Nintendo Game Boy

Ο “μικρός γίγαντας” της Nintendo κλείνει τα είκοσί του χρόνια και μας καλεί να γιορτάσουμε μαζί του

Ήταν η μικρή μηχανή που μπορούσε: ενάντια σε όλα τα προγνωστικά, ή μάλλον καλύτερα, εν πλήρη αγνοία οποιουδήποτε προγνωστικού, το Game Boy της Nintendo ήταν ένας τεχνολογικός Δαυίδ ανάμεσα σε Γολιάθ κάθε μάρκας και κατασκευής. Εμφανίστηκε τον Απρίλιο του 1989, για να αλλάξει εντελώς τα δεδομένα του φορητού gaming, το οποίο ως τότε δεν ήταν παρά μια υποσημείωση στα κατάστιχα της βιομηχανίας, και η επανάσταση που δημιούργησε θα αντηχούσε ασταμάτητα μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν. Χρόνια που σιγά-σιγά, παιχνίδι με το παιχνίδι, έγιναν δεκαετίες.

Ο Απρίλιος του 2009 σηματοδοτεί την 20ή επέτειο του μικρού βετεράνου της Nintendo. Η άφιξή του στην αγορά μόνο ως φαινόμενο μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς μόνο στην Αμερική, όπου έφτασε λίγους μήνες αργότερα, η πρώτη παρτίδα ενός εκατομμυρίου τεμαχίων εξαντλήθηκε μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες. Περίπου ένα χρόνο μετά, θα έφτανε και στα χέρια των Ελλήνων, με τις διαφημιστικές καμπάνιες να αναγγέλλουν το νέο σύστημα gaming που “είχε μέγεθος σχεδόν όσο η παλάμη σου”. Και ήταν πράγματι μια αποκάλυψη.

Ως τότε, οι μόνοι εκπρόσωποι φορητού gaming στη χώρα μας ήταν κάποιες συσκευές με οθόνες LCD, κάποιες μικρές και βολικές και άλλες σε μέγεθος ολόκληρου τετραδίου, οι οποίες ήταν εφοδιασμένες με ένα μόνο παιχνίδι στη μνήμη τους –πράγμα που συχνά τις καθιστούσε και μιας χρήσης, καθώς πολλές φορές δεν κρατούσαν το ενδιαφέρον για πάνω από μερικές ώρες και το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών τις έβρισκε σε κομμάτια. Συσκευές όπως το Microvision της, γνωστής στην Ελλάδα από τα διάσημά της επιτραπέζια παιχνίδια, Milton Bradley, ήταν κάτι άγνωστο στη χώρα μας, τουλάχιστον στη γενιά που υποδέχθηκε το Game Boy σαν κάτι που περίμενε χρόνια, αλλά δεν το ήξερε.

Το πρώτο πράγμα που πρόσεχε κανείς στη νεογέννητη κονσόλα ήταν ο πρωτότυπος σχεδιασμός της: το απαλό μπεζ χρώμα, η διάταξη των πλήκτρων και του σταυρού διευθύνσεων που γνωρίζαμε μεν από το NES, αλλά που πρώτη φορά βλέπαμε να εφαρμόζεται με αυτό τον τρόπο, και φυσικά η 2.5 ιντσών οθόνη LCD, η οποία απέδιδε τις λεγόμενες “τέσσερις σκιές του γκρίζου”, που στα δικά μας μάτια μεταφράζονταν σε πολύ ανοιχτό έως πολύ σκούρο πράσινο, ανάλογα με τη ρύθμιση της μικρής ροδέλας του contrast στην αριστερή πλευρά της συσκευής.

