Punch Out

Η διάσημη σειρά πυγμαχίας της Nintendo επιστρέφει στο Wii

Μία ακόμη στροφή στο πλούσιο παρελθόν της κάνει η Nintendo, προσφέροντας το Punch Out, μια επανέκδοση του πρώτου παιχνιδιού της γνωστής σειράς που είχε κυκλοφορήσει για το NES στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αποκτώντας με την πάροδο του χρόνου πολλούς φανατικούς οπαδούς. Ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα μία συνέχεια του στο SNES, με ανάλογη επιτυχία. Από την ημέρα κυκλοφορίας του Wii, όλοι συμφωνούσαν πως αυτό το είδος χειρισμού “φώναζε” για μία συνέχεια της cult σειράς πυγμαχίας. Τα παραπάνω, όμως, αρκούν για να δικαιολογήσουν την επανακυκλοφορία ενός παιχνιδιού είκοσι χρόνια αργότερα, με ελάχιστες αλλαγές στο επίπεδο του gameplay ή πρόκειται για μία διπλωματική κίνηση της Nintendo για την ικανοποίηση των φίλων της σειράς;

Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση και εν τέλει εξανεμίζει τις αμφιβολίες που εκφράσαμε παραπάνω, είναι η φρεσκάδα και η ευχαρίστηση που αντλείται από τους μηχανισμούς του παιχνιδιού. Είκοσι χρόνια μετά από τη σύλληψη τους, παραμένουν διασκεδαστικοί και άκρως εθιστικοί.

"Tο Punch Out είναι μια επανέκδοση του πρώτου παιχνιδιού της γνωστής σειράς που είχε κυκλοφορήσει για το NES στα τέλη της δεκαετίας του ’80"

Βασισμένοι σε απλούς κανόνες, γνήσιοι εκφραστές μιας άλλης εποχής, είναι εύκολοι στην εκμάθηση και δύσκολοι στην απόλυτη κατάκτηση τους, αποδεικνύοντας ότι ένα καλά στημένο gameplay παραμένει σε αρκετά μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστο από το χρόνο. Συγκεκριμένα, το παιχνίδι στηρίζεται αποκλειστικά στο συγχρονισμό των κινήσεων -timing- σε άμυνα και επίθεση. Ο παίκτης έχει στη διάθεση του τρεις κατευθύνσεις, στις οποίες μπορεί να κινεί τον boxer του για ένα μικρό χρονικό διάστημα, με σκοπό να αποφύγει τα διάφορα χτυπήματα του αντιπάλου. Κάθε φορά που αποφεύγει ένα χτύπημα, ο αντίπαλος “παγώνει” για ένα δευτερόλεπτο, καθιστώντας τον ευάλωτο στα χτυπήματα του παίκτη.

Αντίστοιχα, απλά είναι τα πράγματα και στις επιθετικές κινήσεις. Δίνεται η δυνατότητα στον παίκτη να χτυπήσει με το αριστερό ή δεξί χέρι στα πλευρά και το κεφάλι. Η επιλογή του καταλληλότερου επιθετικού χτυπήματος τη σωστή στιγμή, παίζει σημαντικό ρόλο στην έκβαση του αγώνα. Τους μηχανισμούς αυτούς εμπλουτίζουν με λίγο στρατηγικό βάθος κάποια ευπρόσδεκτα στοιχεία. 

Η επιλογή να επιτεθούμε τη στιγμή που ο αντίπαλος εκτελεί τη δική του επίθεση, χαρίζει ένα “αστέρι”, το οποίο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για ένα χτύπημα που θα προκαλέσει μεγαλύτερη “ζημιά”. Επίσης, έχουμε τη δυνατότητα να “ανεβάσουμε τη ζωή μας” σε μία μόνο από τις παύσεις, ανάμεσα στους τρεις γύρους που διαρκεί ο αγώνας, την οποία πρέπει να χρησιμοποιήσουμε κατάλληλα. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο ευφάνταστο χιούμορ που χαρακτηρίζει τον τίτλο. Από την εμμονή του προπονητή στις σοκολάτες και τις ξεκαρδιστικές ατάκες που ξεστομίζει μέσα στον αγώνα, μέχρι τους χαρακτήρες-καρικατούρες που θα αντιμετωπίσουμε, τα πάντα είναι ποτισμένα με μία εξαιρετική χιουμοριστική νότα.

"Το καρτουνίστικο ύφος των γραφικών, ταιριάζει απόλυτα με το ανάλαφρο στυλ του τίτλου"

Βέβαια, και αυτό αποτελεί στοιχείο των προηγούμενων παιχνιδιών. Με τον τίτλο να προσφέρει έναν μόνο νέο χαρακτήρα, αναρωτιόμαστε για το αν πρέπει τα παραπάνω να συγκαταλέγονται στα θετικά του ή στα αρνητικά του. Όπως και να το πάρει κανείς, το παιχνίδι είναι άκρως διασκεδαστικό και αστείο.

Από την άλλη, δεν έχουμε καμία αμφιβολία για τα γραφικά του παιχνιδιού. Το καρτουνίστικο ύφος τους, ταιριάζει απόλυτα με το ανάλαφρο στυλ του τίτλου. Είναι λειτουργικά ως προς την μετάδοση των απαραίτητων πληροφοριών προς τον παίκτη και τονώνουν τον υπερβολικό σχεδιασμό των χαρακτήρων. Μέτρια είναι βέβαια τα πράγματα, όσον αφορά στο πλήθος και τη γενικότερη αίσθηση ενός γεμάτου, ζωντανού γηπέδου. Σε αυτό, μερίδιο ευθύνης έχει και ο μέτριος ήχος που προσφέρει ελάχιστα στην εμπειρία. Οι ατάκες των αντιπάλων είναι μεν αστείες αλλά γίνονται κουραστικές με την πάροδο του χρόνου, ενώ η μουσική περνάει απαρατήρητη. Παρόλα αυτά, ορισμένοι ήχοι προειδοποιούν για κάποια επικείμενη επίθεση, οπότε το να παίζουμε με χαμηλωμένη την έντασή του, δε συστήνεται.

