Τι παραμονεύει στο σκοτάδι;

Μια αναδρομή σε ορισμένα από τα σημαντικότερα παιχνίδια της κατηγορίας Survival Horror

Τα μυστικά του σκότους

Τα βιντεοπαιχνίδια είναι ένα μέσο διασκέδασης που μπορεί να μεταφέρει αυτόν που τα απολαμβάνει σε κόσμους και καταστάσεις που η κανονική ζωή δεν του επιτρέπει. Πολλές φορές μπήκαμε στο ρόλο ιπποτών, στρατιωτών, αλλά και παράξενων υδραυλικών με μπλε φόρμες και κόκκινα καπέλα για να σώσουμε τον κόσμο, έναν άλλο πλανήτη ή μια αιθέρια ύπαρξη. Όμως από τις δεκάδες κατηγορίες βιντεοπαιχνιδιών, μια είναι αυτή που σε κάνει να παλεύεις με αγωνία για την ίδια σου τη «ζωή», αυτή των παιχνιδιών Survival Horror. Πολλοί αναρωτιούνται από το που προέκυψε αυτή η παράξενη ονομασία για την κατηγορία παιχνιδιών τρόμου. Η απάντηση έρχεται από το πρώτο Resident Evil της Capcom και συγκεκριμένα τις πρώτες γραμμές που εμφανίζονται στην οθόνη πριν εισχωρήσουμε στην έπαυλη, τις γραμμές που αναγράφουν «Enter the world of Survival Horror».

Ενώ λοιπόν μπορούμε να πούμε πως το θρυλικό παιχνίδι της Capcom ήταν υπεύθυνο για τον χαρακτηρισμό της κατηγορίας, σίγουρα δεν ήταν το πρώτο του είδους. Η ανάγκη του παίκτη να τρομάξει και να βιώσει τις ταινίες τρόμου από πρώτο χέρι είναι πολύ παλιά. Οι πρώτες προσπάθειες δεν έγιναν με το Alone in the Dark του 1993, αλλά πολύ πιο πριν.

Το  πρώτο καταγεγραμμένο παιχνίδι τρόμου είναι το Halloween του 1983 για την κονσόλα Atari 2600, ένα παιχνίδι που σήμερα ίσως να προκαλούσε γέλια αντί για τρόμο, αλλά για την εποχή του ήταν σημαντικό. Το 1985 ήρθε το Friday the 13th για τον υπολογιστή Commodore 64, ένα παιχνίδι που ήταν απλοϊκό στο σχεδιασμό του, όμως διέθετε ένα στοιχείο κλειδί, αυτό του αιφνιδιασμού. Ενώ λοιπόν ο παίκτης χειριζόταν μια απλοϊκή φιγούρα που κινούνταν σε δισδιάστατα επίπεδα ψάχνοντας τον δολοφόνο, ξαφνικά και χωρίς καμία προειδοποίηση η οθόνη γύριζε σε μια στατική εικόνα που έδειχνε τη δολοφονία ενός μέλους της κατασκήνωσης, η οποία συνοδευόταν από ένα τρομακτικό ουρλιαχτό. Όπως διαπιστώσαμε στο πρώτο Resident Evil, αυτή η τακτική είχε μέλλον…

Αρκετά χρόνια πριν το πρώτο RE, η Capcom είχε κάνει το πρώτο της βήμα στην κατηγορία με το Sweet Home, ένα παιχνίδι ρόλων με στοιχεία τρόμου που κυκλοφόρησε το 1989 για την κονσόλα NES της Nintendo. Με την έναρξη της δεκαετίας του 1990 και την σταδιακή είσοδο των νέων παιχνιδομηχανών (αλλά και των multimedia υπολογιστών) στην αγορά, τα βιντεοπαιχνίδια άλλαξαν, έγιναν πιο ρεαλιστικά και μια κατηγορία που επωφελήθηκε σημαντικά από αυτό το τεχνολογικό άλμα ήταν αυτή του τρόμου.

Έχουμε την αίσθηση πως η καλοκαιρινή περίοδος είναι η πλέον κατάλληλη για παιχνίδια τρόμου. Λίγο η ζέστη και λίγο η ερημιά που κυριαρχεί στους δρόμους των πόλεων αυτές τις μέρες, συμβάλουν στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας ιδανικής για τρόμο και ανατριχίλες. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να κάνουμε μια αναδρομή στα παιχνίδια τρόμου και να θυμηθούμε ορισμένα από τα σημαντικότερα εξ αυτών. Ας αρχίσουμε….

