Resident Evil: Η Ιστορία pt.2

Μετά το ταξίδι στη μυθολογία της σειράς, βλέπουμε τα παιχνίδια που την απαρτίζουν

Μέρος 2ο: Τα παιχνίδια

Η ανασκόπηση στη σειρά Resident Evil συνεχίζεται. Μετά το αφιέρωμα σχετικά με το σενάριο της, ήρθε η ώρα να γίνει μια αναφορά και στους τίτλους που συντροφεύουν τους παίκτες εδώ και χρόνια. Όπως μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας, από την έλευση του πρώτου μέρους μέχρι και σήμερα πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, ενώ στην πορεία δεν έλειψαν και τα πολλά λάθη. Κάτω από αυτό το πρίσμα γίνεται αντιληπτό πως δεν ήταν όλες οι δημιουργίες άξιες να φέρουν το όνομα “Resident Evil”, ενώ κρίνεται αναγκαίο να διευκρινιστεί πως η σειρά, από ένα σημείο και έπειτα, είχε αρχίσει να κουράζει. Κοιτάζοντας τις εν λόγω κυκλοφορίες αυτόνομα, γίνεται εμφανής η προσπάθεια της Capcom να πειραματιστεί σε νέες κατηγορίες, ακολουθώντας διαφορετικά μονοπάτια.

Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα ήταν τις περισσότερες φορές αποκαρδιωτικό. Οι νέες ιδέες έλειπαν και ευτυχώς ήρθε το τέταρτο μέρος για να αναθερμάνει το ενδιαφέρον μετά από ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Μια σημαντική επισήμανση που πρέπει να γίνει, είναι πως οι χρονολογίες κυκλοφορίας δεν συμπίπτουν απαραίτητα με τα χρονικά γεγονότα όπως αυτά παρουσιάστηκαν στο αφιέρωμα σχετικά με το σενάριο της σειράς.

1996 Resident Evil

Ρίχνοντας μια ματιά στο παρελθόν, βλέπουμε ότι τα πάντα ξεκίνησαν από μια ιδέα του Shinji Mikami να μεταφέρει την αίσθηση των b-movies στα videogames -με τις δημιουργίες του George Romero να είναι η κύρια πηγή έμπνευσής του. Το όραμά του πήρε σάρκα και οστά με την έλευση του PlayStation και έτσι το 1996 ο πρώτος τίτλος ήταν μια πραγματικότητα. Για την εποχή του -και πέρα από τα πρωτοποριακά γραφικά- ξεχώρισε για το γεγονός πως πρόκειται για κάτι που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε ενήλικες δίνοντας έτσι μια διαφορετική έννοια στον όρο «videogames». Το κοινό ανταποκρίθηκε άμεσα χαρίζοντας υψηλότατες πωλήσεις, ενώ η μανία για τη σειρά γίνεται εμφανής από το γεγονός πως αργότερα κυκλοφόρησε μία ακόμα δημιουργία με το όνομα «Director’s cut». Παρά τις υποσχέσεις για το αντίθετο, πολλές κομμένες σκηνές του αρχικού απουσίαζαν από αυτήν την έκδοση, ενώ αργότερα ο τίτλος επανακυκλοφόρησε ώστε να υποστηρίζει το, νέο για την εποχή, Dual Shock χειριστήριο.

Σε ό,τι αφορά το σενάριο, η ιστορία εξελίσσεται στην έπαυλη Spencer με τους Chris Redfield και Jill Valentine να είναι αυτοί που πρωταγωνιστούν. Η αρχική αποκλειστικότητα της Sony ανατράπηκε έναν χρόνο μετά, όταν ο τίτλος μεταφέρθηκε στο Saturn -με όλες τις κομμένες σκηνές που δεν εμφανίστηκαν στο Director’s cut- που κατά πολλούς θεωρείται καλύτερη. Αρκετά χρόνια αργότερα -και σε μια προσπάθεια να στηρίξει το GameCube- η εταιρία μεταφέρει το πρωτότυπο και στην κονσόλα της Nintendo σε μια έκδοση που, κατά κοινή ομολογία, είναι η καλύτερη στιγμή της σειράς.

2003 Resident Evil Zero

Το πρώτο «πραγματικό» κεφάλαιο στη σειρά Resident Evil δεν είναι η προαναφερθείσα δημιουργία, αλλά μια άλλη που κυκλοφόρησε αρκετά χρόνια αργότερα αποκλειστικά για το GameCube. Σε μια χρονική περίοδο όπου η σειρά παραπατούσε, η εταιρία θέλησε να προσφέρει την παλιά δοκιμασμένη συνταγή, αναπτύσσοντας ακόμα περισσότερο το αρχικό σενάριο. Έτσι, στο Zero πρωταγωνίστρια ήταν η Rebecca Chambers, με τον Billy Coen να βρίσκεται στο πλευρό της. Παρά το γεγονός πως τα pre-rendered backgrounds και οι προκαθορισμένες λήψεις της κάμερας δημιουργούσαν και πάλι πολλά προβλήματα, ο τίτλος διασώθηκε αφενός από την μορφή του Leenchman και αφετέρου από την ύπαρξη του partner zapping.

