Sonic and the Black Knight

O Sonic παίρνει το σπαθί του αλλά ξεχνάει άλλα, σημαντικότερα, εφόδια

Είναι πραγματικά λυπηρό, αλλά συνάμα εκνευριστικό, για το κοινό να πρέπει να ανέχεται τα τελευταία χρόνια τις λανθασμένες επιλογές της Sonic Team, που έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την, πάλαι ποτέ κραταιά, μασκότ της SEGA σε μια αδιάφορη παρουσία. Είναι λίγο πολύ γνωστό πως οι τίτλοι Sonic δεν κατάφεραν ποτέ να προσαρμοστούν στην 3D εποχή, με τα λάθη να είναι δυστυχώς πολλά και τα αποτελέσματα στην καλύτερη των περιπτώσεων τραγικά. Ευτυχώς, πριν από περίπου 1,5 χρόνο η εταιρία εξέπληξε ευχάριστα το κοινό της προσφέροντας μια δημιουργία αποκλειστικά για το Wii, η οποία κρίθηκε ως η καλύτερη για τη νέα εποχή στην οποία έχει εισέλθει ο Sonic.

Αναμφίβολα, το Secret Rings προτίμησε να κρατήσει ανέπαφο το κλασικό gameplay της σειράς, περιορίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την ελευθερία κινήσεων στο χώρο. Αυτός ο περιορισμός έδρασε καταλυτικά και έτσι δεν είναι τυχαίο που ο τίτλος πραγματικά έλαμψε. Βέβαια, από την άλλη, είναι κάπως οξύμωρο να ξεχωρίζει σε μια κονσόλα της Nintendo -λόγω φυσικά της παλιάς κόντρας των εταιριών- αλλά αυτό ελάχιστα φαίνεται πως απασχόλησε τους παίκτες που το τίμησαν με το παραπάνω.

"Το ευχάριστο με το Sonic and the Black Knight είναι πως δεν είναι λίγες οι φορές που η δράση θυμίζει κάτι από τα παλιά"

Η ανακοίνωση μιας νέας πρότασης, που και πάλι θα είναι αποκλειστικό προνόμιο του Wii, δεν εξέπληξε κανέναν, αν και δυστυχώς η Sonic Team για άλλη μια φορά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να δοκιμάσει νέα πράγματα και έτσι από μόνη της φαίνεται πως "έβγαλε τα μάτια της". Το Sonic and the Black Knight, σε γενικές γραμμές, είναι μια δημιουργία όπου οι βασικοί μηχανισμοί προέρχονται από το Secret Rings. Και πάλι δεν πρόκειται για έναν πλήρως τρισδιάστατο τίτλο, αν και πλέον οι περιορισμοί στον χειρισμό γίνονται σαφώς πιο ενοχλητικοί όπως θα δούμε και στη συνέχεια. Η ιστορία ξεκινάει με τον Sonic σε μια τυπική ημέρα να προσπαθεί για ακόμα μια φορά να αποφύγει την Amy.

Για κάποιο μυστήριο λόγο ο χαρακτήρας μας απορροφάται από ένα μαγικό βιβλίο με το όνομα King Arthur and the Knights of the Round Table και μεταφέρεται στην αντίστοιχη περίοδο των ιπποτών. Υπεύθυνη για την "απαγωγή" του Sonic είναι η Merlina, μια νεαρή μάγος, η οποία αναζητά απεγνωσμένα βοήθεια μιας και την κυνηγάει ο ίδιος ο Βασιλιάς Αρθούρος. Δίχως να έχει και πολλά περιθώρια επιλογής, ο μπλε σκαντζόχοιρος θα μπλεχτεί σε μια ιστορία όπου τελικά θα πρέπει να βάλει τα δυνατά του ώστε να σώσει το βασίλειο από τον αδίστακτο βασιλιά και τελικά να γίνει ο ίδιος ιππότης.

"Κουνώντας το Wii Remote προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, ο Sonic θα εκτελεί πάντοτε τη μία και μοναδική διαθέσιμη κίνηση που διαθέτει"

Τα παραπάνω σαφώς και ακούγονται κάπως περίεργα, έχοντας φυσικά στο μυαλό μας το παρελθόν της σειράς. Ωστόσο, το Black Knight ανήκει σε μια σειρά Sonic τίτλων, που βασίζονται σε κλασικά παραμύθια και θρύλους (το Secret Rings βασιζόταν χαλαρά στο Arabian Nights). Και με αυτόν τον τρόπο δικαιολογείται το ταξίδι του Sonic στον μύθο του Αρθούρου. Τα πάντα σε αυτό το κεφάλαιο ακολουθούν την ανάλαφρη λογική της σειράς και έχει γίνει μια προσπάθεια απλοποίησης των χαρακτήρων. Έτσι, ο Βασιλιάς Αρθούρος έχει αποκτήσει μια anime εμφάνιση και καβάλα στο άλογό του παραπέμπει σε άλλες δημιουργίες και απομακρύνεται έντονα από τον κλασικό θρύλο.

