Silent Hill Origins

Λίγους μήνες μετά την εμφάνισή του στο PSP, η Konami μεταφέρει το πολύ καλό Origins και στο PS2

Λίγους μήνες μετά την εμφάνισή του στο PSP, η Konami μεταφέρει το πολύ καλό Origins και στο PS2

Όταν πριν από λίγο καιρό η σειρά Silent Hill μεταπήδησε στο PSP είναι αλήθεια πως κατάφερε να κεντρίσει το ενδιαφέρον του κοινού γενικότερα και όχι μόνο των οπαδών της, μιας και για πρώτη ίσως φορά ένας καθαρά survival–horror τίτλος δοκίμασε την τύχη του σε μια φορητή κονσόλα. Φυσικά, το τελικό αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από καλό, ενώ το όλο εγχείρημα απόκτά ακόμα περισσότερη βαρύτητα αν σκεφτεί κανείς πως, κατά την μεταπήδηση από τα οικιακά συστήματα, δεν έγιναν σοβαρές υποχωρήσεις, αλλά αντίθετα ορισμένα νέα στοιχεία έκαναν την εμφάνισή τους. Έτσι, το Origins αποτέλεσε μια κυκλοφορία που αφενός κάνει για άλλη μια φορά περήφανη τη Sony για τις επιλογές της γύρω από την συγκεκριμένη κονσόλα και αφετέρου προσφέρει μια εξαιρετική, Silent Hill εμπειρία στους φίλους της σειράς.

Βέβαια από την άλλη, ο κάθε υποψιασμένος μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως μια μεταφορά στο PlayStation 2 ήταν μια κίνηση που κάποια στιγμή θα ερχόταν και, φυσικά, η Konami δεν δίστασε να προχωρήσει στην κυκλοφορία του και στην κονσόλα όπου πρακτικά ανέδειξε τη σειρά. Πάντως, εδώ η κατάσταση δεν είναι και τόσο ελπιδοφόρα όσο ήταν η πρωτότυπη, μιας και, αναμενόμενα, η μεταφορά από το ένα σύστημα στο άλλο έγινε δίχως ίχνος βελτιώσεων ή τροποποιήσεων και μάλιστα σε βαθμό που αν κάποιος ασχολήθηκε με την έκδοση του PSP δύσκολα θα συγκινηθεί από την παρούσα.

Σίγουρα υπάρχουν αρκετά περιθώρια για γκρίνια ή ακόμα και για έντονη κριτική των κινήσεων της εταιρίας, αλλά θα ήταν άδικο αν κάποιος σταθεί σε αυτά και δεν αναγνωρίσει πως, πρακτικά, το Origins είναι ένας φόρος τιμής προς τη σειρά και αποτελεί το prequel του πρώτου μέρους. Κάτω από αυτό το πρίσμα το όλο εγχείρημα αποκτά μια άλλη υπόσταση και με την κλασική του ατμόσφαιρα, αλλά και το ενίοτε διεστραμμένο περιεχόμενό του, είναι αναμφίβολα μια δημιουργία που επιβάλλεται να ασχοληθούν μαζί της όλοι οι οπαδοί των survival–horror τίτλων και όχι μόνο. Για άλλη μια φορά η γνωστή ανατριχίλα θα διατρέξει το σώμα των παικτών, που δίχως να το καταλάβουν θα έχουν περάσει πολλές ώρες απορροφημένοι από αυτήν τη νέα περιπέτεια.

Καταρχάς όπως και στο πρωτότυπο, έτσι και εδώ την ανάπτυξη έχει αναλάβει η Climax, πάντοτε υπό το βλέμμα της Konami και ειδικότερα του Akira Yamaoka. Έτσι, παρά το σχεδόν ανύπαρκτο παρελθόν της εταιρίας στη συγκεκριμένη κατηγορία, το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται αρκούντως ικανοποιητικό, ενώ στο Origins έχουν γίνει και ορισμένες προσθήκες –πάντα με βάση τους υπόλοιπους τίτλους της σειράς– που ως ένα βαθμό καταφέρνουν να φέρουν και ένα αέρα ανανέωσης. Βέβαια, γίνεται εμφανές πως πρόκειται για μια δημιουργία προσκολλημένη στα στερεότυπα του παρελθόντος, αλλά ακόμα και έτσι δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να περάσει απαρατήρητη.

Εδώ, για πρώτη φορά δίνονται επιτέλους απαντήσεις σε ερωτήματα που βασανίζουν τους οπαδούς τόσα χρόνια, μιας και πρακτικά το Origins είναι -χρονολογικά- το πρώτο μέρος της σειράς. Πρωταγωνιστής είναι μια απλή καθημερινή φιγούρα, ο οδηγός φορτηγού Travis Grady, όπου ένα βράδυ και ενώ βρισκόταν σε ένα συνηθισμένο δρομολόγιο με την νταλίκα του, κατάφερε την τελευταία στιγμή να αποφύγει μια φιγούρα που εμφανίστηκε στο δρόμο του. Στη συνέχεια ο πρωταγωνιστής, αφού αποβιβαστεί από το όχημά του, ξεκινά την αναζήτηση αυτού του περίεργου κοριτσιού, ενώ σιγά-σιγά η πραγματικότητα αρχίζει να μπερδεύεται με το μεταφυσικό σε βαθμό που να μην αντιλαμβάνεται αν τα όσα παρακολουθεί είναι όντως αληθινά ή αν πρόκειται για προϊόν της φαντασίας του.

