Medal of Honor: Vanguard

O B’ Πόλεμος, όπως τον πέρασε στα videogames η ΕΑ, επιστρέφει στο PS2 και κάνει πρεμιέρα στο Wii

O B’ Πόλεμος, όπως τον πέρασε στα videogames η ΕΑ, επιστρέφει στο PS2 και κάνει πρεμιέρα στο Wii

Τα τελευταία χρόνια τα ηνία της καλύτερης σειράς παιχνιδιών με θεματολογία από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κρατά γερά η Activision με τη σειρά Call of Duty, είτε τα επεισόδια αυτής προορίζονται για τις κονσόλες είτε για τους υπολογιστές. Ωστόσο, η πρώτη διδάξασα στην κατηγορία ήταν η Electronic Arts με τη θρυλική σειρά Medal of Honor, την οποία εντός του 2007 θα επιχειρήσει να επαναφέρει στο προσκήνιο αλλά και στην κορυφή της προτίμησης των παικτών. Ενώ λοιπόν όλοι περιμένουμε εναγωνίως το Medal of Honor: Airborne, το πρώτο επεισόδιο της σειράς που θα περνά στην επόμενη γενιά, όχι μόνο βασιζόμένο στα γραφικά, αλλά και στις νέες ιδέες, που η EA υπόσχεται ότι θα εφαρμόσει μέσω αυτού, έρχεται το, μάλλον, τελευταίο Medal of Honor για την προηγούμενη, αλλά και για την «ενδιάμεση» γενιά.

Το Medal of Honor Vanguard είναι ένα παιχνίδι που κυκλοφορεί σε εκδόσεις για το PlayStation 2 και το Wii και παρόλο που έχουμε να κάνουμε με το ίδιο παιχνίδι, οι διαφορές μεταξύ των δύο εκδόσεων είναι παραπάνω από εμφανείς. Με αυτό το επεισόδιο η Electronic Arts δείχνει να τηρεί μια παράξενη στάση, καθώς από τη μία δεν θέλει να αποκαλύψει όλους τους «άσσους» που έχει κρυμμένους στο μανίκι της για το Airborne, αλλά από την άλλη επιθυμεί διακαώς να διακόψει κάθε δεσμό με τα μέτρια Rising Sun και Allied Assault, τα οποία ήταν υπεύθυνα για την διαπόμπευση του ονόματος «Medal of Honor» από το κοινό.

Το Medal of Honor Vanguard είναι ένα έξυπνα στημένο παιχνίδι, το οποίο πατά με το ένα πόδι στο παρελθόν της σειράς και με το άλλο στο μέλλον αφού το βλέπουμε να διατηρεί μεν το γραμμικό, βασιζόμενο σε checkpoints gameplay που χαρακτηρίζει τα Medal of Honor του παρελθόντος, αλλά που την ίδια στιγμή «δανείζεται» ιδέες από τον ανταγωνσμό, όπως την απουσία μπάρας υγείας για τον πρωταγωνιστή και τη δυνατότητα του ίδιου να γέρνει ελαφρά αριστερά ή δεξιά προκειμένου να κρύβεται σε γωνίες και να σκοπεύει με περισσότερη ασφάλεια τους εχθρούς του. Η προσπάθεια για ανανέωση έρχεται και από το ίδιο το σενάριο του παιχνιδιού, το οποίο καταπιάνεται με τον αγώνα της 82ης διμοιρίας αλεξιπτωτιστών του αμερικανικού στρατού, μια στρατιωτική δύναμη που πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε από τους Συμμάχους για ρίψεις στρατιωτών πίσω από τις γραμμές του εχθρού.

