Zelda: Twilight Princess

Ένα μνημειώδες έργο, με περισσή μαγεία, που, σίγουρα, θα χαραχτεί για πάντα στη μνήμη μας

Ένα μνημειώδες έργο, με περισσή μαγεία, που, σίγουρα, θα χαραχτεί για πάντα στη μνήμη μας

Το ερώτημα που έχει βασανίσει την κοινότητα των videogames για σχεδόν μια δεκαετία και πολλές φορές τους ίδιους τους δημιουργούς επανέρχεται για τελευταία φορά στο προσκήνιο: πότε θα καταστεί δυνατό να ξεπεραστεί το The Legend of Zelda: Ocarina of Time; Ένα από τα ερωτήματα που όλοι αρεσκόμαστε να θέτουμε στο τραπέζι για μερικές καυτές αντιπαραθέσεις, που δημιουργεί πάθη, εντάσεις, ατέλειωτες συγκρίσεις και βασανιστικές αναλύσεις, ένα ερώτημα που έχει θέσει την υπόληψη της Nintendo σε κίνδυνο, τους εικαστικούς της πειραματισμούς σε αμφισβήτηση και, γιατί όχι, το τσαγανό της κάτω από το μικροσκόπιο.

Η απόλυτη σύνδεση του Shigeru Miyamoto με τη σειρά έχει δημιουργήσει ένα μύθο που χάνεται κάπου στα κιτάπια της τελειότητας, με το κοινό να μη δέχεται καμία συζήτηση πως το πνευματικό του παιδί, ο Eiji Aonuma, έχει τις ικανότητες να συνεχίσει τη σειρά στα ίδια επίπεδα. Μετά τον ώριμο και «ρεαλιστικό» Link στη Spaceworld 2000 (όπου αυτομάτως έκανε το ιδιοφυές αλλά «δύσκολο» Majora’s Mask να ξεχαστεί ενώ μερικά χρόνια αργότερα έριξε ξύλα στη φωτιά των σκληροπυρηνικών ώστε να καταδικάσουν άδικα το μαγευτικό Wind Waker λόγω της «παιδικής» αισθητικής του), το Twilight Princess μοιάζει σαν ένα πλήρωμα του χρόνου.

Είναι πλέον φανερό πως ο Aonuma έπρεπε να ακολουθήσει αυτή την πορεία μέχρι να καταλήξει, μεγαλειωδώς, στο δικό του Ocarina of Time, διώχνοντας μια για πάντα από πάνω του τη σκιά του μύστη Miyamoto. To Legend of Zelda: Twilight Princess είναι αυτό που περιμένουν οι οπαδοί, αυτό που αναζητούν οι κριτικοί και η προσωπική νίκη ενός δημιουργού που γράφει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία της σειράς. Τα ταμπού και οι παραδόσεις σπάνε δύσκολα αλλά έφτασε ο καιρός που δεν μπορούμε παρά να κοιτάξουμε μπροστά, μιας και το Twilight Princess είναι το κορυφαίο επεισόδιο στη μακρόχρονη σειρά The Legend of Zelda που έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα.

Φυσικά, το Ocarina of Time παραμένει εποχικά πιο σημαντικό για τις επαναστάσεις που έφερε στη βιομηχανία και η κλασική του σημασία δεν θα ξεπεραστεί. Εντούτοις, σαν καλός δάσκαλος βλέπει τον πιο καλό του μαθητή να τον ξεπερνάει σε όλα τα βασικά σημεία. Ακόμα και η συχνή υπεροψία των δημιουργών που τείνουν να αψηφούν το κοινό έχει εξαφανιστεί, καθώς ο τίτλος υλοποιεί όλα όσα του ζητήθηκαν, ξεκινώντας από τον «ώριμο» σχεδιασμό και το δραματικό σενάριο, μέχρι την επική του διάρκεια και την παρουσία στο λανσάρισμα ενός νέου μηχανήματος.

