Castlevania: Curse of Darkness

Νέο αίμα και φρέσκιες ιδέες για το καινούργιο επεισόδιο της θρυλικής σειράς

Δημιουργώντας διαβόλους

Με το περσινό Castlevania: Lament of Innocence, η Konami απέδειξε στους επικριτές της ότι η σειρά Castlevania, που τόσο αγαπήθηκε στις 2D προσθήκες της, μπορεί τελικά να υλοποιηθεί σωστά και στις τρεις διαστάσεις. Αν και τελικά δεν κατάφερε να φτάσει στα επίπεδα ενός Devil May Cry, το Lament of Innocence ήταν, αν μη τι άλλο, ένα καθ’ όλα αξιόλογο παιχνίδι. Διάθεση για να συνεχίσει αυτήν την επιτυχία δείχνει η Konami και έτσι προχώρησε στη δημιουργία ενός νέου επεισοδίου με το όνομα Curse of Darkness. Προκειμένου να προσδώσει μια πνοή ανανέωσης στο νέο παιχνίδι, η Konami πήρε τη ριψοκίνδυνη απόφαση να αλλάξει άρδην το σενάριο, τους πρωταγωνιστές και τη γενικότερη θεματολογία του νέου αυτού παιχνιδιού, κάτι που- κατά τη γνώμη μας- ήταν απαραίτητο, αλλά που ίσως ξενίσει τους θιασώτες της σειράς.

Αυτή τη φορά κεντρικός κακός δεν είναι ο ίδιος ο κόμης Δράκουλας, αλλά η κατάρα που έριξε σε ολόκληρη την Ευρώπη μετά τον θάνατό του. Βλέποντας πως χάνει τη ζωή του μετά από μια μάχη με ένα γόνο των Belmont, ο Δράκουλας έριξε στην ανθρωπότητα μια κατάρα που προξένησε λοιμούς και δυστυχία, οδηγώντας την έτσι σε μια σκοτεινή και σχεδόν μεσαιωνική περίοδο.

Προχωράμε τρία χρόνια μετά από αυτή τη μάχη και στο κυρίως παιχνίδι. Ήρωας της νέας περιπέτειας είναι ένας νεαρός με το όνομα Hector. O Hector παλιότερα υπηρετούσε τον Δράκουλα και ήταν φίλος με τον Isaac, έναν ακόμη μαθητή του άρχοντα του σκότους. Ο Hector, αηδιασμένος από την κακία του δασκάλου του, έφυγε από το κάστρο της Vallachia για να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Όμως τώρα επιστρέφει για να εκδικηθεί τον διαβολικό Isaac, ο οποίος σκότωσε την αγαπημένη του. Όπως διαπιστώσαμε, η σεναριακή γραμμή του νέου Castlevania παραμένει πιστή στο ρομαντικό/ ιπποτικό ύφος που έχει χαρακτηρίσει τη σειρά, κάτι που μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους, μιας και αυτό είναι ένα στοιχείο που κάνει τα Castlevania να ξεχωρίζουν από τα περισσότερα παιχνίδια της αγοράς.

Όμως εκεί που το νέο παιχνίδι της Konami εξερευνεί άγνωστα εδάφη είναι στο gameplay. O Hector δεν είναι ένας απλός ιππότης που κραδαίνει όπλα και σκοτώνει ανίερα πλάσματα, αλλά ένας Devil Forger. Αυτός ο τίτλος αποδίδεται σε αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να χειραγωγούν μαγικές ιδιότητες και να δημιουργούν πλάσματα που λειτουργούν ως αρωγοί. Αλλά ας δούμε πως λειτουργεί αυτό το σύστημα.