Αυτή η επιλογή της EA Los Angeles λειτουργεί θετικά για τη φρεσκάδα που αναζητούσε η σειρά, όχι μόνο γιατί η περιβόητη απόβαση στη Νορμανδία είναι πλέον ένα κορεσμένο θέμα, αλλά γιατί με τη χρήση της 82ης, δίνεται η δυνατότητα εφαρμογής μιας νέας παραμέτρου στο gameplay, αυτής της επιλογής σημείου εκκίνησης των αποστολών μέσα από ρίψεις με αλεξίπτωτο. Αν και το Vanguard διατηρεί ορισμένους χαλαρούς δεσμούς με το επερχόμενο Airborne, η ιστορία του είναι εντελώς διαφορετική και ξεκινά με την απόβαση στη Σικελία, όπως ξεχωριστός είναι και ο πρωταγωνιστής του, ένας δεκανέας ονόματι Frank Keegan.

Σκοπός του Keegan είναι να προβαίνει σε ρίψεις με αλεξίπτωτο βοηθούμενος πάντα από μια ομάδα καταδρομέων και να εκτελεί αντικειμενικούς σκοπούς, οι οποίοι θα βοηθούν όλο και περισσότερο τους συμμάχους να ωθούν τις δυνάμεις του Άξονα προς το βορά. Όπως προαναφέραμε, εκτός από τα αρχικά επίπεδα, στο Vanguard υπάρχει η δυνατότητα επιλογής αποστολής μέσα από ένα ειδικό μενού ρίψης με αλεξίπτωτο. Αυτομάτως αυτό οδηγεί σε ένα παιχνίδι με ιδιαίτερη αντοχή στο χρόνο και ποικιλία, καθώς τα πολλαπλά μονοπάτια και οι διάφορες αποστολές προσφέρουν εντελώς διαφορετικές συνθήκες και κυμαινόμενο βαθμό δυσκολίας. Σημαντική βελτίωση διαπιστώσαμε και σε ό,τι έχει να κάνει με το ίδιο το gameplay κατά τη διάρκεια των αποστολών, μια βελτίωση που οφείλεται κυρίως στη βελτιωμένη τεχνητή νοημοσύνη εχθρών και συμμάχων, αλλά και λόγω της σημαντικής ανανέωσης που έχει επέλθει στο σχεδιασμό των χαρτών.

Όσον αφορά στην AI αξίζει να αναφέρουμε ότι η EA Los Angeles έκανε φιλότιμες προσπάθειες να δημιουργήσει περιβαλλοντική τεχνητή νοημοσύνη, κάτι που σημαίνει ότι οι ψηφιακοί χαρακτήρες αλληλεπιδρούν με τα τεκταινόμενα στο χώρο και πότε κινούνται ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν, πότε ξεστομίζουν κουβέντες, οι οποίες έχουν άμεση σχέση με την εξέλιξη της εκάστοτε αποστολής, ενώ άλλοτε συνεργάζονται ιδανικά για να εξολοθρεύσουν έναν επικίνδυνο στόχο. Βέβαια, δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που βρεθήκαμε μπροστά σε σημαντικά σφάλματα, όπως, για παράδειγμα, τους συμπολεμιστές μας που στεκόντουσαν μπροστά στο σταυρόνημά μας καθώς σκοπεύαμε έναν Ναζί που κρυβόταν αρκετά μέτρα μακριά ή το περιστασιακό «κόλλημα» ενός χαρακτήρα σε αντικείμενα του περιβάλλοντος.

Ωστόσο, διαφαίνεται ότι το Medal of Honor Vanguard δεν υποφέρει από τα σημαντικά προβλήματα που ταλάνιζαν το Rising Sun. Από την άλλη, και παρά τη σημαντική ανανέωση στους χάρτες, οι αποστολές που δοκιμάσαμε μας προξένησαν ένα συναίσθημα deja vu, καθώς έμοιαζαν πανομοιότυπες με αρκετές από αυτές που έχουμε κατά καιρούς δοκιμάσει σε άλλα παιχνίδια με θεματολογία από το δεύτερο μεγάλο πόλεμο, αλλά το σίγουρο είναι ότι ο σχεδιασμός τους, αλλά και η ποικιλία τους (λόγω των επιλογών ρίψης με το αλεξίπτωτο) είναι κάτι περισσότερο από ικανοποιητική. Αν και στις παρουσιάσεις παιχνιδιών FPS συνήθως αποφύγουμε να προβαίνουμε σε λεπτομερείς αναφορές σχετικά με τον χειρισμό, στην περίπτωση του Vanguard και δεδομένου ότι ο τίτλος κυκλοφορεί και στο Wii, κάτι τέτοιο κρίνεται ως επιβεβλημένο. Ατυχώς, το νέο Medal of Honor είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για την «απόλυτη κονσόλα των FPS» όπως όλοι έχουμε στο μυαλό μας το Wii.