Παίζοντας κάποιος το Twilight Princess έχει την αίσθηση πως η ομάδα ανάπτυξης αποτελούνταν από εκατομμύρια μικρούς δημιουργούς, πως έχει βασιστεί σε εκατοντάδες αφιερώματα, ευχές και αναλύσεις σε χιλιάδες fora, προσέχοντας πάντα όμως να μην χάσει την ισορροπία υλοποιώντας ανούσιες υπερβολές ή ριζικές αλλαγές. Αυτό σημαίνει πως ο τίτλος βαδίζει κυρίως πάνω σε γνωστά μονοπάτια, πότε προσφέροντας νέες ιδέες, πότε υλοποιώντας παλιές με εκπληκτικό μπρίο και πότε πέφτοντας στις ίδιες παγίδες. Δεν θα δείτε δηλαδή τον Link ή τους συμπρωταγωνιστές του να εκφράζονται με voice overs, δεν θα δείτε αίμα στις μάχες ή CG cutscenes. Αυτό που θα δείτε είναι τον Link πιο αποφασισμένο από ποτέ να καλπάζει και να μάχεται με την Epona στις αχανείς πεδιάδες της Hyrule, να αλλάζει μορφή και να εξερευνά μια άλλη διάσταση γεμάτη με έξυπνες Okami πινελιές και να έρχεται αντιμέτωπος με συναισθήματα όπως συμπόνια, χωρισμός και μοναξιά.

Δεν θα είναι λάθος να πούμε πως το Twilight Princess στηρίζεται όσο ποτέ άλλοτε στην δυνατότητά του να προκαλέσει δυνατά συναισθήματα μέσω της εικόνας και της γραφής. Από τις πρώτες κιόλας στιγμές στο Ordon, το χωριό του Link, συναντάμε μια στοχαστική διάθεση με τον καλό σπαθιστή και φίλο του ήρωα να αναρωτιέται «do you feel a strange sadness as dusk falls?» και να αποκαλύπτει πως «this is the only time we can feel the lingering regrets of spirits who left our world.» Φυσικά, ο Aonuma δεν προσπαθεί να φιλοσοφήσει ουσιαστικά αλλά περισσότερο να παίξει με τις έννοιες, να θέσει έναν τόνο πάνω στον οποίο να στηριχτεί το σενάριο. Και τα καταφέρνει θαυμάσια.

{PAGE_BREAK}
Από τις  βασικές του αρχές όπου βρίσκουμε τον Link ως έναν απλό νεαρό αγρότη που φτάνει στα επίπεδα του μυθικού ήρωα, μέχρι τις πιο πειραματικές του στιγμές με εξεζητημένους χαρακτήρες όπως η Midna (που ακολουθεί τον Link στην περιπέτεια και την γεμίζει με μυστήριο και χρώμα), ο τίτλος καταφέρνει να συμπεριλάβει εντυπωσιακές ανατροπές, εκπλήξεις και χιούμορ στο σενάριό του, δίχως να συγκλίνει από τον σχεδόν θρησκευτικό του προορισμό: το δράμα της μάχης του καλού με το κακό, του ενός εναντίων όλων. Με ένα εξαιρετικό υποστηρικτικό καστ και καλογραμμένους διαλόγους, το Twilight Princess είναι ο πρώτος τίτλος Zelda μετά το Majora’s Mask που δεν οδηγείται από το gameplay αλλά από το σενάριο. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως το gameplay έχει πάρει την πίσω θέση αλλά μάλλον ότι μένει απόλυτα πιστό στην παράδοση δοκιμάζοντας, όπου υπάρχει χώρος, και ορισμένες καινούριες προσεγγίσεις.

