Call of Duty 3

Η απόλυτη πολεμική εμπειρία επιστρέφει. Φέρνει όμως μαζί της τις προσδοκώμενες ανανεώσεις;

Η απόλυτη πολεμική εμπειρία επιστρέφει. Φέρνει όμως μαζί της τις προσδοκώμενες ανανεώσεις;

Ήρθε λοιπόν η πρώτη από τις δύο μεγάλες στιγμές που εδώ και καιρό περιμένουν για τη φετινή χρονιά οι κάτοχοι Xbox 360. Το Call of Duty 3 είναι πλέον κοντά μας και ανοίγει την αυλαία για μια περίοδο που στιγματίζεται από τίτλους δράσης, μια περίοδο που αναμένεται να κορυφωθεί σε λίγες ημέρες με την άφιξη του Gears of War. Παρόλο που και το Gears of War έχει να αποδείξει πολλά στους παίκτες, οι οποίοι για περισσότερο από ένα χρόνο αδημονούν να το δοκιμάσουν και να διαπιστώσουν το πόσο μεγαλειώδες ή όχι είναι τελικά το πόνημα της Epic, η αλήθεια είναι ότι το μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες του το έχει το Call of Duty 3. Άλλωστε, η σειρά της Activision κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια το ακατόρθωτο, δηλαδή να αρπάξει τα σκήπτρα του βασιλιά των World War II τίτλων από τα χέρια της Electronic Arts και της σειράς Medal of Honor και να δημιουργήσει ορδές ολόκληρες από φανατικούς φίλους, οι οποίοι λάτρεψαν και το offline, αλλά και το online τμήμα των διαφόρων επεισοδίων που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Ένα ακόμη στοιχείο, το οποίο βαραίνει ακόμη περισσότερο τα πόδια του Call of Duty 3 είναι αυτό της τεράστιας επιτυχίας που σημείωσε το δεύτερο επεισόδιο στη νέα κονσόλα της Microsoft.

Έχοντας κερδίσει με διαφορά την πρώτη θέση στις πωλήσεις software για το Xbox 360, το Call of Duty 2 δημιούργησε ένα ιστορικό με ιδιάζων ειδικό βάρος, ένα ειδικό βάρος που –ας μην γελιόμαστε- το Call of Duty 3 όσο άρτιο και να είναι, δύσκολα μπορεί να σηκώσει στις πλάτες του. Ίσως αυτός και να ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους η Activision δεν άφησε την «μητέρα» της σειράς Call of Duty, Infinity Ward, να αναλάβει τα ηνία της ανάπτυξης του Call of Duty 3, αλλά προτίμησε να δώσει μια ακόμα ευκαιρία στην Treyarch, δημιουργό της σειράς Spider-man, αλλά και του περυσινού Call of Duty: Big Red One για τις «μικρές» κονσόλες. Έχοντας αποκτήσει μια σχετική εμπειρία με το Big Red One, η Treyarch έδειχνε από την αρχή ικανή να φέρει εις πέρας αυτό το τόσο δύσκολο έργο που της ανέθεσε η Activision.