Alone in the Dark (Interplay/ Infogrames)

Μπορεί το Resident Evil να έφερε την κατηγορία τρόμου στο ευρύ κοινό, όμως το πρώτο Alone in the Dark κερδίζει με άνεση τον τίτλο του πρώτου survival horror βιντεοπαιχνιδιού. Το παιχνίδι της Interplay κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1993 και συνοδεύτηκε από διθυραμβικά σχόλια για την ατμόσφαιρα και την πρωτοτυπία του. Κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο αστυνομικός Edward Carnby, ο οποίος εξερευνά μια σειρά από μυστηριώδεις δολοφονίες. Στο πρώτο παιχνίδι υπάρχει η δυνατότητα ελέγχου και της Emily Hartwood, μια λειτουργία που επέστρεψε στο τέταρτο και πιο πρόσφατο μέρος της σειράς.

Όπως είθισται να συμβαίνει στην κατηγορία survival horror, τα παιχνίδια Alone in the Dark είχαν επιρροές από τα βιβλία του H.P. Lovecraft, κάτι που σημαίνει πως τα παράξενα τέρατα και οι δαίμονες ήταν στην ημερήσια διάταξη. Το Alone in the Dark ήταν ένα από τα πρώτα παιχνίδια που χρησιμοποιούσε πολλαπλές και προκαθορισμένες «κινηματογραφικές» γωνίες για την απεικόνιση της δράσης, μια τεχνική που αριστοτεχνικά δανείστηκε και εξέλιξε η σειρά Resident Evil.

Τα δύο παιχνίδια που ακολούθησαν το πρωτότυπο και, κατά πολλούς, καλύτερο της σειράς δεν έτυχαν παρόμοιας επιτυχίας και για αρκετά χρόνια η σειρά έπεσε σε λήθη. Το 2001, τα δικαιώματα της σειράς είχαν περάσει πλέον στην Infogrames, η οποία ετοίμασε ένα τέταρτο επεισόδιο με το όνομα Alone in the Dark: The New Nightmare. Η ειρωνεία με αυτό το παιχνίδι ήταν πως αντέγραφε σε πολύ μεγάλο βαθμό, τη σειρά Resident Evil, η οποία με τη σειρά της χρωστά την ύπαρξή της στο πρώτο Alone in the Dark. Παρόλα αυτά, τo The New Nightmare ήταν μια αξιόλογη προσπάθεια, με όμορφα γραφικά (ειδικά στην έκδοση Dreamcast), πολύ μεγάλη διάρκεια, δύο πρωταγωνιστές και γερές δόσεις τρόμου. Εντός του 2005, περιμένουμε την προβολή μιας κινηματογραφικής παραγωγής που θα είναι βασισμένη στα παιχνίδια, με πρωταγωνιστή τον Christian Slater.
Πλατφόρμες PC, DC, PS One

Blair Witch (Take Two Interactive)

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σειρά τριών τίτλων που ξεκίνησε με πολλές υποσχέσεις, αλλά μέχρι να φτάσει στο τρίτο παιχνίδι είχε χάσει κάθε ίχνος ποιότητας. Το πρώτο και καλύτερο παιχνίδι της σειράς δεν είναι βασισμένο, όπως ίσως θα περιμένατε, στη φερώνυμη κινηματογραφική παραγωγή, αλλά στον πραγματικό θρύλο που κρύβεται πίσω από μια σειρά δολοφονιών που είχαν λάβει χώρα στην περιοχή Burkittsville των Η.Π.Α. Μπορεί να μην έχει άμεση σχέση με την ταινία, όμως το gameplay του Blair Witch χρησιμοποιεί την ίδια ακριβώς φιλοσοφία, δηλαδή προσπαθεί να τρομάξει τον παίκτη περισσότερο με αυτά που δεν βλέπει, παρά με τα ίδια τα αηδιαστικά πλάσματα που τον κυνηγούν.

