Empire: Total War

Το νέο Total War θριαμβεύει, μεταφέροντάς μας σε μια περίοδο πλούσια σε επαναστάσεις

Το να προσπαθήσει να περιγράψει κανείς το νέο παιχνίδι της (ιστορικής και κορυφαίας για το PC) σειράς στρατηγικής Total War, θυμίζει την σκηνή της ταινίας «Πολύ σκληρός για να πεθάνει», στην οποία ένας κακός παρακολουθεί από κάμερες το χιονισμένο τοπίο εξωτερικά του κτιρίου και κάνει μια χαλαρή αναφορά στην εισαγωγή ενός παραμυθιού Χριστουγέννων, προτού αρχίσει ξαφνικά να αναφέρει τις θέσεις των καταδρομέων που πλησιάζουν το κτίριο για μάχη. Έτσι συμβαίνει και με το Empire Total War: Είναι κάτι που όλοι ξέραμε ότι έρχεται και προσπαθούσαμε να «το παίξουμε cool» μέχρι την εμφάνισή του, αλλά τώρα που «έσκασε μύτη» παίρνουμε όλοι θέσεις μπροστά στον υπολογιστή για την πιο προσεγμένη και επική εμπειρία που μπορεί να απολαύσει κανείς σε παιχνίδι στρατηγικής.

Μεταφέροντάς μας σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη ιστορική περίοδο (1700-1800), το παιχνίδι μας επιτρέπει να επιλέξουμε μία από τις 12 εθνότητες της περιόδου εκείνης και να ξεκινήσουμε ή να αντιμετωπίσουμε μια σειρά από επαναστατικούς αγώνες. Βασικό χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής, είναι ότι η χρήση της πυρίτιδας και των πυροβόλων όπλων στα πεδία των μαχών αποτελεί τον κανόνα κι όχι την εξαίρεση.

"Yπάρχουν στιγμές που οι λεπτομέρειες φορτίζουν συναισθηματικά τον παίκτη, καθώς η σκηνή που βλέπει θα μπορούσε να είναι -εκτός από παιχνίδι- ταινία ή ακόμα και πραγματική μάχη"

Κατά βάθος, το Empire Total War παραμένει ένα υβριδικό παιχνίδι «δύο σε ένα» (σωστότερα, και χάρη στις νέες προσθήκες, είναι τρία παιχνίδια σε ένα). Το κεντρικό μενού του παιχνιδιού είναι ένας τεράστιος χάρτης του κόσμου, χωρισμένος σε διάφορες περιοχές που αντιπροσωπεύουν τις διάφορες εθνότητες και τις αποικίες τους. Κάθε περιοχή έχει τουλάχιστον μια μητρόπολη-πρωτεύουσα, από την οποία ξεκινά την ανάπτυξη της χώρας του ο παίκτης. Εδώ είναι που μπορεί να δημιουργήσει κτιριακές εγκαταστάσεις και στρατιωτικές μονάδες. Τις τελευταίες μπορεί να στείλει σε διάφορα σημεία του χάρτη, για να κάνει κατάληψη αντίπαλων περιοχών. Αυτό το τμήμα του παιχνιδιού, παίζεται με εναλλαγή γύρων και προσφέρει τον «βασικό κορμό» της στρατηγικής ανάπτυξης. 

Προσπαθώντας να κάνουν το παιχνίδι πιο προσβάσιμο σε νέους παίκτες, αλλά και τους φίλους της δράσης, οι δημιουργοί φρόντισαν να προσθαφαιρέσουν κάποια στοιχεία από το περιβάλλον εντολών και διαχείρισης του τίτλου. Κάθε περιοχή του χάρτη, διαθέτει μια πόλη αλλά και τουλάχιστον μία πηγή εξόρυξης ή επεξεργασίας φυσικών πόρων (π.χ. ορυχείο). Αυτή η αλλαγή προσφέρει μια νέα διάσταση στο παιχνίδι (θυμίζοντας λίγο και το Civilization IV), αφού πλέον είναι εμφανές ότι οι στρατηγικές ανταρτοπόλεμου κάνουν την εμφάνισή τους.

