Blacksite

Ή, τι συμβαίνει όταν οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι μεγάλες υποσχέσεις, τελικά, δεν πραγματοποιούνται

Ή, τι συμβαίνει όταν οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι μεγάλες υποσχέσεις, τελικά, δεν πραγματοποιούνται

Είναι ιδιαίτερα εκνευριστικό να βλέπουμε βαρύγδουπες δηλώσεις διαφόρων εταιριών σχετικά με επερχόμενα παιχνίδια τους, παρουσιάζοντάς τα ως το επόμενο μεγάλο βήμα στο είδος τους, μόνο για να έχουμε τελικά στα χέρια μας ένα μέτριο αποτέλεσμα. Ένα νέο παράδειγμα αυτής της περίπτωσης έρχεται να φέρει το Blacksite της Midway Austin (Area 51), η οποία υποστήριζε ότι, ενώ άλλα παιχνίδια θέλουν να δηλώνουν ως FPS νέας γενιάς με ρεαλιστικό gameplay και γεμάτα δράση, αυτό που πραγματικά καταφέρνει να προχωρήσει το είδος σε νέα επίπεδα είναι το δικό της Blacksite. Φυσικά, τέτοιες δηλώσεις, που δείχνουν ότι θα έχουμε να κάνουμε με το επόμενο Halo ή Half-Life, θα έπρεπε καλύτερα να αποφεύγονται όταν το τελικό αποτέλεσμα όχι μόνο δεν καταφέρνει να είναι ένα αξιόλογο παιχνίδι αλλά αντίθετα ένας μετριότατος τίτλος, του οποίου οι ελάχιστες καλές στιγμές δεν καταφέρνουν να σώσουν την κατάσταση.

Όλως περιέργως η ιστορία του Blacksite ξεκινάει στο Ιράκ όπου χειριζόμενοι τον αμερικανό πεζοναύτη Aeran Pierce δεν θα αργήσουμε να βρούμε ένα κρυμμένο βιολογικό εργαστήριο με διάφορα εξωγήινα ευρήματα. Είναι αρκετά εμφανές, κατά την γνώμη μας, ότι το συγκεκριμένο πεδίο μάχης βρίσκεται εκεί για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένους σκοπούς καθώς σε καμία περίπτωση δε συνάδει με τη φύση της υπόθεσης. Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι στα επόμενα επίπεδα το παιχνίδι προσπαθεί να ασκήσει κριτική στον στρατιωτικό μηχανισμό της Αμερικής, αλλά σε γενικές γραμμές το νόημα που βγαίνει είναι πως οι αμερικανοί πεζοναύτες, με αυτοθυσία, κατάφεραν για άλλη μία φορά να σώσουν τον κόσμο.

Έπειτα από την πρώτη αποστολή και 3 χρόνια μετά, θα μεταφερθούμε στην περιοχή της Νεβάδα (όπου βρίσκεται η περίφημη Area 51), στην οποία θα έρθουμε αντιμέτωποι όχι μόνο με μία εχθρική στρατιωτική οργάνωση αλλά και με μία εξωγήινη απειλή. Εν ολίγοις, η υπόθεση δεν αποτελεί τίποτα το ιδιαίτερο, ενώ οι διάφορες ανατροπές και απρόσμενες εξελίξεις που προσφέρει μάλλον δεν θα σας προκαλέσουν έκπληξη. Τουλάχιστον, η εργασία των ηθοποιών στην απόδοση των διαλόγων είναι καλή σε γενικές γραμμές, ενώ το ίδιο ισχύει για την κίνησή τους στις σκηνές αυτές (αν και συχνά φαίνεται ότι δεν κοιτάνε ακριβώς εκεί που πρέπει). 

Καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού θα έχουμε υπό τις διαταγές μας δύο στρατιώτες. Το σύστημα ελέγχου μπορεί να είναι ιδιαίτερα απλοϊκό και να επιτυγχάνεται με το πάτημα ενός κουμπιού, ωστόσο, το πιθανότερο είναι να ξεχνάτε πως έχετε τη δυνατότητα έκδοσης διαταγών. Προκειμένου να προχωρήσουν οι στρατιώτες σε οποιοδήποτε σημείο αρκεί να το σημαδέψουμε και να πατήσουμε το LB. Το ίδιο ισχύει και όταν θέλουμε να τους δώσουμε τη διαταγή να πυροβολήσουν κάποιο συγκεκριμένο εχθρό. Σε γενικές γραμμές ανταποκρίνονται σωστά και παρέχουν μία σχετική βοήθεια βλέποντάς τους συχνά να δρουν ρεαλιστικά και να πετάνε χειροβομβίδες, αν και πολλές φορές δεν προσέχουν αν ήμαστε κι εμείς στο σημείο που τις πετάνε (ίσως ένας από τους λόγους που δεν υπάρχει friendly fire).

Ένα ακόμα πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι, ακόμα και στο βαθμό δυσκολίας hard, το παιχνίδι είναι ιδιαίτερα εύκολο (οι περιπτώσεις που χάσαμε ήταν πραγματικά μετρημένες στα δάχτυλα) και η εξόντωση των αντιπάλων γίνεται τόσο απλά από εμάς, ωστέ σχεδόν ποτέ δεν δημιουργείται η ανάγκη να δώσουμε οποιαδήποτε διαταγή στους συμπολεμιστές μας. Επιπλέον, από τη στιγμή που τα πυρά των εχθρών συγκεντρώνονται κατά βάση επάνω μας, δημιουργείται η εντύπωση ότι είναι μάλλον ανούσιο να οδηγήσουμε τους συντρόφους μας σε σωστή κάλυψη, δεδομένου ότι έτσι κι αλλιώς συνήθως δεν κινδυνεύουν να τραυματισθούν. Σε κάποιες από τις πραγματικά ελάχιστες στιγμές που θα δεχθούν πολλές σφαίρες, η μόνη επίπτωση θα είναι οι συμπολεμιστές μας να μείνουν για μερικά δευτερόλεπτα αναίσθητοι μέχρι να ξανασηκωθούν (ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις δεν γινόταν αισθητή η απουσία τους).

Τέλος, είναι μάλλον ανούσιο να τους δώσουμε διαταγή να πυροβολήσουν κάποιον συγκεκριμένα, τουλάχιστον όσον αφορά τους κοινούς εχθρούς. Ο λόγος είναι πως, από την στιγμή που θα σημαδέψουμε με το όπλο τον εκάστοτε εχθρό, μπορούμε αντί να πατήσουμε το LB για να δώσουμε τη διαταγή να επιλέξουμε απλά να πατήσουμε τη δεξιά σκανδάλη ώστε να τον σκοτώσουμε. Ένα στοιχείο του Blacksite, το οποίο διαφημίστηκε έντονα από την Midway, είναι ο ρόλος που διαδραματίζει το ηθικό των συμπολεμιστών. Σύμφωνα με αυτό, ανάλογα με τη ζημιά που δέχονται οι στρατιώτες και την απόδοσή μας στη μάχη, έχουν χαμηλό ή υψηλό ηθικό. Στη θεωρία αυτό σημαίνει ότι πολεμούν και κινούνται περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικά. Πρακτικά όμως, το πιθανότερο είναι σταματήσει να σας απασχολεί από πολύ νωρίς καθώς δε θα διαπιστώσετε κάποια διαφορά στην απόδοσή τους (τουλάχιστον εμείς δεν διακρίναμε καμία).

