The Abbey

Ένα “graphic adventure”, που θυμίζει κάτι από τα παλιά…

Οι ιστορίες συνωμοσίας με θέμα τη θρησκευτική προπαγάνδα και το μυστήριο που την καλύπτει ανέκαθεν μαγνήτιζαν το κοινό. Illuminati, Κώδικας Da Vinci, Holy Blood-Holy Grail, Το Όνομα του Ρόδου και πολλά ακόμα, αποτελούν λαμπρά δείγματα τέτοιων ιστοριών, που έχουν συναρπάσει εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο. Με μια τέτοια ιστορία λοιπόν, μας έρχεται και το The Abbey της Alcachofa Soft, γεμάτο μυστήριο, πλεκτάνες και κινδύνους. Είναι όμως αρκετά για να εντυπωσιάσουν το κοινό;  Στο παιχνίδι, παίρνετε τον ρόλο του Leonardo de Toledo, ενός μοναχού με μεγάλη φήμη για τις γνώσεις, την οξύτατη σκέψη, τα ταξίδια και τις επιτυχημένες περιπέτειές του.

Μαζί σας έχετε τον νεαρό μαθητευόμενο σας, τον Bruno, ένα δεκατετράχρονο παιδί ευγενικής καταγωγής, τον οποίο σας εμπιστεύθηκε ο πατέρας του. Αμέσως γίνεται αντιληπτό ότι ο λόγος που ο πατέρας του τον οδήγησε να γίνει μοναχός είναι για να τον ξεφορτωθεί, καθώς ο Bruno είναι μάλλον αργόστροφος. Και επιπόλαιος. Και τεμπέλης. Και υπερβολικός. Και ατσούμπαλος!

Ξεκινάτε το παιχνίδι πηγαίνοντας τον Bruno στο απομακρυσμένο μεν, πασίγνωστο δε, αβαείο της Nuestra Senora de la Natividad, στο οποίο ο μικρός θα εισαχθεί ως μέλος της μοναχικής τάξης. Λίγο πριν φτάσετε όμως, βρίσκεστε αντιμέτωποι με μια επίθεση / ενέδρα ενός κουκουλοφόρου, την οποία καταφέρνετε να αποφύγετε την τελευταία στιγμή, δυστυχώς χωρίς να δείτε τον υπεύθυνο της ξεκάθαρα. Καταφθάνοντας στο αβαείο, αμέσως μαθαίνετε για τον θάνατο ενός μοναχού από ένα τραγικό ατύχημα. Και όντως στην αρχή έτσι φαίνεται να είναι, όμως η διαίσθησή σας λέει πως «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκείας». Οι μοναχοί είναι ολοφάνερα τρομαγμένοι, ο ηγούμενος κάνει λόγο "για έργο του Σατανά" και όλα τα στοιχεία οδηγούν, σιγά-σιγά, προς μία περίεργη κατεύθυνση.

Χωρίς να αποκαλύψουμε περισσότερα για το σενάριο, μπορούμε να σας πούμε ότι είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, με έξυπνες ανατροπές και συμβάντα που αναμένεται να σας ενθουσιάσουν. Με συνολική διάρκεια που κυμαίνεται μεταξύ 14-18 ωρών, σε αυτόν τον τομέα ο τίτλος θα σας καλύψει απόλυτα, αν και η ανάπτυξη του σεναρίου γίνεται κάπως αργά στην αρχή.

Στην ανάπτυξη του σεναρίου, βοηθάνε και οι πολύ καλοί χαρακτήρες που θα συναντήσετε στο παιχνίδι. Όλοι είναι ιδιαίτερα διαφορετικοί μεταξύ τους, με καλοδουλεμένες προσωπικότητες και διάλογους. Ίσως μάλιστα να είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους που θα μπορούσε να θεωρηθεί και υπερβολή, αλλά αυτό το θεωρούμε ως θετικό καθώς βοηθά στην περαιτέρω πολυπλοκότητα της ιστορίας. Ξεχωριστή αναφορά αξίζει να γίνει στην ελληνική μετάφραση που έχει υποστεί ο τίτλος. Κάποια μικρά λάθη υπάρχουν, αλλά δεν θα θέλαμε να σταθούμε σε αυτά, καθώς είναι σπάνιο να μεταφράζεται ένα παιχνίδι στη γλώσσα μας και ακόμα πιο σπάνιο να συναντάμε μια τόσο εξαιρετική εργασία!

