Blitz The League II

Το Blitz II προσφέρει, για άλλη μια φορά, έντονη και ιδιαίτερα βίαιη δράση

Όταν πριν μερικές ημέρες αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με το άθλημα του αμερικάνικου ποδοσφαίρου η αλήθεια είναι πως -παρά τις αρχικές ενστάσεις που αφορούσαν το ίδιο το άθλημα- το τελικό αποτέλεσμα κρίθηκε αρκετά ενδιαφέρον. Μπορεί η εμπειρία γύρω από ανάλογους τίτλους να μην υπήρχε, αλλά η δημιουργία της EA αποδείχθηκε τόσο προσεγμένη αλλά και τόσο φιλική που κατάφερε να κερδίσει την εκτίμηση του κοινού. Έτσι, βλέποντας πλέον με άλλο μάτι το συγκεκριμένο άθλημα, η παραλαβή του Blitz II The League συνοδεύθηκε από αρκετό ενθουσιασμό, παρόλο που η παρούσα κυκλοφορία είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό.

Καταρχάς, η παρουσία της Midway δημιουργεί τις καλύτερες προϋποθέσεις μιας και στο παρελθόν έχει προσφέρει αρκετούς προσεγμένους τίτλους που ασχολούνται με το συγκεκριμένο άθλημα. Το Blitz II δεν αποτελεί εξαίρεση, μιας και συνολικά καταφέρνει να κινείται συνεχώς σε αξιοπρεπή επίπεδα, χωρίς ποτέ όμως να καταφέρνει να κάνει την υπέρβαση. Το ευχάριστο, όμως, είναι πως αντί να ακολουθεί από κοντά την δημιουργία της EA, πρακτικά τοποθετείται στο άλλο άκρο, μιας και πρωτίστως στοχεύει στην απλότητα, που σίγουρα θα κερδίσει όσους αναζητούν έναν τίτλο όπου από τον πρώτο αγώνα θα καταφέρουν να σκοράρουν με άνεση.

Όσοι έχουν ασχοληθεί με κάποιο παλιότερο τίτλο της σειράς, λίγο-πολύ γνωρίζουν τι θα αντικρίσουν, μιας και συνολικά οι αλλαγές είναι ελάχιστες. Μπορεί η εταιρία να έχει προσφέρει ακόμα μια δημιουργία για το Xbox 360, αλλά όσοι έχουν δοκιμάσει τις παλιότερες εκδόσεις των Xbox και PlayStation 2 ίσως και να δυσφορήσουν από το όλο σύνολο. Από την άλλη, το καλό είναι πως η ίδια συνταγή -παρά τις τόσες επαναλήψεις- δείχνει να λειτουργεί έξοχα, ενώ για τους νεοεισερχόμενους είναι ίσως η πλέον κατάλληλη ευκαιρία για να ασχοληθούν με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο -έστω και αν εδώ παρουσιάζεται στην πλέον βίαιη μορφή του.

Πάντως είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί πως από τα πρώτα κιόλας λεπτά η Midway δείχνει να απομακρύνεται από τα στάνταρ της κατηγορίας και να ακολουθεί το δικό της μονοπάτι, μιας και το Blitz II ανήκει περισσότερο στην κατηγορία των arcade τίτλων. Η συγκεκριμένη επιλογή, ευτυχώς, κρίνεται η ιδανική μιας και έτσι η πολυπλοκότητα του αθλήματος εδώ απουσιάζει και η κατάσταση είναι, αν μη τι άλλο, ιδιαίτερα εθιστική. Αναλόγως ιδανική είναι και η καμπύλη εκμάθησης και το αρκετά κατατοπιστικό tutorial θα βοηθήσει τον καθένα να μπει στο κλίμα του εκάστοτε αγώνα.

Aπό το κεντρικό μενού κιόλας γίνεται εμφανές πως ο τίτλος είναι οριακά αποδεκτός σε ό,τι αφορά τις επιλογές αγώνα, μιας και είναι αλήθεια πως το NFL 09 στον συγκεκριμένο τομέα έχει θέσει τον πήχη αρκετά ψηλά. Παράλληλα, η εταιρία δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει τα επίσημα δικαιώματα της διοργάνωσης και έτσι παρούσες δηλώνουν αρκετές τοπικές ομάδες, αν και το ευχάριστο είναι πως ο παίκτης μπορεί να δημιουργήσει μία της αρεσκείας του. Το πλέον ενδιαφέρον mode είναι το campaign, που αναμφίβολα θα απορροφήσει σε μεγάλο βαθμό όποιον ασχοληθεί μαζί του. Ο λόγος είναι πως την εμφάνισή τους κάνουν πάρα πολλά στοιχεία που δεν αφορούν τους αγώνες, αλλά εμπλέκουν πολλά πρόσωπα όπως είναι οι προπονητές, οι managers και, φυσικά, οι ιδιοκτήτες των ομάδων.