Ουσιαστικά αυτή είναι μια λειτουργία που επιτρέπει στους παίκτες να εναλλάσσουν τον έλεγχο μεταξύ των δύο προαναφερθέντων χαρακτήρων, καθώς και να δίνουν ορισμένες βασικές εντολές από τον έναν στον άλλο. Από πολλούς το Zero κακοχαρακτηρίστηκε, αν και παρά το γεγονός πως δεν ήταν κάτι το πραγματικά νέο, κατάφερνε να παρουσιάσει για άλλη μια φορά την μαγεία των αρχικών τίτλων. Κυκλοφόρησε το 2003 αποκλειστικά για την κονσόλα της Nintendo και ήταν εμφανές πως απευθυνόταν σε μεγάλο βαθμό στους οπαδούς της σειράς.

1998 Resident Evil 2

Η επιτυχία του πρωτότυπου οδήγησε στην αναπόφευκτη κυκλοφορία ενός sequel, το οποίο -παρά το γεγονός πως πολλά στοιχεία δεν άλλαξαν- αγαπήθηκε όσο κανένα άλλο. Σε μια περιπέτεια που εξελισσόταν σε δύο CD, το Resident Evil 2 ήταν μεγαλύτερο, ομορφότερο αν και σαφώς πιο εύκολο. Παράλληλα, τα αρχικά προβλήματα με την κάμερα, καθώς και οι μάλλον αστείοι διάλογοι, μεταφέρθηκαν αυτούσιοι και στο sequel, όπου οι Claire και Leon καταφθάνουν στη Racoon City. Η ανάπτυξη του τίτλου φαίνεται πως είχε δυσκολέψει αρκετά τον Mikami, μιας και αυτή -παρόλο που είχε φτάσει στο 40% της ολοκλήρωσής της- τελικά ξεκίνησε και πάλι από το μηδέν.

Εκείνη την εποχή οι φήμες οργίαζαν, ενώ και αρκετές εικόνες είχαν δημοσιευτεί στον Τύπο που παρουσίαζαν την Elsa, μια ξανθιά φοιτήτρια που προσπαθούσε να μεταβεί στο αστυνομικό τμήμα ως ενός χαρακτήρα που απορρίφθηκε. Παρά τους ισχυρισμούς αρκετών, μια playable έκδοση αυτής της εκδοχής δεν υπήρξε ποτέ και μάλιστα η υστερία έφτασε σε τέτοιο βαθμό ώστε ανάγκασε τον ίδιο τον Mikami να διαψεύσει τις φήμες αρκετά χρόνια αργότερα.

Σε επίπεδο πωλήσεων το Resident Evil 2 ξεπέρασε με χαρακτηριστική άνεση τον προκάτοχό του, ενώ πέρα από την κονσόλα της Sony μεταφέρθηκε αρκετά χρόνια αργότερα στα Dreamcast, GameCube, PC, αλλά και στο Nintendo 64. Ειδικά για την συγκεκριμένη κονσόλα της Nintendo, η μεταφορά κρίθηκε σαν ένα τεχνολογικό επίτευγμα για την εποχή μιας και δύο ολόκληρα CD χώρεσαν σε ένα και μόνο cartridge. Μπορεί τα cut-scenes να αφαιρέθηκαν, αλλά κατά τα άλλα, σε επίπεδο περιεχομένου, δεν έλειπε τίποτα ενώ και τα γραφικά είχαν αποκτήσει μια σαφώς βελτιωμένη εικόνα.

2000 Resident Evil 3: Nemesis

Η κυκλοφορία του Resident Evil 2 το 1998 αποτελεί κομβικό σημείο, μιας και μετά από αυτό ξεκίνησαν και τα στραβοπατήματα. Αφήνοντας για την ώρα στην άκρη όλα τα spin offs, η έλευση του Nemesis δεν μπόρεσε να κρύψει το σημαντικότερο πρόβλημα της σειράς γενικότερα, που δεν ήταν άλλο από την έλλειψη νέων ιδεών. Οι μηχανισμοί gameplay πλέον δεν μπορούσαν να κρύψουν την ηλικία τους, σε μια εποχή όπου ανταγωνιστικές κυκλοφορίες έδειχνα σαφώς καλύτερες.

