Persona 4

Η αμφιλεγόμενη σειρά επιστρέφει, βγάζοντας επιδεικτικά τη γλώσσα στα next-gen παιχνίδια

Πέρυσι τέτοιο καιρό, η ATLUS επανέφερε στο προσκήνιο ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα franchises της με την κυκλοφορία του Persona 3. Παρόλο που το παιχνίδι δεν προωθήθηκε όσο άλλα, κατάφερε πολύ γρήγορα να τραβήξει το ενδιαφέρον των παικτών, με το ψυχεδελικό και άκρως προκλητικό σενάριο του, την ενήλικη θεματολογία του, τον… προβληματικό χαρακτήρα του και το "ερωτεύσιμο" gameplay του. Ένα χρόνο αργότερα, έχουμε στα χέρια μας το διάδοχο του έπους της ATLUS. Το ερώτημα που προκύπτει είναι ένα: Καταφέρνει το Persona 4 να σηκώσει το βάρος της κληρονομιάς που κουβαλά η σειρά ή λυγίζει κάτω από την πίεση;

Βρισκόμαστε στην Inaba (ένα φανταστικό χωριό της Ιαπωνίας) δύο χρόνια από σήμερα. Ο ανώνυμος χαρακτήρας μας -τον οποίο καλούμαστε να ονομάσουμε αργότερα- αναγκάζεται να μετακομίσει από το αστικό περιβάλλον που κατοικούσε στην Inaba, καθώς οι γονείς του εργάζονται στην άλλη άκρη του κόσμου. Έτσι, το παιχνίδι ξεκινά με τον σιωπηλό ήρωα μας να ταξιδεύει προς το μικρό χωριό, όπου θα τον φιλοξενήσει ο αδερφός της μητέρας του και θείος του, Ryotaro Dojima.

"Tο δέσιμο μεταξύ των τεσσάρων φίλων αποτελεί και την έναρξη μιας σειράς γεγονότων, που με τη σειρά τους τροφοδοτούν την εξέλιξη του σεναρίου"

Η μετάβαση από το ένα περιβάλλον στο άλλο αρχικά φαντάζει δύσκολη για το χαρακτήρα μας, όπως θα ήταν και για τον καθένα μας. Με την πάροδο των ημερών όμως, ο Sōji Seta (έτσι ονομάζεται ο ήρωας στο ομώνυμο manga) καταφέρνει να ενταχθεί στην καθημερινότητα της Inaba με τη βοήθεια των γνωριμιών που κάνει. Ο Yosuke, επίσης προερχόμενος από τη μεγάλη πόλη, η Chie, μία υπερκινητική έφηβη με δυναμικό χαρακτήρα και η Yukiko, μία ευαίσθητη και γοητευτική κοπέλα, είναι οι πρώτοι φίλοι που κάνετε στο παιχνίδι και, παρόλο που οι ίδιοι φαίνεται να μην το γνωρίζουν, το δέσιμο μεταξύ των τεσσάρων φίλων αποτελεί και την έναρξη μιας σειράς γεγονότων, που με τη σειρά τους τροφοδοτούν την εξέλιξη του σεναρίου.

Η ήρεμη καθημερινότητα της Inaba ταράζεται όταν -μετά από μια διαρκή ομίχλη- μία σειρά δολοφονιών ξεκινά. Οι παράξενες συνθήκες της δολοφονίας -το πτώμα βρίσκεται κρεμασμένο ανάποδα από μία τηλεοπτική κεραία σπιτιού- και η έλλειψη στοιχείων, δεν επιτρέπει στην αστυνομία να προχωρήσει με την υπόθεση, κάνοντας έτσι τα πράγματα ακόμα πιο ανήσυχα στην περιοχή.

