Nitro Bike

Ή, πως η Ubisoft κατάφερε να δημιουργήσει το, μέχρι σήμερα, χειρότερο παιχνίδι για το Wii

Ή, πως η Ubisoft κατάφερε να δημιουργήσει το, μέχρι σήμερα, χειρότερο παιχνίδι για το Wii

Nitrobike. Ένας τίτλος που σίγουρα τραβάει την προσοχή σας. Όταν ανακοινώθηκε το παιχνίδι από τη Ubisoft, όλοι οι οπαδοί του μηχανοκίνητου αθλητισμού αναθάρρησαν. Οι πληροφορίες μιλούσαν για ένα συναρπαστικό παιχνίδι με έντονη δράση, γραφικά που θα έδιναν ώθηση στο Wii, πρωτοποριακό gameplay και δυνατό multiplayer. Όλα λοιπόν μας οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι θα έχουμε να κάνουμε με ένα Excite Truck με μηχανές, δυνατότερο, πλουσιότερο, καλύτερο. Η Ubisoft είναι μια εταιρία με πολύ δυνατούς τίτλους στην ιδιοκτησία της. Όμως, όπως πρόσφατα παρουσιάστηκε σε μια μελέτη, για να δημιουργηθεί ένα μεγάλο παιχνίδι υψηλού επιπέδου, δημιουργούνται πολλά χαμηλού, τα λεγόμενα “cannon fodders”, με στόχο να μαζευτούν χρήματα για τον μεγάλο τίτλο. Η Ubisoft λοιπόν, μας φιλοδώρησε με πολλές “πατάτες” κατά την launch περίοδο του Wii. Από τότε όμως, το επίπεδο των τίτλων της είχε ανέβει αισθητά και όλοι είχαμε αρχίσει να συγχωρούμε (αλλά όχι και να ξεχνάμε) τα παλιά της λάθη.

Και ελθέτω Nitro Bike. Η μεγαλύτερη απογοήτευση Wii τίτλου που έχει έρθει στα χέρια μας έως σήμερα. Ένας τίτλος με τόσες πολλές υποσχέσεις να πέφτουν όλες μαζί στην άβυσσο του gaming. Από την απόλυτη αρχή του τίτλου λοιπόν θα δεχθείτε την πρώτη ψυχρολουσία. Τα γραφικά, ακόμα και στα menu, παραπέμπουν στην περίοδο του N64, μονάχα που τα loading times που εμφανίζονται είναι τραγικά. Θα πρέπει να περιμένετε 5-8 δευτερόλεπτα απλά για να δείτε την επόμενη μηχανή που υπάρχει στο roster, κάτι που πραγματικά είναι ακατανόητο, όταν τα 3D models είναι τόσο υποτυπώδη και σε μια ιδιαίτερα άσχημη 80’s punk αισθητική.

Έχοντας επιλέξει λοιπόν την μηχανή και τον αναβάτη της αρεσκείας σας, βρίσκεστε αμέσως στην γραμμή εκκίνησης. Και εδώ ομολογούμε ότι η πρώτη εντύπωση ήταν καλή. Η αίσθηση της ταχύτητας και της επιτάχυνσης, σε συνδυασμό με το αψεγάδιαστο frame rate είναι κάτι που όλα τα racers θα ζήλευαν. Όμως, η αίσθηση της ταχύτητας εδώ κατάφερε μόνο να μας κρατήσει για λίγα λεπτά, καθώς τα γραφικά αλλά και τα physics του παιχνιδιού είναι μοναδικού επιπέδου. Και φυσικά εννοούμε το 26ο επίπεδο κάτω από την επιφάνεια της Γης (ξέρετε, εκείνο στο οποίο σύχναζε ο παλιόφιλος ο Diablo). Βλέπετε, αν και υπάρχει αρκετή ποικιλομορφία ανάμεσα στις πίστες και ορισμένες από αυτές έχουν τις καλές στιγμές τους, όλα χάνονται στην γενικότερη θολούρα της ταχύτητας.