Τόσο η παντελής έλλειψη άλλου χρώματος, όσο και η ταπεινή, ακόμη και για τότε, ανάλυση των 160 επί 144 pixels δεν ακούγεται κάτι που αξίζει την προσοχή εκ πρώτης όψεως. Και ποιος μπορεί να ξεχάσει το κυνήγι του φωτός μέσα στο σπίτι ή έξω, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε για να παίξουμε, αφού η οθόνη δεν διέθετε δικό της φωτισμό και απαιτούσε εξωτερική πηγή φωτός για να χρησιμοποιηθεί. Όμως από τη στιγμή που ο διακόπτης στο πάνω μέρος της κονσόλας γυρνούσε στο “ON” (κλειδώνοντας ταυτόχρονα με έξυπνο τρόπο το cartridge στην υποδοχή του), και από την κορυφή της οθόνης έπεφτε το λογότυπο της Nintendo, το μόνο που ακολουθούσε ήταν μαγεία.

Μετά τον χαρακτηριστικό ήχο του λογότυπου, η πρώτη μουσική που άκουσαν οι περισσότεροι χρήστες από το μοναδικό ηχείο του Game Boy (ή σε stereo ήχο από τα ακουστικά που συμπεριλαμβάνονταν στο κουτί του) ήταν η midi μορφή του διάσημου πια Korobeiniki, του παραδοσιακού ρωσικού σκοπού που έπαιζε στο Tetris, ως ένα από τα τρία διαθέσιμα μουσικά κομμάτια του παιχνιδιού και μάλλον και το πιο αγαπημένο. Ο χαρακτηριστικός ψηφιακός ήχος που πρόσφερε η κονσόλα ήταν μεν περιορισμένος σε δυνατότητες, αλλά αυτό δεν εμπόδισε το Game Boy να μας χαρίσει μερικές από τις πιο ανεπανάληπτες ηχητικές εμπειρίες.

Ποιος μπορεί άλλωστε να ξεχάσει τα τρία κλασσικά μουσικά κομμάτια του Tetris, αλλά και των κρότο των τούβλων όταν έπεφταν στη θέση τους, ή τις φοβερές συνθέσεις των Super Mario Land, Probotector, Castlevania: The Adventure, και τόσων άλλων… και ας μας επιτραπεί εδώ και η αναφορά του προσωπικού  αγαπημένου του υπογράφοντος, του επικού soundtrack του Mystic Quest –Final Fantasy Adventure στην Αμερική– του οποίου συνθέτης μπορεί να μην είναι ο θρυλικός Nobuo Uematsu, αλλά σίγουρα η επιρροή του είναι διάσπαρτη σε κάθε μουσικό θέμα του παιχνιδιού. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που τόσα χρόνια μετά, η midi μουσική του Game Boy και των ομοίων του έχει εξελιχθεί σε ολόκληρο μουσικό είδος, στο οποίο πειραματίζονται πολλοί δημιουργοί με άκρως ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

{PAGE_BREAK}

Στην καρδιά του Game Boy φώλιαζε μια τροποποιημένη έκδοση του Z80, του τσιπ που είχε δώσει ζωή σε μεγαθήρια του παρελθόντος, όπως ο Amstrad CPC και ο ZX Spectrum. Τεχνολογία αιχμής στον καιρό του, όχι όμως και την εποχή που η Nintendo το στρίμωξε μέσα στη μικρή της παιχνιδομηχανή. 8 kB RAM συμπλήρωναν τα τεχνικά χαρακτηριστικά –έχοντας φτάσει στα 4 MB του DS, η εξέλιξη δε φαίνεται και τόσο αλματώδης. Όμως αυτό ακριβώς ήταν το στοίχημα που έβαλε η Nintendo με την αγορά και που τελικά της απέδωσε τα μέγιστα. Όχι, το μικρό Game Boy δεν ήταν κάποιο τεχνολογικό θαύμα, ούτε καν σε σύγκριση με τον απ’ ευθείας ανταγωνισμό του.