Δίχως να το καταλάβει, ο Travis θα φτάσει στις παρυφές της Silent Hill όπου θα αντικρίσει ένα σπίτι να καίγεται αλλά και μια ενήλικη φιγούρα να τον παρακολουθεί με ένα περίεργο βλέμμα. Ο Travis δεν θα διστάσει να μπει στο φλεγόμενο οίκημα για να σώσει, τελικά, ένα σχεδόν ολοκληρωτικά καμένο παιδί –για ευνόητους λόγους εδώ τα spoilers απαγορεύονται– και στη συνέχεια να λιποθυμήσει και ο ίδιος.

Πρακτικά, κάπου εδώ ξεκινάει και το ταξίδι του χαρακτήρα μιας, ο οποίος για κάποιο μυστήριο λόγο, όταν συνέρχεται, βρίσκεται σε ένα παγκάκι, δίχως να γνωρίζει τον τρόπο που μεταφέρθηκε εκεί. Πρωταρχικός στόχος είναι ο εντοπισμός του νοσοκομείου για να μάθει τι απέγινε το συγκεκριμένο παιδί, αν και αυτή του η επίσκεψη θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του. Γενικότερα, αυτό είναι το μοτίβο πάνω στο οποίο κινείται το Origins, μιας και συνεχώς θα «παίζει» με τα μάτια του παίκτη αλλά και με τις υπόλοιπες αισθήσεις του. Η κατάσταση ποτέ δεν είναι ξεκάθαρη, ενώ ακόμα και όταν φτάσουμε λίγο πριν την ολοκλήρωση της περιπέτειας αυτής –που μάλιστα δεν θα έρθει σύντομα μιας και ο τίτλος έχει μια αποδεκτή διάρκεια– δεν θα έχει ξεκαθαρίσει τα πάντα μέσα στο μυαλό του.
{PAGE_BREAK}
Κοιτάζοντας συνολικά το Origins γίνονται σχεδόν αμέσως εμφανείς οι επιρροές από τα πρώτα δύο επεισόδια της σειράς τόσο σε επίπεδο επιλογών, αλλά όσο και μηχανισμών γενικότερα. Έτσι, η πόλη Silent Hill είναι και πάλι μια πόλη βουτηγμένη στην υπερβολική ομίχλη και, παρά τις παλαιότερες αβάσιμες κατηγορίες σχετικά με τις επιλογές της Climax, είναι προφανές ότι η συγκεκριμένη επιλογή έγινε συνειδητά και για καθαρά αισθητικούς λόγους. Πραγματικά, οι περιπλανήσεις στους δρόμους της πόλης είναι ίσως οι μόνες στιγμές όπου ο παίκτης κατά κάποιο τρόπο θα μπορεί να νιώθει ασφαλής, την ώρα που η είσοδος ακόμα και σε ένα, φαινομενικά, απλό κτίριο μπορεί να μετατραπεί σε μια τραυματική εμπειρία. Εδώ τα παιχνίδια με το σκοτάδι και τις σκιές προορίζονται για παίκτες που μπορούν να αντέξουν τόσες έντονες συγκινήσεις, ενώ και ο γενικότερος σχεδιασμός των υπολοίπων χαρακτήρων, που δεν μπορεί να διευκρινιστεί με σαφήνεια σε τι παραπέμπουν, συντελούν με τον τρόπο τους στη δημιουργία της κατάλληλης και ως ένα μεγάλο βαθμό απόκοσμής ατμόσφαιρας.

Πάντως είναι εμφανές πως η Climax μελέτησε ενδελεχώς τα παλιότερα επεισόδια της σειράς και έτσι το Origins δένει αρμονικά μαζί τους και αν μη τι άλλο αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή στη σειρά της Konami. Όπως συνέβαινε και στο PSP, έτσι και εδώ, το όλο σύστημα με τους καθρέπτες δηλώνει «παρών». Μέσα από αυτούς τους διάσπαρτους καθρέπτες ο Travis θα «μεταφέρεται» κατά ένα τρόπο  σε μια διαφορετική υπόσταση της Silent Hill. Η συνολικότερη ιδέα είναι αρκετά καλή αν και έτσι το backtracking γίνεται εντονότερο μιας και ο χαρακτήρας επιστρέφει συχνά σε περιοχές που έχει ήδη επισκεφθεί. Μπορεί με αυτόν τον τρόπο να επιμηκύνεται η συνολική διάρκεια, αλλά από την άλλη μπορεί εύκολα να θεωρηθεί ως ένα φθηνό κόλπο για να επιτευχθεί ένα μεγαλύτερο χρονικό περιθώριο ολοκλήρωσης του τίτλου. Παράλληλα, οι γρίφοι επιστρέφουν, με τους περισσότερους εξ αυτών να στηρίζονται στην απλή λογική.

