Super Monkey Ball: Banana Blitz

Νέες «μαϊμουδιές» από τη SEGA και το χειριστήριο του Wii σε σωστή εφαρμογή

Νέες «μαϊμουδιές» από τη SEGA και το χειριστήριο του Wii σε σωστή εφαρμογή

Όσο και αν το ελληνικό κοινό δείχνει να μην ενθουσιάζεται ιδιαίτερα από την χαρούμενη και ενδιαφέρουσα σειρά Super Monkey Ball της SEGA, η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα από τα platform/ puzzle games αυτής της σειράς διαθέτουν ευχάριστο, εθιστικό και ανέμελο gameplay για κάθε είδους gamer. Συνεπώς, ως «κονσόλα για κάθε είδους παίκτη» που είναι το Wii, ήταν αναμενόμενο να δούμε στο νέο σύστημα της Nintendo ένα παιχνίδι που, πρακτικά, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην αγορά μέσα από ένα άλλο σύστημα της ιαπωνικής εταιρείας, από το GameCube. Τι τύπου παιχνίδι είναι το Super Monkey Ball: Banana Blitz (ελπίζουμε να μην περιμένετε να το ξαναγράψουμε όλο αυτό, η συντομογραφία από εδώ και στο εξής αρκεί) και πως μεταφράζεται το ιδιόμορφο και εθιστικό του gameplay στις λειτουργίες του Wii Remote;

Σε αντίθεση με την πολύ δυσάρεστη κατάσταση που συναντήσαμε στο Call of Duty 3, διαπιστώσαμε ότι στο πόνημα της SEGA η κατάσταση εξελίσσεται σαφώς πιο ομαλά και ότι το χειριστήριο του Wii συμπεριφέρεται σχεδόν άψογα σε όλες τις κινήσεις και λειτουργίες τις οποίες το θέτει το παιχνίδι. Αλλά για αρχή ας ρίξουμε μια ματιά στο τι περιλαμβάνει το πλήρες «πακέτο» του SMBBB και στη συνέχεια θα αναλύσουμε την εφαρμογή του χειρισμού του στη νέα εποχή που φέρνει το Wii Remote.

Όπως λοιπόν έχει συμβεί στη συντριπτική πλειοψηφία των τίτλων της σειράς που έχουν κυκλοφορήσει στο παρελθόν, έτσι και εδώ απώτερος σκοπός του παίκτη είναι να οδηγήσει μια μικρή μαϊμού από τη μια άκρη του επιπέδου στην άλλη. Ωστόσο, σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλο platform game της αγοράς, τα αντίστοιχα της σειράς Super Monkey Ball χαρακτηρίζονται από μια σημαντική ιδιομορφία: Οι μαϊμούδες που ελέγχουμε βρίσκονται κλεισμένες μέσα σε ενεργειακές σφαίρες. Έχοντας λοιπόν να ελέγξουμε σφαίρες, μπορείτε να αντιληφθείτε ότι σε αυτό το παιχνίδι θα «παλέψουμε» αρκετά με τις δυνάμεις της βαρύτητας και γενικότερα τη φυσική που χαρακτηρίζει ένα σφαιρικό αντικείμενο που κυλά στο χώρο.

Αυτό λοιπόν που πρέπει να πράξουμε είναι να οδηγήσουμε με προσοχή τη σφαίρα μας από την αρχή του επιπέδου, αναπτύσσοντας ή ελαττώνοντας ταχύτητα όπου χρειάζεται, να την περιστρέφουμε και –αφού συλλέξουμε τις μπανάνες που βρίσκονται στην εκάστοτε διαδρομή- να φτάσουμε στη γραμμή του τερματισμού εντός του χρονικού ορίου που μας δίνεται. Ακούγεται αρκετά απλό και η αλήθεια είναι πως είναι. Τα παιχνίδια της σειράς Super Monkey Ball έχουν τις ρίζες τους στα απλοϊκά arcades της δεκαετίας του 1980 (βλ. Marble Madness) όπου το εθιστικό gameplay και ένας σταδιακά αυξανόμενος βαθμός δυσκολίας ανά επίπεδο έκαναν τον παίκτη να προσπαθεί ξανά και ξανά για να φτάσει στην ολοκλήρωση.

