Assassin’s Creed: Altair’s Chronicles

Ο Altair μεταπηδά στο DS, με μια περιπέτεια που απευθύνεται σε λίγους.

Ο Altair μεταπηδά στο Nintendo DS, με μια περιπέτεια που απευθύνεται πραγματικά σε λίγους.

Όταν η Ubisoft ανακοίνωσε πως το αρκετά φιλόδοξο Assassin’s Creed θα μεταπηδήσει και στην φορητή κονσόλα της Nintendo, είναι αλήθεια πως τα συναισθήματα ήταν κάπως ανάμεικτα. Αφενός το DS αποτελεί μια αρκετά δημοφιλή πλατφόρμα, προσφέροντας έτσι σε ένα μεγαλύτερο κοινό την δυνατότητα να ζήσει την περιπέτεια του Altair, αλλά από την άλλη ο καθένας μπορεί να συνειδητοποιήσει πως μια τέτοια μεταφορά θα συνοδεύεται και από πάρα πολλές περικοπές. Τελικά η ζυγαριά γέρνει περισσότερο προς την πλευρά με τα αρνητικά στοιχεία μιας και αποδεικνύεται πως το Chronicles είναι μια δημιουργία υπερβολικά μεγάλη για τα μέτρα του DS και που σε καμία περίπτωση δεν καταφέρνει να μεταφέρει πετυχημένα την μαγεία του πρωτότυπου. Γενικότερα η όλη προσπάθεια φαντάζει υπερβολικά φιλόδοξη που δυστυχώς γρήγορα κρίνεται ως μέτρια. Σαφώς και αφήνει πίσω της άλλες ποιο πρωτοκλασάτες δημιουργίες σε αρκετούς τομείς, αλλά εδώ τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα σχετικά με το Chronicles. Στο πως θα το αντιμετωπίσει ο καθένας. Γιατί σαν ένα απλό platform είναι αλήθεια πως έχει γίνει αρκετά καλή δουλειά, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψιν τους περιορισμούς της κονσόλας. Από την άλλη, φέροντας το όνομα Assassin’s Creed δημιουργεί υψηλές προσδοκίες στις οποίες σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντεπεξέλθει. Και τελικά αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο παράπτωμά του.

Αφήνοντας για την ώρα τις συγκρίσεις, που σε τελική δεν έχουν και κανένα νόημα μιας και ο τίτλος μεταπήδησε από τις new-gen κονσόλες σε μια φορητή, το Chronicles καταπιάνεται με τα γεγονότα πριν από το πρωτότυπο παιχνίδι και προσπαθεί να καλύψει ορισμένα ερωτηματικά σχετικά με τις αρκετές ασάφειες που παρουσίαζε το σενάριο. Εδώ αναρωτιέται ο καθένας το πόση ελευθερία αλλά και στοιχεία έδωσε η Ubisoft στην Gameloft για την ανάπτυξη του, αν και γίνεται αμέσως αντιληπτό πως η εταιρία κρατάει τα καλύτερα για το μέλλον μιας και η ανακοίνωση ενός sequel μοιάζει να είναι αναπόφευκτη. Έτσι, η Gameloft αρκέστηκε στα προφανή, με μια ιστορία που σαφώς και έχει χάσει όλη την μαγεία της, ενώ και ο τρόπος αφήγησης, μέσω στατικών εικόνων και των γνωστών storyboards, είναι μάλλον αδιάφορος.

Είναι αλήθεια πάντως πως το Chronicles σε επίπεδο platforming κινείται αξιοπρεπέστατα, αγνοώντας χαρακτηριστικά το αντίστοιχο της εξερεύνησης, ενώ και οι μάχες έχουν περισσότερο μια βασική ενσάρκωση, όπου πλέον δεν απαιτείται οποιοδήποτε ίχνος στρατηγικής, αλλά το ταχύτερο πάτημα των πλήκτρων. Σε αυτό το σημείο έχουν γίνει ορισμένες παραχωρήσεις που είναι σίγουρο πως θα δυσαρεστήσουν τους οπαδούς του πρωτότυπου, μιας και η γενικότερη εικόνα μοιάζει να είναι περισσότερο απλή από όσο θα έπρεπε, για έναν τίτλο που φέρει την συγκεκριμένη ονομασία. Αντ’ αυτού, η Gameloft αξιοποιώντας την πείρα της στα φορητά συστήματα, αλλά και κυρίως στα κινητά τηλέφωνα, ακολουθεί την συγκεκριμένη οδό που περισσότερο φημίζεται για την αμεσότητά της και δυστυχώς όχι για το βάθος της. Κάτω από αυτό το πρίσμα, πολλοί θα βιαστούν να χαρακτηρίσουν αποτυχημένη την επιλογή της Ubisoft να παραδώσει τον τίτλο στον συγκεκριμένο developer, αλλά αν θέλει κανείς να είναι δίκαιος, δύσκολα το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο. Η δράση δείχνει να έχει μεταφερθεί σχεδόν ολοκληρωτικά στις ταράτσες των κτιρίων, που κρίνονται ιδιαίτερα βολικές, αν και τα κυνηγητά απουσιάζουν ενώ και το stealth στοιχείο έχει εξαλειφθεί εντελώς. Η συναναστροφή με τους NPCs είναι ουσιαστικά άχρηστη μιας και οι περισσότεροι τριγυρνούν αδιάφοροι μέσα στις πόλεις, με μόνη εξαίρεση έναν ή δύο χαρακτήρες ανά επίπεδο όπου και απαιτείται ο Altair να έρθει σε μια πιο κοντινή επαφή. Εδώ, τόσο το pick pocket όσο και το investigation έχουν πάρει την μορφή ενός mini game και είναι πρακτικά οι μόνες στιγμές όπου αξιοποιείται η touch screen.