Ωστόσο, όσο ταλαντούχο και αν είναι αυτό το αμερικανικό στούντιο ανάπτυξης, αυτό που διαπιστώσαμε δοκιμάζοντας το Call of Duty 3, είναι ότι οι δημιουργοί του «φοβήθηκαν» να επιχειρήσουν το κάτι διαφορετικό, να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους επάνω σε κάτι φρέσκο και καινοτόμο και να κάνουν την υπέρβαση ωθώντας έτσι το είδος μερικά βήματα μπροστά. Αντιθέτως, αποφάσισαν να κρυφτούν πίσω από τις μεγαλειώδεις δημιουργίες της Infinity Ward, να πατήσουν στα σίγουρα και τελικά να προσφέρουν μια συναρπαστική μεν, καθόλου καινοτόμα και διαφορετική δε, εμπειρία. Με τα του σεναρίου που ενδύει τη δράση του Call of Duty 3 δεν θα ασχοληθούμε εκτενώς, άλλωστε οι διαφορές ενός World War II τίτλου από έναν άλλο δεν εντοπίζονται παρά στις διάφορες αποστολές του κάθε ενός και στους επιπρόσθετους αντικειμενικούς σκοπούς κάθε μιας εξ αυτών των αποστολών. Απλά αξίζει να αναφέρουμε ότι σε αυτό το επεισόδιο ξεκινάμε τις μάχες στο έτος 1944, λίγο πριν την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία (D-Day) και σε ένα πεδίο μάχης, το οποίο από πολλούς χαρακτηρίζεται ως το πιο αιματηρό του Μεγάλου πολέμου. Η δράση ξεκινά στην περιοχή Saint Lo της κεντρικής Γαλλίας, τη στιγμή που ο αμερικανικός στρατός πιέζει τους Ναζί από τα δυτικά, ενώ οι Βρετανοί με τους Καναδούς και τους Πολωνούς πιέζουν από το βορά.

Όλη αυτή η κίνηση των Συμμάχων έχει ως απώτερο σκοπό την αποδυνάμωση του Άξονα, προκειμένου να καταστεί ευκολότερη η μεγάλη απόβαση που ετοιμάζεται. Μέσα σε αυτή τη δίνη βρισκόμαστε εμείς, αναλαμβάνοντας το ρόλο ενός αμερικανού στρατιώτη με το όνομα Nichols. Ο σκοπός του Nichols και της διμοιρίας του σε αυτό το παιχνίδι είναι απλός: Η μεγαλύτερη δυνατή καταστροφή των δυνάμεων του αντιπάλου όπου αυτό απαιτείται και σε οποιοδήποτε σημείο μας ζητηθεί από το αρχηγείο να μεταβούμε. Εδώ ηρωισμοί και σκηνές μεγαλείου δεν χωρούν. Απλά, ένας στρατιώτης με τα όπλα του, ευάλωτος και απλός, καλείται να εξοντώσει τον εχθρό και την απειλή που ελλοχεύει για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αν ακουγόμαστε λίγο…μελό, αυτό οφείλεται στο γεγονός πως η Treyarch σχεδίασε το παιχνίδι της με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτό να καταφέρνει να δημιουργεί ακόμα εντονότερα συναισθήματα στον παίκτη από το ήδη εξαιρετικά δραματικό Call of Duty 2.

Είναι χαρακτηριστικό πως το Call of Duty 3 είναι το παιχνίδι της σειράς με το περισσότερο δράμα, τις περισσότερες κινηματογραφικές σκηνές (πάντα με την in-game μηχανή γραφικών) και την ευρύτερη ανάπτυξη χαρακτήρων που είδαμε μέχρι σήμερα. Αν και αυτή η ανάπτυξη περιορίζεται φυσικά στις κινηματογραφικές σκηνές, υπάρχουν ορισμένες scripted ακολουθίες, με τον χαρακτήρα μας να χάνει τις αισθήσεις του μετά από τη ρίψη μιας χειροβομβίδας ή την έκρηξη μιας οβίδας δίπλα του και τους συντρόφους του να προσπαθούν να τον σώσουν τραβώντας τον μακριά από την κόλαση της μάχης. Βέβαια, παρόμοιες σκηνές υπήρχαν και στο Call of Duty 2, ωστόσο –και όπως προείπαμε- εδώ είναι αρκετά συχνότερες και σαφώς πιο δραματικές και…κινηματογραφικές. Σε ό,τι έχει να κάνει με τον πυρήνα του gameplay, το Call of Duty 3 δεν δείχνει να αποστασιοποιείται από τον προκάτοχό του. Έτσι και εδώ ο κύριος σκοπός του παίκτη είναι να προχωρά προς το σημείο που υποδεικνύεται στην πυξίδα του, αντιμετωπίζοντας εχθρούς, εξολοθρεύοντάς τους και ανοίγοντας δρόμο για τις δυνάμεις που ακολουθούν.