Για σενάριο στο SMBBB ούτε λόγος φυσικά. Ναι μεν διατίθεται μια ιστορία που θέλει έναν πειρατή γορίλα να κλέβει τις χρυσές μπανάνες των φιλήσυχων μαϊμούδων που ζουν στο όμορφο νησί τους, ωστόσο, αυτό το…«σενάριο» είναι εντελώς επιδερμικό και δεν έχει κανενός είδους άμεσο αντίκτυπο στο gameplay. Αντιθέτως, με κάθε νέο παιχνίδι της σειράς βλέπουμε ότι οι διαθέσιμοι χαρακτήρες είναι όλο και περισσότερο διαφορετικοί μεταξύ τους και συνεισφέρουν σημαντικά στην ποικιλία του gameplay. Βέβαια, μιλώντας για «ποικιλία» εννοούμε ότι οι έξι διαθέσιμοι χαρακτήρες, εκ των οποίων οι YanYan και Doctor είναι πρωτοεμφανιζόμενοι, απλά διαφέρουν στο μέγεθος της σφαίρας που χρησιμοποιούν, στην ταχύτητα που αναπτύσσουν με αυτήν, στην ευελιξία και σε άλλα σχετικά χαρακτηριστικά, που πάντα έχουν να κάνουν με την κίνηση της σφαίρας στο εκάστοτε επίπεδο.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε μια σημαντική νέα λειτουργία που για πρώτη φορά εφαρμόστηκε σε παιχνίδι της σειράς. Το SMBBB λοιπόν είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς που προσφέρει τη δυνατότητα άλματος στους χαρακτήρες του. Εντάξει, το άλμα στα videogames υπάρχει από το 1980 και την κυκλοφορία του Donkey Kong στα arcades, όμως το γεγονός πως εφαρμόστηκε σε ένα παιχνίδι που, μέχρι πρότινος, επέτρεπε απλά και μόνο την κίνηση των χαρακτήρων του μόνο σε δύο άξονες, αλλάζει άρδην και το gameplay, αλλά και τον σχεδιασμό των επιπέδων. Πλέον, σκοπός του παίκτη δεν είναι μόνο να φτάσει τη σφαίρα του ασφαλή στο τέλος του επιπέδου, αποφεύγοντας τη πτώση στο κενό, αλλά και η εκτέλεση αλμάτων, η οποία θα του προσφέρει πρόσβαση σε δυσπρόσιτα σημεία, αλλά και τη δυνατότητα να μεταβαίνει από τη μια νησίδα στην άλλη όταν μεταξύ αυτών υπάρχει κενό. Σε κάθε περίπτωση, το νέο μοντέλο κίνησης του SMBBB είναι σαφώς πιο πλήρες και αξιόλογο από το αντίστοιχο των προηγούμενων επεισοδίων της σειράς.

Πέρα από το «story» mode, όπου ο παίκτης επιλέγει χαρακτήρα και ξεκινά την αναζήτηση των χρυσών μπανανών παίζοντας σε δεκάδες επίπεδα πλατφόρμας, η SEGA φρόντισε να εφοδιάσει το SMBBB με τον εντυπωσιακό αριθμό των 50 μίνι παιχνιδιών για μέχρι και τέσσερις παίκτες. Παρά τον μεγάλο τους αριθμό και την ποικιλία που διαθέτουν, πολλά από αυτά τα μίνι παιχνίδια είναι εντελώς αδιάφορα, δύσκολα και δύστροπα στον χειρισμό. Ειδικότερα ορισμένα εξ αυτών, τα οποία χωρίζουν την οθόνη στη μέση και χαρίζουν ξεχωριστό ωφέλιμο χώρο στον κάθε παίκτη, σίγουρα δεν στέφθηκαν με επιτυχία και μάλλον θα έπρεπε να «κοπούν» από το τελικό roster της SEGA. Από εκεί και έπειτα, υπάρχουν ορισμένα άκρως ενδιαφέροντα mini-games πολλών παικτών, όπως είναι τα Alien Attack, Banana Catch, Bugs Balance και Monkey Race, τα οποία άλλοτε παραμένουν πιστά στο concept του κυρίως παιχνιδιού και άλλοτε όχι, πάντα όμως προσφέρουν εγγυημένη διασκέδαση.

