Death Jr.

Μακάβριο goth χιούμορ και επιρροές από το… Devil May Cry, σε μια ιδιόμορφη υλοποίηση της Konami για το PSP

Death Jr. May Cry!

Λίγο μετά την αρχική ανακοίνωση του PSP, η Konami είχε δηλώσει πως θα εφοδίαζε το φορητό της Sony με δύο καινούργιους, κορυφαίους και εκ διαμέτρου αντίθετους μεταξύ τους τίτλους. Ο πρώτος εξ αυτών ήταν το FPS Coded Arms και ο δεύτερος, το παιχνίδι που θα εξετάσουμε σε αυτήν την παρουσίαση, δηλαδή το Death Jr. Αν και μετά τη δοκιμή μας δεν είμαστε σε θέση να συμμεριστούμε τους ισχυρισμούς της Konami περί «κορυφαίου τίτλου», δεν μπορούμε παρά να παραδεχθούμε πως η Backbone Entertainment που ανέπτυξε το παιχνίδι, κατάφερε να υλοποιήσει έναν τίτλο γεμάτο ιδιομορφίες, έξυπνο και, συνάμα, μακάβριο χιούμορ, αλλά και ορισμένες μηχανικές που δεν μπορούν παρά να φέρουν στο μυαλό αυτού που το παίζει τη σειρά Devil May Cry της Capcom.

Ήρωας της τόσο σουρεαλιστικής αυτής περιπέτειας που θα ζήσουμε είναι ο Death Jr., δηλαδή ο γιος του ίδιου του θανάτου. Με ένα ύφος απόλυτα αντιγραμμένο από τα έργα του σκηνοθέτη Tim Burton, οι δημιουργοί του παιχνιδιού μάς φέρνουν μπροστά σε μια γραφική πόλη της Αμερικής, όπου ο DJ και οι φίλοι του ξεκινούν ένα πρωί για να επισκεφθούν το «Μουσείο Υπερφυσικής Ιστορίας». Βέβαια, λέγοντας «φίλοι», πρέπει να διευκρινίσουμε πως η παρέα του DJ αποτελείται από την Goth Πανδώρα, δύο σιαμαίους τρελούς επιστήμονες, ένα νεκρό ψάρι, ένα μωρό με ιδιοσυγκρασία οδηγού φορτηγού που ζει σε μια γυάλα, και μια κοπέλα που υποφέρει από τα γνωστά Στίγματα της Σταύρωσης, ονόματι Stigmartha…

Καταλαβαίνετε λοιπόν τις προηγούμενες αναφορές μας σχετικά με το μακάβριο χιούμορ του παιχνιδιού και το γενικότερο σουρεαλιστικό του ύφος. Κατά την επίσκεψή της λοιπόν στο μουσείο, αυτή η παρέα -και συγκεκριμένα ο DJ- κάνουν το λάθος να ανοίξουν ένα αρχαίο σεντούκι που μέσα του είχε κλεισμένο έναν δαίμονα ονόματι Moloch. Ο δαίμονας απελευθερώνεται και καταφέρνει να φυλακίσει τους φίλους του DJ μέσα σε παράξενες διαστάσεις γεμάτες τέρατα. Έτσι, ο μικρός και λιγομίλητος ήρωας της περιπέτειας, καλείται να επανορθώσει το σφάλμα του, να σώσει τους φίλους του και τελικά να φυλακίσει ξανά το δαίμονα στο αρχαίο σεντούκι.

Όσο απλοϊκό είναι το σενάριο, άλλο τόσο απλοϊκά είναι σχεδιασμένο και το gameplay του Death Jr. Μετά την απαγωγή των παιδιών από το δαίμονα, ο DJ θα ξεκινήσει τις αποστολές του εισχωρώντας στα επίπεδα που είναι φυλακισμένοι οι φίλοι του, χρησιμοποιώντας το μουσείο ως ένα είδος hub από όπου και θα ξεκινούν οι περιπέτειές του. Αυτά τα επίπεδα είναι μεν γραμμικά, όμως δίνεται η δυνατότητα της επιλογής του ποιο εξ αυτών θέλουμε να ολοκληρώσουμε πρώτα και ποιο στη συνέχεια. Άλλωστε, κάθε κεντρικό επίπεδο, που έχει να κάνει με τη σωτηρία του κάθε ενός από τα παιδιά, αποτελείται από τρία μικρότερα μέσα στα οποία υπάρχει και το κομμάτι ενός γρίφου.