Το παιχνίδι εξελίσσεται διαμέσου κάμερας τρίτου προσώπου και προσφέρει στον παίκτη ένα σύστημα μάχης παρόμοιο με αυτό της σειράς Resident Evil. Ατυχώς, η σειρά της Terminal Reality έχασε σταδιακά την ποιότητά της, με το τρίτο και τελευταίο επεισόδιο να αποτελεί καρικατούρα του αξιόλογου πρώτου μέρους.
Πλατφόρμες PC

Clock Tower (Agetec/ Capcom)

Για πολλούς, το πρώτο Clock Tower ήταν το παιχνίδι που γέννησε τα σύγχρονα survival horror. Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία ένα χρόνο (1995) πριν το πρώτο Resident Evil και είχε για πρωταγωνίστρια μια νεαρή μαθήτρια που βρέθηκε εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι, του οποίου οι κάτοικοι ήταν μανιακοί δολοφόνοι. Η σειρά έγινε ευρύτερα γνωστή με το δεύτερο μέρος, το οποίο κυκλοφόρησε και στη Δύση, αλλά η ποιότητά του ήταν κάτω του μετρίου. Όμως ακόμη και με τον προβληματικό χειρισμό και τα άσχημα γραφικά, όσοι έπαιξαν τα παιχνίδια Clock Tower δεν θα ξεχάσουν ποτέ τον μανιακό με τα τεράστιο ψαλίδι που κυνηγά παντού την ηρωίδα προσπαθώντας να την κάνει κομμάτια. Σύστημα μάχης και όπλα σε αυτά τα παιχνίδια δεν υπάρχουν. Ο παίκτης απλά ελέγχει το περιβάλλον, αλληλεπιδρώντας με σημαντικά αντικείμενα, προσπαθώντας να λύσει γρίφους (το Clock Tower κλίνει περισσότερο προς την κατηγορία adventure παρά σε αυτήν την δράσης) και προσπαθώντας να κρυφτεί όταν απειλείται.

Αυτό που κάνει τη σειρά της Agetec να ξεχωρίζει από κάθε άλλο παιχνίδι της κατηγορίας (εκτός ίσως των Silent Hill) είναι τα πολλαπλά τέλη της. Είναι χαρακτηριστικό πως το δεύτερο παιχνίδι έχει περισσότερους από 12 διαφορετικούς τρόπους ολοκλήρωσης της ιστορίας, κάτι που σημαίνει πως η αντοχή του στο χρόνο είναι η μέγιστη δυνατή. Πριν από ένα περίπου χρόνο κυκλοφόρησε το τρίτο μέρος της σειράς (για το PlayStation 2), της οποίας τα δικαιώματα έχει πλέον η Capcom. Το Clock Tower 3 ήταν, όχι ένα, αλλά πολλά βήματα εμπρός για τη σειρά. Παρόλο που διατήρησε τη γενικότερη φιλοσοφία adventure, το παιχνίδι χρησιμοποιούσε πλέον χειρισμό πραγματικού χρόνου –σε ύφος Resident Evil- όμορφα γραφικά, μερικούς από τους τρομακτικότερους εχθρούς που εμφανίστηκαν ποτέ σε παιχνίδι και μυστηριώδες σενάριο που εκπλήσσει.
Πλατφόρμες PS One, PS2

D (Sega)

Η ιστορία ξεκίνησε με τα Enemy Zero και D, όμως το D2 ήταν το παιχνίδι που πραγματικά σημάδεψε την κατηγορία survival horror. Εδώ έχουμε να κάνουμε περισσότερο με μια παρεμβατική κινηματογραφική παραγωγή, παρά με ένας αμιγές βιντεοπαιχνίδι. Η ιστορία εξελίσσεται κάπου στα Βραχώδη Όρη, όπου το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε η ηρωίδα κατέπεσε μετά από σύγκρουση με έναν αστεροειδή. Το D2 είναι βαθιά επηρεασμένο από την ταινία The Thing του John Carpenter, μιας και το σενάριο, η ατμόσφαιρα και η γενικότερη πλοκή παραπέμπουν σημαντικά στην αριστουργηματική αυτή παραγωγή. Μετά την πτώση του αεροσκάφους, η Laura ξυπνά και διαπιστώνει πως, μαζί με έναν μικρό αριθμό επιβατών, είναι η μόνη επιζήσασα. Όμως σταδιακά, οι υπόλοιποι επιβάτες αρχίζουν να μεταλλάσσονται σε σαρκοβόρα ζόμπι και να σπέρνουν τον πανικό. Για να καταλάβετε πόσο «κινηματογραφικό» είναι το D2, απλά σας λέμε πως το παιχνίδι ξεκινά αφού τελειώσουν τα δύο πρώτα από τα τέσσερα συνολικά δισκάκια του.

