EA Playground

Γυρίστε πίσω στο σχολείο και στις παιδικές σας αναμνήσεις με το νέο party game από την ΕΑ

Γυρίστε πίσω στο σχολείο και στις παιδικές σας αναμνήσεις με το νέο party game από την ΕΑ

Από την αρχή της κυκλοφορίας του, το Wii έγινε αποδέκτης μιας τεράστιας σειράς από mini games, με λίγες διαφορές το ένα από το άλλο και πολύ συχνά χωρίς καθόλου concept, ρηχά παιχνίδια και άσχημο χειρισμό. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του και το Wii Sports συνεχίζει να είναι ο καλύτερος τίτλος που μπορούμε να παίξουμε. Το EA Playground όμως, κάνει μια γερή προσπάθεια για να το κοντράρει στα ίσια. Τα καταφέρνει; Αυτό θα το δούμε στην συνέχεια. Όπως καταλαβαίνουμε από το όνομα του τίτλου, το παιχνίδι λαμβάνει χώρο σε παιδικές χαρές. Ξεκινάμε από την παιδική χαρά του σχολείου αλλά σιγά-σιγά θα ξεκλειδώσουμε άλλες τρεις στις οποίες μπορούμε να πάμε να παίξουμε. Βασικός στόχος είναι να νικήσουμε όλα τα παιδιά στα παιχνίδια τους, ώστε να κερδίσουμε το δικαίωμα να διαγωνιστούμε ενάντια στον Sticker King και φυσικά να γίνουμε…  χαλίφης στην θέση του χαλίφη.

Ξεκινώντας το παιχνίδι, δημιουργούμε ένα προφίλ επιλέγοντας ανάμεσα σε λίγους έτοιμους χαρακτήρες. Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα customization ή είσοδος ενός Μii, κάτι που κατά την άποψή μας έπρεπε να είναι δεδομένο, ειδικά σε μια κονσόλα όπως το Wii που υπερηφανεύεται για τέτοιου είδους δυνατότητες. Έχοντας διαλέξει το χαρακτήρα μας, μεταφερόμαστε στην πρώτη παιδική χαρά, στην οποία μπορούμε να αρχίσουμε να παίζουμε.

Ο χειρισμός γίνεται εξολοκλήρου με το Wii Remote, κάτι το οποίο ενώ είναι πρακτικό και οικονομικό για το multiplayer, κάνει τον χειρισμό πολύ απλό αλλά την κίνηση μας στον χώρο εφιάλτη, καθώς χρησιμοποιούμε τον σταυρό για αυτήν. Και όλοι μας γνωρίζουμε ότι ο σταυρός κατεύθυνσης του Wii Remote δεν είναι και στην πιο βολική θέση. Υπάρχουν λοιπόν 7 συνολικά παιχνίδια να διαλέξουμε, με ορισμένα εξ αυτών να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και κάποια να χαρακτηρίζονται ως βαρετά. Το Slot Car Racing είναι ένα παιχνίδι αγώνων ταχύτητας με σε πίστα, με turbo (A Button) και power ups (Β button), στο οποίο στρίβεις απλά γέρνοντας το Wii Remote δεξιά-αριστερά. Το Dodgeball, είναι κάτι σαν τα δικά μας Μήλα.

Υπάρχουν μερικές μπάλες στο κέντρο του γηπέδου και οι ομάδες ξεκινούν στις άκρες. Με το σφύριγμα δίνεται το έναυσμα για να αρχίσουμε το τρέξιμο και στη συνέχεια αρπάζουμε τη μπάλα και ελισσόμαστε ώστε να αποφύγουμε να μας χτυπήσουν, ενώ ταυτόχρονα… βαράμε στο ψαχνό. Με ένα τίναγμα του καρπού αποφεύγουμε εισερχόμενες μπαλιές, ενώ με το B τις πιάνουμε και με το A προχωράμε στην αντεπίθεση. Απλό, εύκολο και τρομερά εθιστικό καθώς θα βρεθείτε συχνά σε… stalemate, να κοιτάτε τον αντίπαλο και να αναμένετε για το ποιος θα κάνει την πρώτη κίνηση!

Το Kicks είναι κάτι σαν fantasy game αφού ο μόνος χαρακτηρισμός που μπορούμε να σκεφτούμε είναι «βόλεϊ με τα πόδια». Το γήπεδο έχει ένα κεντρικό φιλέ και δύο τέρματα, ενώ αγωνιζόμαστε χρησιμοποιώντας τους κανόνες του βόλεϊ για τις πάσες και προσπαθούμε με σουτ να σκοράρουμε στην αντίπαλη εστία, αποφεύγοντας τον blocker και τον τερματοφύλακα. Ακούγεται μπερδεμένο; Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και τόσο, ωστόσο, σίγουρα είναι βαρετό ενώ ταυτόχρονα ο χειρισμός του είναι επιεικώς απαράδεκτος καθώς σπάνια το παιχνίδι αντιλαμβάνεται τι ακριβώς θέλει να κάνεις. Στα παιχνίδια που δοκιμάσαμε μπορεί να νικήσαμε σχετικά εύκολα, αλλά σπάνια επειδή το θέλαμε.