Στην πρώτη περίπτωση εμφανίζεται το εσωτερικό ενός σακιδίου, όπου ο παίκτης θα πρέπει με σταθερές κινήσεις και με την χρήση του stylus να επιλέξει το απαραίτητο αντικείμενο – που συνήθως είναι ένα κλειδί – και να το κινήσει προς ένα ενδεδειγμένο σημείο δίχως να ακουμπήσει οτιδήποτε άλλο. Από την άλλη, η διαδικασία της ανάκρισης είναι περισσότερο ένα mini game που δοκιμάζει τα αντανακλαστικά μιας και απαιτείται το πάτημα συγκεκριμένων σημείων της οθόνης. Αφού ο Altair αρπάξει κάποιον αντίπαλο, ο οποίος ποτέ δεν προβάλει οποιαδήποτε αντίσταση, στην κάτω οθόνη εμφανίζεται ένα σχεδιάγραμμα της πλάτης του, όπου και πρέπει να πατηθούν συγκεκριμένα σημεία στο σωστό χρονικό σημείο. Η συγκεκριμένη προσθήκη αρχικά δείχνει ενδιαφέρουσα, αλλά γρήγορα καταντάει βαρετή μιας και ο ίδιος μηχανισμός επαναλαμβάνεται μέχρι τέλους.

Από την άλλη, η ελευθερία κινήσεων δείχνει πως έχει χαθεί, μιας και το Chronicles είναι μια απελπιστικά γραμμική περιπέτεια, δίχως τη δυνατότητα ο παίκτης να μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες. Σαφώς και υπάρχουν δευτερεύοντα μονοπάτια, αλλά στην πλειοψηφία τους βοηθούν περισσότερο στην συλλογή power-ups που με την σειρά τους αναπληρώνουν την υγεία του χαρακτήρα. Παράλληλα οι μάχες είναι και αυτές ιδιαίτερα βαρετές και γίνονται ακόμα πιο αδιάφορες λόγω της ΑΙ των αντιπάλων που ακόμα και όταν δημιουργήσουν ομάδες, περιμένουν υπομονετικά στην σειρά τους. Μόλις εξουδετερωθεί ο πρώτος, τότε ο επόμενος εκτελεί την επίθεσή του κοκ. Στον τομέα του χειρισμού πάντως έχει γίνει αρκετά καλή δουλειά, μιας και είναι αρκετά βολικός και άμεσος. Μοναδικό παράπονο είναι πως η επιλογή του όπλου γίνεται μέσω της touch screen και την ώρα της μάχης δεν είναι και ό,τι πιο βολικό. Κοιτάζοντας συνολικά το Assassin’s Creed: Altair’s Chronicles γίνεται περισσότερο εμφανές πως η Gameloft αρκέστηκε στο να φέρει την πρωτότυπη δημιουργία στα πλαίσια ενός Prince of Persia τίτλου και τελικά παρά τις όποιες φιλόδοξες προσπάθειες, η συγκεκριμένη κίνηση είναι παντελώς άστοχη. Αντί για κάτι καινούργιο, το Chronicles αποδεικνύεται ένας απλός κλώνος, θυσιάζοντας όλα τα στοιχεία που το έχουν αναδείξει και που πραγματικά δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά στο κατά πόσο η Ubisoft ενεπλάκη κατά την διάρκεια της ανάπτυξης.

Σαφώς και το platform μέρος είναι σωστά δομημένο, αλλά όσα βήματα προς τα εμπρός έκανε το Assassin’s Creed, άλλα τόσα και περισσότερα κάνει το Chronicles προς τα πίσω. Την ίδια εικόνα συναντάει κανείς και στον τεχνικό τομέα. Καταρχάς σε ό,τι έχει να κάνει με τον ήχο η κατάσταση είναι μάλλον αδιάφορη, μιας και πέρα από ορισμένα καλοδουλεμένα εφέ επικρατεί μια νεκρική σιγή. Περνώντας στα γραφικά, είναι αλήθεια πως η αρχική εντύπωση είναι η καλύτερη, μιας και η μηχανή γραφικών φαίνεται πως είναι αρκετά δουλεμένη.

Η συνέχεια όμως δεν είναι η ίδια, μιας και η πληθώρα των textures έχει άμεσο αντίκτυπο στο frame rate που παρουσιάζεται ιδιαίτερα ασταθές και συμπληρώνεται από χαρακτήρες με μηδαμινή λεπτομέρεια και έναν Altair που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια άμορφη φιγούρα από πολύγωνα. Εμπόδιο στην δράση θα σταθεί πολλές φορές και η κάμερα που παρεμβάλει πολλά αντικείμενα επί της οθόνης, εμποδίζοντας τον παίκτη να έχει ένα αξιοπρεπές οπτικό πεδίο, ενώ πολλές φορές αρκετά άλματα θα εκτελούνται πραγματικά στην τύχη. Δυστυχώς το Assassin’s Creed: Altair’s Chronicles δεν είναι η περιπέτεια που οι οπαδοί του ήρωα θα περίμεναν. Στους αναμενόμενους περιορισμούς λόγω της φύσης της κονσόλας, το «παρών» δίνουν και αρκετές παραλείψεις που κάνουν την συγκεκριμένη περιπέτεια τόσο μονότονη αλλά και τόσο διαφορετική από την πρωτότυπη, που δύσκολα θα καταφέρει να προσελκύσει νέους παίκτες. Οπότε, οι οπαδοί της σειράς ας του ρίξουν μια γρήγορη ματιά ή ακόμα καλύτερα ας περιμένουν την επίσημη ανακοίνωση της Ubisoft για το -σχεδόν σίγουρο- sequel.

Γιώργος Τσακίρογλου

PEGI 12+