Βέβαια, υπάρχουν και στιγμές έντονης δράσης όπου ο χαρακτήρας έρχεται αντιμέτωπος με τα γνωστά ανίερα πλάσματα της σειράς και για άλλη μια φορά έχει προσεχθεί ο συγκεκριμένος τομέας με την παράλληλη προσθήκη των melee επιθέσεων. Έτσι, πέρα από την χρήση των όπλων που αναμενόμενα δεν παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία –ας μην ξεχνάμε την κατηγορία στην οποία ανήκει το Origins– ο Travis μπορεί να γρονθοκοπεί τους αντιπάλους του μέχρι ένα σημείο, κίνηση που τον απελευθερώνει από τα δεσμά που κρατάνε εδώ και τόσα χρόνια τους πρωταγωνιστές μακριά από τις ανθρώπινες ενέργειες που προστάζει η λογική όταν κάποιος ξεμείνει από πυρομαχικά. Σαφώς και δεν πρόκειται για μια προσέγγιση που πλησιάζει καθαρόαιμες beat ‘em up δημιουργίες, αλλά για μια προσθήκη που αν μη τι άλλο το κοινό ζητούσε εδώ και καιρό.

Σύμμαχος σε όλα τα παραπάνω θα είναι η σχεδόν πάντοτε βολική κάμερα που ακολουθεί κατά πόδας τις εξελίξεις, επιλέγοντας μάλιστα ορισμένες ιδιαίτερα κινηματογραφικές γωνίες λήψεις, ενώ για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα με το απλό πάτημα του L1 αυτή μεταφέρεται πίσω από την πλάτη του πρωταγωνιστή. Το σημείο πάντως που επιδέχεται εντονότατης κριτικής έχει να κάνει με τα check points και συγκεκριμένα με την απουσία αυτών. Εδώ η Climax, όπως και στην έκδοση για το PSP, ακολουθεί την παλιά συνταγή των save points όπου το ένα με το άλλο χωρίζονται από αρκετά λεπτά καθαρού gameplay, ενώ σχεδόν ποτέ ο παίκτης δεν προειδοποιείται για κάποιο boss fight. Έτσι, σε περίπτωση που εξουδετερωθεί, είναι αναγκασμένος να διανύσει και πάλι μια μεγάλη απόσταση μέχρι να επιστρέψει στο σημείο όπου και ηττήθηκε, τακτική που δοκιμάζει, τρόπο τινά, την αντοχή των νεύρων μας.

Παράλληλα, ο τεχνικός τομέας αδυνατεί πλέον να εντυπωσιάσει και έτσι η Climax αποφάσισε να κερδίσει τις εντυπώσεις με τη χρήση της γνωστής, βαριάς αισθητικής της σειράς. Βλέπουμε λοιπόν ότι την εμφάνισή του για μια ακόμα φορά κάνει το γνωστό φίλτρο «θορύβου», το οποίο δημιουργεί την κατάλληλη εικόνα που συνήθως είναι ντυμένη με μουντά και ξεπλυμένα χρώματα. Ο κεντρικός χαρακτήρας σε καμία περίπτωση δεν ικανοποιεί σε επίπεδο λεπτομέρειας αλλά και animation και ευτυχώς την κατάσταση σώζουν οι αντίπαλοι που ακολουθούν τα γενικότερα στάνταρ της σειράς, ενώ και οι πλέον κλασικές νοσοκόμες είναι άριστα σχεδιασμένες. Όσο για τον ήχο και πέρα από τις εισαγωγικές σκηνές, η μουσική υπόκρουση εσκεμμένα απουσιάζει δημιουργώντας την κατάλληλη αίσθηση της απομόνωσης ενώ τα εφέ γενικότερα είναι αρκούντως ικανοποιητικά. Αν μάλιστα δοκιμάσετε το παιχνίδι της Konami φορώντας ακουστικά, ετοιμαστείτε για…δύσκολες στιγμές.

Αναμφίβολα το Silent Hill Origins για το PlayStation 2 είναι μια δημιουργία που επιβάλλεται να αποκτήσουν οι οπαδοί της σειράς, έστω και αν πλέον τα προβλήματά της είναι ορατά, ενώ και η ηλικία της γενικότερα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Από την άλλη, για κάποιον που έχει ασχοληθεί με την έκδοση του τίτλου στο PSP, οι πιθανότητες να ξαναζήσει την ίδια περιπέτεια μειώνονται επικίνδυνα, μιας και πρακτικά έχουμε να κάνουμε με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο. Σε κάθε περίπτωση, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια από τις πλέον ολοκληρωμένες survival–horror εμπειρίες, που παράλληλα αποτελεί και ένα σταθμό λίγο πριν η σειρά κάνει το μεγάλο βήμα προς τις κονσόλες νέας γενιάς.

Widescreen Ναι
Ήχος Stereo/ Dolby Pro Logic II
PEGI 18+