Yamaha Supercross

Επιτυγχάνοντας νέα βάθη…

H Ζοο Games είναι γνωστή για τα low budget παιχνίδια, που έχει την τάση να αναπτύσσει. Ένα από αυτά είναι και το Yamaha Supercross, το οποίο έγινε διαθέσιμο για πολλαπλά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου και του Nintendo DS. Μεταπήδησε η μετριότητα -ή μάλλον αθλιότητα- των “μεγάλων” εκδόσεων (PC, PlayStation 2 και Wii) στην έκδοση για το φορητό της Nintendo, ή μήπως οι φορητές δυνατότητες του DS ωφέλησαν το παιχνίδι; Η απάντηση είναι όχι, ακολουθούμενη από ένα ρεπερτόριο…κοσμητικών επιθέτων.

It’s bad, bad and bad: Το gameplay

Μιας και το παιχνίδι, ως racer, δεν παρουσιάζει την παραμικρή υπόνοια σεναριακής πλοκής, ή τουλάχιστον ένα βασικό setting που να υποκινεί τον παίκτη, ας περάσουμε απευθείας στα του gameplay. Μέσω του Championship mode, θα μας δοθεί η δυνατότητα να οδηγήσουμε σε διάφορα στάδια ανά την υφήλιο.

Τα διαθέσιμα οχήματα, προφανώς όλα μοντέλα της Yamaha, θα μπορούσε να πει κάποιος πως ποικίλουν σε κυβισμό. Απλά, αυτός ο κάποιος θα έπρεπε να ερμηνεύει τη λέξη "ποικίλος", ως ένα. Ολόκληρο το παιχνίδι, παρουσιάζει ένα, ναι ένα, μοντέλο της Yamaha, με πέντε διαφορετικές εκδόσεις κυβισμού. Σαν να μην έφτανε αυτό, οποιοδήποτε κυβισμό και αν επιλέξουμε, η Yamaha YZ συμπεριφέρεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Είτε οδηγούμε το 85cc μοντέλο, είτε το 450cc, ενώ στα χαρτιά υπάρχουν τεχνικές διαφορές, στην ουσία ο χειρισμός τους είναι κάτι περισσότερο από όμοιος.

Τόσο κακό; Ακόμα δεν αρχίσαμε

Το ίδιο ισχύει και για τις πίστες, οι οποίες εντοπίζονται σε πραγματικές τοποθεσίες. Κρίμα που η κάθε διαδρομή είναι απλά μία αναδιοργάνωση των στροφών και των -ο Θεός να τα κάνει- αλμάτων. Σε κάθε στάδιο, θα αντικρίζουμε το ίδιο pixelated έδαφος, που έχει μαλώσει με τους νόμους της φυσικής, αφού δεν επηρεάζεται καν από το βάρος των μηχανών.

Τουλάχιστον η αίσθηση της ταχύτητας και η ένταση των αλμάτων αναπληρώνουν ορισμένο από τον ενθουσιασμό, θα σκεφτόταν κανείς. Λάθος, και πάλι λάθος. Όταν οδηγούμε, οποιοδήποτε όχημα, παίρνουμε την αίσθηση ότι το όχημα μας αιωρείται, ή ακόμα χειρότερα, ότι εμείς παραμένουμε σταθεροί και η πίστα προχωρά αντί για εμάς, όπως τις παλιές καλές εποχές των 8bit συστημάτων. Η φυσική των αλμάτων είναι με μία λέξη απαράδεκτη, η απόκριση των εντολών μας ανύπαρκτη και ο έλεγχος, απλά, απαράδεκτος. Κάθε στροφή είναι μία συνταγή για καταστροφή και κάθε άλμα ένα μαρτύριο. Τα κόλπα που είναι δυνατό να πραγματοποιήσουμε είναι τέσσερα, και δεν παρέχουν ίχνος πόντων ή διασκέδασης, για του λόγου το αληθές. Άξια αναφοράς είναι και η ολοκληρωτική απουσία χρήσης του Stylus, αφού μόνο τα μενού αντιδρούν σε αυτό -με έναν πολύ μα πολύ πρόχειρο τρόπο.

Ένας κακάσχημος κόσμος: Τεχνικά

Εφόσον το παιχνίδι είναι και διαθέσιμο για άλλα, πιο ισχυρά συστήματα, θεωρητικά μία οπτικά υποβαθμισμένη, μα συνάμα εμφανίσιμη, έκδοση για το Nintendo DS, ήταν εφικτή. Η έκπληξη ήταν σοκαριστική, όταν είδαμε τον οπτικό τομέα του παιχνιδιού.

Όχι, στην πραγματικότητα δεν ήταν σοκαριστική, αλλά ίσα, ίσα αναμενόμενη, όταν έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που αποτυγχάνει σε όλους τους τομείς. Από το κύριο μενού, μέχρι τους πρώτους αγώνες, καταλαβαίνει κανείς με τι είδους παιχνίδι έχει να κάνει. Μία προχειροδουλειά που αποσκοπούσε στο γρήγορο κέρδος. Μοντέλα παικτών σχεδόν επίπεδα, μοντέλα διαφορετικού κυβισμού που όλως τυχαίως έχουν το ίδιο ακριβώς μέγεθος, ένα μονάχα μουσικό θέμα που έχει τη λέξη "αδιάφορο" παντού γραμμένη επάνω του και έναν αλαλαγμό του πλήθους θεατών, κάθε φορά που πραγματοποιούμε μια φιγούρα, του οποίου η ποιότητα είναι τόσο “καλή”, σε σημείο που η…"σωματική" ακεραιότητα του DS μας, τίθεται σε κίνδυνο…

Συμπεράσματα

Μία λέξη ταιριάζει απόλυτα στο Yamaha Supercross. "Κακό". Ή μάλλον όχι κακό, μιας και η χρήση της λέξης, είναι άδικη για τα πραγματικά κακά παιχνίδια. Το συγκεκριμένο παιχνίδι θα έπρεπε να απομακρυνθεί από τα ράφια και να ταφεί υγειονομικά (ας μην ξεχνάμε και το περιβάλλον), στα βάθη της γης.

Δημήτρης Μπάνος