Η Capcom δεν απέφυγε τα λάθη, μιας και πρακτικά το μόνο αξιόλογο ήταν η φιγούρα του ίδιου του Nemesis, που για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο κυνηγούσε ακατάπαυστα τα μέλη της S.T.A.R.S. Πρωταγωνίστρια στο νέο αυτό επεισόδιο είναι η Jill Valentine -παρέα με τον Carlos Oliveira- με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται 24 ώρες πριν και 24 ώρες μετά τα αντίστοιχα του δεύτερου μέρους. Σημαντικές αλλαγές είχαν γίνει στον τρόπο αποφυγής των αντιπάλων, αν και γενικότερα ο συγκεκριμένος μηχανισμός βασίστηκε περισσότερο στην τύχη, παρά στις ικανότητες των παικτών. Από την άλλη, το οπλοστάσιο με τα πολλά πυρομαχικά απομάκρυνε την αίσθηση του φόβου, ενώ και η συνολική διάρκεια μειώθηκε αισθητά. Ο τίτλος κυκλοφόρησε το 2000 αρχικά στο PlayStation και κατόπιν στα Dreamcast, GameCube και PC. Παρά τα προβλήματά του, οι οπαδοί της σειράς τίμησαν το Nemesis πέραν του δεόντος.

{PAGE_BREAK}

2001 Resident Evil Code Veronica

Επόμενη στάση για τη σειρά είναι η κυκλοφορία του Resident Evil Code Veronica το 2001, μια δημιουργία που προσπάθησε για το κάτι παραπάνω. Πέρα από τις αλλαγές στο σενάριο, σημαντικότερο στοιχείο ήταν ο ανανεωμένος οπτικός τομέας, που φάνηκε να αξιοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες του Dreamcast. Επίσης, εκτός από τα βελτιωμένα γραφικά -όπου τα zombies έδειχναν «ομορφότερα» από ποτέ- υπήρξε και αισθητή αύξηση στη διάρκεια (το Code Veronica ήταν μεγαλύτερο ακόμα και από το δεύτερο μέρος). Οι παίκτες αναλάμβαναν αρχικά τον έλεγχο της Claire και κατόπιν του αδερφού της Chris, με τα δύο σενάρια να είναι αλληλοεξαρτώμενα. Σε γενικές γραμμές ο κεντρικός πυρήνας παρέμεινε ανέπαφος, αν και για άλλη μια φορά τα bosses έκαναν τη διαφορά με αποκορύφωμα την τελική αναμέτρηση.

Δυστυχώς -και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Capcom- το Veronica μαζί με το Zero αποτελούν τους τίτλους με τις χαμηλότερες πωλήσεις στη σειρά, με τα νούμερα να είναι δυστυχώς πολύ χαμηλά (γεγονός που μάλλον οφείλεται στην ατυχή πορεία των συστημάτων όπου κυκλοφόρησαν αρχικά). Μετά την πτώση της κονσόλας της SEGA, η εταιρία μεταφέρει τον τίτλο τόσο στο PlayStation 2 όσο και στο GameCube ως «Code Veronica X».

2005 Resident Evil 4

Κάπου εδώ ολοκληρώνεται ένα σημαντικό κεφάλαιο για τη σειρά Resident Evil μιας και ουσιαστικά συμπληρώνεται ένα κύκλος. Παράλληλα, παρατηρείται και ένας σταδιακός παραγκωνισμός του Shinji Mikami πριν τελικά ο ίδιος αποχωρήσει ολοκληρωτικά από την Capcom. Το τέταρτο μέρος είναι αλήθεια πως αποτέλεσε προϊόν πολύωρων συζητήσεων και διχόνοιας μεταξύ των οπαδών της σειράς μιας και οι αλλαγές που επήλθαν φαίνεται πως δεν ήταν αρεστές προς όλους. Σημείο τριβής ήταν η υποβάθμιση του horror στοιχείου προς όφελος της δράσης, σε μια δημιουργία που κινήθηκε σε πολύ υψηλά ποιοτικά επίπεδα.

Οι παίκτες, έχοντας τον έλεγχο του Leon Keneddy, καλούνται να αναζητήσουν την Ashley και να εξουδετερώσουν την αίρεση των Los Illuminados. Συνολικά, πρόκειται για μια κορυφαία δημιουργία που έφερε μαζί της πολλά νέα στοιχεία και η οποία κυκλοφόρησε το 2005 σαν αποκλειστικότητα του GameCube. Ωστόσο, η Capcom αθέτησε την υπόσχεσή της και αργότερα το μετέφερε στο PlayStation 2, ενώ το καλοκαίρι του 2007 διέθεσε στην αγορά και μια ειδική έκδοση για το Wii. Όσο για τις πωλήσεις αυτές ήταν πραγματικά ιδιαίτερα ενθαρρυντικές, αν και η αλήθεια είναι πως πολλαπλασιάστηκαν όταν ο τίτλος έγινε διαθέσιμος και στην κονσόλα της Sony.

