Tom Clancy’s Ghost Recon: Advanced Warfighter

Η δεύτερη γενιά παιχνιδιών του Xbox 360, ήρθε πολύ πιο νωρίς από ό,τι περιμέναμε

Τα «Φαντάσματα» επιστρέφουν

Η ιστορία μάς έχει διδάξει πως, με μαθηματική ακρίβεια, οι πραγματικές δυνατότητες της εκάστοτε κονσόλας κάνουν την εμφάνισή τους μετά τη «δεύτερη γενιά» παιχνιδιών της, μια γενιά που -συνήθως- έρχεται ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία της. Μπορείτε λοιπόν να φανταστείτε την έκπληξή μας, όταν είδαμε για πρώτη φορά το νέο πόνημα της Ubisoft, που είναι ταυτόχρονα και το νέο επεισόδιο στη μακρόχρονη σειρά των πολεμικών/ thriller παιχνιδιών που βασίζονται στη φαντασία του συγγραφέα Tom Clancy. Μόλις τρεις μήνες λοιπόν μετά την κυκλοφορία του Xbox 360 και της πρώτης «παρτίδας» τίτλων του, έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που εκτελεί ένα τεράστιο τεχνολογικό άλμα, αφήνοντας έτσι τη φαντασία μας να οργιάζει για το τι θα δούμε από την κονσόλα της Microsoft σε ένα χρόνο από σήμερα. Αν τα Kameo, Condemned, Need for Speed: Most Wanted και Project Gotham Racing 3 σάς είχαν εντυπωσιάσει, τότε παίζοντας το Ghost Recon: Advanced Warfighter θα μείνετε με το στόμα ανοιχτό.

Γράφοντας για το Advanced Warfighter είναι πολύ εύκολο να αναλωθείς σε συνεχείς αναφορές για τα γραφικά του και τα απίστευτα επίπεδα ρεαλισμού που αυτά προσφέρουν. Όμως όταν το αρχικό «σοκ» αρχίζει να υποχωρεί (και συνειδητοποιείς πως οι κινηματογραφικές σκηνές δεν είναι τέτοιες, αλλά το κυρίως παιχνίδι!), έρχεται η ώρα να βγουν στην επιφάνεια τα στοιχεία του gameplay, τα οποία θα κρίνουν αν το παιχνίδι μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα σε αυτήν την εκπληκτική απεικόνιση.

 Το ευχάριστο είναι πως η Ubisoft κατάφερε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι που διαπρέπει σε όλους τους τομείς του. Δεν είναι μόνο τα γραφικά που καταφέρνουν να συναρπάσουν τον παίκτη, αλλά η ροή του gameplay, ο τρόπος που αυτό ισορροπεί μεταξύ του «tactical» και του «Gun-Ho» shooter, η προσπάθεια της Ubisoft να το καταστήσει όσο το δυνατόν λιγότερο γραμμικό, το εξαιρετικό online κομμάτι του, αλλά και τόσα άλλα στοιχεία που ανάγουν το Advanced Warfighter στο καλύτερο παιχνίδι της σειράς, αλλά και σε ένα από τα καλύτερα shooters που παίξαμε μέχρι σήμερα. Ως είθισται, το σενάριο του Tom Clancy καταπιάνεται για μια ακόμη φορά με τις αποστολές που εκτελεί ανά την υφήλιο η κορυφαία ομάδα ειδικών δυνάμεων Ghost.

Αυτή η ιστορία μάς μεταφέρει στο εγγύς μέλλον (για την ακρίβεια στο 2013) και στο Μεξικό. Κατά τη διάρκεια λοιπόν ενός συνεδρίου ηγετών της αμερικανικής ηπείρου, μια ομάδα από αντάρτες δολοφονεί τον πρόεδρο του Καναδά και έχοντας ισχυρό οπλισμό, απειλεί να προξενήσει χάος στην πρωτεύουσα της χώρας. Κάπου εδώ μπαίνουν στο παιχνίδι και οι Η.Π.Α., στέλνοντας τον λοχαγό Scott Mitchell, μια ομάδα από καταδρομείς και έναν αρκετά μεγάλο αριθμό από άλλες στρατιωτικές δυνάμεις, προκειμένου να σώσουν το δικό τους πρόεδρο, αλλά και να επαναφέρουν την τάξη στο Μεξικό. Το σενάριο του παιχνιδιού δεν ξεφεύγει από τον κλασικό τρόπο αφήγησης του Tom Clancy, αλλά και από το βασικό σχεδιασμό των υπολοίπων παιχνιδιών της σειράς.