Η προσπάθεια του Link να σώσει την Hyrule θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον επονομαζόμενο Twilight King, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον τίτλο να ακολουθήσει δύο gameplay διαδρομές, πότε χρησιμοποιώντας την ανθρώπινη μορφή και πότε αυτή του λύκου. Από τη μία έχουμε λοιπόν την κλασική προσέγγιση όπου ο Link πρέπει να ταξιδεύει στον ψηφιακό κόσμο λύνοντας γρίφους, αποκτώντας νέες δυνάμεις, όπλα και αντιμετωπίζοντας ορισμένα διαβολικά έξυπνα dungeons με Bosses που θα ταίριαζαν απόλυτα στο Shadow of the Colossus, ενώ από την άλλη έχουμε μια διαφορετική προσέγγιση που βασίζεται στις ικανότητες του λύκου όπως η όσφρηση, η ταχύτητα και ορισμένες ειδικές κινήσεις που δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε για ευνόητους λόγους.

Έξυπνα, όσο προχωράει ο τίτλος οι διαφορές μεταξύ των δύο μορφών μειώνονται, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να παίζουν ουσιαστικά ως μία, με τον παίκτη να εναλλάσσεται φυσικά μεταξύ των και να συνδυάζει τις ικανότητές τους σαν να μην υπάρχει διαχωρισμός. Αν και οι δύο μορφές φοβίζουν λίγο μιας και το μυαλό πηγαίνει εύκολα σε ορισμένους εφιαλτικούς συνδυαστικούς γρίφους του A Link to the Past ή του Ocarina of Time, o Aonuma έχει αποφασίσει να μην πάει μέχρι εκεί, προτιμώντας την πιο επιφανειακή οδό που ευνοεί το ρυθμό. Όχι βέβαια πως ο τίτλος έχει έλλειψη από δύσκολους γρίφους (και συγκριτικά με το Wind Waker πολύ πιο δύσκολους), απλά είναι εμφανές πως δεν θέλει να κουράσει τον παίκτη ή να τον απομακρύνει από την ατμόσφαιρα του σεναρίου για πολύ ώρα, το οποίο παρά τις έξτρα αποστολές, τα διασκεδαστικά mini games και τα τρελά κυνήγια θησαυρών δεν χάνει ποτέ την θέση του ως κυρίαρχη δύναμη.

Ο σχεδιασμός του Twilight Princess για μια ακόμα φορά παραδίδει μαθήματα ρυθμού και ποικιλίας στη βιομηχανία. Η κλασική σταδιακή απόκτηση νέων όπλων και δυνάμεων λειτουργεί με περίσσεια ευλυγισία, κάνοντας κάθε περιοχή, κάθε dungeon ή κάθε μάχη μια απρόσμενη και φρέσκια εμπειρία. Με σχεδόν ανύπαρκτο backtracking για το επικό μέγεθος του τίτλου, ο παίκτης έρχεται αντιμέτωπος με μια συνεχή ροή νέων καταστάσεων που γεμίζουν τις αισθήσεις και δοκιμάζουν το μυαλό. Οι βετεράνοι της σειράς είναι σίγουρο πως δεν θα βρεθούν σε άγνωστα νερά, αφού το Twilight Princess δεν προσπαθεί να εφεύρει τον τροχό. Είναι σίγουρο όμως πως θα μείνουν και αυτοί άναυδοι με ορισμένες εκπλήξεις στο gameplay, καθώς και με το πόσο έξυπνα χρησιμοποιεί ο τίτλος την παράδοσή του.