Η εξέλιξη της ιστορίας χωρίζεται σε δύο μονοπάτια (ένα της Laura και ένα της Kimberly), με τις δύο κοπέλες να μεταβαίνουν από το ένα σημείο στο άλλο, να λύνουν γρίφους και γενικότερα να προσπαθούν με κάθε τρόπο να σώσουν τη ζωή τους από τα παράξενα πλάσματα. Για πολλούς, το δεύτερο μέρος της σειράς αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παιχνίδια του Dreamcast και παρόλο που είναι εξαιρετικά σπάνιο να βρεθεί σήμερα, αξίζει τον κόπο να κάνετε μια έρευνα στο internet και να το προμηθευτείτε.
Πλατφόρμες Saturn, Dreamcast

Eternal Darkness: Sanity’s Requiem (Nintendo)

Προσπαθώντας να αποβάλει από επάνω της τον χαρακτηρισμό της «παιδικής» εταιρείας, η Nintendo συνεργάστηκε με την ομάδα ανάπτυξης Silicon Knights και φρόντισε να έχει έτοιμο ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του GameCube ένα παιχνίδι περιπέτειας και τρόμου. Αυτό το παιχνίδι ονομαζόταν Eternal Darkness: Sanity’s Requiem και παρόλο που η κυκλοφορία του συνοδεύτηκε από εμπορική αποτυχία (επιβεβαιώνοντας το πόσο δύσκολο είναι να αποχαρακτηριστεί από «παιδική» εταιρεία η Nintendo), είναι ένα από τα σημαντικότερα δείγματα τους είδους. Οι πρωτοτυπίες του τίτλου της Nintendo ήταν πολλές, με σημαντικότερη από όλες τις διαφορετικές χρονικές περιόδους στις οποίες διεξάγεται η ιστορία.Το σενάριο ασχολείται με τα έργα και τις ημέρες της οικογένειας Roivas, μιας οικογένειας που, χωρίς να το γνωρίζει, έχει αναλάβει το δύσκολο έργο της λύτρωσης της ανθρωπότητας από κάποια πανίσχυρα και αρχαία διαβολικά πλάσματα.

Το Eternal Darkness είναι βαθιά επηρεασμένο από τα λογοτεχνικά έργα των H.P. Lovecraft και Edgar Allan Poe -συγγραφέων γνωστών για τα τρομακτικά και γεμάτα σκοτεινά μηνύματα βιβλία τους- και η φιλοσοφία του βασίζεται περισσότερο στα μυστήρια της μαγείας και του αποκρυφισμού, παρά  στον γρήγορο φόβο από κάποιο ζόμπι. Μπορεί τα γραφικά του Eternal Darkness να μην αναδείκνυαν τις δυνατότητες του GameCube, όμως η ανατριχιαστική του ατμόσφαιρα και τα «παιχνίδια» που έπαιζε ο τίτλος της Silicon Knights με τον παίκτη (παραισθήσεις που είχαν να κάνουν με το μέγεθος του χώρου ή την αλλαγή του χαρακτήρα καθώς περνούσε από το ένα δωμάτιο στο άλλο), το κατέστησαν ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια τρόμου. Έχουμε την άποψη πως, αν δεν είχε συμπέσει με το remake του πρώτου Resident Evil για το GameCube, η πορεία του στην αγορά θα ήταν σαφώς καλύτερη.
Πλατφόρμες GC

Extermination (Sony)

Όχι τόσο γνωστός και σίγουρα όχι ένας από τους σημαντικότερους τίτλους της κατηγορίας Survival Horror. Όμως αποφασίσαμε να συμπεριλάβουμε το Extermination στο θέμα μας κυρίως για ένα λόγο. Το παιχνίδι είχε αναπτυχθεί από τα στούντιο Deep Space, τα οποία αποτελούνται από πρώην προγραμματιστές της Capcom που είχαν εργαστεί στα δύο πρώτα Resident Evil. Έχοντας λοιπόν την κατάλληλη εμπειρία στο είδος, ένα αξιόλογο σενάριο και μια ολοκαίνουργια κονσόλα για να εργαστούν (ήταν ένας από τους πρώτους τίτλους του τότε νέου PlayStation 2), τα στούντιο Deep Space δημιούργησαν ένα παιχνίδι που κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το «χαμένο Resident Evil».

