Tales of Vesperia

Η Namco παραδίδει το καλύτερο JRPG της τελευταίας περιόδου

Περισσότερα από δέκα χρόνια έχουν περάσει από το ντεμπούτο της σειράς Tales πίσω στο 1995. Αν και το franchise της Namco ποτέ δεν κατάφερε να αγγίξει τα μεγέθη ενός Final Fantasy ή, έστω, ενός Dragon Quest, κάθε του επεισόδιο κέρδιζε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των απανταχού «εραστών» της ιαπωνικής σχολής παιχνιδιών ρόλων. Αφού η σειρά έκανε ένα πιο «εμπορικό» άλμα με την κυκλοφορία του Tales of Symphonia στο GameCube, έγινε ευρύτερα γνωστή στη Δύση και καθιερώθηκε ως μιας από τις καλύτερες στο είδος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα σημαντικό κομμάτι κατόχων Xbox 360 να δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν ανακοινώθηκε το Tales of Vesperia.

Αν και καθυστέρησε περίπου ένα χρόνο να έρθει στα μέρη μας μετά την κυκλοφορία του στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, το Vesperia δείχνει να έφθασε την κατάλληλη στιγμή. Η καλοκαιρινή «ξηρασία» στις αξιόλογες νέες κυκλοφορίες και το μέτριο…σερί της Square-Enix, που κορυφώθηκε με το Star Ocean: The Last Hope, δείχνουν να λειτουργούν θετικά για το πόνημα του Namco Tales Studio.

Σενάριο: Ταξιδεύοντας στην Terca Lumireis

Το Tales of Vesperia είναι ένα παιχνίδι που ακολουθεί πιστά τους «νόμους» και τις διδαχές που έθεσαν οι «πατέρες» των ιαπωνικών παιχνιδιών ρόλων πίσω στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Κάθε παράμετρος -κλισέ αν θέλετε- που χαρακτηρίζει τα παιχνίδια αυτής της σχολής βρίσκεται εδώ και μάλιστα στο μέγιστο βαθμό. Η περιπέτεια ξεκινά στον κόσμο της Terca Lumireis, έναν κόσμο που, κλασικά, βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Αυτός ο κόσμος βασίζει την ανάπτυξη, την ευημερία και, γενικά, όλη του την ύπαρξη στην ουσία που είναι γνωστή ως «aer», αλλά και στις συσκευές blastia.Εν ολίγοις, ο συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων μας δίνει τα «Barriers», δηλαδή τεράστια ενεργειακά φράγματα που προφυλάσσουν τις πόλεις της Terca Lumireis από τις εισβολές τεράτων. Όμως, κάποια στιγμή τα blastia αρχίζουν να εξαφανίζονται από τις πόλεις και τα ενεργειακά φράγματα χάνουν την ισχύ τους με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να βρίσκονται εκτεθειμένοι.

Και φυσικά, κάπου εδώ αναλαμβάνουμε να ελέγξουμε μια ομάδα πολεμιστών, η οποία θα ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι αναζήτησης των αιτιών πίσω από την εξαφάνιση των blastia, μια περιπέτεια που θα τη φέρει αντιμέτωπη με κάθε λογής κίνδυνο. Το δεύτερο βαρύ κλισέ του τίτλου εντοπίζεται στους «πολύχρωμους» χαρακτήρες που παρελαύνουν από την οθόνη μας. Έχουμε τον κλασικό κυνικό βασικό πρωταγωνιστή, τη ρομαντική και αφελή συνοδό του, το εξαιρετικά ενοχλητικό (και παραδόξως πανίσχυρο) μικρό αγόρι, τη μυστηριώδη -αλά Sephiroth- φυσιογνωμία που εμφανίζεται ως από μηχανής θεός κ.ο.κ.