Σε διάφορα σημεία του παιχνιδιού, ο Hector θα κληθεί να χρησιμοποιήσει ειδικές ικανότητες για να υλοποιήσει έναν Innocent Devil. Αυτά τα πλάσματα μπορεί να πάρουν τη μορφή μιας μικροσκοπικής νεράιδας ή ακόμη και ενός τεράστιου φτερωτού δράκου. Ανάλογα με τη χρήση στοιχείων και attributes, ο παίκτης θα μπορεί να δημιουργήσει κάθε λογής Innocent Devils, οι οποίοι θα μπορούν πλέον να προσφέρουν σημαντική βοήθεια σε κάθε στιγμή του παιχνιδιού. Ορισμένα πλάσματα αναπληρώνουν υγεία, άλλα πολεμούν τους εχθρούς και κάποια άλλα είναι ικανά να ανοίξουν δρόμους και να ανακαλύψουν κρυφά μονοπάτια. Η ιδέα πίσω από τους Innocent Devils σίγουρα δεν είναι κάτι καινούργιο, αφού θυμίζουν τη νεράιδα από το Ocarina of Time και τα robots/pets του Phantasy Star Online, όμως η χρήση τους σε ένα παιχνίδι Castlevania είναι καλοδεχούμενη, μιας και αλλάζει αισθητά αλλά και βελτιώνει σημαντικά το -κατά τα άλλα- παρωχημένο gameplay.

Εκτός από τη δυνατότητα Devil Forging, ο Hector μπορεί επίσης να δημιουργεί τα δικά του όπλα και τις πανοπλίες. Μετά τη θανάτωσή τους, ορισμένοι εχθροί αφήνουν πίσω τους διάφορα αντικείμενα. Χρησιμοποιώντας αυτά τα  αντικείμενα, ο Hector μπορεί να φτιάξει νέα ή ακόμη και να βελτιώσει τα ήδη υπάρχοντα όπλα του. Όλες αυτές τις τεχνικές και τα αξιόλογα RPG στοιχεία που εντοπίσαμε θα αναλυθούν εκτενέστερα όταν θα λάβουμε μια τελική έκδοση του νέου Castlevania. Αυτό που στη δεδομένη στιγμή μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε είναι πως η Konami έπραξε πολύ σοφά που τις συμπεριέλαβε στο νέο της παιχνίδι, μιας και η εξέλιξή του υποφέρει από μερικά προβλήματα.

Παρόλο που τα γραφικά είναι πανέμορφα και πιστά στη φιλοσοφία της σειράς, τα επίπεδα στην έκδοση που δοκιμάσαμε ήταν μονότονα, επαναλαμβανόμενα και με ελάχιστη πρόκληση. Οι εχθροί που εμφανίζονται δεν είναι σχεδιασμένοι με ιδιαίτερη φαντασία –εξαιρουμένων ορισμένων απίστευτα εντυπωσιακών αφεντικών- και ο βαθμός δυσκολίας τους πολύ κατώτερος από ό,τι έχουμε συνηθίσει στα παιχνίδια Castlevania. Ευχής έργο ήταν το γεγονός πως -παρά το μικρό μέγεθος των επιπέδων, την απουσία streaming και το συχνό φόρτωμα δωματίων- ο χρόνος φόρτωσης είναι αμελητέος (παρόλο που μιλάμε για το PlayStation 2), με συνέπεια την ικανοποιητική ροή της δράσης. Παρά τα ορισμένα προβλήματα που εντοπίσαμε, το Castlevania: Curse of Darkness είναι αναμφισβήτητα μια φρέσκια και αρκετά διαφορετική προσέγγιση στη σειρά.

Προσωπικά μάς άρεσε, αλλά σίγουρα θα μας αφήσει πολύ καλύτερες εντυπώσεις αν η Konami βελτιώσει τον σχεδιασμό των επιπέδων και την AI των εχθρών. Φυσικά, αν αναλογιστούμε πως το παιχνίδι έχει ήδη κυκλοφορήσει σε Ιαπωνία και Αμερική, οι ρυθμίσεις και οι βελτιώσεις φαντάζουν αδύνατες, αλλά η ελπίδα πάντα πεθαίνει τελευταία. Η δοκιμή μας έγινε με πρώιμη έκδοση του PlayStation 2, αλλά αναμένεται και αντίστοιχη για το Xbox.

Κυκλοφορία 1ο τρίμηνο 2006

{nomultithumb}