Για παράδειγμα, αντί ο παίκτης να προσπαθεί με την πρώτη να καταλάβει την πρωτεύουσα μιας αντίπαλης περιοχής, θα μπορεί να καταλαμβάνει πρώτα αγροκτήματα, λιμάνια ή ορυχεία ή θα μπορεί να καταφεύγει σε έναν πόλεμο φθοράς, καταστρέφοντάς τα. Επιπλέον, τα μενού με τις πληροφορίες και τις εντολές έχουν γίνει πιο «ελαφριά» και πιο εύκολα στην πρόσβαση, ενώ αρκετά στοιχεία του gameplay (όπως η διπλωματία, η κατασκοπία και το εμπόριο) έχουν απλοποιηθεί. Οι δημιουργοί του παιχνιδιού κατάλαβαν ότι η μεγάλη έμφαση στην λεπτομέρεια και στην διαχείριση των μέσων ανάπτυξης ενός κράτους θα απομάκρυνε μεγάλο ποσοστό παικτών από τον τίτλο (ο οποίος θα θύμιζε περισσότερο Europa Universalis), και μάλλον έκαναν σωστή επιλογή.

Η επιρροή της θρησκείας ίσως να θεωρηθεί λίγο «ριγμένη» στο παιχνίδι, εάν κανείς αναλογιστεί το τι γινόταν σε προηγούμενους τίτλους. Γιατί -όπως σωστά παρατηρούν οι δημιουργοί- ναι μεν ο παίκτης πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των συμμάχων και των αντιπάλων του στο παιχνίδι, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα δεχθεί, για παράδειγμα, εντολή από τον Πάπα να σταματήσει μια επιτυχημένη πολιορκία ή να εγκαταλείψει μια εκστρατεία πριν το τέλος της. Η διπλωματία είναι ελάχιστα πιο ευνοημένη, αφού στην εποχή που καλύπτει το παιχνίδι πρυτανεύει η λογική και οι υποψήφιοι φίλοι αντιδρούν πιο πολιτισμένα στις διπλωματικές προσεγγίσεις.

"H μαγεία του παιχνιδιού βρίσκεται στην προσπάθεια που θα καταβάλει ο παίκτης σε κάθε μάχη για να εκμεταλλευθεί και το παραμικρό πλεονέκτημα"

Το δεύτερο, εξίσου σημαντικό τμήμα του τίτλου, είναι μια μάχη που θα εξελιχθεί όταν συναντηθούν δύο αντίπαλοι στρατοί ή όταν γίνει πολιορκία μιας πόλης. Αυτό αποτελεί και το κομμάτι στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο αφού, όπως θα δούμε πιο κάτω, εδώ κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται στο δευτερόλεπτο. Ο παίκτης καλείται πριν από κάθε μάχη να παρατάξει τις μονάδες του (μέγιστος αριθμός 20 μονάδων πεζικού, ιππικού ή πυροβολικού) στο πεδίο της μάχης και ακολούθως να εκμεταλλευθεί την «στρατηγική μαεστρία του» για να κερδίσει. Η έλλειψη αχαρτογράφητων περιοχών ή αλλιώς του «fog of war», κάνει μάλλον πιο δύσκολο το έργο του παίκτη. Κλειδί της επιτυχίας, είναι η εκμετάλλευση της μορφολογίας εδάφους και η μετακίνηση των μονάδων.

{PAGE_BREAK}

Δύο νέα σημαντικά στοιχεία που ενσωματώνονται στο gameplay κατά την διάρκεια των μαχών, είναι η δυνατότητα που έχουν οι στρατιώτες να καλυφθούν πίσω από φυσικά εμπόδια, αλλά και η δυνατότητα να μπουν σε κτίρια και να αποκτήσουν πολύ μεγαλύτερη κάλυψη. Βέβαια, στην πρώτη περίπτωση, θα εκτιμούσαμε περισσότερο εάν ο υπολογιστής μας έδινε μια χρωματική ένδειξη για το πόσο καλή είναι η προτίμηση μιας μονάδας να καλυφθεί πίσω από αντικείμενα -όπως συνέβαινε και στο Company of Heroes. Στην δεύτερη περίπτωση, απλά θα γίνουν εύκολος στόχος για το εχθρικό πυροβολικό. Η δυνατότητα εκτέλεσης στρατιωτικών σχηματισμών από τις μονάδες κατά τις μάχες, είναι ένα στοιχείο που θα αξιοποιήσει κατάλληλα ο παίκτης που αποκτά εμπειρία, αλλά η σταδιακή εμφάνιση των πυροβόλων, κάνει όλο και πιο δύσκολη την εκμετάλλευσή της.