Οι αντικειμενικοί στόχοι κάθε αποστολής περιλαμβάνουν, κυρίως, την κατάληψη ενός αναχώματος ή ενός κτιρίου και την καταστροφή θέσεων των αντιπάλων. Όπως είχε συμβεί και στο Call of Duty 2, έτσι και εδώ όλη η εξέλιξη του gameplay είναι scripted, δηλαδή προκαθορισμένη από τους δημιουργούς του παιχνιδιού, χωρίς να αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια επιλογών στον παίκτη, με την πορεία που αυτός καλείται να ακολουθήσει να είναι πάντα γραμμική.

{PAGE_BREAK}
Στον κόσμο του Call of Duty 3 όμως δεν είναι όλα αναμασήματα των προηγούμενων επεισοδίων. Σε μια προσπάθεια φρεσκαρίσματος του gameplay, η Treyarch φρόντισε να ενσωματώσει μέσα στο παιχνίδι της ορισμένα στοιχεία, που αν και δεν καταφέρνουν να διαμορφώσουν εντελώς νέες συνθήκες, σίγουρα προσδίδουν ποικιλία στην εξέλιξη των αποστολών. Η πρώτη από τις σημαντικότερες αλλαγές που συναντήσαμε ήταν αυτή των melee μαχών και λέγοντας «melee» δε εννοούμε απλά και μόνο τη δυνατότητα εξαπόλυσης χτυπήματος με τον υποκόπανο του όπλου μας πατώντας το «κλικ» του δεξιού αναλογικού μοχλού, αλλά για μάχες σώμα-με-σώμα με τους αντιπάλους μας. Παρόλο που αυτό το χαρακτηριστικό είχε πολλάκις διατυμπανιστεί από την Activision πριν την κυκλοφορία του τίτλου, τελικά μικρή εφαρμογή βρήκε στο gameplay και την εμφάνισή του κάνει μόνο σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές και όχι κατά την βούληση του παίκτη (το scripted που αναφέραμε πιο πριν). Όταν έρθει η ώρα να γίνουν αυτές οι μάχες, η κατάσταση αλλάζει, ο αντίπαλος αρπάζει το όπλο μας και σε αυτό το σημείο αρχίζει μια έντονη μάχη με τον παίκτη να πατά μανιωδώς τα κουμπιά LT και RT προκειμένου να ασκήσει μεγαλύτερη δύναμη από το Ναζί και να τον νικήσει. Αν και αυτές οι melee μάχες προσδίδουν μια ακόμα πιο δραματική αίσθηση στο παιχνίδι (οι εκφράσεις και η αγωνία του αντίπαλου στρατιώτη καθώς μας πολεμά είναι συναρπαστικές και περιγράφονται με άκρατο ρεαλισμό), τελικά φθίνουν γρήγορα, καθώς η Treyarch δεν κατάφερε να τις αξιοποιήσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό και τελικά να δώσει αυτό το κάτι παραπάνω που αρχικά είχε υποσχεθεί.

Δεύτερο σημαντικό, νέο χαρακτηριστικό του Call of Duty 3 είναι αυτό της χρήσης οχημάτων. Σε αντίθεση με το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς, όπου η χρήση οχημάτων συνοψιζόταν στην απολύτως γραμμική πορεία ορισμένων αρμάτων μάχης, εδώ δίνεται η δυνατότητα στον παίκτη να χρησιμοποιήσει σχεδόν οποιοδήποτε από τα οχήματα βρει στο δρόμο του.  Αν και αυτό δεν σημαίνει ότι το Call of Duty  έγινε ξαφνικά…Grand Theft Auto, μιας και τα οχήματα είναι λίγα και οι δρόμοι στους οποίους θα τα οδηγήσουμε σχεδόν γραμμικοί, σίγουρα αυτή η νέα προσθήκη δίνει μια ψευδαίσθηση ελευθερίας στον παίκτη και συνάμα χαρίζει στο gameplay πιο γρήγορους ρυθμούς και ακόμα πιο καταιγιστική δράση. Όλες οι προαναφερθείσες προσθήκες στο gameplay και ενδιαφέρουσες και καλοδεχούμενες είναι, ωστόσο, εκεί που το παιχνίδι της Treyarch κάνει το παραπάνω βήμα και δείχνει να ξεχωρίζει από τον προκάτοχό του είναι στη μηχανή των γραφικών. Πρέπει εδώ να ξεκαθαρίσουμε ότι η 3D μηχανή παραμένει ίδια με αυτή του Call of Duty 2, άλλωστε οι επιδόσεις της ήταν αρκούντως ικανοποιητικές για αυτά που ήθελε να επιτύχει η Treyarch.