Ένας δεύτερος φόνος ακολουθεί μετά από λίγες μέρες, αυτήν τη φορά με θύμα μια φίλη και συμμαθήτρια του πρωταγωνιστή. Το πτώμα της αυτήν τη φορά βρίσκεται κρεμασμένο από ένα στύλο ρεύματος, μπλέκοντας ακόμα περισσότερο το νήμα του μυστηρίου. Με την αστυνομία ανίκανη να αντιδράσει, ο ήρωας μας ανακαλύπτει πως μόνο αυτός είναι σε θέση να βάλει ένα τέλος σε όλη αυτήν την τραγωδία. Μεταξύ των μαθητών, κυκλοφορεί μια φήμη πως αν κοιτάξεις την οθόνη μιας απενεργοποιημένης τηλεόρασης, τα μεσάνυχτα μίας ομιχλώδους νύχτας, θα δεις το άλλο σου μισό. Στην ουσία όμως, αυτό που προβάλλεται στην οθόνη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό…

"Το anime βίντεο που προβάλλει και το πρώτο “κάλεσμα” του Izanagi, είναι ικανό να κάνει αρκετούς να ανατριχιάσουν, ειδικά τους φίλους της σειράς"

Το κύριο theme του Persona 3, η Dark Hour και ο Tartarus, εδώ απουσιάζουν, μιας και έχουν αντικατασταθεί από τo Midnight Channel και τον TV world. Χωρίς να επιθυμούμε να μπούμε σε αποκαλυπτικές λεπτομέρειες, ικανές να λειτουργήσουν ως spoilers, να πούμε πως ο TV world είναι κάτι σαν ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο οι κανόνες του δικού μας κόσμου δεν έχουν εφαρμογή.

Μοναδικός "καλός" κάτοικος του κόσμου αυτού είναι ο Teddy, ένα παράξενο ον με καλοκάγαθη καρδιά και αθώο χαρακτήρα, που θα αποδειχθεί σημαντικότατος σύμμαχος στο ταξίδι μας. Κάθε τηλεοπτικός δέκτης αποτελεί μία δίοδο προς τον TV world, μα μόνο λίγοι έχουν την ικανότητα να τον δουν και να έχουν πρόσβαση σε αυτόν. Τον ίδιο κόσμο χρησιμοποιεί και ο δολοφόνος, για να πετά μέσα τα θύματα του, που αργότερα βρίσκονται νεκρά σε περιοχές του κανονικού κόσμου, άμεσα συσχετισμένες με την τηλεόραση (βλ. τηλεοπτική κεραία). Μέσα στον παράξενο αυτόν κόσμο, οι ήρωες μας θα πρέπει να προσπαθήσουν να σώσουν τους “εγκλωβισμένους”, αφού πρώτα έρθουν αντιμέτωποι με τη σκοτεινή πλευρά τους, τη σκιά τους.

Στην ουσία, η σκιά είναι μια ενσάρκωση όλων των συναισθημάτων που αρνούμαστε να παραδεχτούμε πως έχουμε. Όταν ο χαρακτήρας έλθει αντιμέτωπος με τη σκιά του και αποδεχτεί ότι είναι ένα κομμάτι του εαυτού του, τότε αυτή αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό της Persona. Όλοι οι χαρακτήρες που θα έχουμε στην κατοχή μας κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού,περνούν από αυτή τη διαδικασία, πριν αποκτήσουν την ικανότητα να χρησιμοποιήσουν την Persona τους. Μόνο ο ήρωας μας είναι σε θέση να τη χρησιμοποιήσει από την αρχή, ίσως επειδή δεν έχει μια σκοτεινή πλευρά να κρύψει. 

{PAGE_BREAK}

Χωρίς αμφιβολία, οι άνθρωποι της ATLUS κατάφεραν για ακόμα μία φορά να προκαλέσουν, αγγίζοντας ένα ευαίσθητο θέμα. Οι χαρακτήρες του παιχνιδιού δεν είναι υπεράνθρωπα όντα, αλλά κοινοί θνητοί σαν κι εμάς, με αδυναμίες -ψυχικές και σωματικές- και συναισθήματα που τους ταλανίζουν. Για άλλη μια φορά, το παιχνίδι ξεχωρίζει με την ενήλικη θεματολογία του. Και εδώ πρέπει να αναφερθεί πως το παιχνίδι απευθύνεται σε ηλικίες 16+ σε αντίθεση με τον προκάτοχο του, που είχε χαρακτηριστεί από την PEGI ως 12+. Τα τέσσερα περισσότερα χρόνια, δικαιολογούνται από τη γλώσσα που χρησιμοποιείται -το παιχνίδι περιέχει ένα μεγάλο ρεπερτόριο βωμολοχιών- και τα σεξουαλικά υπονοούμενα και αναζητήσεις των χαρακτήρων.

