Driver: Parallel Lines

H θρυλική σειρά επιστρέφει και αυτή τη φορά δείχνει να αφήνει πίσω τα λάθη του παρελθόντος

Παράλληλες ζωές

Βρισκόμαστε πίσω από το τιμόνι ενός θηριώδους muscle car της δεκαετίας του 1970, όταν ένας κουκουλοφόρος βγαίνει από ένα κατάστημα -έχοντας στα χέρια του κλοπιμαία- και εισχωρεί στο όχημά μας φωνάζοντας: «Φύγαμε». Το πετάλι του γκαζιού κολλάει στο πάτωμα, τα λάστιχα τρίζουν και η μεγάλη καταδίωξη ξεκινά. Κάπως έτσι αρχίζει το νέο δημιούργημα της Atari και του στούντιο Reflections, μια έναρξη που υπόσχεται πολλά και που δείχνει πως η σειρά, τουλάχιστον, επιχειρεί να κάνει βήματα επιστροφής στις ρίζες της. Μπορεί τα τελευταία χρόνια η σειρά Grand Theft Auto της Rockstar να έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα της στα free roaming/ βασισμένα στο έγκλημα παιχνίδια, όμως η αλήθεια είναι πως όλα άρχισαν με το πρώτο Driver στο PlayStation. Αυτό ήταν το παιχνίδι που προσδιόρισε την κατηγορία και που ήταν υπεύθυνο για το πέρασμα της σειράς GTA από τις δύο στις τρεις διαστάσεις.

Ατυχώς, η συνέχεια δεν αποδείχθηκε εξίσου δυναμική, με το Driver 2 απλά να βελτιώνεται σε ελάχιστους τομείς και το Driver 3 (ή Driv3r όπως η Atari το ονόμασε) να μην έχει ξεκάθαρη ταυτότητα, αλλά ούτε αξιόλογη ποιότητα. Μετά τη δοκιμή μας με δύο εκδόσεις του επερχόμενου Driver: Parallel Lines για τις κονσόλες PlayStation 2 και Xbox, διαπιστώσαμε πως η Reflections κάνει μια προσπάθεια επιστροφής της σειράς στο ύφος που την ανέδειξε, κάτι που όπως όλα δείχνουν, μοιάζει να το καταφέρνει.

To Driver: Parallel Lines διαθέτει πολλές ομοιότητες με το αρχικό παιχνίδι. Μετά το λάθος της Reflections (που έγινε στο Driver 3) να εστιάσει στις αποστολές πεζοπορίας, οι απόψεις αναθεωρήθηκαν και το gameplay δικαιολογεί πια τον τίτλο του παιχνιδιού. Θα βρεθούμε λοιπόν στο ρόλο του ΤΚ, ενός νεαρού και ατίθασου οδηγού, που μεταβαίνει στη Νέα Υόρκη του 1978 για να κυνηγήσει μια σκοτεινή εκδοχή του αμερικάνικου ονείρου. Σκοπός του TK είναι να φέρει εις πέρας απλές «εργασίες» και σταδιακά να ανεβεί στα υψηλότερα κλιμάκια του εγκλήματος, μια άνοδος που, αυτομάτως, θα του επιφέρει χρήμα, δόξα και…γυναίκες. Ωστόσο, το -ύφους Hollywood- σενάριο, θέλει τον TK να πέφτει θύμα προδοσίας και εντελώς ξαφνικά να βρίσκεται στη «στενή». 28 χρόνια μετά, ο TK είναι πλέον ένας ελεύθερος άνθρωπος, αλλά σίγουρα καθόλου μετανοημένος, καθώς από την πρώτη μέρα της νέας του ζωής, επιστρέφει σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από όλα: Την οδήγηση για εγκληματικούς σκοπούς. Φυσικά, η εκδίκηση για την προδοσία που υπέστη πίσω στο 1978, βρίσκεται πολύ ψηλά στη λίστα των εκκρεμοτήτων του TK.

Παρά το μάλλον συνηθισμένο σενάριο του νέου Driver, υπάρχει ένα στοιχείο που το καθιστά εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα επεισόδια, αλλά και τα υπόλοιπα παιχνίδια της αγοράς. Σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή και πατώντας το κουμπί της παύσης, δίνεται στον παίκτη η επιλογή μετάβασης σε μια από τις δύο εποχές όπου διεξάγεται η ιστορία. Με απλά λόγια, μπορούμε να γυρίσουμε στο 1978 και στον TK εκείνης της εποχής, να αναλάβουμε τις αντίστοιχες αποστολές και να ζήσουμε όλα τα γεγονότα που τον οδήγησαν στη φυλακή ή, αντίστοιχα, να ταξιδέψουμε 28 χρόνια μετά και στο 2006, όπου ένας, σαφώς πιο ηλικιωμένος αλλά και πιο έμπειρος, TK επιστρέφει στις αγαπημένες του γειτονιές.