Βρίσκοντας και τα τρία κομμάτια, φτάνουμε στο σημείο να ελευθερώσουμε τον ιδιόμορφο φίλο του DJ και έτσι να μπορέσουμε να προχωρήσουμε παρακάτω. Όσον αφορά στις μηχανικές του gameplay, έφτασε η στιγμή να δικαιολογήσουμε τις παραπάνω αναφορές μας σχετικά με τις ομοιότητες του Death Jr. με τη σειρά Devil May Cry. Αν και στην ουσία έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι πλατφόρμας, όπου ο κεντρικός χαρακτήρας καλείται να εκτελεί άλματα από το ένα σημείο στο άλλο και μεταξύ αυτών να μάχεται τα τέρατα που εξαπολύει εναντίον του ο αρχαίος δαίμονας, το σύστημα μάχης παραπέμπει στις περιπέτειες του Dante. O DJ κάνει χρήση δύο βασικών όπλων, με το πρώτο να είναι το κλασικό δρεπάνι του Χάρου και το δεύτερο να είναι ένα ranged όπλο. Στην αρχή έχουμε στη διάθεσή μας ένα ζευγάρι πιστολιών, αλλά στη συνέχεια αποκτούμε καραμπίνες, πιστόλια που παγώνουν τους αντιπάλους ή ακόμη και ινδικά χοιρίδια με τάσεις αυτοκτονίας, τα οποία φέρουν στο σώμα τους εκρηκτικά C4 και τρέχουν προς τους αντιπάλους μας ως άλλοι καμικάζι…

Το σύστημα μάχης όλων των όπλων βασίζεται σε συνδυαστικές κινήσεις είτε μεταξύ τους, είτε απλά χρησιμοποιώντας μόνο το δρεπάνι. Αλλά το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, δημιουργεί ένα τόσο αστείο και σουρεαλιστικό αποτέλεσμα που μόνο ως καρικατούρα του Dante μπορείς να το παρομοιάσεις. Δεν θεωρούμε πως αυτό είναι κακό, αντιθέτως, το να βλέπεις το γιο του θανάτου να κομματιάζει τέρατα χρησιμοποιώντας το δρεπάνι του και συγχρόνως να πηδά στον αέρα εξαπολύοντας σφαίρες εναντίον τους, είναι πραγματικά ανεκτίμητο και προκαλεί αβίαστα το γέλιο.

Ωστόσο, στο παιχνίδι της Konami δεν είναι όλα τόσο ρόδινα. Η επιλογή χρήσης ενός μοντέλου χειρισμού τύπου First Person Shooter και η μάλλον κακή κάμερα της τρισδιάστατης μηχανής, είναι τα δύο στοιχεία που κρίνονται ως υπεύθυνα για τις οποίες δυσκολίες παρουσιάζονται στην πλοήγηση στο χώρο, αλλά και στο γενικότερο χειρισμό. Ως παιχνίδι πλατφόρμας με στοιχεία δράσης, αυτό που πολλές φορές θα χρειαστεί να κάνουμε είναι να εκτελούμε άλματα από μια πλατφόρμα προς μια άλλη. Αν και το platforming σύστημα είναι καλοσχεδιασμένο και προσφέρει σωρεία κινήσεων (άλματα με χρήση του δρεπανιού, πρόσκαιρη αιώρηση με περιστροφή του δρεπανιού ως έλικα και πολλά άλλα) η κακή κάμερα και η υπερβολική ευαισθησία του DJ στον αναλογικό μοχλό του PSP, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην ακρίβεια που απαιτείται για να εκτελεστούν όλα τα προαναφερθέντα.