Μετά από αυτή την εκτενή αναφορά στο σενάριο και στους χαρακτήρες του παιχνιδιού, ας περάσουμε στη δομή του gameplay. Μιας και ο Tartarus των 200 και πλέον ορόφων απουσιάζει από το Persona 4, οι μάχες πλέον δίνονται μέσα στον TV world. Οι περιοχές που επισκέπτεστε ποικίλουν, ανάλογα με το άτομο που καλείστε να σώσετε. Στην αρχή του παιχνιδιού, οι περιοχές που επισκέπτόμαστε λειτουργούν ως δίοδοι για να έρθουν σε επαφή οι κύριοι χαρακτήρες με την Persona τους.

"Όλα τα Social Links παίζουν καταλυτικό ρόλο στην ενδυνάμωση των Personae του παίκτη, ίσως μεγαλύτερο και από αυτόν του P3 "

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρώτη περιοχή που θα επισκεφτείτε, στην οποία θα εγκαινιάσετε και την Persona σας, τον Izanagi. Το anime βίντεο που προβάλλει το πρώτο “κάλεσμα” του Izanagi, είναι ικανό να κάνει αρκετούς να ανατριχιάσουν, ειδικά τους φίλους της σειράς. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως το κάλεσμα των Personae δεν γίνεται πλέον μέσω των αμφιλεγόμενων Evokers, αλλά μέσω καρτών ταρώ. Η παρουσία διαφορετικών περιοχών αντί του Tartarus, προσφέρει ποικιλία και δεν κουράζει, καθώς κάθε περιβάλλον διαφέρει σχεδιαστικά και θεματικά. Ένα κάστρο, ένα χαμάμ, ένα 8-bit παιχνίδι (!), είναι μόνο μερικές από τις περιοχές.

Λόγω του μεγάλου τους αριθμού, κάθε περιοχή έχει όχι περισσότερους από 15 ορόφους, κάνοντας έτσι την εξερεύνηση περισσότερο ενδιαφέρουσα και ανάλαφρη. Πλέον, δεν υπάρχουν περιορισμοί στο χρόνο που θα περάσετε πολεμώντας shadows, αν και το παιχνίδι φροντίζει να μας ελέγχει -έστω και έμμεσα- με τα διαθέσιμα αντικείμενα που παρέχει -ή όχι.

Προς απογοήτευση πολλών -και χαρά άλλων- το σύστημα μάχης παραμένει κατά βάση ίδιο με αυτό του Persona 3, με κάποιες νέες προσθήκες να το κάνουν περισσότερο λειτουργικό και φιλικό προς το χρήστη. Για άλλη μια φορά λοιπόν, το σύστημα είναι turn-based, με τη μάχη να περιστρέφεται γύρω από τις αδυναμίες κάθε εχθρού και τον παίκτη να τις εκμεταλλεύεται. Οι επιθέσεις χωρίζονται σε επτά τύπους, με κάθε εχθρό και Persona να είναι ανθεκτικοί σε κάποιο στοιχείο και ευαίσθητοι σε κάποιο άλλο. Πλέον όμως, ο παίκτης θα πρέπει να ανακαλύψει τα αδύνατα σημεία των αντιπάλων του μέσω “trial and error” τακτικής, καθώς η λειτουργία Analysis δεν λειτουργεί όπως στο προηγούμενο παιχνίδι της σειράς.

Όταν βρίσκετε την αδυναμία κάποιου εχθρού (π.χ. φωτιά) και τον χτυπάτε με μία ανάλογη επίθεση, αυτός χάνει την ισορροπία του και σας δίνεται η ευκαιρία να επιτεθείτε ξανά. Επιπρόσθετα, η ικανότητα να χειρίζόμαστε πλέον όλους τους χαρακτήρες της ομάδας μας -εφόσον βέβαια το επιθυμούμε-, αποτελεί μία από τις πιο θετικές προσθήκες στο τομέα του gameplay.