Η ιστορία διεξάγεται σε ένα επιστημονικό κέντρο μελετών της Ανταρκτικής. Μετά από την διακοπή επαφής με τους επιστήμονες που εργάζονταν εκεί, οι Η.Π.Α. στέλνουν μια ομάδα πεζοναυτών για να ανακαλύψει τι συνέβη στο εργαστήριο. Ατυχώς, το αεροπλάνο που μετέφερε τους πεζοναύτες συντρίβεται λίγο πριν φτάσει στη βάση και η περιπέτεια ξεκινά… H κληρονομιά της Capcom  διαφαίνεται σε όλους τους τομείς του Extermination. Τα βαριά μουσικά θέματα είναι πανομοιότυπα με αυτά της σειράς Resident Evil, ενώ οι γρίφοι, τα τέρατα και ο τρόπος που εξελίσσεται η ιστορία είναι ακριβή αντίγραφα των παιχνιδιών της Capcom. Η μεγάλη διαφορά του παιχνιδιού της Sony είναι στη μηχανή γραφικών, η οποία είναι 3D πραγματικού χρόνου και παρόλο που σήμερα δείχνει γερασμένη, την εποχή που κυκλοφόρησε το παιχνίδι είχε προκαλέσει εντυπωσιασμό. Αν και σήμερα είναι αρκετά δύσκολο να βρεθεί, θα προτείναμε στους φίλους της σειράς Resident Evil να το αναζητήσουν.
Πλατφόρμες PS2

Forbidden Siren (Sony)

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 2002 στην έκθεση ECTS του Λονδίνου και συγκεκριμένα στον χώρο PlayStation Experience. Εκεί έγινε και η πρώτη επαφή μας με αυτό το τόσο ιδιόμορφο παιχνίδι της Sony. To Forbidden Siren είναι ένας τίτλος που χρησιμοποιεί τις τεχνικές της σχολής τρόμου του ιαπωνικού κινηματογράφου (βλέπε The Ring) και καταφέρνει να τρομάξει τον παίκτη όσο λίγα. Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα χωριό, όπου τα πάντα αλλάζουν όταν μια βραδιά, μια δαιμονική σειρήνα ηχεί και οι πάντες μεταλλάσσονται σε άβουλα πλάσματα που επιθυμούν να γευτούν ανθρώπινη σάρκα. Μια από τις ιδιομορφίες του Forbidden Siren ήταν η χρήση πολλαπλών χαρακτήρων, ενώ μια δεύτερη (και ίσως σημαντικότερη) αυτή της σάρωσης των μυαλών αυτών που βρίσκονταν σε μια σχετικά κοντινή ακτίνα από τον πρωταγωνιστή.

Πως συνέβαινε αυτό; Με το πάτημα ενός κουμπιού, η οθόνη άλλαζε και εμφάνιζε «χιόνια» όπως όταν ένας τηλεοπτικός δέκτης δεν έχει ισχυρό σήμα. Με την αργή περιστροφή του αναλογικού μοχλού, ο παίκτης «συντόνιζε» τον χαρακτήρα που έλεγχε με το μυαλό αυτών που βρίσκονταν σε ακτίνα μερικών μέτρων γύρω του και έτσι αποκτούσε μια εντελώς διαφορετική άποψη από τα τεκταινόμενα του χώρου. Παρά τις έξυπνες αυτές τακτικές, το παιχνίδι της Sony δεν πέτυχε ιδιαίτερα στην αγορά και ο κυριότερος λόγος αυτής της αποτυχίας ήταν ο κακός χειρισμός, αλλά και ο υψηλός βαθμός δυσκολίας του. Θα το προτείναμε μόνο σε πολύ καλούς παίκτες, αλλά και σε όσους αντέχουν τις εξαιρετικά τρομακτικές και ανατριχιαστικές σκηνές.
Πλατφόρμες PS2

Phantasmagoria (Sierra)

H είσοδος των CD-Rom στους υπολογιστές στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990, οδήγησε τις εταιρείες ανάπτυξης λογισμικού σε αρκετά φιλόδοξα σχέδια. Μια από αυτές τις εταιρείες ήταν η, τότε, κραταιά Sierra, η οποία επένδυσε εκατομμύρια δολάρια και δύο σχεδόν χρόνια ανάπτυξης σε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα παιχνίδια όλων των εποχών. Δεν θα ασχοληθούμε με τις άσχημες κριτικές που δέχτηκε το Phantasmagoria, αλλά με τον πρωτοποριακό σχεδιασμό του και τις μηχανικές που, για την εποχή, ήταν πολύ μπροστά. O τίτλος της Sierra ήταν ένα σκληρό interactive θρίλερ, με έντονες σκηνές βίας, gameplay περιπέτειας, όμορφα γραφικά και σκηνές που ήταν γυρισμένες με πραγματικούς ηθοποιούς.

