Rise of the Argonauts

Μία διαφορετική ματιά στην αναζήτηση του Χρυσόμαλλου Δέρατος

Για άλλη μία φορά η χώρα μας έχει την τιμητική της στο χώρο των βιντεοπαιχνιδιών καθώς η Liquid Entertainment (Battle Realms) μας μεταφέρει στην Αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα στο μύθο της Αργοναυτικής Εκστρατείας. Ήδη από την εισαγωγή του τίτλου γίνεται εμφανές πως η εταιρία δεν προτίθεται σε καμία περίπτωση να αφηγηθεί πιστά τα γεγονότα της περιπέτειας των Αργοναυτών όπως αναγράφονται στα αρχαία κείμενα. Αντιθέτως, η αμερικάνικη εταιρία εξιστορεί μία δική της εκδοχή σχετικά με την εύρεση του Χρυσόμαλλου Δέρατος από τον Ιάσονα, δανειζόμενη και διαστρεβλώνοντας ταυτόχρονα σχέσεις και ονόματα από άλλους μύθους. Αναφέροντας μερικά παραδείγματα, ο Περσέας δεν ήταν αδερφός της Μέδουσας, ο Αχιλλέας και ο Δαίδαλος δεν αποτελούσαν μέρος του πληρώματος των Αργοναυτών, το μαντείο των Δελφών δεν βρισκόταν σε ένα μυστηριώδες νησί, το οποίο εμφανιζόταν σε όσους το είχαν πραγματικά ανάγκη, το Χρυσόμαλλο Δέρας δεν βρισκόταν στα Τάρταρα και πολλά άλλα.

Όμως, παρά τις διάφορες ανακρίβειες που εντοπίζονται στο σενάριο, το παιχνίδι τελικά καταφέρνει να αφηγηθεί μία αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία ευτυχώς δείχνει ότι είναι ιδιαίτερα προσεγμένη, αποτελώντας τελικά ένα από τα δυνατά σημεία του παιχνιδιού. Η αρχή μάς βρίσκει στην Ιολκό όπου τελείται ο γάμος τους Ιάσονα με την Αλκήμη. Λίγο πριν ολοκληρωθεί η τελετή, ένας εκτελεστής της αίρεσης των Blacktongue δολοφονεί την Αλκήμη, σηματοδοτώντας με αυτόν τον τρόπο την έναρξη του πρώτου επιπέδου. Σε αυτό καλούμαστε να κυνηγήσουμε το δολοφόνο, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα πλήθος από Ιόνιους μισθοφόρους. Αυτή η εισαγωγή αποτελεί ένα ιδιαίτερα έντονο και καλοσχεδιασμένο πρώτο επίπεδο, που μας τοποθετεί κατευθείαν στην δράση, μαθαίνοντάς μας ταυτόχρονα τις διάφορες δυνατότητες του Ιάσονα.

"Η παραδοσιακή έννοια των experience points λείπει από το Rise Of The Argonauts φέρνοντας μία καλοδεχούμενη και φρέσκια ιδέα στον τρόπο αναβάθμισης του χαρακτήρα"