Όμως έχοντας πλέον το Xbox 360 στα χέρια της για περισσότερο από ένα χρόνο, η ομάδα ανάπτυξης κατάφερε να φέρει στην επιφάνεια ορισμένες από τις –κλασικές πλέον- τεχνικές του συστήματος, οι οποίες κάνουν τα παιχνίδια του Xbox 360 να ξεχωρίζουν από τα αντίστοιχα της προηγούμενης γενιάς.  Έχουμε λοιπόν σαφή αναβάθμιση στην ποιότητα των γραφικών, η οποία είναι περισσότερο από εμφανής στα μοντέλα των χαρακτήρων, τα οποία είναι σαφώς πιο λεπτομερή, με πολύ καλύτερες υφές και βελτιωμένο animation. Εξίσου αναβαθμισμένα είναι τα γραφικά του περιβάλλοντος, με περισσότερη λεπτομέρεια και υφές υψηλής ανάλυσης, νερό που…μοιάζει πλέον με νερό και οπτικά εφέ εκρήξεων, τα οποία είναι ρεαλιστικότερα από αυτά του Call of Duty 2. Κάτι που αξίζει να αναφερθεί είναι η προσπάθεια της Treyarch να προχωρήσει σε ορισμένες βελτιώσεις οπτικών λεπτομερειών, οι οποίες τμηματικά δεν κάνουν ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία τους, όμως στο σύνολο βοηθούν στη ρεαλιστικότερη απεικόνιση του συναρπαστικού αυτού ψηφιακού πολέμου. Για παράδειγμα, μια τέτοια λεπτομέρεια είναι η αλλαγή του «focus», όταν ο παίκτης φέρνει το όπλο του κοντά για να σκοπεύσει καλύτερα με τη χρήση του σταυρονήματος. Προβαίνοντας λοιπόν σε αυτήν την κίνηση τα πάντα γύρω από το στόχαστρο γίνονται θολά με το κέντρο μόνο της οθόνης να είναι πεντακάθαρο. Εντούτοις, αν για ένα και μόνο δευτερόλεπτο περάσει από μπροστά μας ένας στρατιώτης ή αν περιστρέψουμε το όπλο και στοχεύσουμε σε άλλο σημείο, το focus αλλάζει και περιγράφει, όχι ρεαλιστικά αλλά μάλλον…«κινηματογραφικά», τον τρόπο που τα μάτια του ήρωα χάνουν την εστίασή τους και η όρασή του θολώνει.

Παρόμοιες μικρές πινελιές υπάρχουν αρκετές στο παιχνίδι, όπως είναι ο τρόπος με τον οποίο οι στρατιώτες δείχνουν να αναζητούν κάλυψη με περισσότερη πειθώ από ότι συνέβαινε στο Call of Duty 2 και τα βελτιωμένα physics, τα οποία βοηθούν όλα τα πολυγωνικά μοντέλα να δείχνουν ότι έχουν περισσότερο όγκο και βάρος και πως «πατούν» καλύτερα στους χάρτες. Ενώ λοιπόν η Treyarch κατάφερε να βελτιώσει σημαντικά την εικόνα του Call of Duty 3, σε άλλους ουσιαστικούς τομείς τα αποτελέσματα δεν ήταν εξίσου επιτυχή. Το μεγάλο πρόβλημα της σειράς, το οποίο δεν είναι άλλο από την προβληματική AI συνεχίζει να υφίσταται και παρόλο που οι σύμμαχοι του παίκτη αυτή τη φορά προσφέρουν σημαντικότερη βοήθεια και ενεργούν –μέχρι ενός βαθμού- ως σκεπτόμενοι άνθρωποι, οι Ναζί συνεχίζουν να δείχνουν τάσεις…αυτοκαταστροφής.