Στη συνέχεια ακολουθεί το Paper Racers, ίσως το πιο διασκεδαστικό παιχνίδι του πακέτου. Εδώ, αναλαμβάνετε το ρόλο μιας σαΐτας καθώς προσπαθεί να αποφύγει σειρά εμποδίων και να πετάξει προς την ελευθερία. Για όποιον έχει παίξει το Star Noses, ξέρει τι να περιμένει. Στο εν λόγω παιχνίδι κρατάμε το Wii Remote σαν σαΐτα και ανάλογα με την κλίση του χεριού μας, με απόλυτη αμεσότητα στρίβει και το εικονικό μας… αεροπλανάκι!

Εξίσου διασκεδαστικό είναι το Dart Shootout, στο οποίο -σε αντίθεση με αυτό που περιμέναμε- ο παίκτης χρησιμοποιεί ένα όπλο με πλαστικά βέλη. Το gameplay βασίζεται σε μια σταθερή εικόνα καθώς εχθροί επιτίθενται από παντού και εμείς καλούμαστε να τους αντιμετωπίσουμε. Υπάρχει αρκετά καλή ποικιλία εχθρών, bosses αλλά και τεχνικών και έτσι, αν και δεν είναι κάτι το συνταρακτικό, το συγκεκριμένο mini-game του πακέτου είναι αρκετά ευχάριστο. Το Wallball από την άλλη, είναι η παιδική έκδοση του Squash. Ουσιαστικά, χτυπάμε μία μπάλα σε έναν τοίχο και στη συνέχεια πρέπει να την χτυπήσει ο αντίπαλός μας, παιχνίδι ακριβώς σαν αυτό που είχαμε δει στο training mode του Wii Tennis. Μόνη διαφορά; Ότι εδώ χτυπάμε χωρίς ρακέτα αλλά με τα χέρια. Από πλευράς χειρισμού, το παιχνίδι είναι πανομοιότυπο με το Wii Tennis.

Τελευταίο αφήσαμε το χειρότερο όλων των μίνι παιχνιδιών της συλλογής. Το Tetherball. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που δεν έχουμε στην χώρα μας και, πραγματικά, ευχαριστούμε τον θεό που είναι έτσι. Το συγκεκριμένο παιχνίδι έχει ως εξής: Μία μπάλα είναι δεμένη με ένα σκοινί πάνω σε ένα πάσαλο και στόχος μας είναι να την χαστουκίζουμε ώστε να κάνει περιστροφές γύρο από αυτόν. Ο κακιασμένος μας αντίπαλος όμως, τη χτυπάει με ανάποδη φορά και με στόχο να καταστρέψει όλες μας τις ακριβοπληρωμένες χαστουκιές… Και μη χειρότερα.

Μαζί με τα παραπάνω, υπάρχουν και μερικά άλλα mini games διασκορπισμένα στο παιχνίδι, όπως το να κάνεις ντρίμπλες με μία μπάλα (απλά, δείχνοντας κάτω με το Wii Remote τη σωστή στιγμή), να εκτελείς σουτ (καμία συνοχή στο χειρισμό. Απλά κουνάτε το Wii Remote μανιασμένα και θα έχετε 80% ευστοχία!) και κυνήγι πεταλούδων. Το τελευταίο θα το χαρακτηρίζαμε ως «ο εφιάλτης προσωποποιημένος», καθώς αυτό που πρέπει να γίνει είναι, εντός ελάχιστου χρόνου, να συλλέξουμε πολλά έντομα, τα οποία είναι διασκορπισμένα σε όλο το χώρο. Το τραγικό είναι ότι η αστοχία που χαρακτηρίζει το χειρισμό καθιστά αδύνατη την επιτυχία. Σε ό,τι αφορά τις επιπρόσθετες παροχές του τίτλου, αξίζει να αναφερθεί ότι κερδίζοντας ένα παιχνίδι, κερδίζουμε ένα sticker. Στη συνέχεια, μπορούμε να ξαναπαίξουμε το εκάστοτε μίνι παιχνίδι σε dares, δηλαδή ειδικούς κανόνες που αλλάζουν τον αντικειμενικό στόχο του.