Εκτός αυτού, φαίνεται ότι το εν λόγω σύστημα δεν έχει προσεχθεί ιδιαίτερα, με αποτέλεσμα κάποιες αλλαγές να μην είναι ρεαλιστικές. Για παράδειγμα, δεν νοείται να έχουν υψηλό ηθικό αφού έχουν δει μπροστά στα μάτια τους να σκοτώνονται πολίτες ή άλλοι στρατιώτες. Ουσιαστικά, το Blacksite δεν είναι δυνατόν να παιχθεί ως ένα tactical shooter, όσο και αν η ομάδα ανάπτυξης θα ήθελε να μας ωθήσει σε αυτόν το ύφος gameplay. Είναι πολύ πιθανό να ξεχάσετε ότι έχετε συμπολεμιστές, μόνο για να τους ξαναθυμηθείτε όταν θα χρειαστεί να ανοίξετε κάποια πόρτα δεδομένου ότι καμία πόρτα δεν γίνεται να ανοιχθεί από εμάς αλλά, αντίθετα, πρέπει να δώσουμε σχετική διαταγή στους στρατιώτες. Μπορούμε να δεχθούμε την αναγκαιότητα αυτού του συστήματος, θεωρώντας ότι ανήκουμε στις ειδικές δυνάμεις και η εκπαίδευσή μας απαιτεί να μπαίνουμε σε οποιοδήποτε δωμάτιο με κάποιο σχηματισμό. Αλλά όταν αυτό απαιτείται για να ανοίξουμε ακόμα και πόρτα για μεμονωμένη τουαλέτα καταντάει γελοίο.

Η ποιότητα της δράσης του Blacksite μπορεί κάλλιστα να χωριστεί σε δύο μέρη. Σε αυτό που αφορά την αντιμετώπιση των εξωγήινων και σε αυτό που αφορά μία αντίπαλη στρατιωτική οργάνωση. Παρόλο που αρχικά φαινόταν ότι το παιχνίδι θα ασχολείται αποκλειστικά με την εξουδετέρωση εξωγήινων, τελικά η εντύπωση που μας άφησε είναι ότι στο μεγαλύτερο μέρος πολεμούσαμε αντίπαλους στρατιώτες.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ατυχές γεγονός, καθώς η εμφάνιση των εξωγήινων έχει αρκετή ποικιλία και πολύ καλό σχεδιασμό (αν και όχι τρομερά πρωτότυπο) με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ευχάριστες μάχες χάρη στην πολύ καλή κίνησή τους και στις αντιδράσεις τους στους πυροβολισμούς. Από την άλλη μεριά, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους, οι συγκρούσεις καταλήγουν να γίνονται βαρετές. Σημαντικός λόγος για αυτήν την κατάσταση είναι η ολοκληρωτική έλλειψη κάποιας αντίδρασης όταν δέχονται τις σφαίρες μας, παρουσιάζοντας μόνο κάποια προσχεδιασμένα animations όταν δέχονται το τελειωτικό χτύπημα (κάτι το οποίο δεν συμβαίνει με τους περισσότερους εξωγήινους). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μας δίνεται μία χλιαρή αίσθηση δύναμης των λιγοστών όπλων μας.
{PAGE_BREAK}
Μιλώντας για τα όπλα, αυτά φτάνουν μόλις τα έξι, εκ των οποίων δύο μόνο μπορούμε να έχουμε στον οπλισμό μας κάθε φορά. Αν και αυτό το σύστημα πολλάκις χρησιμοποιείται τελευταία από διάφορα FPS, εκτιμούμε ότι στην προκειμένη είναι ένας σίγουρα πολύ μικρός αριθμός για έναν τίτλο που βασίζεται τόσο πολύ στη δράση. Ακόμη χειρότερα, είναι πολύ πιθανό μέσα από αυτά τα έξι να χρησιμοποιείτε, στο μεγαλύτερο μέρος της περιπέτειας, αποκλειστικά και μόνο το πολυβόλο -καθώς είναι πολύ δυνατό- ενώ επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεμείνετε από σφαίρες. Το πιστόλι είναι αρκετά αδύναμο, όπως επίσης και η, φουτουριστικά σχεδιασμένη, καραμπίνα. Με το sniper rifle είναι αρκετά δύσκολο να σημαδέψετε, αφού οι αντίπαλοι τρέχουν συνεχώς προς όλες τις κατευθύνσεις, ενώ το laser και το rocket launcher είναι όπλα που τα βρίσκουμε σε ελάχιστα σημεία.