Τελειώνοντας με την… εκκαθάριση του παλατιού, θα γίνει γνωστό ότι προκειμένου να επαναφέρουμε στη ζωή την Αλκήμη θα χρειαστεί να εντοπίσουμε το Χρυσόμαλλο Δέρας, η εύρεση του οποίου απαιτεί πρώτα τον εντοπισμό και τη συμβολή τεσσάρων θεϊκών απογόνων. Όπως γίνεται εμφανές από τα παραπάνω, η κεντρική πλοκή διαφέρει πλήρως από αυτήν του πρωτότυπου μύθου. Εντούτοις η Liquid Entertainment δημιούργησε τελικά μία αξιόλογη ιστορία, ενώ το γεγονός ότι αφορά πρόσωπα και τοποθεσίες από τη μυθολογία της χώρας μας σίγουρα βοηθάει σημαντικά στην ευχάριστη παρακολούθησή της έως το τέλος της -περίπου- δωδεκάωρης περιπέτειας.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού με την Αργώ θα επισκεφθούμε τους Δελφούς, τα Κύθηρα, τις Μυκήνες και άλλες περιοχές, οι οποίες αισθητικά είναι όμορφα σχεδιασμένες, καταφέρνοντας να αποδώσουν εύστοχα τις αρχαίες ελληνικές πόλεις αλλά και τη φύση της χώρας μας. Δυστυχώς, φαίνεται έντονα ότι η Αργώ δεν έτυχε ιδιαίτερης προσοχής στη δομή της περιπέτειας καθώς έχει το ρόλο απλός ενός κεντρικού σημείου όπου μπορούμε να συναντηθούμε με το πλήρωμά μας. Σε κανένα σημείο του παιχνιδιού δε θα βρεθούμε πάνω στο εν λόγω πλοίο κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού, ενώ προς απογοήτευσή μας οι Συμπληγάδες Πέτρες (μάλλον ένα από τα πιο γνωστά σημεία της Αργοναυτικής Εκστρατείας) λάμπουν δια της απουσίας τους.

Περνώντας στο αμιγώς gameplay κομμάτι του τίτλου, έκπληξη προκαλεί το γεγονός πως το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού αναλώνεται στη συνεχή μετακίνησή μας σε διάφορες περιοχές. Σε αυτές θα χρειαστεί να εντοπίσουμε συγκεκριμένα άτομα, με τα οποία θα χρειαστεί να συνομιλήσουμε ώστε να ολοκληρώσουμε τα διάφορα πρωτεύοντα ή δευτερεύοντα quests. Ουσιαστικά οι μάχες, εξαιρουμένων των τελευταίων επιπέδων, προσφέρονται σε πολύ μικρές δόσεις και αρκετά αραιά. Δυστυχώς, τα adventure και RPG στοιχεία που έχουν εισαχθεί δεν καταφέρνουν να αντισταθμίσουν αυτήν την έλλειψη δράσης καθώς υπάρχουν κάποια σοβαρά σφάλματα στη δομή των quests.

Σε πολλά σημεία του παιχνιδιού το backtracking ήταν τόσο έντονο που μας ωθούσε στην αναζήτηση κάποιας πιθανής λειτουργίας fast travel που ίσως είχαμε παραλείψει. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έπρεπε να καλύψουμε τις ίδιες τεράστιες διαδρομές, ενώ γενικότερα τα ζητούμενα δεν παρουσίαζαν κάποια ποικιλία καθώς στην πλειονότητα των περιπτώσεων απλώς έπρεπε να βρούμε κάποιο άτομο ώστε να ζητήσουμε πληροφορίες για το εκάστοτε quest.

"Tα μουσικά θέματα είναι αξιομνημόνευτα, κάτι για το οποίο ευθύνεται η συμμετοχή του Tyler Bates, ο οποίος είχε επιμεληθεί το soundtrack των 300"

Το RPG στοιχείο κάνει την εμφάνισή του στις συζητήσεις χωρίς ωστόσο να έχει εισαχθεί ιδιαίτερα σωστά. Όποτε κληθεί να μιλήσει ο Ιάσονας, εμείς καλούμαστε να αποφασίσουμε τον τρόπο με τον οποίο θα αποκριθεί. Συνολικά υπάρχουν τέσσερις τρόποι ομιλίας, κάθε ένας από τους οποίους είναι αρεστός σε μία από τις τέσσερις θεότητες που μας βοηθάνε στην περιπέτειά μας (Άρης, Απόλλωνας, Ερμής και Αθηνά). Αντιστοίχως με τις τέσσερις αυτές θεότητες αποφασίζουμε αν θα μιλήσουμε με άγριο και ψυχρό τρόπο, με συμπόνια και κατανόηση, κοιτώντας το δικό μας συμφέρον ή έχοντας ως γνώμονα το δίκαιο.