Νικώντας, κερδίζουμε βόλους (που υπάρχουν και  διάσπαρτοι στο χώρο), οι οποίοι προσθέτουν ένα RPG στοιχείο στο παιχνίδι, καθώς με αυτούς είναι εφικτή η αγορά άλλων αυτοκόλλητων που ξεκλειδώνουν power ups και νέες κινήσεις στα διάφορα παιχνίδια, κάτι που θα είναι εξαιρετικά απαραίτητο στην πορεία. Όλοι γνωρίζουμε όμως, πως το single player σε τέτοιους τίτλους δεν θα σας κρατήσει για πολύ (πιο συγκεκριμένα, κοντά στις 10 ώρες –αξιοπρεπής διάρκεια αν σκεφτούμε άλλους πρόσφατους “killer app” τίτλους στην αγορά με μόλις 5 ώρες διάρκειας).

Το «ζουμί» λοιπόν βρίσκεται στο multiplayer τμήμα του τίτλου. Εδώ, μπορούμε να παίξουμε μέχρι και 4 άτομα (στα 4 παιχνίδια) και 2 (στα 3 παιχνίδια). Το multiplayer του EA Playground δουλεύει άψογα και δείχνει πως το παιχνίδι σίγουρα αναπτύχθηκε βασισμένο σε αυτό. Από την άλλη όμως, η απουσία ύπαρξης ενός online mode -ένα κλασσικό πρόβλημα του Wii- μειώνει σημαντικά τη διάρκεια του τίτλου. Γνωρίζουμε ότι η κονσόλα σχεδιάστηκε με γνώμονα το multiplayer στον ίδιο χώρο, αλλά το σίγουρο είναι ότι είναι δύσκολο να έχεις πάντα ένα συμπαίκτη πρόχειρο. Και το single player, μόλις ολοκληρωθεί, δύσκολα σε ελκύει για μια δεύτερη προσπάθεια. Εν ολίγοις, για να ευχαριστηθείς το παιχνίδι της Electronic Arts χρειάζεσαι ανταγωνιστικό πνεύμα.

Στον τομέα των γραφικών τώρα, η EA έχει κάνει μια όμορφη δουλειά προσδίδοντας ένα ύφος απεικόνισης που συνδυάζει το My Sims με το Disney’s Witches. Τα χρώματα είναι έντονα, ευχάριστα και ταιριάζουν στο όλο, φιλοσοφίας νηπιαγωγείου, ύφος του τίτλου. Από την άλλη, οι χαρακτήρες διαθέτουν χαμηλό επίπεδο λεπτομέρειας με αποτέλεσμα ο διαχωρισμός μεταξύ τους να είναι ιδιαίτερα δύσκολος. Τα γραφικά συχνά πυκνά δείχνουν αρκετά θολά, ενώ συναντήσαμε μέχρι και πτώση στο framerate κατά την κίνηση μας στο χώρο (ευτυχώς όχι εντός των mini-games). Ο ήχος από την άλλη, είναι κακός. Τα θέματα είναι εντελώς αδιάφορα, οι ομιλίες των χαρακτήρων ξεπερνούν ακόμα και τα ακαταλαβίστικα των Sims  και τα ηχητικά εφέ «ξερά», επαναλαμβανόμενα και δίχως φαντασία. Όσο και να μας άρεσε το Slot Racing, είναι αδύνατον να αντέξεις για ώρα τον συνεχή, τσιριχτό μηχανικό ήχο που πηγάζει από το μικροσκοπικό αυτοκίνητο.

Εν κατακλείδι, το ΕΑ Playground είναι ένας δουλεμένος τίτλος. Έχει μια σχετικά καλή ποικιλία από παιχνίδια, αξιοπρεπή γραφικά, χειρισμό που δουλεύει στις περισσότερες περιπτώσεις, καθώς και ένα αρκετά δυνατό multiplayer. Και όλα τα προβλήματα που έχει, θα μπορούσαμε να του τα συγχωρήσουμε, ασχέτως αν ξέρουμε ότι με ελάχιστη λίγη παραπάνω δουλεία θα είχαν αποφευχθεί. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να τα συγχωρήσουμε, αν υπήρχε ένα mini-game, το οποίο θα ήταν ιδιαίτερα εθιστικό. Δυστυχώς όμως, αν και κάποια παιχνίδια είναι όντως διασκεδαστικά, κανένα από αυτά δεν καταφέρνει να σε κρατήσει για πολύ όπως το κάνει, για παράδειγμα, το Wii Tennis. Και έτσι, ενώ έχουμε ένα δουλεμένο πακέτο, με αρκετές ώρες ενασχόλησης πάνω του, το να το προτείνουμε ανεπιφύλακτα είναι δύσκολο. Μια δοκιμή πριν την αγορά θεωρείται ως επιβεβλημένη.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος

Ανάλυση 480p
Widescreen Ναι
PAL 60Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Surround
PEGI 3+