Το ευχάριστο της υπόθεσης είναι πως η Sonic Team έχει καταφέρει να συνδυάσει σχεδόν αρμονικά τους χαρακτήρες της με το νέο αυτό κόσμο και με λίγη καλή διάθεση τα πάντα φαντάζουν ευχάριστα. Την αρχική έκπληξη θα διαδεχθεί η ικανοποίηση, μιας και η γνωστή παρέα των Shadow, Amy, Knuckles είναι υπεύθυνη για αρκετές κωμικές καταστάσεις ενώ ο Tails έχει αποκτήσει πλέον τον ρόλο του…σιδερά.

Όπως συμβαίνει σε σχεδόν σε όλους τους τίτλους Sonic, όταν η ταχύτητα φτάσει σε υψηλά επίπεδα τότε πολλές κινήσεις γίνονται αυτόματα για χάρη εντυπωσιασμού, αν και το θετικό είναι πως εδώ η κάμερα -λόγω της περιορισμένης ελευθερίας κινήσεων- δεν δημιουργεί το παραμικρό πρόβλημα. Πρακτικά, ο παίκτης μπορεί να κινήσει τον Sonic ελάχιστα προς τα δεξιά ή αριστερά, αν και ένα ατόπημα που μεταφέρθηκε αυτούσιο από τον προηγούμενο τίτλο είναι η αδυναμία στροφής 180 μοιρών. Έτσι, αν για κάποιο λόγο προσπεράσουμε κάποιον αντίπαλο, τότε η μόνη ενδεδειγμένη κίνηση είναι το άλμα προς τα πίσω.

{PAGE_BREAK}

Δυστυχώς, τα προβλήματα με τον χειρισμό είναι αυτή τη φορά περισσότερο έντονα, μιας και ο καθένας θα ανέμενε πως το αρχικό μοντέλο θα εξελισσόταν. Παράλληλα, όταν ο χαρακτήρας σταματήσει για κάποιο λόγο, η κίνησή του είναι υπερβολικά δύσκαμπτη, ενώ απαιτείται και αρκετή ώρα μέχρι να αναπτύξει και πάλι τις γνωστές του υπερηχητικές ταχύτητες. Σημείο-κλειδί για το Black Knight -που ταυτόχρονα διαχωρίζει τον τίτλο από τους προκατόχους του- είναι πως ο Sonic είναι οπλισμένος με ένα σπαθί. Και όχι με ένα τυχαίο ξίφος αλλά με το… "Soul Caliburn", που θα τον καθοδηγήσει μέχρι το τέλος της περιπέτειάς του.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη προσθήκη είναι υπεύθυνη και για τα περισσότερα προβλήματα που πηγάζουν από το gameplay, γιατί πολύ απλά η χρήση του σπαθιού δεν είναι τόσο ακριβής. Κουνώντας το Wii Remote προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, ο Sonic θα εκτελεί πάντοτε τη μία και μοναδική διαθέσιμη κίνηση που διαθέτει. Παράλληλα, λόγω της προκαθορισμένης θέσης της κάμερας και σε συνδυασμό με την υψηλή ταχύτητα, ο παίκτης θα αδυνατεί να αντιληφθεί αν οι αντίπαλοι έχουν στάση άμυνας ή επίθεσης και έτσι δεν είναι λίγες οι φορές που θα χάνει πολύτιμα δακτυλίδια.

"Για κάποιο μυστήριο λόγο ο χαρακτήρας μας απορροφάται από ένα μαγικό βιβλίο και μεταφέρεται στην αντίστοιχη περίοδο των ιπποτών"

Εξαίρεση αποτελεί η κίνηση Soul Surge, που πέρα από αποτελεσματική είναι και άκρως εντυπωσιακή. Φορτίζοντας την ανάλογη μπάρα και πιέζοντας το πλήκτρο Β, πρακτικά ο Sonic κλειδώνει τον στόχο πάνω σε κάποιον αντίπαλο και, αν ο συγχρονισμός είναι σωστός, μπορεί να εξοντώσει μέχρι και 10 από αυτούς χωρίς να προλάβουν να αντιδράσουν. Η συγκεκριμένη τεχνική είναι αρκετά απλή, αν και το αρνητικό είναι πως δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενάντια σε όλα τα bosses. Αλλά και πάλι πολλές επιλογές της Sonic Team είναι υπό αμφισβήτηση μιας και συνολικά δεν ταιριάζουν με το γενικότερο ύφος του κεντρικού χαρακτήρα, ο οποίος θα έπρεπε να βασίζεται στην ταχύτητα και μόνο.

