X-Men Origins: Wolverine

Ο Wolverine ακονίζει τα αδαμάντινα νύχια του, σε μια άκρως βίαιη περιπέτεια

Αν είστε λάτρεις των comic αλλά εδώ και χρόνια η εικόνα των super heroes -κατά τη μετάβασή τους στα videogames- σας έχει απογοητεύσει, τότε μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσετε. Αφήνοντας πίσω της την ανάλαφρη ατμόσφαιρα που επικρατεί σε ανάλογους τίτλους, η Activision εξαπολύει τον Wolverine σε μια υπερβολικά βίαιη περιπέτεια, που αναμφίβολα αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη. Μπορεί το X-Men Origins: Wolverine να αποτελεί μια κινηματογραφική μεταφορά αλλά ευτυχώς καταφέρνει να ξεπεράσει -έστω και οριακά- τη μετριότητα, στην οποία έχει συνηθίσει το κοινό από ανάλογες προσπάθειες, και να προσφέρει αρκετές ώρες διασκέδασης.

Το πλέον ελπιδοφόρο με τον τίτλο, είναι πως η Raven, η οποία και ανέλαβε την ανάπτυξή του, δεν δίστασε να δώσει στο συγκεκριμένο χαρακτήρα την εικόνα που του αρμόζει. Παράλληλα, η ομάδα ανάπτυξης θέλησε να πάει και ένα βήμα παραπέρα από την ομώνυμη ταινία, αν και όπως θα δούμε παρακάτω αυτό αποδεικνύεται τελικά σαν ένα δίκοπο μαχαίρι.

"Μπορεί το X-Men Origins: Wolverine να αποτελεί μια κινηματογραφική μεταφορά αλλά, ευτυχώς, καταφέρνει να ξεπεράσει -έστω και οριακά- τη μετριότητα"

Το X-Men Origins: Wolverine είναι ένας action τίτλος που προσπαθεί να εισάγει και ορισμένα στοιχεία τόσο από platform, όσο και από adventure δημιουργίες. Όλη η προσοχή επικεντρώνεται στις αναμετρήσεις σώμα με σώμα, όπου πραγματικά ο Logan δεν έχει αντίπαλο. Με σύμμαχο τα αδαμάντινα νύχια του, μπορεί και τεμαχίζει με χαρακτηριστική άνεση τους αντιπάλους του, ενώ και τα ψήγματα από τίτλους ρόλων επιτρέπουν τη σταδιακή αναβάθμιση των ικανοτήτων του.Η ιστορία προσπαθεί να ακολουθήσει το σενάριο της ταινίας με αρκετές όμως παράπλευρες ιστορίες, αν και όπως ήταν αναμενόμενο επικεντρώνεται στην έχθρα του Logan με τον αδερφό του – τον μετέπειτα Sabretooth.

Η αλήθεια είναι πως οι πρώτες ώρες είναι αρκετά ευχάριστες έως και συναρπαστικές, μιας και η δράση είναι και καταιγιστική όσο και άκρως κινηματογραφική. Ο Wolverine ξεδιπλώνει τις ικανότητές αλλά και τα ζωώδη ένστικτα του με έναν μοναδικό τρόπο, κάνοντας τους παίκτες να μένουν προσηλωμένοι μπροστά από τις οθόνες τους. Δίχως καμία δόση υπερβολής, αρκετά συχνά ο χρήστης θα πιάσει τον εαυτό του ακόμα και να φωνάζει από ευχαρίστηση, μιας και η αίσθηση που δημιουργείται από τον έλεγχο μιας πραγματικά πολεμικής μηχανής είναι ανεπανάληπτη –τουλάχιστον αρχικά.

Σε γενικές γραμμές η διασκέδαση θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, αν και το δυσάρεστο είναι πως οι συνολικά 10 ώρες που απαιτούνται για την ολοκλήρωση του X-Men Origins: Wolverine από ένα σημείο και έπειτα αδυνατούν να είναι το ίδιο ενθουσιώδεις όσο είναι οι 2-3 πρώτες. Από την άλλη -και λαμβάνοντας πάντα υπόψη τη συνολική προσπάθεια- γίνεται εμφανές πως ο τίτλος αποτέλεσε προϊόν μελετημένης και προσεκτικής εργασίας και όχι μια απλή μεταφορά από την ταινία. Ήδη τα πρώτα δείγματα ήταν αρκετά ελπιδοφόρα για τη συνέχεια και ως ένα βαθμό η εταιρία κατάφερε να τηρήσει τις υποσχέσεις της. Τα πάντα έχουν σχεδιαστεί γύρω από την εκκεντρική προσωπικότητα του Logan και τελικά είναι η φύση του ίδιου του χαρακτήρα που σώζει τον τίτλο από τη μετριότητα, λόγω των ιδιαιτέρων ικανοτήτων του.