Ακόμα και το draw distance είναι ανύπαρκτο καθώς αδυνατείς να δεις παραπάνω από 20 μέτρα μέσα στην “ομίχλη” των γραφικών. Βέβαια, αν αποφασίσετε να τρέξετε αργά, πάλι θα σταθεί αδύνατο να απολαύσετε την πίστα. Και αυτό γιατί, μπορεί να είναι έξυπνα σχεδιασμένες στην αγωνιστή διαδρομή, αλλά είναι πιο αδιάφορες και από αυτές στο Excite Bike του 1984 στο NES.

Ένας αγώνας αρκεί για να δείτε ό,τι μπορούσατε να δείτε. Και μετά, απλά, θα την ξανατρέξετε καμιά εικοσαριά φορές στην προσπάθειά σας να μάθετε την κάθε λακκούβα και στροφή που θα σας στοιχίσει αυτομάτως και τον αγώνα. Και αυτό συμβαίνει εξαιτίας των τρελών physics. Μπορείτε να καρφωθείτε με 120χλμ/ώρα πάνω σε ένα τοίχο και να μην πάθετε τίποτα, αλλά να ακουμπήσετε ένα από τα πλαϊνά λάστιχα ασφαλείας και η μηχανή σας θα ανατιναχθεί σαν πυροτέχνημα της Ανάστασης. Ή μπορεί να σέρνεστε σε βράχια για τη μισή διαδρομή και με το που θα ακουμπήσετε ένα ξύλο, να ρολάρει η πίσω ρόδα και να βρεθείτε να κοιτάτε την πίστα από πολύ πιο κοντά από όσο θα επιθυμούσατε.

Το πιο τραγελαφικό, όμως, είναι η συμπεριφορά που εμφανίζεται ανάμεσα στα χτυπήματα των μηχανών. Κατά τους σχεδιαστές του παιχνιδιού, οι μηχανές είναι τεράστιοι…ηλεκτρομαγνήτες. Έτσι, μόλις ακουμπήσετε μια άλλη μηχανή, κολλάτε επάνω της και φυσικά γίνεστε ένα όμορφο κουβαράκι καταστροφής. Και αν πετύχετε και άλλες μηχανές, κολλάνε και αυτές μαζί σας, πάντα στο πλαίσιο της ομαδικής χιονοστιβάδας.

Από την άλλη, αυτό σπάνια θα σας συμβεί καθώς η AI των άλλων οδηγών είναι αστεία και με το που θα μάθετε να κινήστε μέσα στην πίστα, δεν πρόκειται να τους ξαναδείτε ποτέ. Βέβαια, το να μάθετε πως να κινήστε, είναι μια πονεμένη ιστορία. Όπως όλα τα racers στο Wii, έτσι και εδώ ο χειρισμός γίνεται με το Wii Remote και μόνο. Στρέφοντας το δεξιά αριστερά αντιστοίχως στρίβει και η μοτοσικλέτα, ενώ με τα κουμπιά ελέγχετε το γκάζι, φρένο και boost. Ε, το μόνο που δουλεύει περίφημα είναι το γκάζι. Το φρένο είναι άλλοτε υπερβολικά σταθερό για μηχανή και άλλοτε τόσο ασταθές που πιστεύετε ότι τρέχετε με dirt bike – πατίνι. To boost, αν και χρήσιμο για τις προσπεράσεις και για τα διάφορα tricks που εκτελούνται, έχει και αυτό τις δικές του στιγμές.

Η αποθέωση του χειρισμού όμως, έρχεται στο βασικότερο σημείο, το στρίψιμο. Μετά από δεκάδες ώρες παιχνιδιού, ακόμα και τώρα μάς είναι αδύνατο να ελέγξουμε σωστά τη μηχανή. Άλλοτε στρίβει πολύ, άλλοτε λίγο και συχνά πυκνά δεν στρίβει καθόλου. Και αυτή η κατάσταση δείχνει να είναι εντελώς random καθώς, όσο και να προσπαθήσαμε, στάθηκε αδύνατο να πετύχουμε κάποια κρυφή χρυσή τομή. Και με τις πίστες να είναι ιδιαίτερα περίπλοκες, είναι αρκετά εκνευριστικό να έχεις στρίψει εντελώς τα χέρια σου και να βλέπεις την μηχανή να συνεχίζει ευθεία και να καρφώνεται στον τοίχο, να ανατινάζεται και να σε στέλνει στον πάτο της κατάταξης. Και τι ωραίες ηχητικά που είναι οι ανατινάξεις! To internal speaker ενός PC πιθανά να έδινε καλύτερα αποτελέσματα. Ένας ήχος στις εκρήξεις, ένας στα χτυπήματα, ένας στις μηχανές. Η μουσική στις πίστες είναι απλά αδιάφορη ενώ τα κιθαριστικά riffs στο τραγούδι του κεντρικού μενού διεκδικούν επάξια τον τίτλο του πιο εκνευριστικού σε παιχνίδι.