Αυτό είναι ίσως το στοιχείο που μας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση στην πρώτη μας επαφή με το παιχνίδι, μιας και οι κώδικες που δοκιμάσαμε είχαν αρκετά προβλήματα, όπως την απουσία πολλών κινηματογραφικών σκηνών και ήχων, σημαντικά προβλήματα στο frame rate (ειδικά στην έκδοση PS2) και έντονο φαινόμενο pop up κατά τη διάρκεια της περιήγησης με τα αυτοκίνητα στην πόλη της Νέας Υόρκης. Μιας και αναφερθήκαμε στην περιήγηση με τα οχήματα, αξίζει να τονιστεί πως το κυρίαρχο στοιχείο του gameplay στο Driver: Parallel Lines είναι η δυνατότητα του ΤΚ να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε από αυτά επιθυμεί. Όπως συμβαίνει στα παιχνίδια GTA, έτσι και εδώ, μπορούμε σε κάθε δεδομένη στιγμή να βγούμε από το αυτοκίνητο που ελέγχουμε και να κλέψουμε όποιο άλλο επιθυμούμε, συμπεριλαμβανομένων μοτοσικλετών, λεωφορείων, ταξί και πολλών άλλων. Το ικανοποιητικό με τη χρήση αυτών των οχημάτων είναι τα ρεαλιστικά physics τους, ωστόσο, η αίσθηση της ταχύτητας δεν είναι η αναμενόμενη και αυτό είναι κάτι που η Reflections πρέπει να βελτιώσει πριν διαθέσει το παιχνίδι στην κυκλοφορία.

Μια έξυπνη και ταυτόχρονα απαραίτητη νότα στα γραφικά είναι η πλήρης διαφοροποίηση του περιβάλλοντος ανάλογα με την εποχή όπου διεξάγεται η δράση. Τα αυτοκίνητα, τα κτίρια, ο περιβάλλων χώρος, ακόμη και το ντύσιμο των πολιτών που κυκλοφορούν στους δρόμους ταυτίζεται με την εκάστοτε εποχή, κάτι που δίνει στον παίκτη την ψευδαίσθηση πως παίζει δύο εντελώς διαφορετικά παιχνίδια. Ανάλογες αλλαγές επέρχονται και στα μουσικά θέματα που ακούγονται από τα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων, με τα «air waves» των 70s να γεμίζουν από ήχους soul, rock και disco και τη σύγχρονη εποχή να χαρακτηρίζεται από πιο μοντέρνα ακούσματα.

Όσο και αν επιθυμεί κάποιος να το αποφύγει, οι παραλληλισμοί του νέου Driver με τη σειρά GTA δεν μπορούν να αποφευχθούν. Αυτό οφείλεται κατά ένα κύριο λόγο στον σχεδιασμό των αποστολών, αλλά και στο πώς μας δίνεται η δυνατότητα να τις αναλάβουμε. Έχουμε λοιπόν διαθέσιμη μια ολόκληρη πόλη, με τη δυνατότητα να μεταβούμε οπουδήποτε στο χάρτη, ενώ την ίδια ώρα θα παρουσιάζονται αποστολές, που είτε θα έχουν να κάνουν με τη βασική γραμμή της ιστορίας, είτε θα είναι παράπλευρες και απολύτως προαιρετικές. Οι περισσότερες από τις αποστολές που δοκιμάσαμε εκτελούνται με τη χρήση οχημάτων, αλλά υπάρχουν αρκετές, τις οποίες ο TK πρέπει να τις εκτελέσει πεζός. Τέλος, σε αυτήν την πρώτη μας ματιά στο Driver: Parallel Lines, πρέπει να αναφέρουμε την ύπαρξη ενός γκαράζ που λειτουργεί ως «hub», μέσω του οποίου θα γίνονται αναβαθμίσεις και επιδιορθώσεις στα αυτοκίνητα, αλλά και ενάρξεις αποστολών.

Το Driver: Parallel Lines δείχνει να σχεδιάστηκε με προσοχή, καθώς διαφαίνεται πως τα λάθη του παρελθόντος (βλέπε Driver 3) αποφεύχθηκαν. Ωστόσο, την τελική μας άποψη για το νέο παιχνίδι της Atari θα τη διαβάσετε στις αρχές Μαρτίου.

Κυκλοφορία Μάρτιος 2006

{nomultithumb}