Αν σε αυτό το σημείο αποφασίσατε να μεταβείτε στην τελευταία σελίδα του κειμένου και να δείτε τη βαθμολογία, μην το κάνετε. Μπορεί τα κλισέ του Tales of Vesperia να ξεχειλίζουν από κάθε ψηφιακή γωνιά του, αλλά ταυτόχρονα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παιχνίδι που ξεχωρίζει από το συρφετό των μέτριων JRPGs, όντας ένα project που χαρακτηρίζεται από ωριμότητα, συνοχή και σχεδιαστική αρτιότητα.Για παράδειγμα, ο Yuri, ο προαναφερθέντας βασικός πρωταγωνιστής, απέχει πολύ από άλλες ενοχλητικές φιγούρες που οι Ιάπωνες μάς αναγκάζουν να ελέγχουμε στα παιχνίδια ρόλων. Ο ήρωας του Tales of Vesperia είναι παράξενα γοητευτικός μέσα στην ανεμελιά, το χιούμορ και τον ιδιαίτερο κυνισμό που τον χαρακτηρίζει, τη στιγμή που βγάζει από μέσα μας την ανάγκη για αντίδραση και αμφισβήτηση της «αρχής» (στην προκειμένη, της -άδικης προς τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα- Αυτοκρατορίας). Και δεν είναι μόνο ο Yuri υπεύθυνος για τα όμορφα συναισθήματα που δημιουργούνται από τις περιπέτειες αυτής της ομάδας.

Είναι η «χημεία» όλων των μελών της παράταιρης παρέας που έχει προκύψει από την πένα των σεναριογράφων. Οι καλογραμμένοι διάλογοι -που είναι σοβαροί όταν πρέπει και χιουμοριστικοί όταν το απαιτεί η περίσταση-, οι δεσμοί που δημιουργούνται μέσα από το παρελθόν των χαρακτήρων αλλά και από τα νέα παιχνίδια της μοίρας και, τέλος, η ύπαρξη των Skits είναι τα συστατικά της επιτυχίας αυτής της «συνταγής».

Τα Skits είναι ένα ιδίωμα της σειράς Tales και πρακτικά πρόκειται για σύντομα στατικά, anime «cinematics», τα οποία ενεργοποιούνται κατά βούληση του παίκτη και σε συγκεκριμένα σημεία της περιπέτειας. Τα Skits μπορεί αρχικά να φαντάζουν ανούσια, όμως η αλήθεια απέχει αρκετά από αυτή τη διαπίστωση. Το έτσι και αλλιώς ενδιαφέρον σενάριο και οι γοητευτικοί χαρακτήρες, «παντρεύονται» με αυτούς τους παράξενους -και όχι πάντα σημαντικούς για την ιστορία- διάλογους, βοηθώντας έτσι τον παίκτη να δει τη «μεγάλη εικόνα», το πόσο επική είναι η περιπέτειά του, να νιώσει πιο κοντά στους πρωταγωνιστές και, εν τέλει, να δεθεί με αυτούς, μια παράμετρος ιδιάζουσας σημασίας για την επιτυχία ενός JRPG.

Ah! My Goddess: Γραφικά με υπογραφή “Fujishima”

Ένας σημαντικός mangaka, ένας καλλιτέχνης που έχει στιγματίσει τη σειρά εδώ και χρόνια είναι υπεύθυνος για το εικαστικό του Tales of Vesperia. O Kosuke Fujishima, ο δημιουργός των anime σειρών Ah! My Goddess και You’re Under Arrest, σχεδίασε τους χαρακτήρες του παιχνιδιού και είναι ο γενικός υπεύθυνος του art direction. Το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον όμορφο, αν και κατά τη γνώμη του υπογράφοντος δεν καταφέρνει να αγγίξει τα εξωπραγματικά επίπεδα του, επίσης της Namco, Eternal Sonata. Οι συγκρίσεις με το Eternal Sonata είναι μεν αναπόφευκτες, αλλά η αλήθεια είναι ότι, πέρα από τις anime/ cel shaded ομοιότητες, τα δύο παιχνίδια χρησιμοποιούν διαφορετική τεχνοτροπία.