Είναι ευχής έργο το γεγονός πως ο χειρισμός εδώ δεν πέφτει σε επίπεδα Call of Duty 3, αντιθέτως, το κομμάτι του χειρισμού που έχει να κάνει με το Wii Remote είναι εξαιρετικό. Η ταχύτητα στην κίνηση και η ακρίβεια του Wii Remote είναι μεν υποδειγματική, όμως όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουμε για το έτερο ήμισυ του «gesture gaming» της Nintedo, η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Μιλάμε για τη χρήση του Nunchuk και για το πώς η EA ανέθεσε σε αυτό το γέμισμα των όπλων, τις αλλαγές στη στάση του στρατιώτη και την άμεση περιστροφή του κατά 180 μοίρες. Όλες οι προαναφερθείσες κινήσεις γίνονται «τινάζοντας» το Nunchuck προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Όμως η κάθε μια από αυτές τις κινήσεις βρίσκεται πολύ κοντά στην άλλη με αποτέλεσμα το Nuncuk να «μπερδεύεται» και σχεδόν πάντα να εκτελεί εντελώς διαφορετική εντολή από αυτή που του δίνουμε.

Όσο και αν προσπαθήσαμε, αυτό το σύστημα δεν μπορέσαμε να το κάνουμε να λειτουργήσει άψογα παρά μόνο ελάχιστες φορές. Δοκιμάζαμε να γεμίσουμε το όπλο μας και ο στρατιώτης μας περιστρεφόταν, προσπαθούσαμε να σκύψουμε και αντί αυτού γεμίζαμε το όπλο, θέλαμε να σηκωθούμε από το έδαφος και κάναμε σβούρες στο χώρο. Εν ολίγοις, όσο ακριβές και απολαυστικό είναι το τμήμα ελέγχου της κάμερας και του όπλου με το Wii Remote, άλλα τόσο δύστροπο και κακοφτιαγμένο είναι το κομμάτι που έχει να κάνει με το Nunchuk. Όπως είχαμε αναφέρει και στα God of War II και Burnout Dominator, είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι το 2007 θα είναι η χρονιά που το PlayStation 2 θα λάμψει και θα αποδείξει ότι μπορεί, ακόμα και μετά την άφιξη των Xbox 360 και PlayStation 3, να σταθεί με αξιώσεις δίπλα στην τηλεόραση του gamer. Ναι, η γνωστή «κατάρα» του aliasing συνεχίζει να υφίσταται (τελικά μόνο τα στούντιο της Sony δείχνουν να μπορούν να «κρύψουν» αυτό το μειονέκτημα του συστήματος) και κάποιες φορές βρεθήκαμε μπροστά σε ελαφρό slow down και πτώση του frame rate.

Εντούτοις, αυτά τα θέματα δεν είναι σε θέση να μειώσουν το γενικότερο, εντυπωσιακό είναι η αλήθεια, σύνολο που προκύπτει από το Vanguard. Το animation των ψηφιακών χαρακτήρων είναι ρεαλιστικό, οι φωτισμοί εντυπωσιακοί και τα particles του καπνού εφάμιλλα με αυτά του Call of Duty 3 στις «μικρές» εκδόσεις του, ενώ δεν απουσιάζουν ορισμένες στιγμές με μάχες μεγάλης κλίμακας, σήμα κατατεθέν της σειράς, οι οποίες προκαλούν εντυπωσιασμό όχι μόνο με τη σκηνοθεσία τους, αλλά και με το οπτικό τους αποτέλεσμα. Αν και στην έκδοση του Vanguard για το Wii το αποτέλεσμα των γραφικών είναι εξίσου ικανοποιητικό, εντοπίσαμε ορισμένα προβλήματα, τα οποία είναι απόρροια της μεταφοράς του κώδικα από το PS2. Ενώ λοιπόν η έκδοση του Wii έχει καλύτερο frame rate και υποστηρίζει σάρωση 60 Hz, η ποιότητα των γραφικών και ειδικότερα των χρωμάτων και της ανάλυσης, υποφέρει σημαντικά.