"Οι πρώτες ώρες είναι αρκετά ευχάριστες έως και συναρπαστικές, μιας και η δράση είναι και καταιγιστική όσο και άκρως κινηματογραφική"

Το X-Men Origins: Wolverine δείχνει τις άγριες διαθέσεις του από την εισαγωγική κιόλας σκηνή, όπου και παρουσιάζει τον κεντρικό χαρακτήρα να έρχεται αντιμέτωπος με μια ομάδα εχθρών. Όπως αναφέρθηκε και στον πρόλογο, το στοιχείο που θα εκπλήξει ευχάριστα είναι πως η Raven δεν διστάζει να παρουσιάζει τη βία στην πλέον ωμή μορφή της, κάτι που αρχικά θα προκαλέσει έκπληξη ακόμα και στους φανατικούς οπαδούς του ήρωα.

Αναλογιζόμενοι το παρελθόν ανάλογων δημιουργιών, στους οποίους πρωταγωνιστούν super ήρωες, η προσπάθεια της Raven σαφώς και ξεχωρίζει. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα στοιχείο που μπορεί να περιορίζει το αγοραστικό κοινό –απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε ενήλικες- αλλά ταιριάζει γάντι στην, κατά τα άλλα, ανήσυχη φύση του Wolverine. Τα μέλη των αντιπάλων θα διαμελίζονται με μοναδικό τρόπο, τα κορμιά τους θα κόβονται στη μέση συνοδευόμενα από ένα λουτρό αίματος και γενικότερα το όλο δημιούργημα αποκτάει μια αιματοβαμμένη εικόνα..

Eκμεταλλευόμενη τη μετάλλαξη του κεντρικού χαρακτήρα, κομμάτια από τη σάρκα του Logan θα αφαιρούνται -πριν επανέλθουν μετά από ένα εύλογο διάστημα- ενώ σε πολλά σημεία θα είναι ορατός ακόμα και ο αδαμάντινος σκελετός του.

{PAGE_BREAK}

Διαβάζοντας τα προαναθερθέντα μπορούν εύκολα να γίνουν αντιληπτά τα "συστατικά" πάνω στα οποία έχει βασιστεί η Raven. Συστατικά, τα οποία προσπάθησε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο. Η αλήθεια είναι πως το X-Men Origins: Wolverine είναι μια άκρως εθιστική περιπέτεια, που όμως από ένα σημείο και έπειτα γίνεται κουραστική και δυστυχώς επαναλαμβανόμενη. Καταρχάς, πολλές αποστολές που δεν έχουν καμία σχέση με την ταινία, διακρίνονται για την έλλειψη έμπνευσης αλλά και δημιουργικότητας την ώρα που οι υπόλοιπες είναι αρκετά σωστά υλοποιημένες.

Η προσπάθεια της Raven πάσχει από ανάλογες αντιφάσεις και σε άλλους τομείς, μιας και υπάρχουν στιγμές που είναι κορυφαία ενώ άλλες απλά αποδεκτή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και οι μάχες με τα bosses, οι οποίες είναι άλλοτε μοναδικές και άλλες φορές υπερβολικά βαρετές.

{VIDEO_1}

Έτσι, για πρώτη φορά οι παίκτες θα έρθουν αντιμέτωποι με το πραγματικά τεράστιο Sentinel Mark.1, σε μια μάχη επικών διαστάσεων. Η ικανοποίηση θα είναι πραγματικά μοναδική, αλλά και πάλι δεν υπάρχει μια συνέχεια ή έστω μια εικόνα που να συμβαδίζει είτε με την ταινία είτε με το σύμπαν των X-Men. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι το πρώτο boss, το οποίο δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μάζα ογκόλιθων, ενώ και ο τρόπος αντιμετώπισης του είναι αρκετά βαρετός. Ευτυχώς, σύμμαχος καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας θα είναι ο ακριβέστατος χειρισμός, όπου πέρα από ορισμένα προβλήματα με την κάμερα, θα ικανοποιήσει πλήρως τους παίκτες.

Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν δύο είδη επιθέσεων, όπου με απλούς συνδυασμούς προκύπτουν ορισμένα εντυπωσιακά και άκρως αποτελεσματικά combos. Για να μην αναφέρουμε τη δυνατότητα του Wolverine να εκτοξεύεται προς τους αντιπάλους του, καλύπτοντας την μεταξύ τους απόσταση σε μηδαμινό χρόνο. Και τα ευχάριστα δεν σταματούν εδώ. Φορτίζοντας την ανάλογη μπάρα ο χαρακτήρας μας θα είναι σε θέση να εξαπολύσει ακόμα περισσότερες επιθέσεις, αν και από ένα σημείο και έπειτα απαιτείται ιδιαίτερη ακρίβεια. Επίσης, ο κάθε εχθρός θα αφήνει πίσω του ορισμένα κόκκινα orbs, τα οποία μέσω του ανάλογου μενού βελτιώνουν δραματικά τα χαρακτηριστικά του Wolverine.

Με αυτό τον τρόπο ο παίκτης είναι σε θέση να προσαρμόσει την τακτική του, προσδίδοντας είτε περισσότερη ανεκτικότητα στα αντίπαλα χτυπήματα είτε μεγαλύτερη ταχύτητα. Οι συγκεκριμένες επιλογές είναι μεν ευπρόσδεκτες, αλλά καλό θα ήταν να υπήρχε και ένα αποδεκτό επίπεδο δυσκολίας μιας και τα ήδη διαθέσιμα δεν αποτελούν πρόκληση -με την ολοκλήρωση υπάρχει πρόσβαση και σε ένα τρίτο, σαφώς υψηλότερο. Ευτυχώς, οι τίτλοι τέλους θα ανταμείψουν τους παίκτες με αρκετό και προπάντων ενδιαφέρον έξτρα υλικό, ενώ οι πλέον παρατηρητικοί θα έχουν πρόσβαση σε ακόμα περισσότερα επιπλέον χαρακτηριστικά.

"Γενικότερα ο τίτλος της Raven πάσχει από αντιφάσεις, μιας και υπάρχουν στιγμές που είναι κορυφαίος ενώ άλλες απλά αποδεκτός"

Αν και ο πρωταγωνιστής διαθέτει ένα αξιοσέβαστο ρεπερτόριο κινήσεων, τελικά αυτό μένει ανεκμετάλλευτο μιας και γενικά η A.I. των αντιπάλων απογοητεύει και δεν ωθεί τον παίκτη στο να πειραματιστεί με τις διαθέσιμες κινήσεις και το εντυπωσιακό σύστημα combos που συνοδεύει τον Logan. Και λαμβάνοντας υπόψιν πως έχουμε να κάνουμε αποκλειστικά με μια single player εμπειρία, τότε τα παράπονα από ένα σημείο και έπειτα είναι ιδιαίτερα έντονα. Η ίδια εικόνα συνεχίζεται και στον τεχνικό τομέα, αν και η αλήθεια είναι πως σε ό,τι αφορά τον ήχο η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη. Ο Hugh Jackman συνεχίζει να αποδίδει με μοναδικό τρόπο τον Wolverine και έτσι οι διάλογοι, πέρα από καλογραμμένοι, έχουν αποδοθεί και με έναν πάρα πολύ σωστό τρόπο. Σε ανάλογα πλαίσια κυμαίνεται και το σύνολο των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τη δράση, τα οποία είναι άλλοτε "εκρηκτικά" και άλλοτε διακριτικά.

Δυστυχώς, στον τομέα των γραφικών το X-Men Origins: Wolverine μάλλον απογοητεύει, μια διαπίστωση στην οποία καταλήγουμε εύκολα αναλογιζόμενοι πως ο τίτλος κάνει χρήση της Unreal Engine 3. Πέρα από τη φιγούρα του κεντρικού χαρακτήρα, τα πάντα έχουν μια μάλλον βασική εικόνα. Και εκτός από το σχεδόν ανύπαρκτο interaction, σε πολλά σημεία τα textures εμφανίζονται χοντροκομμένα, η κάμερα κάνει τα δικά της παιχνίδια, ενώ δυστυχώς αρκετά είναι και τα bugs που θα δοκιμάσουν την υπομονή των παικτών.

Προσπαθώντας να συμπεράνουμε αν τελικά το X-Men Origins: Wolverine πετυχαίνει το σκοπό του, η απάντηση είναι ένα "μάλλον ναι". Η Raven έχει καταφέρει να αποτυπώσει με ένα μοναδικό και άκρως επιτυχημένο τρόπο τον χαρακτήρα του Wolverine, ο οποίος είναι σίγουρο πως, από εδώ και πέρα, θα αποτελεί μια ιδιαίτερα αγαπητή φιγούρα στον κόσμο των videogames –αν δεν το έχει επιτύχει μέχρι σήμερα. Το δυσάρεστο είναι πως συνολικά ο τίτλος θα μπορούσε να είναι σαφώς καλύτερος και με μεγαλύτερη ποικιλία στις αποστολές.

Γιώργος Τσακίρογλου