Η όλη προσέγγιση σαφώς και αδυνατεί να κρύψει τις Δυτικές καταβολές της μιας και η υπερβολή είναι το στοιχείο που την χαρακτηρίζει, αλλά ακόμα και έτσι η εικόνα είναι σαφώς ενδιαφέρουσα. Αρχικά -και έπειτα από ένα cut-scene- ο παίκτης αναλαμβάνει τον έλεγχο ενός ανερχόμενου αθλητή, που δείχνει να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Παράλληλα, τα στατιστικά του θα μεταβληθούν με έναν αρκετά πρωτότυπο τρόπο και συγκεκριμένα μέσω μιας συνέντευξης Τύπου, όπου ανάλογα με τις απαντήσεις που θα επιλέξει να δώσει θα ενισχύσει ορισμένα χαρακτηριστικά του.

Σειρά έχει η εμφάνιση της ομάδας στην οποία θα συμμετέχει και εδώ οι επιλογές είναι πραγματικά αμέτρητες. Επιλέγοντας την ανάλογη πολιτεία θα είναι διαθέσιμα δεκάδες λογότυπα, ενώ οι χρωματισμοί θα δώσουν την εικόνα που επιθυμεί ο καθένας. Έτσι, κάποια στιγμή και αφού τελειώσουν τα διαδικαστικά, οι αντίπαλες ομάδες θα βρεθούν στο γήπεδο και η αναμέτρηση θα ξεκινήσει. Η αρχική εικόνα είναι αρκετά καλή και ορισμένες φορές ιδιαίτερα περίεργη, μιας και την παρουσία τους κάνουν αθλητές που είναι πραγματικά υπέρβαροι. Σκοπός δεν θα είναι πάντοτε η νίκη, μιας και ο τίτλος ωθεί πραγματικά τον παίκτη να παίξει βρώμικα και αρκετές φορές εστιάζει στην εξουδετέρωση ενός συγκεκριμένου αντιπάλου, που κατά την γνώμη του προπονητή αποτελεί πρόβλημα.

{PAGE_BREAK}

Στο Blitz II εννοείται πως οι στοιχειώδεις κανόνες υπάρχουν, μιας και σκοπός είναι ο εκάστοτε επιθετικός να πετύχει ένα touchdown, υποβοηθούμενος από τους συμπαίκτες του που θα του ανοίγουν το δρόμο. Εδώ η ΑΙ παρουσιάζεται αρκετά χαλαρή, μιας και ο τίτλος εστιάζει περισσότερο στα αντικανονικά χτυπήματα και όχι τόσο στο σκορ και έτσι δεν είναι τυχαίο που αρκετοί αγώνες θα λήξουν με μονοψήφιο αριθμό στα τέρματα της κάθε ομάδας. Το ζητούμενο είναι πόσοι παίκτες θα αποχωρήσουν, έχοντας όλα τα… μέλη τους σε καλή κατάσταση. Και αυτό γιατί το Blitz II εστιάζει την προσοχή του στα σπασμένα κόκαλα, τα οποία παρουσιάζονται με έναν μάλλον ανατριχιαστικό τρόπο. Έτσι, όταν κάποιος παίκτης δεχθεί ένα ισχυρό χτύπημα, η κάμερα θα απεικονίσει το εσωτερικό του οργανισμού του με τη βλάβη να παρουσιάζεται σε πραγματικό χρόνο.