Το γενικότερο σύνολο στην απεικόνιση των χρωμάτων μοιάζει «ξεπλυμένο», ενώ σχεδόν σε όλα τα επίπεδα που δοκιμάσαμε εντοπίζαμε αυτό που είναι γνωστό ως «artifacts», δηλαδή pixels μεγάλου μεγέθους, τα οποία αποχρωματίζουν την εικόνα και προδίδουν την ιδιαιτέρως χαμηλή ανάλυση στην οποία απεικονίζεται το παιχνίδι. Εδώ οφείλουμε να είμαστε αυστηροί προς την Electronic Arts και να τονίσουμε ότι το Wii (λαμβάνοντας υπόψη τις εξαγγελίες της Nintendo για χαμηλό κόστος στο development) έχει ανάγκη από τίτλους σχεδιασμένους και δομημένους επάνω του και όχι ports, που όχι μόνο δεν είναι ποιότητας εφάμιλλης με τις πρωτότυπες εκδόσεις, αλλά που, έτσι και αλλιώς, δύσκολα στέκονται στην σύγχρονη αγορά…

Εν κατακλείδι, το Medal of Honor: Vanguard, δεν καταφέρνει να φέρει κάτι πραγματικά νέο στο προσκήνιο, όντας βασιζόμενο στην παραδοσιακή συνταγή και στις κλασικές μηχανικές του genre. Ωστόσο, είμαστε πεπεισμένοι ότι πρόκειται για ένα βήμα προς την αναγέννηση της διάσημης σειράς, μιας αναγέννησης που ίσως κορυφωθεί με το αναμενόμενο Airborne. Η επιλογή της Electronic Arts να επιστρέψει στις ιδέες του αγαπημένου Frontline ενώ την ίδια στιγμή να υιοθετήσει αρκετές φρέσκιες -και απαραίτητες για το είδος- τεχνικές λειτουργούν θετικά και έχουν ως αποτέλεσμα ένα, γραμμικό και κάποιες φορές μονότονο, αλλά «σφιχτό» και απολαυστικό FPS.

Όσον αφορά στις συγκρίσεις μεταξύ των δύο εκδόσεων (χωρίς σε καμία περίπτωση να γίνεται σύγκριση των δύο συστημάτων), αυτή του PlayStation 2 είναι ελαφρώς ανώτερη, καθώς νικά την αντίστοιχη του Wii στα σημεία. Αυτό οφείλεται στο ότι το παιχνίδι αναπτύχθηκε στο σύστημα της Sony και κατά τη μεταφορά του στο Wii δεν επήλθε απολύτως καμία βελτίωση στον τομέα των γραφικών. Ναι, ο χειρισμός με το Wii Remote είναι μακράν ταχύτερος, απολαυστικότερος και ακριβέστερος σε σχέση με αυτόν του αναλογικού μοχλού, όμως τα τραγικά λάθη στη χρήση του Nunchuk και η απελπιστικά χαμηλή ανάλυση στην απεικόνιση αδικούν και το παιχνίδι, αλλά και το σύστημα της Nintendo.

Γιώργος Καλλίφας

Ανάλυση 480i
Widescreen Όχι
PAL 60 Hz Ναι (μόνο στην έκδοση Wii)
Ήχος Stereo/ Dolby Surround Pro Logic II
PEGI 16+