F.E.A.R. 2: Project Origin

Η Alma επιστρέφει και οι παίκτες συνεχίζουν να κάνουν…άλματα από το φόβο τους

Πραγματικά δεν χρειάζεται να πούμε το πόσο σημαντικό ήταν το πρώτο F.E.A.R., που κυκλοφόρησε πριν 4 περίπου χρόνια και αποτέλεσε επανάσταση για τα παιχνίδια βολών πρώτου προσώπου (FPS). Πέτυχε να φέρει επανάσταση στην κατηγορία των FPS τίτλων, όχι τόσο λόγω της δράσης του, αλλά λόγω του εξαιρετικού σεναρίου του (με το κοριτσάκι που διαθέτει απίστευτες τηλεπαθητικές δυνάμεις και τις αμέτρητες στρατιές στρατιωτών-κλώνων που ελέγχονται με τη σκέψη), αλλά και του τρόπου που εκμεταλλευόταν τα τεχνικά χαρακτηριστικά (γραφικά και ήχο), για να συνθέσει ένα μοναδικό μίγμα παιχνιδιού δράσης, κατάσπαρτου με τρομακτικές στιγμές.

Στην συνέχειά του, το F.E.A.R. 2: Project Origin, ο παίκτης βιώνει τα γεγονότα από μια άλλη οπτική γωνία, αφού η ιστορία του στρατιώτη που υποδύεται εξελίσσεται σχεδόν παράλληλα με αυτήν του πρωταγωνιστή του πρώτου τίτλου. Και λέμε "σχεδόν" γιατί ο παίκτης θα μπορέσει στο νέο τίτλο να μάθει περισσότερα πράγματα για το παρελθόν της Alma, αλλά και για την παράξενη οργάνωση που κρύβεται πίσω από την δημιουργία των στρατιωτών-κλώνων. Θα πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στους δημιουργούς του παιχνιδιού, γιατί το σενάριο που δημιούργησαν επιτρέπει τη δημιουργία ενός ολόκληρου franchise στο μέλλον και πολλών "παράλληλων" τίτλων, αν τους αξιοποιήσουν κατάλληλα.

Η μηχανή γραφικών του παιχνιδιού είναι παρόμοια, αλλά πιο εξελιγμένη από την αντίστοιχη του πρώτου τίτλου

Καθώς ο παίκτης προσπαθεί με τα μέλη της ομάδας του να εντοπίσει κάποιους ερευνητές, η αναμέτρησή του με τους πρώτους αντίπαλους αποκαλύπτει σταδιακά την τρομερή πραγματικότητα. Τα πρώτα ερωτήματα που απαντώνται, φέρνουν με τη σειρά τους και νέα, και καθώς ο παίκτης-πρωταγωνιστής προσπαθεί να φέρει σε πέρας την αποστολή του, μαθαίνει για τη σχέση του με το μικρό κοριτσάκι Alma και το απόρρητο στρατιωτικό πρόγραμμα Origin.  Ο πρωταγωνιστής ξεκινά την περιπέτειά του και πολύ σύντομα εμπλέκεται στις πρώτες του μάχες με τους αντιπάλους.

Το F.E.A.R. 2 εξελίσσεται σε έναν αρκετά διασκεδαστικό τίτλο δράσης, χάρη στην ποικιλία των όπλων (από υποπολυβόλα και διοπτροφόρα, μέχρι όπλα λέιζερ και μπαζούκα έχει στην διάθεσή του ο παίκτης), αλλά και στους αντιπάλους που συμπεριφέρονται αρκετά έξυπνα. Η πραγματική δράση ξεκινά όταν ο παίκτης αποκτήσει την υπερφυσική ικανότητα να επιβραδύνει τον χρόνο και μπορεί για περιορισμένο χρονικό διάστημα να κάνει ελιγμούς και να αιφνιδιάζει τους αντιπάλους του.

Ωστόσο, ο παίκτης που θα βασιστεί υπέρμετρα σε αυτό το χαρακτηριστικό, θα διαπιστώσει (με οδυνηρό τρόπο) ένα ακόμα θετικό χαρακτηριστικό του παιχνιδιού: την τεχνητή νοημοσύνη του. Για μια ακόμα φορά, οι αντίπαλοι στρατιώτες θα προσπαθήσουν να καλυφθούν πίσω από αντικείμενα, να αναποδογυρίσουν έπιπλα, να αλλάξουν θέσεις για να αποπροσανατολίσουν τον παίκτη, αλλά και (το πιο ωραίο!) να τον περικυκλώσουν ή να τον πλευροκοπήσουν. Δεν θα ήταν υπερβολή εάν λέγαμε ότι πρόκειται για την πιο αναπτυγμένη τεχνητή νοημοσύνη που υπάρχει αυτή τη στιγμή σε βιντεοπαιχνίδι, ενώ η μεγαλύτερη ποικιλία που έχουν οι αντίπαλοι, προσφέρει και πιο έντονες στιγμές.