Το σεναριακό του υπόβαθρο ήταν επηρεασμένο από τα βιβλία των Steven King και Edgar Allan Poe, ενώ υπεύθυνη της δημιουργίας του ήταν η θρυλική Roberta Williams. Κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας είναι οι Adrienne και Donald Gordon.

 To ζευγάρι αφήνει το διαμέρισμα που είχε στη Βοστόνη για να μεταβεί σε μια έπαυλη που είναι τοποθετημένη σε ένα νησάκι της Νέας Αγγλίας. Ο παίκτης παίρνει τον ρόλο της Adrienne και αρχίζει μια αναζήτηση που θα την φέρει μπροστά σε πνεύματα, μαγεία και απίστευτες σκηνές τρόμου. Το Phantasmagoria κέρδισε αμέσως το κοινό με το φιλικό interface και τη γενικότερη απλότητά του, όμως η τρομακτική του ατμόσφαιρα και το μυστήριο που κρυβόταν πίσω από το καλογραμμένο σενάριο ήταν αυτά που το κρατούν ακόμη και σήμερα χαραγμένο βαθιά στη μνήμη όσων το δοκίμασαν. Η σειρά συνεχίστηκε ένα χρόνο μετά με το Phantasmagoria 2: A Puzzle of Flesh, ένα παιχνίδι που απέτυχε παταγωδώς να συλλάβει την εξαιρετική ατμόσφαιρα του προκατόχου του.
Πλατφόρμες PC

Project Zero (Tecmo)

Τα δημιουργήματα του «άρχοντα» του τρόμου Keisuke Kikuchi. Αυτή η σειρά παιχνιδιών είχε ξεσηκώσει θύελλα φημών και εκατοντάδες συζητήσεων όταν κυκλοφόρησε, μιας και, σύμφωνα με τον δημιουργό της, βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι μια νεαρή κοπέλα που ξεκινά για την αναζήτηση του χαμένου αδελφού της. Τα ίχνη του την οδηγούν σε μια εγκαταλελειμμένη  έπαυλη λίγο έξω από το Τόκιο, μια έπαυλη που όπως φαίνεται από τα πρώτα κιόλας λεπτά του παιχνιδιού είναι στοιχειωμένη. Το Project Zero χρησιμοποιεί εκ διαμέτρου διαφορετικές μηχανικές σε σχέση με τα υπόλοιπα παιχνίδια τρόμου. Η μικρή πρωταγωνίστρια δεν είναι ικανή να χρησιμοποιεί πολυβόλα, μπαζούκα και φλογοβόλα για να εξοντώνει τα πνεύματα, αλλά μια απαρχαιωμένη φωτογραφική μηχανή, που όταν την χρησιμοποιεί, τα παγιδεύει μέσα της.

Αυτό το σύστημα «μάχης» είναι αρκετά παράξενο μιας και απαιτεί την αλλαγή της κάμερας σε πρώτο πρόσωπο, όμως το γενικότερο αποτέλεσμα που έχει αυτή η φιλοσοφία είναι πραγματικά ανατριχιαστικό. Η ιαπωνική έπαυλη είναι βυθισμένη στο σκοτάδι, τα πνεύματα εμφανίζονται από το πουθενά και κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα του παίκτη, ενώ με κάθε νέο κεφάλαιο ξετυλίγεται μια τρομακτική ιστορία που θα έκανε ακόμη και τις καλύτερες ταινίες τρόμου να ζηλέψουν. Η σειρά συνεχίστηκε με το Project Zero 2, σε λίγες ημέρες αναμένεται να κυκλοφορήσει στην Ιαπωνία το Project Zero 3, ενώ πρόσφατα ο δημιουργός της σειράς δήλωσε την επιθυμία του να συνεχίσει να μας τρομάζει στις κονσόλες νέας γενιάς. Άποψή μας είναι ότι τα παιχνίδια της σειράς Project Zero είναι τα τρομακτικότερα του είδους.
Πλατφόρμες PS2, Xbox

Resident Evil (Capcom)