Σε μία έξυπνη κίνηση, οι δημιουργοί του παιχνιδιού κατάλαβαν ότι το Wii είναι κατεξοχήν κονσόλα παρέας. Έτσι, ο τίτλος προσφέρει online multiplayer έξι ατόμων, αλλά και split screen τεσσάρων ατόμων. Στο online είμαστε χαρούμενοι από το αποτέλεσμα που είδαμε καθώς το lag ήταν άφαντο και σίγουρα οι ανθρώπινοι αντίπαλοι είναι πολύ πιο ανταγωνιστικοί. Από την άλλη όμως, είναι τόσο μικρός ο αριθμός των ατόμων που βρίσκονται online, ώστε θα πρέπει να περιμένετε αρκετή ώρα ωσότου βρείτε αρκετούς για ένα παιχνίδι. Το split screen θα μπορούσε να ήταν ένα πολύ μεγάλο ατού. Λέμε όμως, «θα μπορούσε» καθώς το frame rate πάει περίπατό, μετατρέποντας την εμπειρία σε ένα γρήγορο slideshow και οδηγώντας το παιχνίδι στα όρια του unplayable.

Για να είμαστε δίκαιοι, το Nitro Bike, προσφέρει ένα μεγάλο πακέτο. Με 60 πίστες, πολλές μηχανές και αναβάτες να ξεκλειδώσετε και διάφορα modes όπως τα Time Trials, Ring Challenges, Stunt Challenges και Elimination Events, σίγουρα το πακέτο είναι πλήρες. Όμως, μας είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι θα υπάρξει έστω και ένα άτομο το οποίο θα καθίσει να ασχοληθεί αρκετά ώστε να τα ξεκλειδώσει όλα. Η πλειοψηφία θα το παρατήσει μέσα στους πρώτους 3-4 αγώνες και οι υπόλοιποι απλά θα εγκαταλείψουν στη μέση, όταν αποδεχθούν ότι ο χειρισμός δεν μαθαίνεται, ότι τα γραφικά δεν βελτιώνονται και ότι οι πίστες δεν γίνονται πλουσιότερες.

Το Monster 4×4 και το GT Pro Series από την ίδια εταιρεία, είχαν θέσει λαμπρό παράδειγμα προς αποφυγήν. Αλλά όπως προείπαμε, είχαμε αρχίσει να τα συγχωρούμε. Ήταν launch tittles, σε μια ολοκαίνουργια κονσόλα με πρωτοποριακό χειρισμό και ήταν επόμενο να είναι χαμηλού επιπέδου. Όμως, 1,5 χρόνο μετά, μας είναι αδύνατο να δεχθούμε ένα ακόμα racer τόσο χαμηλού επιπέδου.

Η προσθήκη multiplayer είναι σίγουρα καλοδεχούμενη, αλλά όταν το συνολικό πακέτο είναι σε τόσο χαμηλά επίπεδα, οδηγεί το παιχνίδι με άνεση στον πάτο των Wii games. Η συνεχόμενη αποτυχία της Ubisoft να προσφέρει κάτι σοβαρό στο racing genre του Wii, που αποζητά εναγωνίως έναν καλό τίτλο, απλά μας οδηγεί στο εξής ερώτημα: “Μήπως είναι καλύτερα να μας δώσει ένα ακόμα Raving Rabbids αντί για νέο racer;”. Απλά δεν φαίνεται να της βγαίνουν!

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος

Ανάλυση 480i
Widescreen Όχι
Ήχος Stereo/ Surround
PEGI 3+