Αξίζει να τονίσουμε ότι οι υποψίες που μας άφησε η preview έκδοση του τίτλου για «χειραγωγημένη» τεχνητή νοημοσύνη, καταρρίφθηκαν εντελώς. Οι αντίπαλοι στρατιώτες και ιππείς θα προσπαθήσουν να περικυκλώσουν τις μονάδες του παίκτη ή θα κάνουν έξυπνη χρήση των κανονιών τους, «παρενοχλώντας» τις μονάδες του παίκτη κι εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι, μετά από παρατεταμένη διάρκεια μάχης, το ηθικό μιας μονάδας αρχίζει να πέφτει.

"Το εξαιρετικό animation των μονάδων αποκαλύπτει τον περήφανο κι απλό καλπασμό των αλόγων των έφιππων μονάδων, αλλά και τον οργανωμένο βηματισμό των πεζών στρατιωτών"

Μερικές φορές, μια μάχη θα κερδηθεί με ελάχιστες απώλειες κι όχι από την ισχύ των όπλων-μονάδων, αλλά από το πόσο έξυπνα θα κινήσει ο παίκτης τους στρατιώτες του για να εκφοβίσει και να τρέψει σε (κυριολεκτικά) άτακτη υποχώρηση τους εχθρούς. Το προτιμότερο για τον παίκτη θα είναι να δώσει κανονικά μια μάχη, διότι ο υπολογιστής τείνει να υπολογίζει τα αποτελέσματά της, βασισμένος σε στατιστικά και τη μορφολογία εδάφους που ευνοεί περισσότερο κάποια παράταξη. Για παράδειγμα, στη διάρκεια της πολιορκίας ενός σχεδόν απόρθητου βρετανικού οχυρού από τις ισοδύναμες αυστριακές δυνάμεις μας, ο υπολογιστής μας έβγαλε ηττημένους όταν επιλέξαμε γρήγορο αποτέλεσμα.

Όταν όμως δώσαμε κανονικά τη μάχη, καταφέραμε να δελεάσουμε τους αμυνόμενους, φέρνοντας ένα κανόνι κοντά στα τείχη και περιμένοντας την έξοδο δυνάμεων. Μόλις οι αντίπαλοι «τσίμπησαν» κι έκαναν έξοδο, ήταν ευκολότερο να εξουδετερώσουμε κάποιες δυνάμεις τους και να νικήσουμε τελικά (αν και με μεγάλες απώλειες). Οι ναυμαχίες, τέλος, είναι το τρίτο κομμάτι του παιχνιδιού το οποίο αναπόφευκτα θα μισήσουν αρκετοί παίκτες.

Όσο κι αν θέλουμε να το εκθειάσουμε, για την ποικιλία που προσφέρει στις μάχες, για τον σχεδιασμό των πλοίων, για την προσοχή στην λεπτομέρεια που έχει δοθεί στην συμπεριφορά των πληρωμάτων στα καταστρώματα ή ακόμα και για τις λεπτομέρειες από τα ξύλινα θραύσματα που δημιουργεί η έκρηξη μιας οβίδας σε ένα κατάστρωμα, η πραγματικότητα είναι στυγνή: Κατά βάθος, μια ναυμαχία είναι μια ακόμα μορφή μάχης, μόνο που αντί για μονάδες πεζικού, έχουμε πλοία να κινούνται στην θάλασσα και να ανταλλάσσουν κανονιοβολισμούς. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς τους νόμους της ρευστομηχανικής για να καταλάβει πόσο δύσκολη υπόθεση είναι ο έλεγχος ενός ιστιοφόρου πολεμικού πλοίου στην θάλασσα.

"Μεταφέροντάς μας σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη ιστορική περίοδο (1700-1800), το παιχνίδι μας επιτρέπει να επιλέξουμε μία από τις 12 εθνότητες της περιόδου εκείνης"

Χρειάζεται προσοχή στο ύψος των πανιών, στο πότε θα πέσει η άγκυρα για να σταματήσει ένα πλοίο, στο χειροκίνητο «γέμισμα» των κανονιών, στην επιλογή της πλευράς του πλοίου απ’ όπου θα γίνει το «μπαράζ» και πολλά άλλα. Εάν αυτό είναι μπέρδεμα, φαντάζεται κανείς τις συμβαίνει όταν υπάρχουν είκοσι πλοία στην οθόνη, που απαιτούν ξεχωριστό έλεγχο το καθένα.

Το πιθανότερο είναι ότι οι παίκτες θα δώσουν μια ναυμαχία, όταν ο συνολικός αριθμός καραβιών δεν ξεπερνά τα δάχτυλα ενός χεριού. Στην αντίθετη περίπτωση, θα αφήσουν τον υπολογιστή να βγάλει αυτόματα ένα αποτέλεσμα, για να αποφύγουν μια χαοτική κατάσταση που οδηγεί στην πλήρη καταστροφή του στόλου τους. Ίσως μετά από κάποιους μήνες παιχνιδιού να εκτιμήσουμε όλοι την επαναστατική στροφή της σειράς, με την ενσωμάτωση ναυμαχιών στο Empire Total War, αλλά προς το παρόν θα θαυμάσουμε μόνο όσους βετεράνους παίκτες μπορούν να νικήσουν σε ναυμαχίες με πολλά αντίπαλα πλοία.

{PAGE_BREAK}
Θα είναι μάλλον περιττό να αναφερθούμε στα τεχνικά χαρακτηριστικά ενός τίτλου που θεωρείται από τους κορυφαίους. Από ψηλά, το πεδίο μάχης είναι μια τεράστια μακέτα με εκατοντάδες έως χιλιάδες στρατιώτες-μυρμήγκια που πολεμούν μεταξύ τους. Αρκεί όμως ένα ζουμ της κάμερας προς το έδαφος (ή τη θάλασσα) για να αρχίσει ο παίκτης να βλέπει και να ακούει «πράματα και θάματα»! Το εξαιρετικό animation των μονάδων αποκαλύπτει τον περήφανο κι απλό καλπασμό των αλόγων των έφιππων μονάδων, αλλά και τον οργανωμένο βηματισμό των πεζών στρατιωτών. Η πρώτη εντολή για εφόρμηση θα δείξει τους έφιππους να εφορμούν στις αντίπαλες παρατάξεις κραδαίνοντας τα σπαθιά τους και τους πεζούς να τρέχουν προς τον εχθρό αφήνοντας έντονες κραυγές (που ακούγονται σε διαφορετικές γλώσσες, ανάλογα με την εθνότητα).

"Tα μενού με τις πληροφορίες και τις εντολές έχουν γίνει πιο «ελαφριά» και πιο εύκολα στην πρόσβαση από τον παίκτη"

Οι εντολές που θα δοθούν στις μονάδες πυροβολικού συνεπάγονται μια απίστευτη αλληλουχία από κινήσεις που ξεκινάν από τον προσανατολισμό του κανονιού και το γέμισμα με οβίδες (κατά το οποίο ακούγεται μάλιστα και το χαρακτηριστικό «κατέβασμα» της μπάλας μέχρι τον πάτο του κανονιού), μέχρι τον πυροβολισμό -κατά τον οποίο οι πυροβολητές σκύβουν ελαφρά και καλύπτουν τα αυτιά τους από τον εκκωφαντικό θόρυβο της βολής! Ακόμα και στην περίπτωση που δύο μονάδες εμπλακούν σε μάχες σώμα με σώμα, ο παίκτης θα παρατηρήσει με δέος ότι το animation καθενός στρατιώτη, που εφορμά με την λόγχη ή επιτίθεται με το σπαθί, είναι διαφορετικό από του διπλανού του.
{VIDEO_1}

Το ζήτημα που θα απασχολήσει τον παίκτη δεν είναι εάν έχει δοθεί προσοχή στην λεπτομέρεια, αλλά εάν υπάρχει σημείο που να μην πρόσεξαν οι δημιουργοί του παιχνιδιού στους τομείς γραφικών, ήχου και animation. Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι υπάρχουν στιγμές που οι λεπτομέρειες φορτίζουν συναισθηματικά τον παίκτη, καθώς η σκηνή που βλέπει θα μπορούσε να είναι -εκτός από παιχνίδι- ταινία ή ακόμα και πραγματική μάχη. Μοναδικό παράπονο που μπορεί να έχει κανείς από τα γραφικά, είναι για το γεγονός ότι οι κατηγορίες στρατιωτών παραμένουν κλώνοι με ίδια πρόσωπα για τους στρατιώτες και τις διάφορες κατηγορίες αξιωματικών.

Βέβαια, μπορεί στο παιχνίδι να κυριαρχεί η χρήση των όπλων, όμως οι βίαιες και αιματηρές σκηνές είναι απούσες (όπως για παράδειγμα ο διαμελισμός των σωμάτων από τις οβίδες και οι σπαρακτικές εκφράσεις πόνου των λαβωμένων στρατιωτών που μας ξάφνιασαν στο Company of Heroes), προφανώς γιατί οι δημιουργοί του τίτλου ήθελαν να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στον ρεαλισμό της τακτικής που κρύβεται πίσω από κάθε μάχη. Δεν χρειάζεται φυσικά να πούμε ότι όποιος υπολογιστής βρίσκεται στη «γειτονιά των ελάχιστων απαιτήσεων», θα ζοριστεί πάρα πολύ όταν τρέξει το παιχνίδι, ενώ ο ιδιοκτήτης του θα αναγκαστεί να απενεργοποιήσει το σύνολο των λεπτομερειών των γραφικών.

"Mπορεί στο παιχνίδι να κυριαρχεί η χρήση των όπλων, όμως οι βίαιες και αιματηρές σκηνές είναι απούσες"

Ειδικά για όσους δίνουν έμφαση στην πολλή λεπτομέρεια, η ύπαρξη τουλάχιστον 2 GB γρήγορης μνήμης (στα XP, 3 GB στα Vista) και κάρτας γραφικών με Shader Model 3, είναι επιτακτική. Ίσως πάλι κάποιοι να θέλουν να αφήσουν για μερικούς μήνες το παιχνίδι «στην άκρη», μέχρι να αγοράσουν ένα καλύτερο PC, αλλά ποιος είναι τόσο δυνατός για να αντισταθεί σε ένα παιχνίδι-πειρασμό;

Σε οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι, θα μας πείραζε η ύπαρξη μιας ακριβότερης “Special” έκδοσης, στην οποία οι έξτρα μονάδες υπάρχουν ούτως ή άλλως στον κώδικα της απλής έκδοσης. Ωστόσο, η ύπαρξη της (το τονίζουμε: ακριβότερης) έκδοσης «Special Forces Edition» με έξι «ειδικές» στρατιωτικές μονάδες που δεν υπάρχουν στο απλό παιχνίδι (HMS Victory, Rangers, Organ Gun, Ghoorkas, Guerillas και Bulkeley’s Regiment) και οι οποίες αντικατοπτρίζουν την αξία που άρχισαν να δίνουν κάποιοι στρατηγοί σε σχηματισμούς πιο ευέλικτους ή με μεγαλύτερης ισχύ πυρός, είναι κάτι αναγκαίο για μια τέτοια κλάση παιχνιδιού. Το μόνο που θα ενοχλήσει τον φανατικό παίκτη είναι ότι εάν αργήσει να αναζητήσει την Special Forces Edition του Empire, δεν θα μπορέσει να την βρει στο μέλλον άμεσα.

{PAGE_BREAK}

Ίσως κάποιοι να βιαστούν να κατηγορήσουν το Empire: Total War για «επιφανειακό» ρεαλισμό και να σπεύσουν να το καταχωρήσουν (όπως και τα προηγούμενα της σειράς) στην κατηγορία των «κλώνων Risk» που είναι εμπλουτισμένοι με μάχες σε πραγματικό χρόνο. Κατά βάθος, είναι αλήθεια, έχουμε να κάνουμε με έναν πολεμικό τίτλο στρατηγικής, στον οποίο οι ισορροπίες και οι συσχετισμοί των μονάδων στις μάχες, ακολουθούν κάποιους κανόνες που θυμίζουν το «πέτρα, ψαλίδι, χαρτί». Η μαγεία του παιχνιδιού όμως βρίσκεται στην προσπάθεια που θα καταβάλει ο παίκτης σε κάθε μάχη για να εκμεταλλευθεί και το παραμικρό πλεονέκτημα που θα προσφέρει το έδαφος στις μονάδες του, καθώς και στους τρόπους αντιμετώπισης των αντίπαλων μονάδων.

"Κατά βάθος, μια ναυμαχία είναι μια ακόμα μορφή μάχης, μόνο που αντί για μονάδες πεζικού, έχουμε πλοία να κινούνται στην θάλασσα "

Πιθανό είναι ότι κάποιοι παίκτες θα επενδύσουν αρκετό χρόνο στο διάβασμα εγκυκλοπαιδειών ή των στατιστικών των μονάδων του παιχνιδιού, προκειμένου να αποκτήσουν μια καλύτερη αντίληψη του τι ήταν ικανές να επιτελέσουν οι μάχιμες μονάδες της ιστορικής περιόδου που προσφέρει το παιχνίδι.  Δεν αποκλείεται ο παίκτης να νιώσει απορημένος για το μονοπάτι που θα μπορούσε να ακολουθήσει η σειρά Total War σε μια πιθανή μελλοντική συνέχεια (ενδέχεται το Empire: Total War να είναι το τελευταίο στη σειρά).

Έχοντας τελειοποιήσει σχεδόν κάθε τεχνικό τομέα κι έχοντας εξομοιώσει με ακρίβεια τις πολεμικές αναμετρήσεις μιας ιστορικής περιόδου, στην οποία η επιτυχής έκβαση μιας μάχης εξαρτιόταν από την τακτική κι όχι από την υπεροπλία (ας μην μας ξεγελά η ύπαρξη πυροβόλων όπλων στο παιχνίδι. Αρκετές φορές οι στρατιώτες του παίκτη δεν θα προλαβαίνουν να ρίξουν παραπάνω από μια σφαίρα πριν εμπλακούν σε μάχη σώμα με σώμα), η Creative Assembly αφήνει μια μάλλον μια «βαριά κληρονομιά» πίσω της. Οποιοσδήποτε τίτλος προσπαθήσει να ξεπεράσει το Empire: Total War θα πρέπει, απλά, να είναι ή επαναστατικά σχεδιασμένος ή υπό ανάπτυξη για πάνω από έξι χρόνια (ή και τα δύο μαζί!).  Για να περιγράψει κανείς την συνολική ποιότητα του τίτλου, θα πρέπει μάλλον να γράφει ατελείωτες ώρες και θα είναι σαν να προσπαθεί να περιορίσει τους θεούς-Ανέμους στον ασκό του Αιόλου. Ακόμα κι ένας αντικειμενικός εκτιμητής είναι αδύνατο να μείνει απαθής και «στυγνός» μπροστά στο επίπεδο της δουλειάς των δημιουργών της Creative Assembly.

Ανεξάρτητα του εάν κάποιος είναι φίλος της σειράς “Total War” ή όχι, κι ανεξάρτητα του εάν λατρεύει τα παιχνίδια στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο ή εναλλαγής γύρων, το ένα κι αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι με το Empire: Total War θα παίζει για πολλούς μήνες, εάν όχι για χρόνια.

Νίκος Ελευθεριάνος

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Λειτουργικό Windows XP SP2 / Vista
Επεξεργαστής Intel Pentium 4 / AMD Athlon XP στα 2.4Ghz
Μνήμη 1 GB Ram (XP) ή 2 GB Ram (Vista)
Σκληρός δίσκος 15 GΒ
Κάρτα γραφικών Μνήμη 256 MB (και υποστήριξη Shader Model 2.0)
Απαιτεί σύνδεση Internet για ενεργοποίηση