Crash of the Titans

Καταφέρνει η πάλαι ποτέ μασκότ της Sony να ξεφύγει από το τέλμα που βρίσκεται τα τελευταία 5 χρόνια;

Καταφέρνει η πάλαι ποτέ μασκότ της Sony να ξεφύγει από το τέλμα που βρίσκεται τα τελευταία 5 χρόνια;

Το να πούμε ότι ο Crash Bandicoot -το διάσημο μαρσιποφόρο της Naughty Dog, που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην αγορά των videogames ως η μασκότ του PlayStation και ως το αντίπαλο δέος στον Mario της Nintendo- είναι μια κλασική περίπτωση χαμένης ευκαιρίας θα ήταν λίγο. Αυτό που ξεκίνησε με τις καλύτερες των προϋποθέσεων και προσέφερε στους κατόχους PlayStation ορισμένες από τις απολαυστικότερες platforming στιγμές τους, κατέληξε σε ένα franchise δεύτερης κατηγορίας για παίκτες, κυρίως, μικρής ηλικίας. Και εδώ διαφαίνεται το πόσο σημαντική είναι η διαχείριση ενός προϊόντος σε επίπεδο ανάπτυξης. Ο Crash, στα 11 χρόνια «ζωής» του δεν έχει αλλάξει δραματικά. Είναι το ίδιο λιγομίλητος, το ίδιο αστείος και το ίδιο…μεταλλαγμένος. Γιατί λοιπόν, αφού δεν έχει αλλάξει η μορφή του διάσημου αυτού χαρακτήρα, τα παιχνίδια που φέρουν το όνομά του πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο;

Η απάντηση έρχεται, φυσικά, από την ομάδα που αναπτύσσει την εκάστοτε περιπέτειά του. Όπως και να το κάνουμε, η Radical Entertainment δεν είναι Naughty Dog και παρόλο που έκανε φιλότιμες προσπάθειες να κρατήσει τη σειρά σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, τα αποτελέσματα δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες μας. Και καλύτερα να μην αναφερθούμε στα διάφορα «επεισόδια» που κυκλοφόρησαν κατά καιρούς από τις Vicarious Visions και Traveller’s Tales…

Σήμερα, 11 χρόνια μετά την εντυπωσιακή πρώτη εμφάνιση του Crash Bandicoot στον κόσμο των videogames, η Radical επιχειρεί να επαναφέρει στο προσκήνιο το παράξενο αυτό πλάσμα και, μέσα από ένα παραδοσιακό platformer, να το βοηθήσει να ανακτήσει το χαμένο κύρος του. Βέβαια, από το «επιχειρώ» μέχρι το «καταφέρνω» υπάρχει μια μεγάλη διαδρομή, την οποία η Radical δείχνει ότι έχασε. Με το Crash of the Titans, ένα παιχνίδι για το οποίο η Sierra φρόντισε να δημιουργήσει έντονο hype αναφέροντας συχνά-πυκνά τη φράση της «αναγέννησης», η Radical επιστρέφει στις ρίζες του franchise και προσπαθεί να αντιγράψει σε μεγάλο βαθμό τις μηχανικές, το level design και το γενικότερο ύφος που διέθεταν τα πρώτα επεισόδια της Naughty Dog. Εδώ, οι ιδέες που εφαρμόστηκαν μας βρήκαν απολύτως σύμφωνους.

Το γεγονός πως η Radical πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων κάθε σκέψη για ένα free roaming, πλήρως 3D περιβάλλον, βοήθησε σημαντικά το Crash of the Titans να αποκτήσει ένα δικό του χαρακτήρα και να αποφύγει κάθε συσχετισμό και σύγκριση με άλλα παιχνίδια της αγοράς. Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα του πρώτου επιπέδου, αντιλαμβάνεσαι ότι παίζεις ένα καθαρόαιμο Crash Bandicoot. Οι χάρτες είναι γραμμικοί -με πορεία προς το βάθος της οθόνης- έλεγχος επάνω στην κάμερα δεν υπάρχει (πέρα από τη δυνατότητα μετακίνησής της για λίγα μέτρα αριστερά και δεξιά), οι διαδρομές είναι γεμάτες κιβώτια που περιμένουν να τα θρυμματίσουμε και κάθε κίνηση του Crash είναι τοποθετημένη σε κουμπιά που παραπέμπουν στις πρώτες του περιπέτειες. Όλα είναι όπως πρέπει και όπως τα θυμόμαστε. Όμως, κάτι λείπει…