Σχεδόν ταυτόχρονα με το…"Παιχνιδο Αγόρι" της Nintendo έκανε την εμφάνισή του η αγριόγατα της Atari, το φοβερό και τρομερό Lynx, ενώ λίγο αργότερα θα κατέφτανε και η πρόταση της SEGA στο χώρο, με το γνωστό και μη εξαιρετέο Game Gear. Και οι δύο αυτοί ανταγωνιστές πρόσφεραν χαρακτηριστικά που το Game Boy δεν διέθετε, όπως η μεγαλύτερη οθόνη και το κυριότερο -και πιο πολυδιαφημισμένο- το χρώμα.

Το Lynx και το Game Gear διέθεταν και τα δύο έγχρωμη οθόνη, με 16 και 32 χρώματα αντίστοιχα. Όμως αυτά τα προτερήματα τα πλήρωναν ακριβά  -κυριολεκτικά. Το Game Boy την εποχή της κυκλοφορίας του κόστιζε γύρω στα 100 δολάρια και στην Ελλάδα περίπου 30.000 δραχμές. Οι δύο επίδοξοι σφετεριστές του θρόνου του είχαν τη διπλάσια τιμή, αλλά και μια τρομερή πείνα για ενέργεια, καθώς κατανάλωναν έξι μπαταρίες ΑΑ σε περίπου πέντε-έξι ώρες, τη στιγμή που η κονσόλα της Nintendo απαιτούσε μόνο τέσσερις μπαταρίες που το κρατούσαν στη ζωή για πάνω από 15 ώρες συνεχούς παιχνιδιού.

Έτσι, το μεν Lynx γρήγορα αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τον αγώνα, το δε Game Gear, αν και αγαπήθηκε και αυτό πολύ, δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει τα ύψη των πωλήσεων και της δημοτικότητας του Game Boy. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τις τοπικές…κόντρες στις γειτονιές σχετικά με το ποιος υπερείχε πραγματικά στα games: η SEGA ή η Nintendo! Ατέλειωτες ώρες ξοδεύονταν στα…forum της πραγματικότητας, δηλαδή στα πάρκα και στις αυλές των σχολείων, με την αδιάκοπη απαρίθμηση των θετικών και των αρνητικών της κάθε κονσόλας. Και φυσικά, κανένα επιχείρημα δεν έπειθε κάποια από τις δύο πλευρές ώστε να απαρνηθεί την αγαπημένη της εταιρία, ανεξάρτητα από το τι έκρινε τελικά η Ιστορία.

Η επιτυχία του μικρού και…αδύναμου Game Boy ήταν ένα έξοχο δείγμα της φιλοσοφίας που ακολουθούσε και ακολουθεί η Nintendo στην αγορά της τεχνολογίας, η οποία την έχει αναδείξει στον κολοσσό που είναι σήμερα, και που της κόστισε στις περιπτώσεις που προσπάθησε να αποκλίνει από αυτή: το Game Boy δεν ήταν ένα τεχνολογικό θαύμα, δεν πρωτοπορούσε σε επιδόσεις ή σε ισχύ. Η μικρή κονσόλα διέπρεπε όμως στον τομέα του φιλικού σχεδιασμού που έκανε τον καθένα να το πιάνει στα χέρια του και να μπορεί να το χρησιμοποιήσει σχεδόν διαισθητικά.

Tαυτόχρονα, το Game Boy “έκανε τη δουλειά του”, ένα motto που πολλοί στην αγορά της τεχνολογίας υποτίμησαν. Η κονσόλα της Nintendo έκανε αυτό ακριβώς για το οποίο είχε σχεδιαστεί και το έκανε εύκολα, άνετα και με μικρό κόστος, τόσο για τον καταναλωτή όσο και για την κατασκευάστριά του. Το Game Boy είχε το μοναδικό ταλέντο να αναπληρώνει σε καρδιά και ψυχή ό,τι του έλειπε στους αριθμούς και αυτό του επέτρεψε να παραμείνει δημοφιλές μέχρι και την τελική του απόσυρση το 2003, έχοντας πουλήσει μαζί με το Game Boy Color, τη μεταγενέστερη έγχρωμη έκδοσή του, πάνω από 118 εκατομμύρια τεμάχια.

