουλάχιστον όχι ακόμα) από την ηρωίδα να αρπάζει κάποιον αντίπαλο και να τον χρησιμοποιεί σαν ασπίδα, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στο Gears of War 2, αλλά σίγουρα κανείς δεν θα περίμενε μια τέτοια παραφωνία σε μια τέλεια οργανωμένη χορωδία.

{PAGE_BREAK}

Η κατάσταση ομαλοποιείται καθώς στην πορεία του παιχνιδιού ο παίκτης διαπιστώνει ότι η Lara μπορεί να εκτελέσει headshots ή να πυροβολεί διαφορετικό στόχο με κάθε ένα από τα δύο πιστόλια της. Όχι ότι το παιχνίδι δεν έχει και τις "χολιγουντιανές" στιγμές του. Μέσα σε ένα πλοίο που βουλιάζει και η Lara προσπαθεί να ανέβει στην μεριά που βουλιάζει τελευταία, ο παίκτης αρχίζει να σκαρφαλώνει στους τοίχους χρησιμοποιώντας τους σωλήνες στους τοίχους και τις βαλβίδες για να πιαστεί. Τη στιγμή που φτάνει τρέχοντας σε έναν διάδρομο και σημειώνεται μια έκρηξη, ο χρόνος αρχίζει να κυλάει πιο αργά κι ο παίκτης πρέπει να κάνει την κατάλληλη βουτιά για να αποφύγει τις φλόγες και τα εκτινασσόμενα κιβώτια, σε μια σκηνή που έχει μια "κινηματογραφική χροιά".

Στον τομέα του χειρισμού ο παίκτης δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει τη μειονεκτικότερη θέση στην οποία βρίσκεται η έκδοση PC έναντι των αντίστοιχων για τις κονσόλες, κι αυτό γιατί ο συνδυασμός ποντίκι-πληκτρολόγιο φαίνεται μεν να προσφέρει λειτουργικότητα στην περιστροφή της κάμερας, την σκόπευση και την κίνηση, αλλά δυσκολεύει τον παίκτη που προσπαθεί να τα κάνει όλα μαζί.

{VIDEO_2}

Για παράδειγμα, όταν για πρώτη φορά ο παίκτης κληθεί να αντιμετωπίσει τις τίγρεις, θα διαπιστώσει ότι είναι αρκετά δύσκολο να ελιχθεί, να κάνει κάποιο άλμα, να ακολουθήσει μετά μια βουτιά και παράλληλα να πυροβολεί συνεχώς ή να προσπαθεί να πετύχει headshot, καθώς η διάταξη των πλήκτρων (και ο μεγάλος αριθμός τους που πρέπει να χρησιμοποιηθεί σε τέτοιες καταστάσεις) στο πληκτρολόγιο δεν δίνει την απαραίτητη υποστήριξη.

Η κάμερα αποτελεί ένα παράδειγμα "παρ’ ολίγον τέλειας υλοποίησης", καθώς θα υποστηρίξει μεν τον παίκτη, αλλά στις περιπτώσεις που είναι κρεμασμένος σε κάποια επιφάνεια δεν θα του επιτρέψει να κοιτάξει ελεύθερα στον χώρο (προσομοιώνοντας προφανώς την αδυναμία του ανθρώπινου κεφαλιού να περιστραφεί περισσότερο από 90 μοίρες προς τα δεξιά ή αριστερά) κι αφήνοντας κάποιες "νεκρές περιοχές" πίσω από την ηρωίδα, στις οποίες ενδεχομένως βρίσκονται κάποια περβάζια ή κάποιοι βράχοι που πρέπει να πιαστεί.

Το Tomb Raider Underworld δίνει σαφέστερα μεγαλύτερο βάρος στον τομέα της εξερεύνησης και της επίλυσης γρίφων, παρά στις μάχες. Καταφέρνει δε να απορροφήσει τον παίκτη στον κόσμο του και να τον κάνει να σκεφτεί κι όχι να εξοργιστεί. Αναπόφευκτα, κάποιες ατυχείς πτώσεις από μεγάλα ύψη θα υπάρξουν μέχρις ότου ο παίκτης κατανοήσει ότι η παρατήρηση του περιβάλλοντος και οι προσεκτικές κινήσεις είναι το κλειδί της επιτυχίας. Ακόμα και οι μάχες (με τις όποιες τους ατέλειες) μοιάζουν κάποιες φορές να εξελίσσονται για να υποστηρίξουν τον τομέα της επίλυσης των γρίφων. Το γεγονός είναι όμως ένα: Το Tomb Raider Underworld αποδεικνύει ότι υπάρχει ένα λαμπρό μέλλον για τα παιχνίδια που συνδυάζουν περιπέτεια κι εξερεύνηση κι ότι η σειρά Tomb Raider μπορεί να συνδυάσει με επιτυχία τους γρίφους με τα εντυπωσιακά γραφικά.

Νίκος Ελευθεριάνος