Άλλο ένα διαφημισμένο στοιχείο του Blacksite ήταν και η μεγάλη αλληλεπίδραση που υποτίθεται ότι θα υπήρχε με το περιβάλλον. Μπορεί να μην περιμέναμε να έχουμε τη δυνατότητα να καταστρέφουμε σπίτια, ωστόσο είχαμε προσδοκίες για κάτι που θα έφτανε τουλάχιστον τα επίπεδα του Stranglehold σε αυτόν τον τομέα (δεδομένου πως υποτίθεται ότι χρησιμοποιεί την ίδια τεχνολογία). Δυστυχώς, η αλληλεπίδραση που υπάρχει είναι ιδιαίτερα επιλεκτική. Από την μία πλευρά θα δούμε διάφορα στοιχεία του περιβάλλοντος, όπως κολώνες και φράχτες, να καταστρέφονται με πολύ ωραίο τρόπο. Σε άλλες περιπτώσεις όμως, παρόμοια στοιχεία δεν επηρεάζονται στο ελάχιστο, ενώ υπάρχουν αντικείμενα όπως τραπέζια και καρέκλες, που όχι μόνο δεν καταστρέφονται αλλά, αφού τα πυροβολήσουμε, δεν κουνιούνται καν από τη θέση τους.

Ακόμη μεγαλύτερο μειονέκτημα αποτελεί το γεγονός, ότι οι σφαίρες μας δεν αφήνουν το παραμικρό ίχνος σε οποιαδήποτε επιφάνεια. Εν ολίγοις, τα συγκεκριμένα στοιχεία του περιβάλλοντος που δύνανται να καταστραφούν δεν είναι ικανά να μας δώσουν, έστω την ψευδαίσθηση, ότι οι σφαίρες μας έχουν κάποιον αντίκτυπο στο περιβάλλον. Σε ό,τι αφορά άλλες πτυχές του gameplay, είδαμε ότι σε αρκετά σημεία του παιχνιδιού θα χρειαστεί να οδηγήσουμε τζιπ ή humvee. Η κίνησή αυτών των οχημάτων επιτυγχάνεται με τους δύο αναλογικούς μοχλούς με τον ένα να καθορίζει την ταχύτητα και τον άλλο την κατεύθυνση, ένα σύστημα χειρισμού που θυμίζει έντονα αυτό του Halo. Προς ευχάριστη έκπληξή μας, ο χειρισμός των οχημάτων είναι αρκετά ευχάριστος και τα επίπεδα όπου καλούμαστε να τα χρησιμοποιήσουμε σχεδιασμένα με προσοχή και αρτιότητα, γεγονός που μας προσέφερε πολλές συναρπαστικές και έντονες στιγμές μάχης.

Σε γενικές γραμμές τα περιβάλλοντα διαφέρουν πολύ μεταξύ τους σε ό,τι αφορά την ποιότητα του σχεδιασμού τους. Η πρώτη επαφή με το παιχνίδι γίνεται στο επίπεδο του Ιράκ, το οποίο είναι αρκετά απλοϊκά σχεδιασμένο και με ελάχιστες λεπτομέρειες. Ευτυχώς, αφού μεταφερθούμε στη Νεβάδα και στην περιοχή 51 το σκηνικό αλλάζει αρκετά, καθώς θα βρεθούμε σε τοποθεσίες με μεγαλύτερη ποικιλία, αν και πάλι όχι πάντα καλά σχεδιασμένες. Θα βρεθούμε σε λεπτομερώς σχεδιασμένα περιβάλλοντα που αφορούν μικρούς επαρχιακούς δρόμους και πόλεις όπως απομονωμένα βενζινάδικα, γειτονιές γεμάτες με τροχόσπιτα και άλλα. Ωστόσο, θα χρειαστεί να πολεμήσουμε και σε εργοστασιακά συμπλέγματα και στρατιωτικές βάσεις, των οποίων ο σχεδιασμός είναι ιδιαίτερα κοινότυπος.