{PAGE_BREAK}

Φυσικά, μεγάλο ρόλο στην δημοτικότητα του λιλιπούτειου βετεράνου έπαιξαν τα παιχνίδια του, τα οποία ήταν…λεγεώνα. Η Nintendo φρόντισε να υποστηρίξει την κονσόλα της με ένα πραγματικό τσουνάμι τίτλων, τόσο δικών της όσο και άλλων κατασκευαστών. Επικεφαλής της ορδής αυτής, φυσικά, ήταν το Tetris, το θρυλικό puzzle game του Alexey Pajitnov, το οποίο περιλαμβανόταν στο πακέτο της κονσόλας, και που ακόμη και σήμερα θεωρείται ίσως η καλύτερη έκδοση του παιχνιδιού που έχει υπάρξει σε οποιοδήποτε σύστημα. Το Tetris ήταν η καλύτερη διαφήμιση για τις δυνατότητες της κονσόλας, καθώς δεν πρόσφερε μόνο ώρες ολόκληρες εθιστικού gameplay, αλλά αξιοποιούσε και το καλώδιο Game Link, το οποίο συνέδεε δύο κονσόλες μαζί και επέτρεπε ατελείωτες multiplayer κόντρες.

Ακολούθησε το Super Mario Land, με τις δύο εξαιρετικές συνέχειές του που φάνταζαν εξωπραγματικές σε σχέση με τις δυνατότητες της κονσόλας, με κορυφαίο το Super Mario Land 3: Wario Land. Παράλληλα, από την οθόνη του Game Boy παρέλασε όλος ο στρατός ηρώων της Nintendo, αλλά και μερικοί από τους πιο αγαπημένους ήρωες των games, με εμφανίσεις του Megaman, του Bionic Commando, των Lemmings, και τόσων άλλων.

Πολλοί από τους τίτλους του Game Boy ήταν μεταφορές από άλλα συστήματα και δεν ήταν λίγες οι φορές που οι περιορισμένες δυνατότητες της κονσόλας λειτουργούσαν εις βάρος της, καθώς πολλές από τις μεταφορές αυτές γίνονταν βιαστικά και με προχειρότητα.

Όμως, όταν οι κατασκευαστές εκμεταλλεύονταν πλήρως το hardware, τα αποτελέσματα ήταν μεγαλειώδη. Παιχνίδια όπως το F1 Race, που κυκλοφορούσε μαζί με το hub σύνδεσης τεσσάρων Game Boy μαζί, ή το Legend of Zelda: Link’s Awakening με το αδιανόητο μέγεθος για τα ταπεινά, “σε μέγεθος σπιρτόκουτου” cartridges -και φυσικά το φαινόμενο που ξεκίνησε με τα Pokemon: Red και Pokemon: Blue- έστειλαν το μικρό σύστημα τις Nintendo κατευθείαν στην κορυφή του φορητού gaming, απ’ όπου δεν κουνήθηκε παρά μόνο για να δώσει τη θέση του στους διαδόχους του, όπως το Game Boy Advance και φυσικά το Nintendo DS, το οποίο πλησιάζει ιλιγγιωδώς το ρεκόρ πωλήσεων του προκατόχου του.

Στη σύνταξη πια, το Game Boy της Nintendo μπορεί να απολαύσει τα χρυσά γηρατειά του με τη σιγουριά του βετεράνου που πολέμησε και αντιμετώπισε με επιτυχία τις προκλήσεις της βιομηχανίας. Και φυσικά, απέκτησε με την αξία του την αγάπη και το σεβασμό τόσο αυτών που ήταν παρόντες στα χρόνια της επιτυχίας του, όσο και αυτών που χαίρονται τώρα τους καρπούς της κληρονομιάς που μας άφησε.

Καλά τα κατάφερες, γέρο μου! Να τα εκατοστίσεις!

Μιχάλης Τέγος

{nomultithumb}