WET

Καταφέρνει η Rubi να μας συναρπάσει, ή τα κάνει “μούσκεμα” στην προσπάθεια;

Επιτρέψτε μας να σας γνωρίσουμε τη Rubi Malone. Κοπέλα άκρως εμφανίσιμη, με χαρακτήρα δυναμικό και αυταρχικό, και μεγάλη γκάμα δραστηριοτήτων στο καθημερινό της πρόγραμμα. Καταξιωμένη στον επαγγελματικό της τομέα (πληρωμένο έγκλημα), πολυταξιδεμένη, με ιδιαίτερη εκτίμηση για τις πολεμικές τέχνες, τα αξιόπιστα κουζινικά σκεύη (katana), τα πολυτελή οικήματα (κατά προτίμηση εγκαταλελειμμένα βομβαρδιστικά του 1944), άσος στη σκοποβολή (ανθρώπων), οπαδός της ορειβασίας, αεροβικές και ακροβατικές ικανότητες και ενδιαφέροντες λεκτικούς όρους στο λεξιλόγιο της.

Πνευματικό τέκνο του Tarantino: Το σενάριο

Αυτή είναι η Rubi Malone, ο κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας του WET και ηρωίδα μας. Ως θήλυ που δεν σηκώνει πολλά-πολλά, η Rubi πάντα προσπαθεί να μη δημιουργεί συναισθηματικούς δεσμούς στο χώρο εργασίας της, πάντα φέρνοντας εις πέρας τις αποστολές της γρήγορα, βάναυσα και χωρίς ίχνος διακριτικότητας. Εξάλλου, το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και η Rubi φαίνεται να είναι υποστηρικτικής αυτής της νοοτροπίας.

Τα πράγματα όμως περιπλέκονται για αυτήν όταν αναλαμβάνει να ταξιδέψει στο Hong Kong σε αναζήτηση του γιου ενός ευκατάστατου λόρδου του εγκλήματος. Αυτό που δεν γνωρίζει η Rubi μας, είναι ότι ο ηλικιωμένος αυτός άντρας μόνο πατέρας του ανθρώπου που αναζητούμε δεν είναι, κάτι που δικαιολογεί και τον αποκεφαλισμό του, όταν εμείς τον παραδίδουμε στα χέρια του… στοργικού πατέρα. Όπως ανακαλύπτουμε στην πορεία, όλα ήταν μέρος ενός μεγαλοφυούς σχεδίου, με στόχο την παγκόσμια αυτοκρατορία διακίνησης ναρκωτικών ουσιών. Κάτι τέτοιο βέβαια, ποσώς θα ενδιέφερε τη Rubi, αν δεν ήταν μπλεγμένη στο κυκεώνα των γεγονότων αυτών, με μία ντουζίνα εγκληματικών μυαλών και των υποτακτικών τους, να προσπαθούν να αφαιρέσουν το χρώμα από το ζωντανό -και πάντα όμορφα ζόρικο- πρόσωπο της Rubi.

From Moscow to Berlin: Οι περιοχές και ο ρυθμός

Στον αγώνα της για απαντήσεις λοιπόν, η νυν κυνηγημένη και αεί πληρωμένη δολοφόνος Rubi, θα γυρίσει λίγο-πολύ όλη την υφήλιο, επισκεπτόμενη περιοχές σε όλες τις ηπείρους, από τη μάντρα νεκρών αεροπλάνων του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου στο Τέξας, που η Rubi αποκαλεί σπίτι της, μέχρι τις πυκνοκατοικημένες οδούς του Hong Kong, τα λιμάνια της Νότιας Κίνας, τα στενά της Chinatown στο San Francisco, τους ουρανούς της Ευρώπης, τις ακτές της Σκωτίας, και του Μεγάλου Βασιλείου γενικότερα.

Η δράση ξεδιπλώνεται λοιπόν σε όλες τις προαναφερθείσες περιοχές και σε μία πλειάδα αποστολών. Το WET είναι ένα από τα παιχνίδια που σε κάνουν να πιάνεις το χειριστήριο λέγοντας “ας παίξω για μία ωρίτσα” και 4 ώρες αργότερα κοιτάς το ρολόι και συνειδητοποιείς ότι ξεχάστηκες…ελαφρά. Υπεύθυνος για την απορρόφηση αυτή του παίκτη, είναι ο συνδυασμός όλων των στοιχείων που κάνουν το WET τόσο απίστευτα διασκεδαστικό. Από τη μία έχουμε τους gameplay μηχανισμούς, που αν και χρειαζόντουσαν λίγη παραπάνω δουλειά, καταφέρνουν βέλτιστα να μας εθίσουν στη δράση.