Για παράδειγμα, η "συνάντηση" με τους παραμορφωμένους εχθρούς, που έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν τα πτώματα σε νεκροζώντανους, καθώς και οι ταχύτατα κινούμενοι αόρατοι αντίπαλοι, προσφέρουν μοναδικές στιγμές δράσης. Αντί να αγνοήσει όμως τις ρίζες του, το παιχνίδι χρησιμοποιεί παρόμοιες σκηνοθετημένες σκηνές σε πολλά και διάφορα σημεία του τίτλου, τόσο για να "εμφυτεύσει" στον παίκτη την ένταση της στιγμής, όσο και για να τον κάνει να βιώσει στο πετσί του το ρόλο του πρωταγωνιστή και την ύπαρξη ενός κοριτσιού με υπερφυσικές δυνάμεις.

Oι δημιουργοί πρόσθεσαν και κάποιες πίστες στις οποίες ο παίκτης είτε θωρακίζεται μέσα σε έναν τεράστιο ρομποτικό εξωσκελετό, είτε χρησιμοποιεί ένα στατικό πυροβόλο

Αυτές οι σκηνές, που προσομοιώνουν με αρκετά πετυχημένο τρόπο κάποιες τρομακτικές παραισθήσεις, συνεχίζουν την παράδοση του πρώτου τίτλου, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις είναι ακόμα πιο τρομακτικές. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που ο παίκτης θα έρθει αντιμέτωπος με κάποιον κίνδυνο ή αντίπαλο και το παιχνίδι θα τον φέρει σε μια κατάσταση…στενής επαφής. Ο παίκτης θα κληθεί τότε να πατήσει πολύ γρήγορα κάποια πλήκτρα στο πληκτρολόγιο ή κουμπιά στο χειριστήριο, για να αποφύγει τον θάνατο. Και ναι μεν αυτές οι στιγμές είναι αναμενόμενες όταν ο παίκτης πλησιάσει κάποιον αντίπαλο καταδρομέα, όταν όμως έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με την ίδια την Alma, θα καταλάβει από πρώτο χέρι την έννοια "κοψοχόλιασμα"!

{VIDEO_1}
{PAGE_BREAK}

Σύμμαχος της τεχνητής νοημοσύνης και των "σκηνών ξαφνιάσματος" είναι τα τεχνικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού (γραφικά και ήχος), τα οποία λειτουργούν υποστηρικτικά σε κάθε βήμα του παίκτη. Στις περιπτώσεις των παραισθήσεων, αρκεί το παιχνίδι να κάνει κάποια "κολπάκια", όπως μια έντονη επιβράδυνση της κίνησης, ή ένα "τράβηγμα" του χώρου και των επιφανειών προς την κάμερα, για να μετατρέψει τη σκηνή σε θρίλερ. Σε κάποιες περιπτώσεις, το σταδιακό σβήσιμο των φώτων -τη στιγμή που ο ήρωας διαβαίνει έναν διάδρομο- κάνει έντονο τον πρωτόγονο φόβο του σκοταδιού, ενώ ξαφνικά ξεσπάσματα της μουσικής, απότομα χτυπήματα και απόκοσμες κλαγγές ή συρσίματα, σκούν μια έντονη επίδραση στο μυαλό και…τους παλμούς της καρδιάς!

Οπωσδήποτε, το F.E.A.R. 2 δεν είναι παιχνίδι που ενδείκνυται για όσους τρομάζουν εύκολα, ενώ ακόμα κι οι πιο "ατρόμητοι" δεν θα μπορέσουν να ισχυριστούν ότι δεν θα ξαφνιστούν από τις εξάρσεις των έντονων σκηνών. Η μηχανή γραφικών του παιχνιδιού είναι παρόμοια, αλλά πιο εξελιγμένη από την αντίστοιχη του πρώτου τίτλου και εξακολουθεί να υποστηρίζει αρκετά καλή κίνηση των τρισδιάστατων μοντέλων των στρατιωτών, καθώς και περισσότερα χαρακτηριστικά στα πρόσωπα των χαρακτήρων (θυμίζοντας, κάποια χαρακτηριστικά της μηχανής του Quake IV). Τα textures εξακολουθούν να έχουν υψηλή ανάλυση, ενώ οι "ζωντανές" φλόγες και το εκπληκτικό εφέ του ωστικού κύματος και της παραμόρφωσης του αέρα που δημιουργεί μια έκρηξη, προκαλούν ικανοποίηση.

Το F.E.A.R. 2 εξελίσσεται σε έναν αρκετά διασκεδαστικό τίτλο δράσης, χάρη στην ποικιλία των όπλων, αλλά και στους αντιπάλους που συμπεριφέρονται αρκετά έξυπνα

Παρόλα αυτά, προκαλεί απορία το γεγονός ότι ενώ κάποιοι τοίχοι γίνονται θρύψαλα όταν τους πυροβολεί ο παίκτης, τα περισσότερα αντικείμενα κι οχήματα παραμένουν αλώβητα από τις βολές και τις εκρήξεις. Για τους λάτρεις του splatter, αξίζει να τονίσουμε ότι τα σώματα μπορούν να κομματιάζονται από τα έντονα χτυπήματα και οι λάτρεις της καραμπίνας θα το διαπιστώσουν αρκετά συχνά! Στις καλύτερες στιγμές του βρίσκεται και ο τομέας του ήχου, αφού οι εκκωφαντικές εκρήξεις, και οι διαφορετικοί ήχοι των βλημάτων όταν χτυπούν τις επιφάνειες (προσομοιώνουν από ξύλο και λαμαρίνα, μέχρι και την είσοδο στο νερό), στέκονται άξια δίπλα στα "παραισθησιογόνα" ηχητικά εφέ.