Οι υπότιτλοι συμβαδίζουν πλήρως με τις αγγλικές ομιλίες στις περισσότερες περιπτώσεις και, επίσης, όλα τα αντικείμενα και τα menu είναι και αυτά στα ελληνικά. Και ευτυχώς έχει διατηρηθεί και η αγγλική έκδοση, οπότε οι χρήστες που δεν αρέσκονται στο να διαβάζουν λέξεις όπως Λεονάρδος, Ελλάδιος κτλ, δεν θα απογοητευθούν. Τα θερμά μας συγχαρητήρια λοιπόν στους ανθρώους της Hell Tech και ευχόμαστε να μας δώσουν και άλλα τέτοια εξαιρετικά δείγματα στο μέλλον.

Δυστυχώς, περνώντας στον οπτικό τομέα, τα πράγματα αρχίζουν να …σκουραίνουν επικίνδυνα. Αν και τα γραφικά του φόντου είναι φιλοτεχνημένα με μεράκι και λεπτομέρεια, το ίδιο δεν μπορούμε να πούμε και για τα μοντέλα των χαρακτήρων. Αυτά δείχνουν το λιγότερο σαν πλαστικές κούκλες, με μικρή λεπτομέρεια σε όλο το σύνολο εκτός του προσώπου. Αλλά και εκεί, όλοι οι χαρακτήρες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: το ότι μονίμως δείχνουν σαν "κακοί" λόγω του σχεδιασμού των ματιών τους! Ειδικά ο Leonardo θα μπορούσε άνετα να υποδυθεί τον Διάβολο σε οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι. Αυτό το μικρό πρόβλημα, αφαιρεί πολλούς πόντους από την αλληλεπίδραση με τους χαρακτήρες, καθώς τα λόγια και ο χαρακτήρας των περισσοτέρων δεν συμβαδίζουν με την εμφάνισή τους.

Και το γεγονός ότι το animation είναι ιδιαίτερα κακό -με σπασμωδικές κινήσεις, "γλίστριμα" και ένα ιδιαίτερα απαράδεκτο συγχρονισμό χειλιών με την ομιλία- δεν βοηθά καθόλου και οδηγεί σε ορισμένα τραγελαφικά αποτελέσματα. Στα μειονεκτήματα του τίτλου, προσθέτουμε τα μετριότατα cinematics, τα οποία δυστυχώς είναι χαμηλής ανάλυσης και δείχνουν σα να ήρθαν από άλλη εποχή.

{PAGE_BREAK}
Σε ό,τι αφορά τον ήχο, έχουμε μια περίεργη κατάσταση καθώς η μουσική είναι εξαιρετική (πως να μην ήταν άλλωστε, καθώς τα 70 λεπτά της είναι από την παγκοσμίου φήμης φιλαρμονική της Πράγας) και δένει υπέροχα με τον μυστηριακό χώρο του αβαείου . Ωστόσο, οι ομιλίες παρουσιάζουν σημαντικές διακυμάνσεις στην ποιότητά τους. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν φωνές που ταιριάζουν άριστα με την ψυχολογία τους. Όλοι, εκτός του Bruno, o οποίος τείνει να γίνει ο πιο εκνευριστικός χαρακτήρας στην ιστορία του adventure gaming, καθώς η φωνή του είναι τσιριχτή, ψεύτικη και εντελώς μα εντελώς άψυχη. Δυστυχώς, η λέξη «άψυχη» αρμόζει και σε άλλες καταστάσεις, καθώς είναι ιδιαίτερα εμφανές ότι οι ηθοποιοί δεν διάβασαν ποτέ το σενάριο και, απλά, κάνουν ανάγνωση στις προτάσεις που τους δόθηκαν.

Είναι πραγματικά πολύ δυσάρεστο να βλέπεις μια δυνατή σκηνή του σεναρίου και να ακούς τους διάλογους να θυμίζουν τη "στεγνή" ανάγνωση ποίησης που κάναμε όλοι μας στο Γυμνάσιο. Όλα τα παραπάνω, έρχονται να προστεθούν σε ένα μεγάλο κατάλογο από προβλήματα στα γραφικά που πραγματικά εκνευρίζουν.

{VIDEO_1} Χαρακτήρες περνούν μέσα από αντικείμενα, ορισμένα γραφικά αλλοιώνονται περίεργα ενώ το antialiasing εξαφανίζει εντελώς κάποια 3D γραφικά και χαρακτήρες! Στον κατάλογο αυτό, προστίθενται και κάποια "κρασαρίσματα" που συμβαίνουν σε διάφορες περιπτώσεις. Αν και στην εποχή μας έχουμε, λίγο-πολύ, συνηθίσει να βλέπουμε παιχνίδια με αρκετά bugs κατά την κυκλοφορία τους, είναι πραγματικά εξωφρενικό το γεγονός ότι η εκδότρια εταιρεία κυκλοφόρησε ένα παιχνίδι με τόσα σοβαρά θέματα, τα οποία -εν τέλει- μειώνουν την καλή ποιότητά του.
 