Σημαντικό ρόλο παίζει και ο έξυπνος σχεδιασμός των επιπέδων, αφού η ομάδα ανάπτυξης έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην κατανομή της δράσης, ώστε η όλη εμπειρία να μην καταντά κουραστική. Το κερασάκι στην τούρτα, όμως, είναι το momentum που καταφέρνει να δημιουργήσει το παιχνίδι, κάνοντας το παίκτη να χαθεί στη δράση, με ένα χαμόγελο ευχαρίστησης να βρίσκεται συνεχώς στο πρόσωπο του.

It’s Slow Moooo! Οι gameplay μηχανισμοί

Η Rubi, όπως είπαμε, τρέφει μεγάλο σεβασμό για την αεροβική. Όντας ιδιαίτερα εύκαμπτη, είναι σε θέση να αξιοποιήσει τα στοιχεία του περιβάλλοντος, τρέχοντας σε τοίχους, κάνοντας μεγάλα άλματα, γλιστρώντας σε επίπεδες επιφάνειες, πηδώντας από στήλο σε στήλο, κατεβαίνοντας σκάλες με έναν μη ορθόδοξο τρόπο και σκαρφαλώνοντας σχεδόν τα πάντα. Όλα αυτά, ενώ χειρίζεται ταυτόχρονα τα πολυαγαπημένα της όπλα. Μαζί με το πάντα αξιόπιστο katana της, η Rubi έχει στην κατοχή της πέντε όπλα.

Εκτός από τα διπλά πιστόλια της, που είναι και το μόνα που προσφέρουν άπειρα πυρομαχικά, οι διπλές κοντόκανες καραμπίνες, τα αυτόματα όπλα SMG και οι καταστροφικές βαλίστρες της, θα τη βοηθήσουν στη περιπέτεια της. Εκεί που το παιχνίδι λάμπει, είναι στο πως καταφέρνει να συνδυάσει την ακροβατική δράση με τη χρήση όπλων. Απ’ ότι φαίνεται, η Rubi επιβεβαιώνει τη θεωρία ότι οι γυναίκες μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αφού είναι ικανή να αξιοποιεί το περιβάλλον γύρω της, ενώ ταυτόχρονα κάνει χρήση των όπλων της.

Λειτουργικός βοηθός στη διαδικασία αυτή, είναι το εξαιρετικό lock-on σύστημα, το οποίο “κλειδώνει” πάντα το αριστερό όπλο σε έναν εχθρό, με τον παίκτη να είναι ελεύθερος να στοχεύσει το δεξί όπου επιθυμεί – το κρανίο ενός άλλου εχθρού είναι μία πολύ καλή επιλογή. Αν και ακούγεται περίπλοκο, στην πράξη το όλο σύστημα δουλεύει φανταστικά και μετά από -το πολύ- μία ώρα εξοικείωσης μαζί του, είμαστε σε θέση να σπέρνουμε το θάνατο με στυλ, φινέτσα και πολλές αισχρολογίες από το ερωτεύσιμο στοματάκι της Rubi. H δράση όμως απογειώνεται, στις διάφορες αρένες που βρίσκονται διάσπαρτες στα επίπεδα και στις στιγμές που τα επίπεδα αδρεναλίνης της Rubi χτυπούν κόκκινο, με αποτέλεσμα να πυροδοτούνται εντυπωσιακά set pieces, στα οποία η Rubi τα βλέπει όλα σε αποχρώσεις του κόκκινου, άσπρου και μαύρου, γεμίζοντας τρύπες και ακρωτηριάζοντας όποιον βρεθεί στο πέρασμα της.

Οι αποκαλούμενες αρένες, είναι στην ουσία χώροι γεμάτοι ευκαιρίες για ακροβατικά και αλυσιδωτά combos, τα οποία οδηγούν και στην απόκτηση πόντων, που με τη σειρά τους αξιοποιούνται για το ξεκλείδωμα νέων ικανοτήτων και αναβάθμιση των όπλων. Παρ’ όλο που οι αρένες είναι πολλές σε αριθμό, είναι τόσο σοφά διανεμημένες, που δεν καταντούν κουραστικές στο ελάχιστο. Ίσα-ίσα, θα λέγαμε πως λειτουργούν ως μέθοδος εκτόνωσης, σε ένα ήδη άκρως εκτονωτικό παιχνίδι!