Η πλέον αναγνωρισμένη και επιτυχημένη σειρά τρόμου όλων των εποχών. Η σταδιοδρομία της σειράς Resident Evil ξεκίνησε το 1996 με ένα παιχνίδι που έφερε έναν άνεμο ανανέωσης στο είδος. Η ιστορία έχει να κάνει με το ξέσπασμα ενός ιού που μετάλλασσε όλους τους ζώντες οργανισμούς (ανθρώπους, ζώα και φυτά) σε ανίερα πλάσματα διψασμένα για αίμα και σάρκα. Η δράση εξελισσόταν (κατά κύριο λόγο) σε μια ερημωμένη έπαυλη με δεκάδες δωμάτια και ακόμη περισσότερα μυστικά. Ο παίκτης έπαιρνε τον ρόλο ενός, από δύο διαθέσιμους χαρακτήρες της ειδικής ομάδας S.T.A.R.S. και προσπαθούσε να λύσει το μυστήριο πίσω από μια σειρά εξαφανίσεων και δολοφονιών που είχαν συμβεί στην επαρχιακή πόλη Racoon.

Πολλοί έχουν κατηγορήσει το Resident Evil για τον κακό χειρισμό και τα άσχημα γραφικά που διέθετε, όμως είναι γεγονός πως οι δημιουργοί του εστίασαν περισσότερο στην ατμόσφαιρα του τρόμου που περνούσε στον παίκτη και στην αγωνία για το τι μπορεί να παραμόνευε στο επόμενο δωμάτιο, παρά στα γραφικά και στον χειρισμό.

Το σίγουρο είναι πως η επιτυχία του τίτλου ήταν τόσο μεγάλη που ούτε ο ίδιος ο δημιουργός της, Shinji Mikami, την περίμενε. Όπως θα γνωρίζετε, η σειρά Resident Evil απέκτησε πολλές συνέχειες (ορισμένες εξαιρετικές και κάποιες μέτριες) σωρεία από spin-offs, εκδόσεις για τα arcades και κινηματογραφικές μεταφορές. Η μεγάλη ανανέωση της σειράς ήρθε φέτος με το Resident Evil 4, ένα εξαιρετικό παιχνίδι που διαφοροποιήθηκε από τους προκατόχους του και έθεσε νέα δεδομένα στην κατηγορία, ενώ πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκε το Resident Evil 5 για τις κονσόλες νέας γενιάς. Όπως όλα δείχνουν, ο βασιλιάς της κατηγορίας θα συνεχίζει να μας τρομάζει για αρκετό καιρό.
Πλατφόρμες PS One, Saturn, Nintendo 64, PC, PS2, Dreamcast, GC,

Silent Hill (Konami)

Ο κυριότερος ανταγωνιστής της σειράς Resident Evil, αν και κατά την άποψή μας τα παιχνίδια της Konami είναι εντελώς διαφορετικά από τα αντίστοιχα της Capcom. Σε αντίθεση με τα Resident Evil, κάθε παιχνίδι Silent Hill είναι και μια διαφορετική ιστορία, με νέους πρωταγωνιστές και διαφορετικό σεναριακό υπόβαθρο. Σε αυτά τα παιχνίδια πρωταγωνιστής δεν είναι ο κεντρικός χαρακτήρας, αλλά η ίδια η πόλη Silent Hill, μια ειδυλλιακή και όμορφη γωνιά της Αμερικής, που ξαφνικά κατακλύστηκε από διαβολικά πλάσματα και εξωπραγματικά τέρατα. Εξήγηση για το τι συνέβη σε αυτήν την πόλη και ερημώθηκε από του κατοίκους της σχεδόν ποτέ δεν παίρνουμε. Όλη η σειρά είναι καλυμμένη από ένα βαρύ πέπλο μυστηρίου, όπως άλλωστε καλυμμένη είναι και η ίδια η πόλη από μια απόκοσμη ομίχλη που κρύβει μέσα της τους ανίερους κατοίκους της. Σε αντίθεση με τη σειρά Resident Evil, η οποία βασιζόταν σε ξαφνικές και απότομες εμφανίσεις εχθρών για να τρομάξει τον παίκτη, στα Silent Hill υπάρχει ένα συνεχές συναίσθημα αναστάτωσης και ανατριχίλας.