Οι χαρακτήρες του Vesperia είναι πιο «επίπεδοι», πιο «παστέλ» θα λέγαμε, αλλά ταυτόχρονα φαντάζουν πιο ζωντανοί, ενώ έχουν σαφώς καλύτερο animation. Επιπροσθέτως, το Tales of Vesperia είναι το πρώτο JRPG αυτής της γενιάς που μας έρχεται ελεύθερο τεχνικών προβλημάτων. Ούτε δύστροπή κάμερα, ούτε μεγάλοι χρόνοι φόρτωσης, ούτε bugs, ούτε…τίποτα. Το Namco Tales Studio έδωσε ένα πραγματικό ρεσιτάλ προγραμματισμού.Αρτιότητα υπάρχει και στο σχεδιασμό των τοπίων. Κάθε πόλη έχει τη δική της προσωπικότητα, κάθε περιοχή είναι διαφορετική με την προηγούμενη, ενώ ακόμα και ο World Map (που μας θύμισε τις χρυσές εποχές της σειράς Final Fantasy) φαντάζει όμορφος μέσα στο low polygon count που τον χαρακτηρίζει. Αν είχε δοθεί λίγη περισσότερη προσοχή στο σχεδιασμό ορισμένων σημείων του περιβάλλοντος και στην ποικιλία των εχθρών, τότε θα μιλούσαμε για ένα πραγματικό αριστούργημα.

EFR-LMBS ή, αλλιώς, το σύστημα μάχης

«Evolved Flex-Range Linear Motion Battle System» λέγεται το σύστημα μάχης του Tales of Vesperia και αποτελεί μετεξέλιξη των συστημάτων που είχαμε απολαύσει στα Tales of Symphonia και Tales of the Abyss. Αν η ονομασία του συστήματος σας τρομάζει, μπορούμε με χαρά να πούμε ότι το σύστημα αυτό καθ’ αυτό θα κάνει ακόμα και τον πιο αδαή στην κατηγορία να νιώσει σα να παίζει JRPGs εδώ και χρόνια. Αυτό που κάνει το σύστημα μάχης του Vesperia να ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο υπάρχει αυτή τη στιγμή στην κατηγορία είναι η φιλικότητά του.

Πολύ απλά, το EFR-LMBS είναι ένα σύστημα μάχης πραγματικού χρόνου, που έχει όσο βάθος…θέλει ο παίκτης να έχει. Αν και οι μάχες ξεκινούν με το κλασικό οπτικό εφέ μετάβασης από το χάρτη περιήγησης στο χάρτη μάχης, εδώ δεν έχουμε αναμονή σειράς -όπως στα παιχνίδια Final Fantasy για παράδειγμα- αλλά ούτε και ένα περιορισμένο action σύστημα όπως στο Eternal Sonata (και για την ιστορία, καμία σχέση δεν υπάρχει ούτε με τις σχεδιαστικές επιλογές που εφαρμόστηκαν στα Infinite Undiscovery και Star Ocean: The Last Hope). O παίκτης μπορεί να κινεί τον επιλεγμένο χαρακτήρα του ελεύθερα μέσα σε ένα τεράστιο στρογγυλό πεδίο και να επιλέγει κατά βούληση το στόχο του χωρίς να υπάρχει κανένα χρονικό όριο ή περιορισμός απόστασης. Τα χτυπήματα εξαπολύονται μέσα από ένα, αρχικά απλοϊκό, συνεχές πάτημα των κουμπιών, όμως, στη συνέχεια μπαίνουν στο παιχνίδι ειδικές κινήσεις, Overlimits, Artes, Burst Artes, Arcane Artes, ξόρκια, χρήση αντικειμένων και πολλά, πολλά ακόμα στοιχεία, που καθιστούν το σύστημα μάχης του Vesperia ως το πιο «βαθύ» και πλήρες action σύστημα των τελευταίων χρόνων.