Ιδιαίτερα θετικό στοιχείο αυτού του συστήματος αφορά το γεγονός ότι, ανεξάρτητα από τη μέθοδο που επιλέγουμε, επιβραβευόμαστε πάντα ισότιμα καθώς λαμβάνουμε ανάλογα experience points στην εκάστοτε θεότητα.

{VIDEO_1}

Ως αποτέλεσμα νοιώσαμε πως μπορούσαμε να μιλήσουμε ακριβώς με τον τρόπο που θέλαμε σε κάθε περίσταση με μεγαλύτερη ευκολία από ότι συμβαίνει στα περισσότερα RPG, όπου οι “καλές” αντιδράσεις έναντι των “κακών” δείχνουν συνήθως πως έχουν καλύτερες ανταμοιβές. Από την άλλη πλευρά, μεγάλη απογοήτευση αποτελεί η πλήρης αδυναμία αλλαγής της ροής της ιστορίας μέσω των διαλόγων. Οποιαδήποτε μέθοδο απόκρισης και αν επιλέξουμε ανάμεσα από τις τέσσερις, τελικά πάντα οδηγούμαστε στην ίδια κατάληξη της συζήτησης με μοναδικά αλλαγή τις απαντήσεις λαμβάνουμε ενδιάμεσα.

{PAGE_BREAK}

Οι τέσσερις θεότητες που αναφέραμε πιο πριν διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον μηχανισμό αναβάθμισης των δυνατοτήτων του Ιάσονα. Κάθε μία από αυτές προσφέρει skills, τα οποία αφορούν τα τέσσερα διαφορετικά κομμάτια του εξοπλισμού που φέρει ο χαρακτήρας μας. Έτσι, οι Άρης, Απόλλωνας, Ερμής και Αθηνά προσφέρουν skills που αφορούν αντιστοίχως τα mace, ασπίδα, σπαθί και δόρυ. Η ποικιλία των skills είναι αρκετά μεγάλη, προσφέροντας περισσότερα από 20 ανά θεότητα. Ωστόσο, πρακτικά δεν προσφέρουν σημαντική βοήθεια στην έκβαση της μάχης ενώ το γεγονός ότι πολλά από τα skills δεν μπορούμε να τα δούμε οπτικά (σε αντίθεση με ανάλογη υπόσχεση που είχε γίνει από την εταιρία) εντείνουν την κατάσταση.

Η παραδοσιακή έννοια των experience points λείπει από το Rise Of The Argonauts, γεγονός που φέρνει μία καλοδεχούμενη και φρέσκια ιδέα στον τρόπο αναβάθμισης του χαρακτήρα. Ο τίτλος χρησιμοποιεί την έννοια των “deeds” (κατορθωμάτων), τα οποία αφορούν κάθε λογής ζητούμενα -όπως την εξόντωση συγκεκριμένου αριθμού εχθρών, εύρεση διαφόρων αγαλμάτων σε κάποια περιοχή αλλά ακόμα και το πλήρες άκουσμα ενός ιδιαίτερα εκνευριστικού τραγουδιού από ένα αγόρι. Εν συνεχεία, αυτά τα deeds μπορούμε να τα αφιερώσουμε σε οποιαδήποτε από τις τέσσερις θεότητες προκειμένου να μπορέσουμε να αποκτήσουμε πρόσβαση στα skill που μας προσφέρει.

"Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού με την Αργώ θα επισκεφθούμε τους Δελφούς, τα Κύθηρα, τις Μυκήνες και άλλες περιοχές"