Η εξέλιξη είναι γραμμική και βασίζεται σε συγκεκριμένο αριθμό objectives που πρέπει να εκπληρωθούν σε κάθε αποστολή, όπως η διάσωση σημαινόντων προσώπων, η καταστροφή μιας βάσης του εχθρού, η κατάληψη μιας συγκεκριμένης τοποθεσίας και ούτω κάθε εξής. Ωστόσο, αυτό που ίσως να φαντάζει ως ένα ακόμη Ghost Recon, σταδιακά εξελίσσεται σε μια περιπέτεια κινηματογραφικών προδιαγραφών, που ακόμη και ο Ridley Scott (σκηνοθέτης της πολεμικής ταινίας Black Hawk Down) θα ζήλευε. Ο παίκτης έχει τον έλεγχο μόνο του Scott Mitchell, όμως στη συντριπτική πλειοψηφία των αποστολών θα συνοδεύεται από την ομάδα Ghost, η οποία αποτελείται από τρεις ακόμη καταδρομείς.

Αυτοί οι καταδρομείς (που δεν είναι συγκεκριμένοι, καθώς έχουμε τη δυνατότητα επιλογής μέσα από 8 περίπου χαρακτήρες και του ανάλογου οπλισμού τους), ελέγχονται πάντα από την τεχνητή νοημοσύνη και απλά υπακούν σε μια σειρά από εντολές που τους δίνουμε εμείς. Εδώ βρεθήκαμε μπροστά στο πρώτο μεγάλο βήμα που έκανε η σειρά, δηλαδή στο interface που ακούει στο όνομα Cross Com. Αυτό το σύστημα ελέγχου και επικοινωνίας είναι το στοιχείο, το οποίο δικαιολογεί τον όρο «tactical» που αποδίδεται στο παιχνίδι.

Μέσω ενός interface που απεικονίζεται στο επάνω αριστερό μέρος της οθόνης, έχουμε τη δυνατότητα να εκδίδουμε εντολές προς την ομάδα που βρίσκεται δίπλα μας, αλλά και σε άλλες στρατιωτικές μονάδες που βρίσκονται στο πεδίο της μάχης. Για παράδειγμα, όταν θέλουμε να αναπτύξουμε την ομάδα μας, σκοπεύουμε προς το σημείο που επιθυμούμε να τη στείλουμε και χρησιμοποιώντας το σταυρό κατεύθυνσης δίνουμε την εντολή (εδώ το παιχνίδι θυμίζει έντονα τη σειρά Full Spectrum Warrior). Την ίδια στιγμή, έχουμε τη δυνατότητα (και δεδομένου πως τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή της αποστολής υποστηριζόμαστε από επιπλέον δυνάμεις), να διατάξουμε ένα ελικόπτερο να βομβαρδίσει εχθρικές θέσεις ή ένα άρμα μάχης να προχωρήσει μπροστά παρέχοντάς μας κάλυψη από τα αντίπαλα πυρά.

Αν και όλα τα προαναφερθέντα σαφώς και δεν εμφανίζονται για πρώτη φορά σε παιχνίδι της εν λόγω κατηγορίας, η υλοποίησή τους και η ευκολία με την οποία δίνονται στον παίκτη για να τα χρησιμοποιήσει, καθιστούν το Advanced Warfighter ως ένα από τα πλέον ισορροπημένα παιχνίδια του είδους. Βέβαια, το παιχνίδι δεν είναι εύκολο, αντιθέτως, κατά τη διάρκεια του αρχικού επιπέδου εκπαίδευσης θα χαθείτε μέσα στις δεκάδες εντολές και στις ενέργειες που θα κληθείτε να μάθετε (είναι χαρακτηριστικό πως το παιχνίδι χρησιμοποιεί όλα ανεξαιρέτως τα κουμπιά από το χειριστήριο του Xbox 360). Ωστόσο, είναι σχεδόν σίγουρο πως, μετά τη δεύτερη αποστολή, θα εκδίδετε διαταγές, θα βρίσκετε κάλυψη, θα πυροβολείτε κατά των αντιπάλων, θα γιατρεύετε τους συμπολεμιστές σας και θα καταστρέφετε εχθρικά άρματα μάχης, σαν να ήσασταν μέλος της ομάδας Ghost για πολλά χρόνια.