Και ακόμα πιο συναρπαστικό είναι το γεγονός πως ο μη μυημένος στην κατηγορία μπορεί να τα καταφέρει άριστα, μαθαίνοντας τα μυστικά του παιχνιδιού μαζί με τους πολεμιστές του καθώς οι ώρες κυλούν. Επίσης, το παιχνίδι υποστηρίζει συνεργασία για μέχρι και τέσσερις παίκτες (μόνο τοπικά), την οποία δοκιμάσαμε εκτενώς για πολλά βράδια…Το δυσάρεστο είναι ότι, όταν μάχεται μόνος του, ο παίκτης δεν μπορεί να επιλέξει όποιο χαρακτήρα από τους τέσσερις της ομάδας του επιθυμεί -όπως στο Star Ocean: The Last Hope για παράδειγμα- κάτι τέτοιο είναι εφικτό μόνο μέσα από τα μενού. Ωστόσο, αυτό το μειονέκτημα αντισταθμίζεται, αφενός από το εξαιρετικό co-op mode και αφετέρου από την πολύ καλή Α.Ι., η οποία ποτέ, μα ποτέ, δεν προδίδει. Για το σύστημα μάχης του Tales of Vesperia θα μπορούσαμε να γράφουμε παραγράφους επί παραγράφων.

Αλλά αρκεί να πούμε ότι το τεράστιο βάθος που προαναφέραμε βασίζεται στην ανάπτυξη των levels, στον τρόπο που μαθαίνουν οι χαρακτήρες μας skills από τον οπλισμό τους, στους δεσμούς μάχης που αναπτύσσονται μεταξύ των μελών της ομάδας, στις επιλογές τακτικής και στησίματος της ομάδας εντός του πεδίου μάχης, στις ιδιαιτερότητες κάθε πολεμιστή, ακόμα και η…μαγειρική (μια αγαπημένη προσθήκη των Ιαπώνων στα JRPGs) έχει σχέση με τις μάχες σε αυτό το παιχνίδι! Τα υπόλοιπα πρέπει να αφήσουμε να τα ανακαλύψετε μόνοι σας.

Ήχος: Επιτέλους ένα καλό αγγλικό voice over!

Και ναι, μετά από συνεχείς απογοητεύσεις σε αυτόν τον τομέα, η Namco φρόντισε να κάνει πράξη αυτό που όφειλε να είχε κάνει η -ειδική στην κατηγορία- Square. Παρόλο που το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα στο Tales of Vesperia δεν είναι επιπέδου Final Fantasy X ή XII, σίγουρα στέκεται αξιοπρεπέστατα. Με τη μοναδική εξαίρεση του Karol, ο οποίος τείνει να γίνει ιδιαίτερα εκνευριστικός, το σύνολο των φωνών στους χαρακτήρες έχει αποδοθεί σωστά, αντιπροσωπεύοντας ιδανικά και χωρίς υπερβολές ή υστερίες τις προσωπικότητές τους.

Η μουσική του Motoi Sakuraba από την άλλη, αν και έχει τις δυνατές στιγμές της (όπως το «πιασάρικο» κυρίως θέμα «Ring a Bell», που ερμηνεύει η J-Pop καλλιτέχνιδα Bonnie Pink), σίγουρα δεν αγγίζει επίπεδα Nobuo Uematsu. Ωστόσο, παίζει σωστά το ρόλο της, δημιουργώντας το κατάλληλο κλίμα όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.

Αν και το Tales of Vesperia είναι έντονα προσκολλημένο στις βασικές αρχές των JRPGs και δεν κάνει το «παραπάνω βήμα» σε κανένα απολύτως επίπεδο, είναι η αρτιότητα στο σχεδιασμό του η οποία το κάνει να ξεχωρίζει από την πλειονότητα των παιχνιδιών της εν λόγω κατηγορίας που έχουμε δει σε αυτή τη γενιά. Ό,τι έκανε, το Namco Tales Studio το έκανε σωστά και μας παρέδωσε ένα «σφιχτό», καλοσχεδιασμένο, όμορφο και απολαυστικό παιχνίδι ρόλων, που με τις 40 και πλέον ώρες διάρκειάς του θα μας κρατήσει πολύτιμη συντροφιά τις ζεστές ημέρες και νύχτες του φετινού καλοκαιριού…

---