Όπως και στο Persona 3, ο ήρωας είναι σε θέση να χρησιμοποιεί πολλαπλές Personae, εν αντιθέσει με τους άλλους χαρακτήρες που κατέχουν μόνο μία. Όπως ήταν φυσικό, το Velvet Room κάνει κι εδώ την εμφάνιση του, με τον Igor να ξεχωρίζει για άλλη μια φορά. Έτσι, ο παίκτης καλείται να ενώσει Personae, διαδικασία απαραίτητη για την πρόοδο μας στο παιχνίδι. Η “εγκυκλοπαίδεια” των Personae, γνωστή και ως Compendium, επανέρχεται ανανεωμένη. Παρόλα αυτά, όσοι έχουν ασχοληθεί με το Persona 3, θα αναγνωρίσουν αρκετά γνώριμα πρόσωπα, καθώς -όπως είναι φυσικό- τα δύο παιχνίδια μοιράζονται ένα μεγάλο αριθμό Personae.

Κάπου εδώ θα πρέπει να αναλύσουμε και το ρόλο που παίζουν οι διαπροσωπικές σχέσεις, ή όπως τα ονομάζει το παιχνίδι, Social Links. Φαίνεται ότι στο τέταρτο μέρος της σειράς, δίνεται ακόμα περισσότερο βάρος στις καθημερινές δραστηριότητες. Ο παίκτης καλείται να διαλέξει από μία τεράστια γκάμα δραστηριοτήτων, που μπορεί να έχουν να κάνουν με δραστηριότητες στο χώρο του σχολείου, με βόλτες σε περιοχές της Inaba, part-time δουλειές, εξόδους με τους φίλους, ιδιαίτερα μαθήματα σε νεαρούς μαθητές, ή ακόμα και κάποια ερωτική σχέση με κάποιο θηλυκό χαρακτήρα.

"Οι άνθρωποι της ATLUS θα πρέπει να νιώθουν υπερήφανοι και για τα μενού του παιχνιδιού, καθώς είναι χωρίς αμφιβολία τα ομορφότερα και πιο λεπτομερή που έχουμε δει σε παιχνίδι του PS2"

Όλα τα Social Links που αναπτύσσει στην πορεία του παιχνιδιού ο παίκτης, παίζουν καταλυτικό ρόλο στην ενδυνάμωση των Personae του, ίσως μεγαλύτερο και από αυτό του P3. Οι επιλογές είναι τόσο πολλές, σε σημείο που κάποιος μπαίνει στο πειρασμό να τερματίσει όχι μία και δύο, αλλά πολλαπλές φορές το παιχνίδι, μόνο και μόνο για να καταφέρει να γευτεί και την τελευταία σταγόνα μαγείας, που το Persona 4 έχει να προσφέρει.

{PAGE_BREAK}

Οπτικά, το Persona 4 παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τον πρόγονο του. Το P4 κάνει χρήση της ίδιας μηχανής γραφικών, η οποία όμως έχει υποστεί πολλές βελτιώσεις. Τα χρώματα είναι πολύ πιο ζωντανά, τα animations διακρίνονται για τη φυσικότητα τους και ο σχεδιασμός χαρακτήρων και περιβαλλόντων είναι ποιοτικότατος για τα δεδομένα της κονσόλας. Φαίνεται ότι οι Ιάπωνες συνειδητοποίησαν πως ένα μεγάλο μέρος των καταναλωτών χρησιμοποιεί πλέον HDTVs, αφού το Persona 4 είναι ένα από τα λίγα παιχνίδια του PlayStation 2 που δείχνουν πανέμορφα σε 16:9 ανάλυση. Να αναφέρουμε πως παίξαμε το παιχνίδι σε backwards compatible PlayStation 3, με το Persona 4 να δείχνει πανέμορφο, χωρίς να χάνει σε ανάλυση ή λεπτομέρειες.

"H ικανότητα να χειρίζόμαστε πλέον όλους τους χαρακτήρες της ομάδας, αποτελεί μία από τις πιο θετικές προσθήκες στον τομέα του gameplay"

Τα εφέ που χρησιμοποιήθηκαν δένουν αρμονικά με το οπτικό σύνολο, κάνοντας έτσι τις μάχες φανταχτερές, γεμάτες ζωντάνια και ένταση. Οι άνθρωποι της ATLUS θα πρέπει να νιώθουν υπερήφανοι και για τα μενού του παιχνιδιού, καθώς είναι χωρίς αμφιβολία τα ομορφότερα και  πιο λεπτομερή που έχουμε δει σε παιχνίδι  του PlayStation 2. Θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε πως είναι ανώτερα και πολλών next-gen τιτλων, κάνοντας έτσι τον ανταγωνισμό να κοκκινίζει από ντροπή.

