Wing Island

Wing Island ή αλλιώς, μια ακόμα ελπιδοφόρα υπόσχεση για το Wii που δεν τηρήθηκε

Wing Island ή αλλιώς, μια ακόμα ελπιδοφόρα υπόσχεση για το Wii που δεν τηρήθηκε

Μέχρι σήμερα το Wii έχει σημειώσει εξαιρετική εμπορική πορεία. Το καινοτόμο σύστημα της Nintendo βρίσκεται ένα βήμα πριν την κορυφή και έχει αφήσει τους ανταγωνιστές του να προσπαθούν να βρουν τρόπους για να ανακόψουν τη φρενήρη πορεία του. Και αν σκεφτείτε ότι όλα αυτά τα έχει καταφέρει μη έχοντας και το καλύτερο δυνατό software, τότε ο άθλος της επιτυχίας του είναι ακόμα σημαντικότερος. Για πόσο όμως θα συνεχίσει το Wii να κερδίζει τις καρδιές και την προτίμηση του κοινού χωρίς να έχει στη βιβλιοθήκη του αξιόλογα παιχνίδια; Η αλήθεια είναι ότι η Nintendo πρέπει σύντομα να ρίξει τα μεγάλα «όπλα» της στο παιχνίδι, αν φυσικά επιθυμεί να κρατήσει κοντά της όλα εκείνα τα εκατομμύρια των παικτών που τίμησαν το σύστημά της με τα χρήματά τους.

Ατυχώς, αυτό το βήμα προς την εδραίωση του Wii στην αγορά διαμέσου καλού software δεν επέρχεται ούτε με το αναμενόμενο Wing Island. Για μια ακόμα φορά μέσα στους τελευταίους μήνες, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα παιχνίδι, που όχι μόνο δεν καταφέρνει να τηρήσει την υπόσχεση που έδινε το concept του και οι φήμες που κυκλοφορούσαν πριν την κυκλοφορία του, αλλά του οποίου η ποιότητα βρίσκεται κάτω του μετρίου. Είναι παράξενο, αλλά μέχρι σήμερα διαφαίνεται ότι οι developers -φυσικά, με κάποιες εξαιρέσεις (βλ. Kororinpa, Sonic and the Secret Rings)- δεν είναι σε θέση να βρουν τη χρυσή τομή και να προσφέρουν ένα παιχνίδι, το οποίο θα συνδυάζει ικανοποιητικό level design, ενδιαφέρον gameplay και ένα μοντέλο χειρισμού που θα εκμεταλλεύεται άρτια τις καινοτομίες του gesture gaming που προσφέρει η Nintendo.

Στην περίπτωση του Wing Island, τα σφάλματα εντοπίζονται στην ουσία του παιχνιδιού, η οποία δεν είναι άλλη από το ίδιο το gameplay. Η Hudson κατάφερε μεν να υλοποιήσει ένα ιδανικό μοντέλο χειρισμού, το οποίο χαρακτηρίζεται από την ακρίβεια με την οποία ελέγχονται τα αεροσκάφη, αλλά την ίδια στιγμή προσφέρει στον καταναλωτή ένα τελικό προϊόν «άοσμο», «άγευστο», ακόμα και σχεδόν αδιάφορο θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε. Τα αρνητικά «κύματα» σε αυτό το παιχνίδι κάνουν την εμφάνισή τους από την οθόνη κιόλας του κεντρικού μενού. Το πρώτο στοιχείο που κάνει (αρνητική) εντύπωση δεν είναι άλλο από τα φτωχά, επιπέδου πρώιμων τίτλων του PlayStation 2, γραφικά που σχεδιάζουν τα τοπία και τα αεροπλάνα. Το παιχνίδι της Hudson μοιάζει να ξεπήδησε από το 2000 και θυμίζει περισσότερο ένα κακοφτιαγμένο παιχνίδι του GameCube, παρά τίτλο νέας γενιάς.

Θα δεχτούμε ότι το Wii είναι ένα σύστημα, το οποίο εστιάζει στο μοντέλο χειρισμού και στις καινοτομίες του για να καθηλώσει και να κερδίσει τον παίκτη. Ωστόσο, κάποια στιγμή πρέπει να ειπωθεί ότι τα videogames πετυχαίνουν το στόχο τους όταν προσφέρουν ένα άρτιο σύνολο και όχι όταν εστιάζουν σε μια και μόνο παράμετρο. Υπέροχα γραφικά χωρίς ουσία στο gameplay ισούνται με μηδέν. Το ίδιο ισχύει και για ένα υπέροχο μοντέλο χειρισμού, το οποίο είναι μεν σημαντικό, αλλά την ίδια στιγμή οφείλει να συνοδεύει μια, το λιγότερο, ικανοποιητική gaming εμπειρία. Ατυχώς, αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωση του Wing Island.

Αν και στις παρουσιάσεις μας συνηθίζουμε να κάνουμε εκτενείς αναφορές στα σενάρια των παιχνιδιών, εδώ δεν έχουμε και πολλά να γράψουμε. Απλά, το παιχνίδι μάς δίνει το ρόλο του «Junior», ενός νεαρού πλάσματος που αποτελεί συνδυασμό ανθρώπου και πουλιού, το οποίο κληρονομεί μια αεροπορική εταιρεία από τον παππού του και αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας μια σειρά από αποστολές στο νησί όπου διαμένει. Πρακτικά, οι παραπάνω γραμμές εμπεριέχουν την ουσία του παιχνιδιού. Στο Wing Island ο παίκτης δεν έχει να κάνει τίποτα περισσότερο από το να παίρνει το αεροσκάφος του και, είτε πετώντας μόνος του, είτε μαζί με το υπόλοιπο σμήνος του, να προβαίνει σε «εργασίες» για λογαριασμό των κατοίκων του νησιού. Αυτές οι εργασίες είναι απλούστατες και περιλαμβάνουν την κατάσβεση πυρκαγιών, την εύρεση χαμένων αγελάδων, τη μεταφορά εμπορευμάτων σε συγκεκριμένα σημεία κ.ο.κ.