Τα χρόνια της μετριότητας…

Στα χρόνια που μεσολάβησαν και παρά το γεγονός πως η σειρά έχανε σταδιακά την αρχική της φρεσκάδα και λάμψη, εμφανίστηκαν αρκετοί ακόμα τίτλοι, που όμως πέρασαν απαρατήρητοι. Ένας εξ αυτών ήταν και το Gun Survivor, ένα shooter πρώτου προσώπου στα πρότυπα της σειράς Time Crisis, που παράλληλα έκανε και χρήση του περιφερειακού GunCon 45. Η συγκεκριμένη προσπάθεια κυκλοφόρησε το 2000 αποκλειστικά για το PlayStation με πρωταγωνιστή τον Ark Thompson. Δυστυχώς, οι κριτικές ήταν αποκαρδιωτικές μιας και συνολικά τα πάντα έδειχναν ξεπερασμένα, με σαφώς απαρχαιωμένα γραφικά και υπερβολικά σύντομη διάρκεια.

Παρά τα πικρόχολα σχόλια η εταιρία προσέφερε δύο ακόμα shooters πρώτου προσώπου αρκετά χρόνια μετά για το PlayStation 2. Αρχικά είχαμε το Gun Survivor 2, το οποίο ήταν μια… «FPS» εκδοχή του Code Veronica. Μετά ήρθε το Dead Aim, το οποίο μπορεί αρχικά να έδειχνε ενδιαφέρον, αλλά κυκλοφόρησε σε μια εποχή όπου η σειρά είχε περάσει στο περιθώριο.

Οι μηχανισμοί του τίτλου προσπάθησαν να μιμηθούν αντίστοιχους ενός FPS σε μια δημιουργία όπου πρωταγωνιστούσαν οι Bruce McGivern και Fong Ling. Και αυτό αποτέλεσε μια αποκλειστικότητα της κονσόλας της Sony όπως και οι δύο μετέπειτα προσπάθειες της Capcom, τα Outbreak file 1 και file 2. Εδώ έγινε μια προσπάθεια η σειρά να δοκιμάσει την τύχη της σε online επίπεδο, προσφέροντας παιχνίδι συνεργασίας. Όμως, το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν πως αν κάποιος τα δοκίμαζε σε offline περιβάλλον η αίσθηση ήταν αποκαρδιωτική. Εκτός αυτού, το online μέρος είναι αλήθεια πως δεν προσέφερε αυτά που αρχικά είχε υποσχεθεί η Capcom, μιας και οι τίτλοι κυκλοφόρησαν το 2004 και 2005 αντίστοιχα, χρονιές που η Sony έκανε τα πρώτα δειλά της βήματα σε αυτόν τον τομέα.

2007 Resident Evil Umbrella Chronicles

Εξαίρεση των τελευταίων ετών μετριότητας αποτελεί το Resident Evil Umbrella Chronicles. Δίχως να κάνει κάτι το πραγματικά καινούργιο, η Capcom θέλησε να αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο το Wii Remote μιας και οι κριτικές της μεταφοράς του τέταρτου μέρους στο Wii -με τον ανανεωμένο χειρισμό- ήταν ιδιαίτερα κολακευτικές. Πρακτικά, δεν πρόκειται για ένα εντελώς νέο κεφάλαιο στη σειρά, αλλά για την συνύπαρξη επιπέδων από τα Zero, το πρώτο μέρος αλλά και το Nemesis, τα οποία απέκτησαν την μορφή ενός on-rail shooter. Και εδώ δεν έλειψαν κάποια προβλήματα αλλά τουλάχιστον η εταιρία απέφυγε τα τραγικά λάθη του παρελθόντος.

Επιστρέφοντας στο σήμερα -και λίγο πριν την έλευση του Resident Evil 5- γίνεται εμφανές πως και πάλι θα υπάρξουν γκρίνιες και παράπονα για την πορεία που ακολουθεί η σειρά. Αυτό πάντως που μπορεί να αντιληφθεί ο καθένας είναι πως η ποιότητα του Resident Evil 5 δείχνει ότι βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα, έστω και αν με την πάροδο των χρόνων και συγκρινόμενο με την πρώτη προσπάθεια της σειράς, πριν από δώδεκα περίπου χρόνια, οι ομοιότητες είναι ελάχιστες. Το να κριθεί από τώρα το πέμπτο επεισόδιο είναι άδικο, παρά το γεγονός πως το demo έχει δοκιμαστεί από μια πλειάδα παικτών. Το ευχάριστο είναι πως το όνομα Resident Evil καταφέρνει πάντα να παραμένει στην επικαιρότητα και ευχή όλων είναι το πέμπτο επεισόδιο να συνεχίσει αυτήν την καλή παράδοση.