Η εικόνα δεν θα λέγαμε πως είναι και τόσο ελκυστική, αν και η αλήθεια είναι πως όταν αυτό έρχεται κατόπιν αρκετών βρώμικων χτυπημάτων των αντιπάλων, θα αποφέρει μια απρόσμενη ικανοποίηση. Εδώ την εμφάνιση του κάνει και ένα αρκετά απλό mini game, όπου κατόπιν ενός ισχυρού τραυματισμού στο γήπεδο εισέρχονται οι γιατροί για να περιποιηθούν το τραύμα. Πρακτικά, ο παίκτης επιβάλλεται να κουνήσει τον αριστερό αναλογικό μοχλό και να πατήσει το πλήκτρο Α μια συγκεκριμένη στιγμή ώστε η ένεση να γίνει στο σωστό σημείο. Αν αυτό δεν γίνει σωστά, τότε ο παίκτης θα υποφέρει από πόνους και σύντομα θα τεθεί εκτός αγώνα. {VIDEO_1}Πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η επιλογή Evade όπου η σωστή της χρήση θα κρίνει και την έκβαση του αγώνα. Έτσι, όταν συμπληρωθεί η ανάλογη μπάρα, ο παίκτης μπορεί να επιβραδύνει τον χρόνο πιέζοντας την αριστερή σκανδάλη και -αν είναι ακριβής- θα μπορέσει να γίνει αρκετά καταστροφικός. Περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, ο επιθετικός που έχει την μπάλα όχι μόνο θα μπορέσει να αποφύγει τον αμυντικό, αλλά παράλληλα θα του επιφέρει και ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό χτύπημα, το οποίο ο χρήστης το παρακολουθεί μέσω μιας αρκετά δυναμικής κάμερας.
 

Εδώ η φαντασία δεν έχει τελειωμό, μιας και τα χτυπήματα μπορεί να προέρχονται ακόμα και από τα πόδια, σε μια εικόνα που παραπέμπει δίχως καμία δόση υπερβολής σε beat ‘em up τίτλους. Το δυσάρεστο είναι πως η επιλογή αυτή θα γίνεται τυχαία και έτσι δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής με ποιο μέλος του σώματός του θα εκτελέσουμε κάποιο χτύπημα. Αναμφίβολα, τα παραπάνω ακούγονται ενδιαφέροντα και φυσικά σε μεγάλο βαθμό ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Το Blitz II είναι ικανό να παρέχει άκρως διασκεδαστικούς αγώνες, αν και η αλήθεια είναι πως πέρα του campaign mode δεν έχει να παρουσιάσει κάτι άλλο το αξιόλογο.

Ακόμα και η επιλογή bonus έχει διάρκεια μόνο για ένα απόγευμα, αν και αναμενόμενα την κατάσταση μπορεί να ανατρέψει το πάντοτε εθιστικό και δίχως τεχνικά προβλήματα multiplayer, όπου μέχρι και 4 φίλοι μπορούν να αναμετρηθούν ταυτόχρονα. Δυστυχώς, αρκετά εκνευριστικός παρουσιάζεται ο σχολιαστής των αγώνων, ο οποίος ακολουθεί τη γενικότερη μετριότητα του ηχητικού τομέα, ενώ και το voice acting είναι υπερβολικά κουραστικό και επαναλαμβανόμενο, ενώ και τα διάφορα εφέ κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα γραφικά, τα οποία έχουν μεν να επιδείξουν ένα αρκετά προσεγμένο animation, αλλά σε πολλά σημεία παρουσιάζονται χοντροκομμένα και με έλλειψη λεπτομέρειας. Ακόμα και οι παίκτες στα κοντινά πλάνα αδυνατούν να πείσουν, ενώ πραγματική παραφωνία είναι η εικόνα τόσο των αναπληρωματικών όσο και των cheerleaders, που παραπέμπουν σε προηγούμενες γενιές hardware. Σε γενικές γραμμές το Blitz The League II είναι μια αξιοπρεπής δημιουργία, όπου τα όσα υπόσχεται τα προσφέρει και μάλιστα με έναν ιδιαίτερα κατανοητό τρόπο. Η δράση σε έναν αγώνα είναι πραγματικά ασταμάτητη και υπερβολικά βίαιη, αν και τελικά το φτωχό περιεχόμενο και η σκανδαλιστική ομοιότητα με τον προηγούμενο τίτλο βάζουν φρένο σε όποιες βλέψεις για κάτι καλύτερο. Σαφώς και δεν πρόκειται για κάτι το κορυφαίο, αλλά την ίδια στιγμή καταφέρνει να αποφύγει επιτυχώς το χαρακτηρισμού του "μετρίου".

Γιώργος Τσακίρογλου