Το Wiimote συμπεριφέρεται άψογα δίχως να υπερβαίνει τον εαυτό του, άσχετα αν είναι φανερό πως απλά μεταφράζει πατήματα των πλήκτρων των χειριστηρίων όπως τα ξέρουμε και δεν δίνει την πλήρη ελευθερία. Εκεί όμως που καταφέρνει να αποδώσει τα μέγιστα είναι στις περιπτώσεις που ο παίκτης πρέπει να σημαδέψει με ορισμένα όπλα, όπως την σφεντόνα, το τόξο, το μπούμερανγκ και το “γάντζο”. Η αίσθηση αυτή δεν χάνει σε καμία στιγμή τη μαγεία της ενώ φτάνει σε πρωτόγνωρα επίπεδα αγωνίας όταν συνδυάζεται ταυτόχρονα με άλλες καταστάσεις όπως ο έλεγχος του αλόγου, η μάχη με το σπαθί, η λύση του επόμενου γρίφου ή την απόλυτη ικανοποίηση του τελευταίου χτυπήματος σε κάποιο Boss. Είναι σε αυτές τις στιγμές που ο παίκτης αισθάνεται πως όντως συμμετέχει σε μια νέα εμπειρία και –παράλληλα- λαμβάνει μια γεύση από την πορεία που θα ακολουθήσει η σειρά.

Τη συνολική ποιότητα δεν την ρίχνουν ούτε οι στιγμές που ο τίτλος αποκαλύπτει τις GameCube ρίζες του. Από τη μία έχουμε μια σφιχτή και ενιαία αισθητική προσέγγιση που πετυχαίνει, από την άλλη έχουμε θολά textures που δεν ικανοποιούν. Από τη μία απολαμβάνουμε μερικές εξαιρετικές συνθέσεις που ξυπνάνε μνήμες του παρελθόντος αλλά και φτιάχνουν βάσεις για το μέλλον, από την άλλη μοιάζουν εγκλωβισμένες στο  synthesizer και φωνάζουν στην Nintendo πως ήρθε ο καιρός για την χρησιμοποίηση μιας πραγματικής ορχήστρας. Φυσικά, τα παραπάνω έχουν την δύναμη να απογοητέψουν αλλά, είναι η αλήθεια, μόνο προς στιγμήν, μιας και υποτάσσονται κι αυτά στην αριστουργηματική συνολική εμπειρία, ενώ είναι γεγονός πως περισσότερο απογοητεύει ο σχεδιασμός με κάποιες εμμονές του, όπως το κάκιστο σύστημα save, οι απλοϊκές μάχες και η έλλειψη κανονικού χειρισμού της κάμερας. Αν και αυτά τα μειονέκτημα είναι συνυφασμένα με τα Zelda σε τέτοιο σημείο που να μην θεωρούνται μειονεκτήματα, είναι σημεία που πλέον πρέπει να αλλάξουν μιας και κρατούν τη σειρά σε απόσταση από την εποχή της.

Είναι αδύνατο να εντοπιστεί κάποιο σοβαρό σφάλμα στο Twilight Princess, παρά το μέγεθός του και την πολυπλοκότητά του. Ο κόσμος του είναι μια συνεχή πρόκληση γεμάτη μυστήριο που διδάσκει, όπως πάντα, την υπόλοιπη βιομηχανία. Είτε περνώντας από τους Zora ή το Kakariko Village, είτε καλπάζοντας στο Hyrule ή κολυμπώντας στην Lake Hylia η αίσθηση πως κάτι έχει απομείνει, ανεξερεύνητο, είναι πάντα το δόλωμα που θα σας κρατήσει για λίγο ακόμα μπροστά στην οθόνη. Ο τίτλος περικλείει όλα όσα έχουν παρουσιάσει μέχρι σήμερα οι προκάτοχοί του, αποδεικνύοντας περίτρανα πως  ανήκει στη μοναδική σειρά που μπορεί κάθε φορά να ανακυκλώνει με τόση επιτυχία και φρεσκάδα τα ίδια της τα επιτεύγματα. Το Twilight Princess είναι μια ολοκλήρωση για όλα τα Zelda και, με τον τρόπο του, μας υπόσχεται πως το επόμενο Zelda αναγκαστικά πρέπει να ξεκινήσει ένα νέο ταξίδι, τελείως διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε.

Ηλίας Παππάς

Ανάλυση Οθόνης 480i/ 480p
Widescreen Ναι
PAL 60 Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Dolby Surround Pro Logic II
PEGI  12+