Αν και στο άκουσμά τους αυτές οι αποστολές δεν προδίδουν κάτι το αρνητικό, ο τρόπος που έχουν σχεδιαστεί αδικεί τις όποιες προοπτικές τους. Τα προβλήματα στην εκτέλεση των αποστολών εντοπίζονται σε δύο σημεία. Το πρώτο είναι ο χρονικός περιορισμός τουs, ο οποίος είναι σύντομος με αποτέλεσμα να προσδίδει στις αποστολές μια υπόσταση μίνι παιχνιδιών. Το δεύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στο εύρος του χώρου όπου λαμβάνουν χώρα αυτές οι αποστολές. Σχεδόν πάντα, δρούμε μέσα σε ένα αόρατο κουτί και είμαστε απόλυτα περιορισμένοι στο που θα πάμε και τι θα πράξουμε. Όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις προοπτικές του τίτλου, αλλά και με το παρελθόν της κατηγορίας. Ρίξτε μια ματιά στα αγαπημένα Pilot Wings και Sky Odyssey και στο επίπεδο ελευθερίας που έδιναν αυτά τα παιχνίδια στον παίκτη και αυτομάτως θα αντιληφθείτε που έσφαλε η Hudson στο Wing Island.

Ευχής έργο είναι ότι το Wing Island διαθέτει ένα υπέροχο μοντέλο χειρισμού, το οποίο διασώζει, έστω και την τελευταία στιγμή, την κατάσταση. Αν και υπάρχει η δυνατότητα χρήσης και του Nunchuck, με το οποίο εκτελούνται κάποιες δευτερεύουσες λειτουργίες, το μεγαλύτερο μέρος του χειρισμού βασίζεται στο Wii Remote. Αυτό που πρέπει να κάνουμε παίζοντας το Wing Island είναι να κρατάμε το Wii Remote σε οριζόντια θέση και διαμέσου αυτού να εξομοιώνουμε την κίνηση του αεροπλάνου που βλέπουμε στην οθόνη κινώντας το προς όλες τις κατευθύνσεις. Το σύστημα χειρισμού του Wing Island είναι πραγματικά εξαιρετικό και λειτουργεί άψογα. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε η ευαισθησία του και ο τρόπος που το αεροσκάφος ανταποκρινόταν στις εντολές μας με απόλυτη ακρίβεια, κάτι που είναι απόρροια του καλύτερου περιφερειακού που δοκιμάσαμε τα τελευταία χρόνια.

Ωστόσο, προβλήματα υπάρχουν και εδώ, προβλήματα που προκύπτουν από την μη εργονομική διάταξη ορισμένων κουμπιών του Wii Remote και από τον τρόπο που αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί στις ειδικές κινήσεις των αεροσκαφών. Ενώ λοιπόν η πτήση των διπλάνων είναι απολαυστική και εύκολη, ο τρόπος που το παιχνίδι ζητά από τον παίκτη να μετακινήσει τα δάκτυλά του επάνω στο Wii Remote προκειμένου να πατήσει το d-pad ή το Α για να εκτελέσει μια από τις μανούβρες, για να αλλάξει το σχηματισμό του σμήνους ή για να αυξομειώσει την ταχύτητα του σκάφους του, δημιουργεί σημαντικές δυσκολίες.

Παρόλα αυτά, μετά από λίγη εξάσκηση τα προβλήματα αυτού του είδους εξαλείφονται και αυτό που μένει είναι ένα χορταστικό και εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα σύστημα ελέγχου. Βέβαια, «ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη» και ο υπέροχος χειρισμός του Wing Island δεν αρκεί για να εξισορροπήσει την πενία που το διακρίνει σε όλους τους λοιπούς τομείς του. Όπως προαναφέραμε, τα γραφικά του παιχνιδιού μόνο έτους 2007 και σύγχρονης κονσόλας δεν μοιάζουν να είναι, ο ήχος κυμαίνεται στα ίδια -αν όχι σε χαμηλότερα- επίπεδα και το level design είναι χλιαρό και χωρίς ίχνος πρόκλησης. Αντιθέτως τα multiplayer modes καταφέρνουν, έστω για λίγη ώρα, να προσφέρουν μια σχετική διασκέδαση στην παρέα.

Όχι λοιπόν. Το Wing Island δεν είναι ένας άξιος συνεχιστής του αγαπημένου Pilot Wings από το Nintedo 64, ούτε μια μοντέρνα έκδοση του πανέμορφου και αδικημένου Sky Odyssey από τα πρώτα βήματα του PlayStation 2. Η Hudson εφάρμοσε μεν ένα άρτιο μοντέλο χειρισμού, ωστόσο, τοποθέτησε με τη σειρά της το όνομά της στη λίστα με τις εταιρείες που αδικούν τις προοπτικές του Wii, δημιουργώντας ένα αδιάφορο τίτλο, ο οποίος έχει να προσφέρει ελάχιστα, ακόμα και σε εκείνον τον παίκτη που θα θέσει τον πήχη χαμηλά και θα είναι έτοιμος να κάνει πολλές παραχωρήσεις. Σας συνιστούμε να το δείτε πριν προχωρήσετε στην απόκτησή του…

Γιώργος Καλλίφας

Ανάλυση οθόνης 480i/ 480p
Widescreen Ναι
PAL 60 Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Surround
PEGI 3+