{PAGE_BREAK}

Το κυριότερο μειονέκτημα του Punch Out είναι η διάρκεια του. Η επιλογή “career”, που μας φέρνει αντιμέτωπους με τους δεκατρείς διαθέσιμους χαρακτήρες του παιχνιδιού ξεκινώντας από τις χαμηλές κατηγορίες, δεν ξεπερνά τις πέντε ώρες, παρόλο που το επίπεδο δυσκολίας είναι αυξημένο στις τελευταίες αναμετρήσεις. Η διάρκεια ανεβαίνει χάρη στο εξαιρετικό mode δύο παικτών που προσφέρει ο τίτλος, αλλά δυστυχώς και πάλι δεν κρίνεται ικανοποιητική. Ακόμα ένα στοιχείο που ίσως απωθήσει ορισμένους παίκτες είναι ότι πολλές φορές, για να προχωρήσουμε, θα πρέπει στηριχτούμε στην τεχνική του “trial and error”.

Ο κάθε χαρακτήρας εκτελεί μια συγκεκριμένη ακολουθία κινήσεων που, κυρίως προς το τέλος, μπορεί να χρειαστεί να δοκιμάσουμε αρκετές φορές, μέχρι να εξοικειωθούμε μαζί της και να είμαστε σε θέση να αποφεύγουμε τα χτυπήματα του. Με την ίδια λογική, ο κάθε χαρακτήρας έχει και τις αδυναμίες του, τις οποίες καλούμαστε να ανακαλύψουμε και να εκμεταλλευτούμε. Γεγονός που απομακρύνει τελείως το παιχνίδι από έναν παραδοσιακό εξομοιωτή του αθλήματος.

{VIDEO_1}

Ο τίτλος πραγματικά διαπρέπει στις αναμετρήσεις δύο παικτών και αυτό αποτελεί και το πιο εθιστικό κομμάτι του. Οι μονομαχίες προσφέρουν ένα πολύ έντονο gameplay, όπου το κάθε λάθος πληρώνεται και το γνωστό ξέφρενο πάτημα των κουμπιών μπορεί να μας εξασφαλίσει μόνο την αποτυχία. Ανάμεσα σε δύο έμπειρους παίκτες είναι απολαυστικό ακόμα και να παρακολουθούμε ως τρίτοι αυτό το παιχνίδι γρήγορων αντιδράσεων και αντανακλαστικών.

"Η διάρκεια ανεβαίνει χάρη στο εξαιρετικό mode δύο παικτών που προσφέρει ο τίτλος, αλλά δυστυχώς και πάλι δεν κρίνεται ικανοποιητική"

Η επιλογή της αναμέτρησης μέσω διαδικτύου λάμπει δια της απουσίας της για ακόμα μία φορά στην κονσόλα της Nintendo, αφήνοντάς μας μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, που δεν μας έχει συνηθίσει η εταιρεία του Kyoto για τα μεγάλα franchise της. Ακόμα και έτσι όμως, το multiplayer αποτελεί ένα από τα δυνατότερα σημεία του παιχνιδιού που αξίζει να το ανακαλύψετε έστω και για λίγο. Ο χειρισμός του εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του Wii Remote και παρόλο που αυτό συμβαίνει απλά με τη μετάφραση των λειτουργιών που εκτελούνταν προηγουμένως με το πάτημα κουμπιών σε γενικές κινήσεις του μοχλού, προσθέτει στην εμπειρία ακόμα μεγαλύτερη ένταση.

Ιδιαίτερα με τη χρησιμοποίηση και του Nunchuck, τα δεξιά και αριστερά χτυπήματα πραγματοποιούνται από τα Wii Remote και Nunchuck αντίστοιχα, με μεγάλη φυσικότητα. Ενώ μία απλή κίνηση του καρπού αρκεί για να εκτελεστεί το χτύπημα, πολλές φορές θα παρασυρθούμε από την ένταση της αναμέτρησης και θα πιάσουμε τον εαυτό μας να βαράει με μανία τον αέρα. Υποστηρίζεται επίσης και η παραδοσιακή μέθοδος, γυρνώντας το Wii Remote στα πλάγια, για όσους θέλουν να θυμηθούν τις εποχές του NES και το Wii Balance Board για τους αμυντικούς ελιγμούς. 

Εν κατακλείδι, το Punch Out είναι ένα άκρως διασκεδαστικό παιχνίδι παρά τη μικρή του διάρκεια, με το διαχρονικό gameplay και το εξαιρετικό του χιούμορ να εγγυώνται μία πολύ ευχάριστη εμπειρία σε όσους το προμηθευτούν. Παρόλα αυτά, αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, ξέροντας πως στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν τίτλο που έχει κλείσει τα είκοσι χρόνια και δεν πραγματοποιείτε καμία προσπάθεια βελτίωσης ή αλλαγής του. Βέβαια, λένε πως συνταγή που λειτουργεί, δεν αλλάζει και σίγουρα η συγκεκριμένη λειτουργεί πολύ καλά. Ωστόσο, θα θέλαμε να δούμε την ιαπωνική εταιρεία να παίρνει μεγαλύτερα δημιουργικά ρίσκα με τα franchise της στο μέλλον.

Γιώργος Πρίτσκας