Στον τομέα της δράσης η Liquid Entertainment για άλλη μία φορά απογοητεύει καθώς το φιλόδοξο σύστημα μάχης, που διατυμπάνιζε στα διάφορα βίντεο προώθησης του τίτλου, απέχει πολύ από τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί. Σύμφωνα με τα λεγόμενα μελών της ομάδας ανάπτυξης, κάθε χτύπημα που θα πετυχαίναμε στους εχθρούς υποτίθεται πως θα είχε ρεαλιστική συνέπεια. Υποθέτουμε ότι εννοούσαν πως αν, για παράδειγμα, καταφέρναμε να πετύχουμε με το σπαθί το σώμα του αντιπάλου τότε θα ήταν πολύ πιθανό να τον σκότωνε αυτοστιγμεί, στοιχείο που -θεωρητικά- θα πρσέφερεσε ιδιαίτερα ρεαλιστικές συγκρούσεις. Κάτι τέτοιο βέβαια δε συμβαίνει στο παιχνίδι καθώς η πλειονότητα των εχθρών φέρει ασπίδες, οι οποίες απαιτούν ένα ανελέητο button mashing από μέρους μας ώστε να σπάσουν.

Επιπλέον, ακόμα και αν καταφέρουμε να αποφύγουμε την ασπίδα τους πετυχαίνοντας απευθείας το σώμα τους, θα χρειαστούν περισσότερα από τρία χτυπήματα προτού πέσει τελικά η ασπίδα ώστε εν συνεχεία να μπορέσουμε να τους δώσουμε το τελειωτικό χτύπημα.

Συνολικά τα τρία διαφορετικά όπλα που φέρει ο Ιάσονας (mace, δόρυ και σπαθί) δεν είναι ικανά να φέρουν κάποιο βάθος στην δράση. Με κάθε ένα από αυτά μπορούμε απλά να κάνουμε γρήγορες ή αργές -και δυνατότερες- επιθέσεις, χωρίς να προσφέρεται η δυνατότητα συνδυασμών για την επίτευξη διαφορετικών combos. Παρά την ύπαρξη των τριών όπλων είναι πολύ πιθανό να καταλήξετε να χρησιμοποιείται το mace, δεδομένου ότι αποτελεί το πλέον κατάλληλο "εργαλείο" για την γρήγορη καταστροφή των αντίπαλων ασπιδών.

Περνώντας στα του τεχνικού τομέα, αν και το παιχνίδι χρησιμοποιεί την Unreal Engine 3, διαπιστώσαμε ότι κυμαίνεται σε μέτρια επίπεδα ενώ ειδικότερα ο σχεδιασμός των προσώπων μας μετέφερε αρκετά χρόνια πίσω. Σημαντικό πρόβλημα εντοπίζεται στη συχνή εμφάνιση “κλώνων”, ενώ και το lip synching είναι πολλές φορές τραγικά αποσυντονισμένο. Καθαρά εικαστικά τουλάχιστον, όπως αναφέραμε και παραπάνω, το Rise of the Argonauts καταφέρνει να προσφέρει ωραία τοπία, που μας μεταφέρουν σε γνώριμα προς εμάς περιβάλλοντα. Άξια αναφοράς είναι τα σχέδια των μυθολογικών τεράτων -όπως οι Σάτυροι και οι Κένταυροι- καθώς η Liquid Entertainment κατάφερε να τα αποδώσει με αρκετά ξεχωριστό τρόπο από ό,τι έχουμε συνηθίσει να τα βλέπουμε σε παιχνίδια και ταινίες.

"Το RPG στοιχείο κάνει την εμφάνισή του στις συζητήσεις χωρίς ωστόσο να έχει εισαχθεί ιδιαίτερα σωστά"

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα μουσικά θέματα που ακούγονται είναι αξιομνημόνευτα, κάτι για το οποίο ευθύνεται η συμμετοχή του Tyler Bates, ο οποίος είχε επιμεληθεί το soundtrack των 300. Εν κατακλείδι, το Rise Of The Argonauts είναι πιθανό να προκαλέσει το ενδιαφέρον σας και να σας διασκεδάσει πρόσκαιρα χάρη -κυρίως- της θεματολογίας που προσφέρει. Από την άλλη πλευρά, τα σημαντικά σφάλματα που έχει στη δομή των quests του, καθώς και το ιδιαίτερα ρηχό και δίχως προσωπικότητας σύστημα μάχης, δε θα αργήσουν να κάνουν έντονη την παρουσία τους.

Νικόλας Μαρκόγλου