Και αυτό το κάτι είναι η έμπνευση. Εν ολίγοις, τα πάντα στο Crash of the Titans  -εξαιρουμένης της δυνατότητας χρήσης των Τιτάνων (περισσότερα για αυτό σε λίγο)- είναι «άοσμα» και «άχρωμα». Ακόμα και το σενάριο (αν περίμενε κανείς κάποιας μορφής σενάριο από παιχνίδι Crash Bandicoot) δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα. Για μια ακόμα φορά, ο Neo Cortex απειλεί την ηρεμία του πλανήτη καθώς έχει σκοπό να δημιουργήσει ένα στρατό από μεταλλαγμένα πλάσματα. Η αδερφή του Crash απάγεται, η ανεψιά του Cortex αναλαμβάνει τα ηνία της «διαβολικής αυτοκρατορίας» και ο Crash ξεκινά έναν αγώνα σωτηρίας της αδερφής του, αλλά και όλου του κόσμου. Για ένα παιχνίδι Crash Bandicoot τα παραπάνω αρκούν και με το παραπάνω για την αφήγηση και για να δοθεί το έναυσμα της περιπέτειας.

Σε αυτό το επίπεδο δεν θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει τη Radical. Ωστόσο, όταν έρχεται η στιγμή να δούμε τι κατάφερε σε επίπεδο gameplay, το μόνο που την χαρακτηρίζει είναι η ατολμία. Έπειτα από 6 και πλέον ώρες παιχνιδιού, το μόνο που κληθήκαμε να κάνουμε ήταν να χρησιμοποιούμε τις ειδικές κινήσεις επίθεσης του Crash για να εξολοθρεύουμε τους κατώτερους εχθρούς που υπάρχουν σε κάθε επίπεδο προκειμένου να φτάσουμε σε ένα σημείο κλειδί, όπου την εμφάνισή του έκανε ένας από τους Τιτάνες. Εδώ λοιπόν, βρίσκονται οι όποιες καινοτομίες θα μπορούσαν να εντοπιστούν στη δημιουργία της Radical.

Όπως προδίδεται και από τον τίτλο του, το παιχνίδι εστιάζει σε ορισμένα μεταλλαγμένα ζώα που έχει δημιουργήσει ο Neo Cortex προκειμένου να κατακτήσει τον κόσμο. Αλλά αυτό που δεν είχε υπολογίσει ο διαβολικός επιστήμονας ήταν ο Ooga Booga, η γνωστή μάσκα/ πνεύμα που συνοδεύει τον Crash σε όλες τις περιπέτειές του. Ερχόμενοι λοιπόν, αντιμέτωποι με κάποιο από αυτά τα κτηνώδη πλάσματα, πρέπει να τους επιτεθούμε μέχρι τα αστέρια που εμφανίζονται επάνω από το κεφάλι τους να υποδηλώσουν ότι τα έχουμε θέσει εκτός μάχης. Σε αυτό ακριβώς το σημείο -και πατώντας ένα συγκεκριμένο κουμπί στο χειριστήριο- ο Ooga μαγεύει το τέρας και ο Crash, ανεβαίνοντας στη ράχη του Τιτάνα, αποκτά τον πλήρη έλεγχό του.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή εκείνη και έπειτα δεν ελέγχουμε τον Crash, αλλά το πλάσμα που έχει μαγέψει η μάσκα. Βέβαια, η χρήση του εκάστοτε Τιτάνα δεν κάνει τίποτα περισσότερα από το να αλλάζει για λίγα λεπτά τη φύση του gameplay πάντα, όμως, υπό περιορισμούς. Για παράδειγμα, ελέγχοντας ένα πλάσμα σαν ταύρο, μπορούμε να σπάσουμε βράχους και κλειδωμένες πόρτες για να συνεχίσουμε την πορεία μας στο επίπεδο, ενώ νυφίτσες/ «snipers», που εξαπολύουν ενεργειακά βλήματα χρησιμοποιούνται για να πετύχουμε μακρινούς στόχους ούτως ώστε να ενεργοποιήσουμε ένα μηχανισμό. Το πρόβλημα με την εφαρμογή των Τιτάνων στο gameplay, εντοπίζεται στο ότι το παιχνίδι σε υποχρεώνει να τους χρησιμοποιείς μέσα σε αυστηρά και στενά πλαίσια.

Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και οι, διαφορετικής φύσεως, δυνάμεις που κατέχει το κάθε ένα από τα πλάσματα προσφέρει αξιόλογη ποικιλία στο gameplay. Όταν όμως τα πάντα είναι προκαθορισμένα και ο Χ Τιτάνας σου δίνεται απλά και μόνο για να σπάσεις μια πόρτα, ενώ στη συνέχεια είναι εντελώς άχρηστος ή απλά, δεν μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις γιατί ο σχεδιασμός του επιπέδου δεν σου επιτρέπει να συνεχίσεις την πορεία μαζί του, αρχίζει να διαφαίνεται ότι αυτή η πολυδιαφημισμένη δυνατότητα ελέγχου των πλασμάτων δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που αποκαλούμε «novelty». Ευχής έργο είναι ότι η Radical φρόντισε να προσθέσει στο gameplay ορισμένες παραμέτρους, οι οποίες αυξάνουν αισθητά τον παράγοντα διασκέδαση, αλλά και την αντοχή του τίτλου στο χρόνο.

Εκτός από τα της βασικής περιπέτειας λοιπόν, το Crash of the Titans προσφέρει ορισμένα ενδιαφέροντα mini-games, στα οποία αποκτούμε πρόσβαση μέσα από διάφορα portals που βρίσκονται διασκορπισμένα στα επίπεδα και που εντός τους πρέπει να ολοκληρώσουμε μια αποστολή σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (συλλογή ενεργειακών σφαιρών, εξόντωση συγκεκριμένου αριθμού εχθρών, αγώνες ταχύτητας). Μια ακόμα ευχάριστη προσθήκη είναι αυτή του co-op mode. Ενεργοποιώντας αυτή τη λειτουργία (τοποθετώντας στην κονσόλα ένα δεύτερο χειριστήριο σε οποιοδήποτε σημείο της περιπέτειας) την εμφάνισή του κάνει ο Carbon Crash, τον οποίο ελέγχει ένας δεύτερος παίκτης βοηθώντας στην αντιμετώπιση των εχθρών.

Το co-op mode του Crash of the Titans είναι ένα από τα «δυνατά χαρτιά» του, καθώς εξυπηρετεί τους γονείς να βοηθήσουν τα τέκνα τους όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Άλλωστε, ας μη γελιόμαστε. Είναι προφανές ότι το παιχνίδι της Sierra προσανατολίζεται προς τους νεαρότερους gamers. Τέλος, όσον αφορά στην τεχνολογία του, αξίζει να σημειώσουμε κάτι πριν αρχίσουν οι ερωτήσεις για την βαθμολογία που ακολουθεί. Οι δοκιμές μας έγιναν στις εκδόσεις PS2 και Xbox 360 του Crash of the Titans και ο λόγος που η βαθμολογία στο σύστημα της Sony είναι υψηλότερη οφείλεται στο ότι αυτή του 360 είναι ίδια με αυτήν του PS2 έχοντας απλά ένα «ένδυμα» υψηλής ανάλυσης. Ενώ λοιπόν για τα δεδομένα του PlayStation 2 το παιχνίδι στέκεται αξιοπρεπώς, σε ό,τι αφορά αυτήν του 360 απογοητευθήκαμε. Ένα upscale στην ανάλυση και ελαφρώς (πολύ ελαφρώς) αναβαθμισμένες υφές δεν αρκούν για να φέρουν το παιχνίδι της Sierra δίπλα σε ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα στο σύστημα της Microsoft.
 
Για μια ακόμα φορά λοιπόν, ο Crash δεν αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις. Αν και το παιχνίδι της Radical δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «κακό», σίγουρα είναι μονότονο, υπερβολικά γραμμικό και προβλέψιμο. Σχεδόν τίποτα από αυτά που θα βρείτε μέσα του δεν καινοτομεί και μόνο το απλοϊκό platforming gameplay -αλλά και το πανέξυπνο χιούμορ του- μπορεί να προσφέρει μια κάποια γοητεία -ειδικότερα σε εκείνους που αγάπησαν στο παρελθόν το μαρσιποφόρο της Naughty Dog. Αν αναζητάτε απελπισμένα ένα ευχάριστο και απλοϊκό παιχνίδι πλατφόρμας για εσάς ή για κάποιο νεότερο μέλος της οικογένειας, αξίζει να το δείτε. Αλλά μέχρι εκεί…

Γιώργος Καλλίφας

Ανάλυση 480p/ 720p/ 1080i/ 1080p (μόνο στην έκδοση Xbox 360)
Widescreen Ναι
PAL 60Hz Ναι (μόνο στην έκδοση Xbox 360)
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1 (μόνο στην έκδοση Xbox 360)
PEGI 7+