{PAGE_BREAK}

Welcome to the ’70s: Ο οπτικοακουστικός τομέας

Χωρίς αμφιβολία, το WET δεν είναι οπτικά άριστο. Η χρήση της Gaia engine θα μπορούσε να είχε γίνει πιο αποτελεσματικά, αν και αυτό δεν σημαίνει πως το παιχνίδι είναι άσχημο. Ενώ σε άλλα σημεία τo περιβάλλον είναι όμορφο και γεμάτο λεπτομέρειες, σε άλλα σημεία πάσχει από μονοτονία και επαναλαμβανόμενες υφές. Ενώ λόγου χάρη η μάντρα της Rubi, είναι σχολαστικά σχεδιασμένη και ο Τεξανός ήλιος κλέβει την παράσταση, άλλα επίπεδα είναι μουντά, με την παλέτα του γκρι να κυριαρχεί. Εντυπωσιακά είναι και τα βροχερά επίπεδα, μιας και το νερό παρουσιάζεται πολύ όμορφα, με ακόμα και την ενδυμασία της Rubi να γίνεται μούσκεμα, κάτι το οποίο αποτελεί μία θετική προσθήκη.

Η ίδια έλλειψη ισορροπίας κυριαρχεί και στα μοντέλα των χαρακτήρων, με άλλα -όπως της Rubi και της Tarantula- να είναι λεπτομερώς σχεδιασμένα και άλλα να χαρακτηρίζονται από μονοτονία. Ένα φίλτρο απεικόνισης έχει περαστεί, το οποίο δένει όμορφα με το όλο retro σκηνικό και τη grindhouse αισθητική – αν και μπορεί να απενεργοποιηθεί, αν το επιθυμεί κάποιος.

Ανάμεσα στα επίπεδα, το παιχνίδι καλύπτει ορισμένα loadings με πρωτότυπα τηλεοπτικά σποτάκια της δεκαετίας του ’70, που πραγματικά καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν με το μαύρο χιούμορ τους και τη σατιρική νότα τους. Ο ήχος, από την άλλη, παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον και μακροσκελές soundtrack, το οποίο κλέβει την παράσταση όταν η δράση απογειώνεται. Τα effects των όπλων αποδίδονται αρκετά πειστικά, ενώ αυτά του σπαθιού της Rubi φέρνουν splatter αναμνήσεις στο μυαλό. Όσον αφορά το voice-over, οι φωνές των Eliza Dushku (Rubi), Malcolm McDowell (Rupert Pellum/ Mr. Ackers) και Alan Cumming (Sorrell) καταφέρνουν να ξεχωρίσουν, με τη βαλκάνια Eliza Dushku να προσφέρει κατεβατά βωμολοχιών και επιθετικού διαλόγου, απεικονίζοντας άριστα το χαρακτήρα και το αυταρχικό τσαγανό της Rubi.

Συμπεράσματα

Είναι δύσκολο να αγνοήσει κανείς το γεγονός ότι το WET θα μπορούσε να είναι κλάσεις ανώτερο από το τελικό προϊόν. Σε μία εποχή που μαστιζόμαστε από την έλλειψη δημιουργικότητας, είναι δύσκολο να βρεθεί ένα πρωτότυπο σκηνικό, μα το WET διαπρέπει σε αυτόν τον τομέα. Είναι τα μικρά προβληματάκια που το κρατάνε πίσω, μην επιτρέποντάς του να προσφέρει αυτά που υποσχόταν. 

{VIDEO_1}

Θέληση από τους δημιουργούς υπήρχε, αυτό φαίνεται σε κάθε γραμμή κώδικα. Είτε οι περιορισμένες οικονομικές πηγές, είτε η έλλειψη περισσότερου χρόνου ανάπτυξης, όμως, δεν τους επέτρεψαν να μας παραδώσουν τον ΑΑΑ τίτλο που μας υπόσχονταν. Το WET δεν είναι ένα κακό παιχνίδι, αλλά ούτε ένα άριστο. Ο χαρακτήρας του, το ιδιαίτερο στυλ του και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί, όμως, το κάνουν ένα παιχνίδι άξιο προσοχής, αν όχι αγοράς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δεν θα απογοητευτεί, όταν θα αφήνει το χειριστήριο από τα χέρια του στην οθόνη των τίτλων τέλους, έχοντας δώσει μία ευκαιρία στο WET.

Δημήτρης Μπάνος