Ευτυχώς, στον τομέα του χειρισμού τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα. Το The Abbey χρησιμοποιεί ένα κλασσικό μοντέλο point and click τρίτου προσώπου, αλλά με ανεστραμμένα κουμπιά απ’ ότι συνήθως. Με δεξί κλικ μπορείτε να κοιτάξετε και να αναλύσετε ένα αντικείμενο/ χαρακτήρα, ενώ με το αριστερό μπορείτε να εκτελέσετε την ενέργεια που επιτρέπεται κάθε φορά. Στο inventory, μπορείτε να περιεργαστείτε και να συνδυάσετε τα αντικείμενα που έχετε βρει, ενώ για να το εμφανίσετε, απλά πηγαίνετε τον κέρσορα στο επάνω μέρος της οθόνης. Το γεγονός, όμως, ότι για να βγείτε από το inventory πρέπει να πάτε το ως στο κάτω μέρος της οθόνης, είναι μάλλον κουραστικό, καθώς το συνεχές "πάνω κάτω" εκνευρίζει μετά από κάποια ώρα.

Ως θετικότατες προσθήκες θεωρούμε το χάρτη που θα χρησιμοποιήσετε για γρήγορη μετάβαση μεταξύ των χώρων του αβαείου, το ιδιαίτερα περιληπτικό και χρήσιμο ημερολόγιο που κρατάει ο Leonardo, καθώς και τη δυνατότητα να μπορείτε να προσπεράσετε τους διάλογους με ένα απλό δεξί κλικ.

Ο πιο νευραλγικός τομέας σε ένα adventure όμως, είναι σίγουρα οι γρίφοι. Δυστυχώς και εδώ το παιχνίδι δεν τα πάει ιδιαίτερα καλά. To μεγαλύτερο κομμάτι του The Abbey αναλώνεται σε γρίφους ευρετηρίου και σε συνεχείς ανακρίσεις των μοναχών. Πολλές φορές, για να σας βοηθήσουν θα πρέπει να κάνετε κάτι για αυτούς. Για παράδειγμα, θέλετε ένας μοναχός να σας μεταφράσει μία σελίδα αλλά αυτός αναφέρει ότι είναι πολύ απασχολημένος ζητά να τον ενοχλήσουμε ξανά μετά από μια εβδομάδα. Παρ’ όλα αυτά, τον ακούτε να γκρινιάζει ότι πεινάει. Όμως, για να του φέρετε φαγητό από την κουζίνα, θα πρέπει να κερδίσετε την εμπιστοσύνη του μάγειρα, ο οποίος θέλει να αναγνωρίσετε τα υλικά που έβαλε στην σούπα του. Για να το μάθετε αυτό, θα πρέπει να ρωτήσετε έναν άλλο μοναχό…

Τα puzzle αυτά είναι ιδιαίτερα συχνά και, παρόλο που καθοδηγούν τον παίκτη στην περιπέτεια, κρίνονται -τουλάχιστον- ως μη εμπνευσμένα. Και το κακό είναι πως, με την εξαίρεση 2-3 κοινότυπων γρίφων (slidder και potion making), δεν θα συναντήσετε κάποιον άλλο νέο και πρωτότυπο, γεγονός απογοητευτικό. Από την άλλη, η απλότητα των γρίφων του παιχνιδιού μειώνει τη δυσκολία κατακόρυφα. Κατά συνέπεια, η προσπάθεια της μπορεί με ευκολία να προταθεί σε νέους στο είδος παίκτες.

Το The Abbey αποτελεί ένα κλασσικό παράδειγμα παιχνιδιού που είχε όλα τα φόντα για να διαπρέψει αλλά έπεσε σε όλες σχεδόν τις κακοτοπιές. Αν και διαθέτει ένα πολύ καλό σενάριο και μια έντονη ατμόσφαιρα, τα διάφορα bugs που το βασανίζουν, σε συνδυασμό με τα μέτρια γραφικά του (καμία σχέση με τις πρώτες «πειραγμένες» εικόνες που είχαν κυκλοφορήσει) και το επίσης μέτριο animation, το καθιστούν ρηχό. Οι φίλοι του είδους αξίζει να του ρίξουν μια ματιά, ενώ οι νέοι στην κατηγορία θα ζήσουν μια εύκολη και ευχάριστη εμπειρία.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος