Let’s TAP

Όταν ο μινιμαλισμός και η πρωτοτυπία συναντιούνται

Από την ημέρα κυκλοφορίας του Wii μέχρι και σήμερα, τα μάτια μας έχουν δει χίλιους δύο τρόπους αξιοποίησης του Wii Remote, άλλους επιτυχείς, άλλους πρωτότυπους κι άλλους που είχαν τη λέξη “αποτυχία”… αφισοκολλημένη επάνω τους. Ποτέ, όμως, δεν είδαμε κάτι που έστω να πλησιάζει το σύστημα χειρισμού του Let’s Tap. Προερχόμενο από το δημιουργικό μυαλό του Yuji Naka, πνευματικό πατέρα του αρχικού Sonic the Hedgehog, το Let’s Tap παρουσιάζει έναν άκρως πρωτότυπο τρόπο χρήσης του Wii Remote, που τολμά να αψηφά τον τρόπο με τον οποίο προοριζόταν αρχικά να χρησιμοποιείται το επαναστατικό χειριστήριο της Nintendo. 

Τι είναι το Let’s Tap;

Το Let’s Tap προτρέπει τους παίκτες να αφήσουν το Wii Remote από τα χέρια τους, να βρουν μία επιφάνεια όπως αυτή ενός κουτιού παπουτσιών, να τοποθετήσουν το χειριστήριο επάνω στο κουτί “μπρούμυτα” και να εκμεταλλευτούν τη δύναμη της ταλάντευσης. Χωρίς ουσιαστικά να ερχόμαστε σε επαφή με το Wii Remote, μπορούμε να παίξουμε mini-games, τα οποία απαιτούν το χτύπημα των δαχτύλων μας στο κουτί, και μόνο.  Πολλοί θα αναρωτηθούν τι είδους mini-games μπορούν να παιχτούν απλά με τις μικροδονήσεις που δημιουργούνται από τα δάχτυλα μας. Και με το δίκιο τους. Χάρη στην τάση να πρωτοτυπούν όμως, οι Ιάπωνες σκαρφίστηκαν μία πεντάδα δραστηριοτήτων, που αξιοποιούν στο μέγιστο αυτή τη νέα μέθοδο χειρισμού.

Έτσι, το Let’s Tap παρουσιάζει πέντε mini-games, το καθένα από τα οποία είναι ξεχωριστό στη δομή του. Ας προσπαθήσουμε όμως να περιγράψουμε το πώς λειτουργεί το κάθε ένα από αυτά. Ίσως το πιο σημαντικό από τα πέντε είναι το Tap Runner. Χωρίς αμφιβολία, είναι το highlight του τίτλου, αφού εκτός του ότι προβάλλεται στο εξώφυλλο του παιχνιδιού, μέσω αυτού γίνεται και το tutorial του παιχνιδιού.

Χτυπώντας στο ρυθμό: Ο χειρισμός

Ουσιαστικά, ο παίκτης “ελέγχει” μία από τις τέσσερις…φιγούρες, οι οποίες τρέχουν σε μία οριζόντια πίστα, γεμάτη με άλματα, εμπόδια, και παγίδες. Με το ελαφρύ χτύπημα των δαχτύλων μας στο κουτί, οι δονήσεις που δέχεται το Wii Remote, μεταφράζονται σε επιτάχυνση του…ανδρείκελου μας. Το δυνατό χτύπημα των δαχτύλων μας, μεταφράζεται σε άλμα, ενώ αν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ένα ταχύ ρυθμό ελαφρών χτυπημάτων, ο “runner” μας αποκτά ενός είδους boost, ιδανικό για περιοχές με μεγάλες ευθείες. Παρά την απλοϊκότητα του, το Tap Runner μπορεί να αποδειχθεί εθιστικό, ειδικά αν παίζετε μαζί με παρέα.

Η εικόνα τεσσάρων ατόμων να χτυπούν μανιωδώς τα δάχτυλα τους σε ένα χάρτινο κουτί, μπορεί να φαντάζει αστεία, αλλά η διασκέδαση και το γέλιο που βγαίνει από την όλη διαδικασία μόνο θετική μπορεί να είναι. Μοναδικό ψεγάδι του Tap Runner, είναι ότι πολύ εύκολα μπορούν τα χτυπήματα του παίκτη να παρερμηνευτούν και ο runner μας να κάνει άλμα, αντί να τρέξει. Μετά από λίγη εξάσκηση όμως, συνδυασμένη με προσοχή στην ένταση των χτυπημάτων μας, το πρόβλημα αυτό εξαλείφεται.

Από τα υπόλοιπα τέσσερα mini games, αυτό που καταφέρνει να ξεχωρίσει είναι το Silent Blocks. Με απλά λόγια, πρόκειται για μία τροποποίηση του διάσημου Jenga. Με το ελαφρύ χτύπημα των δαχτύλων μας, μετακινούμε με μαεστρία τα τουβλάκια από τον ασταθή πύργο τους. Κι εδώ, το παιχνίδι με πολλούς παίκτες εκτοξεύει τα επίπεδα της διασκέδασης στα ύψη, είτε παίζουμε συνεργατικά, είτε ανταγωνιστικά. Ένα επιπλέον mode, το οποίο επιτρέπει τη δημιουργία combos όταν τουβλάκια του ίδιου χρώματος έρχονται σε επαφή, προσθέτει ποικιλία. Ωστόσο, μετά από ένα διάστημα,το Silent Blocks μπορεί να χάσει τη γοητεία του.

{PAGE_BREAK}
Δύο mini games που είχαν πολλές προοπτικές ήταν τα Rhythm Tap και Bubble Voyager. Το πρώτο είναι ένα μείγμα στοιχείων Rock Band και Donkey Konga. Μέσα από μία λίστα 20 διασκεδαστικών μεν, αδιάφορων δε, J-Pop τραγουδιών, ο παίκτης καλείται να ακολουθεί το ρυθμό, συγχρονίζοντας τα χτυπήματα του με αυτόν. Αν και διασκεδαστικό, το συγκεκριμένο mini-game πάσχει στον τομέα του χειρισμού, μιας και ο παίκτης μπορεί άνετα να “κλέψει”, απλά χτυπώντας συνεχόμενα τα δάχτυλα του στο κουτί. Επιπρόσθετα, είναι πρακτικά αδύνατο να τροποποιεί ο παίκτης την πίεση που ασκεί -ανάλογα με το τι ζητάει το παιχνίδι- λόγω των πολύ γρήγορων ρυθμών.

Το Bubble Voyager από την άλλη, είναι ένα side-scroller δύο διαστάσεων, στο οποίο τα χτυπήματα μας ελέγχουν τις κινήσεις και το οπλοστάσιο του…ταξιδιώτη μας. Τα χαμηλά χτυπήματα ωθούν το χαρακτήρα μας μπροστά και προς τα πάνω, ενώ τα δυνατά χρησιμεύουν για τη ρίψη πυραύλων. Ο στόχος είναι να επιβιώσει ο παίκτης για όσο το δυνατόν περισσότερο. Χωρίς το αίσθημα της επιβράβευσης και εξαιτίας του επαναλαμβανόμενου -και προβληματικού- gameplay, το Bubble Voyager είναι ίσως το πιο "αδύναμο" από τη λίστα των mini games.

Την πεντάδα συμπληρώνει το Visualizer mode, το οποίο προσφέρει πολλαπλά είδη δραστηριοτήτων. Στο πρώτο μπορούμε να επιλέξουμε μεταξύ πυροτεχνημάτων, νερού, μπογιάς και μελανιού. Έτσι, μπορούμε με το χτύπημα των δαχτύλων μας να δημιουργήσουμε πυροτεχνήματα, να παίξουμε με τα ψάρια σε μία λίμνη (σε στυλ Milo), και -τι άλλο;- να ζωγραφίσουμε.

Και τα τέσσερα modes δεν παρουσιάζουν κανένα είδος score, αφού εστιάζουν περισσότερο στη χαλάρωση και στη διασκέδαση. Συγχρονισμένα χτυπήματα που λειτουργούν ως combos προσθέτουν βάθος σε κάθε μία από τις δραστηριότητες, μειώνοντας έτσι τη μονοτονία. Παρόλα αυτά, σύντομα μπορεί κάποιος να χάσει το ενδιαφέρον του. Το ίδιο όμως δεν ισχύει και για τη δεύτερη δραστηριότητα του Visualizer. Εκεί, καλούμαστε να βάλουμε μικρές μπάλες σε σωληνοειδή δοχεία, με την πρόοδο να σημειώνεται όταν τρία μπαλάκια του ίδιου χρώματος εισέρχονται μέσα στο δοχείο. Όλως περιέργως, η όλη εμπειρία θυμίζει κλήρωση ενός από τα τυχερά παιχνίδια του ΟΠΑΠ (!) και από οπτικής άποψης, αλλά και λειτουργικής.

Οπτικοακουστικά, τι έχει να προσφέρει;

Κάθε ένα από τα πέντε mini games, έχει το δικό του art direction, και τη δική του προσωπικότητα. Η ομάδα ανάπτυξης έδωσε έμφαση στο μινιμαλιστικό στοιχείο, κάτι που έδεσε απόλυτα με το όλο ύφος του παιχνιδιού.

Ειδικά στο Tap Runner, το σκηνικό θυμίζει έντονα REZ ή ακόμα και Tron 2.0 και παρά την απλότητά του, γοητεύει. Κι ενώ τα τραγούδια του Rhythm Tap δεν είναι αξιομνημόνευτα, το soundtrack του Tap Runner που διαφοροποιείται στα 16 επίπεδα του, είναι ικανό να κολλήσει στο μυαλό πολλών. Γενικά, έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που αν και δεν επαναστατεί οπτικά, ξεχωρίζει για τα μοναδικά και προπάντων καθαρά visuals του.

{VIDEO_1}

Στην τιμή που προσφέρεται -όντας budget τίτλος- το Let’s Tap αποτελεί πρότυπο για τα αποκαλούμενα “party games”. Αν και μπορεί να υστερεί σε περιεχόμενο και βάθος, η διασκέδαση που είναι σε θέση να προσφέρει όταν παίζεται με παρέα, δικαιολογεί το κόστος του χωρίς δεύτερη σκέψη. Η δημιουργία του Naka αποτελεί μια αξιόλογη και πρωτότυπη προσπάθεια, που -αν το καλοσκεφτούμε- φέρνει μια μικρή επανάσταση στο, κατά τα άλλα, ήδη επαναστατικό σύστημα χειρισμού του Wii.

Δημήτρης Μπάνος