Το P4 αποδεικνύει περίτρανα πως η δεκάχρονη κονσόλα της Sony δεν… έχει φάει ακόμα τα ψωμιά της, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τον κανόνα πως δεν είναι απαραίτητα τα γραφικά εκείνο το στοιχείο που χαρακτηρίζει ένα παιχνίδι, αλλά το σενάριο και το βάθος του gameplay. Τέλος, τα πανέμορφα anime cutscenes ολοκληρώνουν το πακέτο, προσφέροντας μια μοναδική οπτική εμπειρία. Η ποιότητα τους είναι τόσο μεγάλη, που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν αυτόνομη anime σειρά! Στον τομέα του ήχου, το Persona 4 ακολουθεί τα χνάρια του προκατόχου του και καταφέρνει να εντυπωσιάσει.

Το soundtrack του παιχνιδιού έχει επιμεληθεί κυρίως από τον Shoji Meguro και είναι τόσο ποιοτικό, που μέσα σε κάθε συσκευασία του παιχνιδιού θα βρείτε κι ένα CD μουσικής με 24 τραγούδια, όλα δανεισμένα από το παιχνίδι.

{VIDEO_1}

Το ηχητικό σύνολο είναι βαθιά επηρεασμένο από τη J-pop και J-rock κουλτούρα, κάτι που μόνο θετικό μπορεί να είναι. Σε αντίθεση με το P3, που παρουσίαζε ένα πιο σκοτεινό, λίγο…"emo" ύφος, η μουσική εδώ είναι πιο εύθυμη και ταυτόχρονα πιο retro. Οι ήχοι που παίζουν κατά τη διάρκεια των μαχών είναι σίγουρο πως θα κολλήσουν στο μυαλό σας, αλλά ποτέ δεν θα σας κουράσουν.

Η προσπάθεια της ATLUS θα έχανε πολλούς πόντους, αν  δεν ήταν παρόν και το εκπληκτικό voice-over. Η εργασία που έχει γίνει είναι μοναδική, σε σημείο που δίνεται η εντύπωση πως το παιχνίδι αναπτύχθηκε με το localization στο μυαλό. Οι διάλογοι είναι ευφάνταστοι, γεμάτοι πρωτοτυπία, και συνάμα ξεκαρδιστικοί. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές θα πιάσετε τον εαυτό σας να γελάει με ατάκες των χαρακτήρων. Ευτυχώς, το P4 καταφέρνει να ξεφύγει από την "κατάρα" των κακών αγγλικών voice-overs που μαστίζουν τα ιαπωνικά παιχνίδια ρόλων, με ένα ταλαντούχο cast ηθοποιών πίσω από τα μικρόφωνα, αστείρευτο -μαύρο και μη- χιούμορ και πρωτόγνωρη ποιότητα ήχου.

Το Persona 4 παίρνει όλα τα στοιχεία που έκαναν το Persona 3 το καλύτερο RPG του 2007 και τα ανεβάζει σε ένα άλλο, ανώτερο επίπεδο. Πολύ απλά, είναι ο ορισμός του απόλυτου sequel. Εκμεταλλεύεται όλα τα στοιχεία που δανείζεται από το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς, αλλά δεν επαναπαύεται στις δάφνες του. Παρουσιάζει ένα σενάριο που ξεχειλίζει από πρωτοτυπία, σε μια εποχή που αυτή είναι δυσεύρετη. Είτε έχετε…λιώσει το Persona 3, είτε δεν γνωρίζετε καν τι σημαίνουν οι λέξεις "Shin Megami Tensei", το Persona 4 υπόσχεται να σας προσφέρει αμέτρητες ώρες διασκέδασης ως μία από τις πιο ολοκληρωμένες εμπειρίες του 2009.

Δημήτρης Μπάνος