Η πλήρης άγνοια του τι συμβαίνει, οι αηδιαστικές εικόνες με τα αίματα και τις σάρκες που κατακλύζουν τα δωμάτια των σπιτιών και τους δρόμους και (φυσικά) τα παράσιτα από το ραδιόφωνο που προειδοποιούν για την έλευση ενός τέρατος, συνεργάζονται τέλεια ούτως ώστε να δημιουργήσουν το απόλυτο σκηνικό τρόμου. Το δυσάρεστο είναι πως από το δεύτερο παιχνίδι και μετά, η σειρά άρχισε να χάνει την πρωτοτυπία της και την ποιότητά της, με αποκορύφωμα το μέτριο Silent Hill 4: The Room, ένα παιχνίδι που στην αρχή χρησιμοποιούσε απεικόνιση πρώτου προσώπου και στη συνέχεια γυρνούσε στο κλασικό ύφος των προηγούμενων παιχνιδιών. Περιμένουμε με αγωνία μια ανακοίνωση για ένα πέμπτο παιχνίδι που θα επαναφέρει το χαμένο γόητρο της σειράς.

Πλατφόρμες PS One, PS2, Xbox, PC

The Suffering (Midway)

H πρώτη προσπάθεια της Midway στην κατηγορία survival horror ήταν εντελώς διαφορετική από τα ιαπωνικά «αδελφάκια» της. Η κληρονομιά αίματος και βίας από τη σειρά Mortal Kombat πέρασε αυτούσια σε ένα αρκετά καλό παιχνίδι τρόμου που διεξαγόταν σε μια φυλακή των Η.Π.Α. Κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ένας έγκλειστος άντρας που έχει καταδικαστεί σε θάνατο για τη δολοφονία της γυναίκας και του παιδιού του, μια δολοφονία για την οποία ο ίδιος δε θυμάται απολύτως τίποτα. Στο The Suffering, από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα είναι προφανές πως ξεκινάμε ένα διεστραμμένο ταξίδι στα πιο σκοτεινά μονοπάτια του τρόμου. Σωρεία πνευμάτων και ανίερων πλασμάτων κατακλύζουν τη φυλακή και εξοντώνουν τους πάντες. Μοναδικός επιζών είναι ο ήρωάς μας, ο οποίος εξοπλίζεται με οτιδήποτε βρίσκει στο δρόμο του και προσπαθεί να ξεφύγει από την κόλαση που βρέθηκε.

Μια σημαντική καινοτομία του παιχνιδιού της Midway ήταν η δυνατότητα μεταμόρφωσης του Torque σε δαιμονικά πλάσματα απίστευτης ισχύς. Αυτή η ιδιότητα διαρκεί για λίγα δευτερόλεπτα, όμως είναι άκρως σημαντική για την αντιμετώπιση των πιο δύσκολων πλασμάτων που θα εμφανιστούν στο δρόμο του παίκτη. Σε γενικές γραμμές, το The Suffering δεν προσέφερε κάτι ιδιαίτερα καινούργιο στην κατηγορία, όμως ήταν άκρως τρομακτικό και η διαφορετική, πιο δυτικότροπη, φιλοσοφία του προσέφερε έναν άνεμο ανανέωσης στα παιχνίδια survival horror. Σε λίγους μήνες αναμένουμε το δεύτερο –και σύμφωνα με τη Midway- αρκετά ανανεωμένο μέρος της σειράς ονόματι Ties that Bind.
Πλατφόρμες PS2, Xbox, PC

Ανάψτε τα φώτα!

Εκτός από τα παραπάνω παιχνίδια, υπάρχουν δεκάδες άλλα που ξεφεύγουν από την κλασική γραμμή της κατηγορίας Survival Horror και εστιάζουν περισσότερο στη δράση παρά στην περιπέτεια. Τέτοια παιχνίδια είναι τα Onimusha, Devil May Cry, Nightmare Creatures, Evil Dead, The Thing και Dino Crisis, αλλά και τίτλοι πρώτου προσώπου όπως οι Alien, Doom και Clive Barker’s Undying. Φυσικά υπάρχουν και κάποιες ιδιόμορφες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα η σειρά Parasite Eve της Square, η οποία κατατάσσεται στην κατηγορία RPG horror. Όποιο από τα παραπάνω παιχνίδια και αν προτιμάτε, ένα είναι το βέβαιο, πως όλοι είναι τίτλοι που ξυπνούν μέσα μας το αρχέγονο ένστικτο του φόβου και πως μας έχουν προσφέρει συγκλονιστικές εμπειρίες και δεκάδες ώρες παιχνιδιού, ώρες που έχουν χαραχθεί για πάντα στη μνήμη μας…

Γιώργος Καλλίφας