{PAGE_BREAK}
War… redefined

Τα εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του Advanced Warfighter δεν έχουν τελειωμό, καθώς σε κάθε τμήμα του ανακαλύπτεις συνθήκες και στοιχεία, που ανυψώνουν το ρεαλισμό και τη γενικότερη εμπειρία που σου προφέρει, σε κορυφαία επίπεδα. Παρόλα, αυτά ας μην γελιόμαστε. Αν το gameplay που συναντήσαμε στο GRAW είχε χρησιμοποιηθεί σε ένα από τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς ή σε ένα οποιοδήποτε τίτλο με γραφικά προηγούμενης γενιάς, οι εντυπώσεις μας δεν θα ήταν οι ίδιες. Το GRAW ποντάρει επάνω στην εκπληκτική μηχανή των γραφικών του για να κερδίσει τις εντυπώσεις και παρόλο που υπάρχουν σημεία (που θα εντοπίσουν μόνο οι αυστηροί παίκτες και τα οποία προδίδουν το γεγονός πως παίζουμε ένα παιχνίδι και δεν παρακολουθούμε μια ταινία), η απεικόνιση είναι μια από τις πλέον συναρπαστικές και ρεαλιστικές που έχουμε δει ποτέ.

Μια ολόκληρη πόλη σχεδιάζεται σε πραγματικό χρόνο και κάθε αντικείμενο του χώρου δύναται να αλληλεπιδράσει. Τίποτα σε αυτό το παιχνίδι δεν είναι «νεκρό» φόντο, ενώ οι δυναμικοί, πραγματικού χρόνου φωτισμοί είναι μακράν οι καλύτεροι που έχουν δημιουργηθεί μέχρι σήμερα σε παιχνίδι (περιστρέφοντας την κάμερα και βλέποντας τον τρόπο που το φως του ήλιου αλλάζει το contrast και επηρεάζει την «όρασή» μας θα διαπιστώσετε του λόγου του αληθές).

Βέβαια, το GRAW δεν περιορίζεται στα παραπάνω για να εντυπωσιάσει. Λεπτομέρειες, όπως το εφέ της ζέστης που υπάρχει στη θερμή ατμόσφαιρα του Μεξικού, τα particle εφέ της σκόνης και του καπνού, οι αντανακλάσεις στις γυάλινες και στις μεταλλικές επιφάνειες, οι υφές υψηλής ανάλυσης και το -σχεδόν- full screen antialiasing, είναι στοιχεία που δεν κάνουν τίποτα λιγότερο από το να ωθούν τον παίκτη βαθύτερα στην ψευδαίσθηση ενός πραγματικού κόσμου. Τα θετικά στοιχεία δεν δείχνουν να έχουν τελειωμό, καθώς στο GRAW βρεθήκαμε μπροστά σε κορυφαίο animation χαρακτήρων, που πάντα αντιδρούν όπως θα περιμέναμε. Η χρήση ragdoll physics στους χαρακτήρες είναι προφανής, αν και εξίσου ρεαλιστικό είναι το μοντέλο φυσικής όλων των στοιχείων του περιβάλλοντος. Σε κάποιες περιπτώσεις βρεθήκαμε μπροστά σε φαινόμενο clipping, ωστόσο αυτές ήταν ελάχιστες και μόνο ως πταίσματα μπορούν να θεωρηθούν. Σε γενικές γραμμές, το GRAW είναι -μέχρι στιγμής και μέχρι να δούμε το Oblivion- το κορυφαίο σε ποιότητα γραφικών παιχνίδι του Xbox 360.

Γράφοντας για ένα παιχνίδι με πολεμική θεματολογία δεν μπορείς να μην αναφερθείς στο ηχητικό του τμήμα. Αν και στο Advanced Warfighter τα μουσικά θέματα απουσιάζουν (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπως σε αυτήν πριν την έναρξη του δευτέρου επίπεδου μέσα στο ελικόπτερο), η απόδοση της μάχης από τα 5.1 κανάλια είναι εκπληκτική. Το επίπεδο διαχωρισμού των καναλιών αγγίζει τα κινηματογραφικά όρια.  Εδώ δεν έχουμε απλά να κάνουμε με ακρόαση γεγονότων «από πίσω», αλλά για πλήρως περιβαλλοντικό ήχο που σε μεταφέρει στο κέντρο της δράσης, κάτι που σε συνάρτηση με το κορυφαίο επίπεδο των γραφικών, ανυψώνει ακόμη περισσότερο τα επίπεδα του ρεαλισμού.

