Νικόλας Μαρκόγλου
Η αγάπη του Νικόλα για το gaming ξεκίνησε από το Atari 2600 που εμφανίστηκε ένα ωραίο πρωινό στο σαλόνι. Έκτοτε, το πάθος για τα βιντεοπαιχνίδια εκτοξεύθηκε με γεωμετρικούς ρυθμούς. Ο κινηματογράφος είναι η δεύτερη αγάπη του και παρακολουθεί συχνά ταινίες από την εποχή του ασπρόμαυρου σινεμά μέχρι τα σύγχρονα blockbusters του Hollywood.
Voidtrain | Review
Το εξπρές του διαστήματος.
Demonschool | Review
Persona: The indie version.
Dispatch | Review
Όταν η συνταγή της Telltale εφαρμόζεται με σωστό τρόπο.
Neon Inferno | Review
Σε μία παλιότερη εποχή θα ρίχναμε ευχαρίστως 2-3 εικοσάρικα στην καμπίνα του.
Silly Polly Beast | Review
Παίζοντας με τις προοπτικές και ξεχνώντας τη σεναριακή συνοχή.
Blood of Mehran | Review
Ούτε μισή ακτίδα ιδιαιτερότητας.
Ninja Gaiden 4 | Review
Όχι ακριβώς εξέλιξη, αλλά σίγουρα μία προσεγμένη επιστροφή.
Little Nightmares III | Review
Ο ορισμός του ασφαλούς sequel.
Absolum | Review
Ένα απολαυστικό beat ‘em up, που όμως αδυνατεί να πρωτοπορήσει.
Hotel Barcelona | Review
Ηχηρά ονόματα, μηδενική ουσία.
Dying Light: The Beast | Review
Όταν το expansion είναι καλύτερο από το βασικό παιχνίδι.
Cronos: The New Dawn | Review
Ανύπαρκτη γραφή με υπαρκτό gameplay.