Δεν είναι λίγες οι φορές όπου με την βοήθεια του Soul Caliburn θα πρέπει να σκαρφαλώνει, αντιμετωπίζοντας παράλληλα αρκετούς αντιπάλους, ενώ άλλες θα πρέπει να κινείται προσεκτικά με την πλάτη στον τοίχο. Σε κάποιον άλλο τίτλο αυτά ίσως και να ήταν ενδιαφέροντα. Αλλά όταν πρόκειται για τον Sonic -και λαμβάνοντας υπόψιν τον τρόπο υλοποίησής τους- τότε γίνεται εμφανές πως το ιδανικό θα ήταν να απουσίαζαν εντελώς.

{VIDEO_1}

Το ευχάριστο με το Sonic and the Black Knight είναι πως δεν είναι λίγες οι φορές που η δράση θυμίζει κάτι από τα παλιά. Λίγο η ταχύτητα, λίγο η ασταμάτητη δράση και είναι σίγουρο πως οι οπαδοί της σειράς θα βρουν αναμφίβολα πολλούς λόγους για να διασκεδάσουν. Αφήνοντας στην άκρη το μάλλον αδιάφορο multiplayer, βλέπουμε ότι το κυρίως story mode είναι αρκετά ενδιαφέρον, ενώ οι παίκτες μπορούν να δοκιμάσουν την τύχη τους στα επίπεδα που έχουν ήδη ξεκλειδώσει όσες φορές το επιθυμούν.

Δυστυχώς και εδώ δεν απουσιάζουν τα προβλήματα, με σημαντικότερο όλων να είναι η διάρκεια. Είναι αλήθεια πως ορισμένες πίστες διαρκούν πολύ λιγότερο από ένα λεπτό, ενώ σε αρκετές ο σκοπός θα είναι συνεχώς ο ίδιος. Η δράση αναλώνεται μεταξύ άλλων στη συλλογή συγκεκριμένου αριθμού δακτυλιδιών και στην διάσωση πολιτών και δυστυχώς αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται μέχρι το τέλος. Παράλληλα, υπάρχουν διάσπαρτα πολλά αντικείμενα που πρέπει κάποιος να συλλέξει, ενώ σταδιακά ο Sonic θα ανεβαίνει επίπεδα, αν και επί της ουσίας δεν αλλάζει κάτι στις ιδιότητές του μιας και αυτές οι επιλογές ελάχιστα επηρεάζουν το gameplay γενικότερα. Και όλα αυτά σε μια περιπέτεια που μετά βίας ξεπερνά τις 5 ώρες.

"Η Sonic Team έχει καταφέρει να συνδυάσει σχεδόν αρμονικά τους χαρακτήρες της με το νέο αυτό κόσμο και με λίγη καλή διάθεση τα πάντα φαντάζουν ευχάριστα"

Σε ό,τι αφορά τον τεχνικό τομέα τώρα, η συνολική εικόνα δεν θα μπορούσε να είναι πιο αναμενόμενη. Ο μάλλον αδιάφορος ήχος, με το πλήθος των κουραστικών μουσικών κομματιών, υπερ-καλύπτεται από τον πανέμορφο οπτικό τομέα που είναι σημείο αναφοράς για την κονσόλα. Τα ζωηρά χρώματα, η υπερβολική ταχύτητα και οι όμορφοι χαρακτήρες συνθέτουν ένα οπτικό σύνολο που πραγματικά ξεχωρίζει. Και όλα αυτά είναι φυσικά ντυμένα με το πηγαίο χιούμορ της σειράς. Ωστόσο, εκτιμούμε ότι τα cut-scenes θα μπορούσαν να είχαν δουλευτεί λίγο παραπάνω.

Ολοκληρώνοντας τη νέα περιπέτεια του Sonic, η εντύπωση που μένει στον παίκτη είναι πως η Sonic Team κινήθηκε μεν προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά και πάλι δεν απέφυγε τα λάθη. Μπορεί το Sonic and the Black Knight να αφήνει πολύ πίσω τις ανάλογες δημιουργίες για τις υπόλοιπες κονσόλες της αγοράς, αλλά αδυνατεί να φτάσει στα ύψη του Secret Rings και ο λόγος είναι οι αρκετές λανθασμένες επιλογές στο gameplay, που προσπαθεί -ανεπιτυχώς- να δανειστεί στοιχεία από τα παραδοσιακά action/ adventures. Ίσως την επόμενη φορά…

Γιώργος Τσακίρογλου