Μπορεί λοιπόν ένα παιχνίδι να είναι τέλειο; Μετά το Ico η απάντηση είναι θετική, όμως το GRAW, δεν είναι (και ούτε φυσικά θα ήθελε να είναι) Ico και έτσι δείχνει να υποφέρει από δύο σημαντικά προβλήματα. Το πρώτο είναι η -σε κάποιες περιπτώσεις- χαμηλή τεχνητή νοημοσύνη των NPCs. Αν και αυτό δεν ισχύει για την ομάδα μας, τέτοια προβλήματα υφίστανται για τους αντιπάλους και, κυρίως, για τους χαρακτήρες που πρέπει να διασώσουμε. Ειδικότερα σε μια από τις αποστολές όπου καλούμαστε να φυγαδεύσουμε τον πρόεδρο του Μεξικού, εμείς μαχόμαστε με δεκάδες εχθρικούς στρατιώτες και άρματα μάχης, οι συμπολεμιστές μας δίνουν το αίμα τους και πεθαίνουν και ο πρόεδρος της χώρας στέκεται ακίνητος ανάμεσα στα διασταυρωμένα πυρά σε κατάσταση… «siesta».

Μπορεί να εκτιμάτε πως κάτι τέτοιο ίσως να μην έχει άμεσο αντίκτυπο στο gameplay. Όμως, όταν ο αντικειμενικός σκοπός της αποστολής είναι η διάσωσή του ανόητου αυτού NPC χαρακτήρα και αυτός χάνει τη ζωή του επειδή περιφέρεται άσκοπα ανάμεσα στις σφαίρες, το «Mission Failed» καταντά απίστευτα εκνευριστικό. Το δεύτερο ελάττωμα του GRAW εντοπίζεται στην αδυναμία των χαρακτήρων να αναρριχηθούν ή να κατέβουν από πολύ χαμηλά στοιχεία του περιβάλλοντος. Μπορεί σε κάποια σημεία να έχουμε την επιλογή υπερπήδησης ενός τέτοιου εμποδίου, όμως ο κορυφαίος ρεαλισμός, που αρχικά δημιουργείται, μάλλον γκρεμίζεται όταν βρισκόμαστε σε ένα ύψωμα ενός μέτρου ή μπροστά σε έναν χαμηλό φράχτη και πρέπει να κάνουμε τον κύκλο, ακολουθώντας το δρόμο, για να το προσπεράσουμε αντί απλά να περάσουμε από πάνω του.

Όπως ίσως θα περιμένατε, στο GRAW υπάρχει και η δυνατότητα online gaming. Τα διαθέσιμα modes είναι μεν τα κλασικά (elimination, deathmatch κ.λπ), αλλά οι χάρτες του είναι ποικίλοι, με πολύ μεγάλο εύρος και αρκετά διαφορετικοί από αυτούς του single player campaign. Ωστόσο, η μεγάλη διαφορά του GRAW στο online mode, από τα περισσότερα παιχνίδια της αγοράς, εντοπίζεται σε δύο modes. Στο πρώτο εξ αυτών, μέχρι και 16 παίκτες μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις του και να τα βάλουν με αντίστοιχο αριθμό αντιπάλων που ελέγχονται από την τεχνητή νοημοσύνη, ενώ στο δεύτερο και πιο σημαντικό, δίνεται η δυνατότητα ολοκλήρωσης της single player campaign (ελαφρώς παραλλαγμένης) με έναν ακόμη παίκτη. Αν είστε συνδρομητής στην υπηρεσία Xbox Live και αποκτήσετε αυτό το παιχνίδι, μην κάνετε το ατόπημα και παραβλέψετε τα online modes που προσφέρει.

Τα ελαττώματά του είναι ελάχιστα, ο ρεαλισμός του  κορυφαίος, το gameplay του ικανοποιητικό και τα γραφικά του χωρίς προηγούμενο. Το Ghost Recon Advanced Warfighter είναι χωρίς αμφιβολία αυτό που αποκαλούμε «System Seller», δηλαδή ένα παιχνίδι που είναι ικανό να ωθήσει έναν καταναλωτή στην αγορά μιας κονσόλας. Αν και τα προς τα εμπρός βήματά του, όσον αφορά στη χάραξη και στις μηχανικές του gameplay, δεν είναι κοσμογονικά, είμαστε σίγουροι πως η εμπειρία σας με αυτό το νέο δημιούργημα της Ubisoft θα σας μείνει αξέχαστη.

Δείτε ένα video του Ghost Recon Advanced Warfighter πατώντας εδώ

Widescreen Ναι
Progressive Scan 480p/ 720p/ 1080i
PAL 60 Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1
PEGI 16+