Κατά τη διάρκεια της δοκιμής μας, δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που σταθήκαμε δίπλα σε ένα Γερμανό στρατιώτη, ο οποίος έβλεπε ότι πλησιάζαμε απειλητικά, αλλά παρόλα αυτά έδειχνε ολοκληρωτική απάθεια αποφεύγοντας να μας πυροβολήσει και περίμενε υπομονετικά για το τέλος του. Ευχής έργο είναι ότι αυτό το πρόβλημα δεν υφίσταται σε όλο το παιχνίδι, καθώς δεν ήταν λίγες οι στιγμές που βρεθήκαμε αντιμέτωποι με ιδιαιτέρως επιθετικούς αντιπάλους, οι οποίοι μας είχαν κυριολεκτικά καρφωμένους στις θέσεις μας, έδειχναν τάσεις συνεργασίας κλείνοντας τις διόδους, απέφευγαν τις χειροβομβίδες, άλλαζαν τακτικά θέσεις στο χάρτη και γενικότερα δρούσαν με έναν ικανοποιητικό βαθμό νοημοσύνης. Τέλος, επειδή παιχνίδι Call of Duty χωρίς αναφορά στο online τμήμα του δε νοείται, αξίζει να αναφέρουμε ότι προσπαθήσαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας και στους multiplayer χάρτες του Call of Duty 3 διαμέσου Xbox Live, όμως –λόγω του ότι το παιχνίδι δεν είναι ακόμα διαθέσιμο- δυσκολευτήκαμε να βρούμε ικανοποιητικό αριθμό αντιπάλων. Σε όσους όμως από τους νέους χάρτες παίξαμε, διαπιστώσαμε το ίδιο φρενήρες gameplay που λατρεύτηκε στο Call of Duty 2, αρκετά νέα modes (το War αναμένεται να ξεχωρίσει), αλλά και υποστήριξη για μάχες 24 παικτών, κάτι που έλλειπε από το Call of Duty 2 και που αναμένεται να δημιουργήσει αίσθηση στο τρίτο επεισόδιο της σειράς. Εντός των επομένων ημερών θα δοκιμάσουμε εκτενέστερα το Multiplayer τμήμα του Call of Duty 3 και θα προσθέσουμε αναλυτικότερα τις εντυπώσεις μας μέσα σε αυτό το review.

Το Call of Duty 3 είναι ένα πραγματικά συναρπαστικό παιχνίδι, το οποίο συνεχίζει την εκπληκτική πορεία των προκατόχων του, όντας χτισμένο επάνω στους τρεις βασικούς πυλώνες που χαρακτηρίζουν τη σειρά: Την κινηματογραφική αίσθηση, την καταιγιστική δράση και τα εξαιρετικά γραφικά. Αν και τα προβλήματα που εδώ και χρόνια υφίστανται δεν έχουν ξεπεραστεί, η εμπειρία που χαρίζει ο τίτλος της Activision δεν συγκρίνεται με κανένα αντίστοιχο παιχνίδι της αγοράς και είναι έτοιμος να προσφέρει μοναδικές συγκινήσεις για μια ακόμη χρονιά. Η άποψη του GameOver είναι ότι, αν δεν περιμένετε κοσμογονικές αλλαγές και ιδέες που θα αλλάξουν τα First Person Shooters, τότε το Call of Duty 3 αποτελεί, σαφέστατα, μια κορυφαία επιλογή.

Γιώργος Καλλίφας

Widescreen Ναι
Ανάλυση οθόνης 480i/ 480p/ 720p/ 1080i
PAL 60 Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Surround/ DD 5.1
PEGI 18+