Σε κάθε περίπτωση, ο αριθμός και η ποικιλία των μίνι παιχνιδιών στο SMBBB θα ικανοποιήσουν κάθε γούστο και διάθεση, ενώ αξίζει να αναφερθεί ότι στο σύνολό τους αυτά τα παιχνίδια είναι φτιαγμένα έτσι ώστε (όπως συμβαίνει και στο Wii Play) να βοηθήσουν τον παίκτη να διδαχθεί τα μυστικά του χειρισμού των Wii Remote και Nunchuck. Και μιας και φτάσαμε στο σημείο να μιλήσουμε για τον χειρισμό, οφείλουμε να κάνουμε μια αναφορά στο πως ελέγχονται οι σφαίρες μέσα από τη νέα πρόταση της Nintendo. Παρόλο λοιπόν που στο πίσω μέρος της συσκευασίας αναγράφεται ότι απαιτείται και η χρήση του Nunchuck, διαπιστώσαμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των επιπέδων απαιτεί απλά και μόνο το Wii Remote.

Ο τρόπος που χρησιμοποιείται το εν λόγω χειριστήριο πραγματικά μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις και αποδεικνύει ότι αυτό το περιφερειακό πρόκειται να διαπρέψει σε κατηγορίες παιχνιδιών σαν αυτήν του SMSBB. Ο τρόπος που ελέγχουμε τους χαρακτήρες μας είναι απλοϊκός και απαιτεί την κίνηση του Wiimote προς τα κάτω για επιτάχυνση, προς τα πίσω για επιβράδυνση και περιστροφή προς τα αριστερά ή τα δεξιά για ανάλογη στροφή. Κατά περιπτώσεις πρέπει να πατάμε το Α (ή το B κάνοντας μια απότομη κίνηση προς τα επάνω με το Wiimote) για να εκτελέσουμε ένα άλμα και…αυτό ήταν. Απλός χειρισμός, σωστά υλοποιημένος, χωρίς προβλήματα και δυσκολίες. Θα κλείσουμε αυτήν την παρουσίαση με μια σύντομη αναφορά στα γραφικά, αν και σε ένα τέτοιο παιχνίδι αυτός ο τομέας είναι το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να απασχολεί αυτόν που θα το προτιμήσει. Αυτό που είδαμε παίζοντας το SMBBB ήταν το αναμενόμενο. Η SEGA συνεχίζει να κάνει χρήση της ανέμελης, σχεδόν παιδικής, αισθητικής που χαρακτηρίζει τη σειρά, με τα έντονα και χαρούμενα χρώματα και τις, σχεδόν anime, φιγούρες των μαϊμούδων. Αν και δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι πραγματικά ιδιαίτερο και εντυπωσιακό, το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα είναι ευχάριστο και σίγουρα επιτυχές.

Σε αντίθεση με το μέτριο Call of Duty 3 στο Wii, το Super Monkey Ball: Banana Blitz δείχνει να πετυχαίνει σε όλα τα σημεία όπου στοχεύει. Πολλά από τα mini-games είναι μεν κακοφτιαγμένα, ωστόσο, κάποια από αυτά είναι απολαυστικά, ενώ το single player mode προσφέρει τον γνωστό εθισμό της σειράς σε συνδυασμό με μια ιδανική (και, υποθέτουμε, όπως την φανταζόταν η Nintendo) εφαρμογή του καινοτόμου χειρισμού που προσφέρει η κονσόλα. Σίγουρα έχουμε να κάνουμε με μια από τις καλές προτάσεις της εποχής για το νέο σύστημα της Nintendo.

Γιώργος Καλλίφας

Ανάλυση οθόνης 480i/ 480p
Widescreen Ναι
PAL 60 Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Dolby Surround Pro Logic II
PEGI 3+