Αποτέλεσμα; Οι συνεχείς πτώσεις στο κενό, οι οποίες συνοδεύονται από ένα απαρχαιωμένο σύστημα που μας έκανε να αναρωτηθούμε το τι σκεφτόταν η Backbone όταν το ενσωμάτωσε στο παιχνίδι της. Ο λόγος γίνεται για το σύστημα των «ζωών», όπως ακριβώς το γνωρίζαμε πριν από χρόνια στα arcades.

Σε κάθε επίπεδο ο DJ έχει τέσσερις ζωές, οι οποίες αν χαθούν μπορούν να αναπληρωθούν από συγκεκριμένα αντικείμενα που βρίσκονται διάσπαρτα στο χώρο. Αν ο ήρωας χάσει τη ζωή του πέφτοντας στο κενό ή από τη μάχη με κάποιον αντίπαλο, τότε συνεχίζει από ένα κοντινό σημείο. Όμως, αν τελειώσει και η τέταρτη από τις διαθέσιμες ζωές, τότε είμαστε αναγκασμένοι να παίξουμε ολόκληρη την αποστολή από την αρχή. Είναι σαφές πως αυτό το σύστημα δεν είναι καθόλου φιλικό προς το χρήση και επιπροσθέτως είναι ικανό να τον κάνει να παρατήσει το παιχνίδι από εκνευρισμό και μόνο, αν τύχει να αναγκαστεί να παίξει το ίδιο επίπεδο για πολλοστή φορά. Μιλώντας για τα επίπεδα, αξίζει να κάνουμε μια αναφορά στην τεχνοτροπία που έχει χρησιμοποιήσει για την απεικόνιση του παιχνιδιού η Backbone.

Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, οι χαρακτήρες είναι δανεισμένοι από τις δουλειές του Tim Burton και θυμίζουν έντονα την ταινία A Nightmare Before Christmas, αυτό ισχύει για όλους ανεξαιρέτως του χαρακτήρες, τη μουσική επένδυση, τις φωνές των χαρακτήρων, αλλά και για τον σχεδιασμό των επιπέδων. Ορισμένα από αυτά μάλιστα είναι τόσο εξωφρενικά που απεικονίζουν τον DJ να προσπαθεί να βρει το δρόμο του μέσα από έναν τεράστιο φούρνο όπου ψήνονται μπριζόλες και μπιφτέκια, ενώ δεν λείπουν και κάποιες πιο γοτθικές -αλλά πάντα με την αίσθηση του χιούμορ να κυριαρχεί- στιγμές.

Αν και δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως άσχημα, τα γραφικά του Death Jr. δεν εκμεταλλεύονται τις περιβόητες 3D ικανότητες του PSP, καθώς διαθέτουν μετριότατες υφές και χαμηλό αριθμό πολυγώνων στα μοντέλα των χαρακτήρων. Στα θετικά καταγράφεται η υψηλή ταχύτητα της μηχανής, οποία βοηθά σημαντικά στην απόλαυση των μαχών όταν ο DJ σφαγιάζει τους αντιπάλους του. Εν κατακλείδι, το Death Jr. είναι ένα από τα πιο ιδιόμορφα παιχνίδια που έχουμε δοκιμάσει τον τελευταίο καιρό. Αν και αυτή του η ιδιομορφία δεν οφείλεται στο gameplay, αλλά καθαρά και μόνο στην αισθητική του, δεν θα ήταν υπερβολικό αν λέγαμε πως το παιχνίδι της Konami μάς άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις –εξαιρουμένης της κακή κάμερας και του απαρχαιωμένου συστήματος των «ζωών». Αν η σκόνη έχει αρχίσει να δημιουργεί επικίνδυνα στρώματα επάνω στο PSP σας, δεν θα βγείτε χαμένοι δοκιμάζοντάς το.