Το γεγονός πως το παιχνίδι κάνει χρήση της Unreal Engine 3 έχει ως αποτέλεσμα την απεικόνιση ανάγλυφων και συμπαγών επιφανειών, αλλά αυτό από μόνο του δεν κρίνεται ως αρκετό αν στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού οι υφές αυτές είναι απλοϊκές και χωρίς ποικιλία. Το θετικότερο στοιχείο του τίτλου αποτελούν μερικές εξαιρετικά προσχεδιασμένες σκηνές όπου εμφανίζονται τεράστια εξωγήινα όντα. Συνήθως η εμφάνισή τους συνοδεύεται από ένα πολύ πετυχημένο εφέ αργής κίνησης, που δείχνει με λεπτομέρεια την καταστροφή που προκαλούν. Αυτές οι έντονες σκηνές, αν και δυστυχώς λίγες στον αριθμό, μας έδιναν την αίσθηση της ανταμοιβής για τις αρκετά βαρετές μάχες που αφορούν εχθρικούς στρατιώτες.

Περνώντας στον τομέα του ήχου, το Blacksite δεν έχει να επιδείξει τίποτα το ιδιαίτερο. Τα διάφορα ηχητικά εφέ είναι σχετικά καλά και τα μουσικά θέματα μάλλον αδιάφορα ενώ, όπως προαναφέραμε, οι ερμηνείες των ηθοποιών κυμαίνονται σε ικανοποιητικά επίπεδα. Αφήνοντας πίσω μας την single player εμπειρία, βλέπουμε ότι η δημιουργία του Midway Austin προσφέρει δυνατότητα online μαχών υποστηρίζοντας μέχρι 10 παίκτες. Στο multiplayer mode περιέχονται 8 επίπεδα, τα γνωστά modes deathmatch, team deathmatch και capture the flag, καθώς επίσης και το εντελώς νέο abduction. Στο τελευταίο, όλοι οι παίκτες είναι άνθρωποι με την εξαίρεση ενός που παίρνει το ρόλο του εξωγήινου.

Όποτε ο «εξωγήινος» καταφέρνει να εξοντώσει κάποιον από τους ανθρώπους τότε μετατρέπει και αυτόν σε εξωγήινο. Γενικά, παρόλο που είχαμε ελάχιστο lag, το multiplayer κομμάτι του δεν κατάφερε να μας κρατήσει το ενδιαφέρον δεδομένου ότι δεν έχει να προσφέρει σχεδόν τίποτα νέο στο είδος. Και έχοντας “αντιπάλους” σε αυτόν τον τομέα παιχνίδια όπως τα Call Of Duty 4 και Halo 3 είναι ιδιαίτερα δύσκολο για το Blakcsite να κερδίσει την προτίμηση του κοινού. Απογοητευτική είναι και η πλήρης απουσία της δυνατότητας για co-op που σίγουρα θα κατάφερνε να κάνει πιο ευχάριστη την εμπειρία του campaign. Είναι εμφανές ότι τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν παιχνίδια που, δυστυχώς, περιέχουν μικρής διάρκειας single player campaigns (το σημαντικότερο κομμάτι για τον γράφοντα όπως μάλλον και για τον περισσότερο κόσμο). Ωστόσο, η απελπιστικά μικρή διάρκεια του Blacksite πραγματικά ξεπερνάει τα όρια. Για την ακρίβεια, το παιχνίδι διαθέτει συνολικά έξι κεφάλαια, τα οποία δεν απαιτούν παραπάνω από 40 λεπτά έκαστο για να ολοκληρωθούν. Με πρόχειρους μαθηματικούς υπολογισμούς, αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστείτε λιγότερο από 5 ώρες για να δείτε τους τίτλους τέλους…

Συνοψίζοντας, είναι προφανές ότι, για όσα θετικά στοιχεία παρουσιάζει το παιχνίδι της Midway υπάρχουν άλλα τόσα και περισσότερα αρνητικά που καθιστούν ένα μεγάλο μέρος του τίτλου βαρετό και κοινότυπο. Εν κατακλείδι, αν δεν έχετε κάποιο άλλο παιχνίδι στο μυαλό σας για να παίξετε και αν είστε fan του είδους, δε θα σας το συνιστούσαμε για κάτι περισσότερο από μια ενοικίαση. 

Νικόλας Μαρκόγλου

Ανάλυση 480p/ 720p/ 1080i/ 1080p
Widescreen Ναι
PAL 60Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1
PEGI 16+