Ωστόσο, το παιχνίδι δεν μπορεί να κρύψει κάποια ήσσονος σημασίας ελαττώματά του. Τα επίπεδα είναι αρκετά γραμμικά και ακόμα κι αν ο παίκτης χαθεί, είναι πολύ εύκολο να βρει την έξοδο προς το επόμενο επίπεδο (συνήθως αρκεί να προσέξει ένα σήμα ή να σηκώσει μια ντουλάπα ή ένα άλλο εμπόδιο που κλείνει ένα πέρασμα). Επίσης, η νέα κίνηση που ο παίκτης μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα αντικείμενο για κάλυψη, είναι μάλλον άχρηστη.

Μέχρι όμως να δώσουμε την εντολή για το αναποδογύρισμα του επίπλου και μέχρι να ολοκληρωθεί το animation για να μπορέσει να σκύψει και να καλυφθεί ο χαρακτήρας μας, οι αντίπαλοι στρατιώτες θα τον έχουν μετατρέψει σε…Μπομπ Σφουγγαράκη, από τις πολλές τρύπες που θα έχουν ανοίξει οι σφαίρες τους! Από την άλλη, οι στιγμές που το F.E.A.R. 2: Project Origin δυσκολεύει τον παίκτη, φαίνεται πως είναι λιγότερες. Η χρήση της ικανότητας "Slo-Mo" από έναν έμπειρο παίκτη κάνει τις μάχες παιχνιδάκια, ενώ ακόμα και στο μεγάλο επίπεδο δυσκολίας φαίνεται μάλλον δύσκολο να χάσει κάποιος, γιατί η μπάρα της ικανότητας "Slo-Mo" γεμίζει γρηγορότερα με το χρόνο. Βέβαια, οι παίκτες μπορεί να πέσουν στον πειρασμό να αγνοήσουν την τεχνητή νοημοσύνη και να βρεθούν περικυκλωμένοι, αλλά οι στιγμές αυτές έχουν τη δική τους αξία.

Στo F.E.A.R. 2: Project Origin, ο παίκτης βιώνει τα γεγονότα από μια άλλη οπτική γωνία

Προς τιμήν τους, και για να προσδώσουν την απαραίτητη "ποικιλία" στο παιχνίδι, οι δημιουργοί πρόσθεσαν και κάποιες πίστες, στις οποίες ο παίκτης είτε θωρακίζεται μέσα σε έναν τεράστιο ρομποτικό εξωσκελετό, είτε χρησιμοποιεί ένα στατικό πυροβόλο. Στην μεν πρώτη περίπτωση, η δράση γίνεται απίστευτα απολαυστική, αφού τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί στα μυδραλιοβόλα του ρομπότ, ενώ ακόμα και ο πιο έξυπνα καλυμμένος αντίπαλος εντοπίζεται στιγμιαία χάρη στην θερμική όραση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

Στην περίπτωση που χρησιμοποιούμε το στατικό πυροβόλο, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο διασκεδαστικά, αφού εξακολουθούμε να έχουμε την ικανότητα επιβράδυνσης του χρόνου και μπορούμε να "φιλοδωρούμε" κάθε αντίπαλο με εκρηκτικά βλήματα που δημιουργούν εντυπωσιακά ωστικά κύματα με κάθε τους έκρηξη. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, γίνεται εμφανής η προσπάθεια των δημιουργών να "δώσουν κάτι παραπάνω" στον παίκτη, αφού (παρά την εξαιρετική υλοποίησή τους) οι σκηνοθετημένες στιγμές των παραισθήσεων δεν αρκούν.

Είναι πιθανό ότι το παιχνίδι θα κατακριθεί για την ομοιότητά του σε πολλά σημεία με το πρώτο F.E.A.R., έναν τίτλο που έφερε επανάσταση στον χώρο των FPS. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σημαντική εξέλιξη της σειράς. Το F.E.A.R. 2: Project Origin καταφέρνει να προσφέρει ξεχωριστές στιγμές δράσης και τρόμου, ενώ δεν παύει να αφήνει υποσχέσεις για ακόμα περισσότερους πετυχημένους τίτλους στο μέλλον.

Νίκος Ελευθεριάνος

Ελάχιστες απαιτήσεις
Λειτουργικό XP (SP2) / Vista
Επεξεργαστής Pentium 4 2.8GHz, Athlon 64 3000+
Μνήμη RAM 1GB
Κάρτα Γραφικών 256MB μνήμης / NVidia 6800 ή ATI X700
Σκληρός Δίσκος 12 GB