The Void

Που πηγαίνουν οι ψυχές μας μετά το θάνατο;

Όλοι λίγο πολύ, έχουμε κάνει σκέψεις για το τι θα ακολουθήσει, αφού αφήσουμε την τελευταία μας πνοή. Μπορεί να είναι μακάβριο και ανατριχιαστικό, αλλά ο θάνατος ήταν, είναι και θα είναι ο καλύτερος, ο πιο σταθερός και ο πιο έμπιστος φίλος του ανθρώπου. Αλήθεια, που πηγαίνουν οι ψυχές μας, μόλις πεθάνουμε; Οι πνευματικοί μιλούν για Παραδείσους, με καταπράσινα λιβάδια, πανέμορφες λίμνες, ατελείωτους καταρράκτες, γαλήνη, ειρήνη κλπ, καθώς και για Κολάσεις, με καζάνια που βράζουν, πελώριες φλόγες, σκοτεινούς και ανατριχιαστικούς διαδρόμους, πόνο, αίμα, βασανιστήρια και όλα τα συναφή. Υπάρχει άραγε κάτι ενδιάμεσο ή κάτι τέλος πάντων που αποτελεί το μεταβατικό στάδιο για κάποιον από τους δύο τελευταίους προορισμούς της ψυχής; Απάντηση σε αυτό το ερώτημα προτίθεται να δώσει η Ice-Pick Lodge, μία ρώσικη εταιρία η οποία είναι γνωστή για τις πολύ διαφορετικές της αντιλήψεις γύρω από το χώρο των βιντεοπαιχνιδιών.

Ο νέος τίτλος της εταιρίας είναι το The Void, ίσως η πιο παράξενη και ακαταλαβίστικη δημιουργία στην ιστορία του gaming. Το The Void δεν ανήκει σε κάποιο συγκεκριμένο genre. Παίζεται όπως ένα φυσιολογικό first-person shooter, μοιάζει με ένα δύσκολο adventure και τρομάζει όπως ένα survival horror. Δεν είναι όμως τίποτα απ’ όλα αυτά. Γενικότερα, ο τίτλος της Ice-Pick Lodge δεν μπορεί εύκολα να παρουσιαστεί και να χαρακτηριστεί με λέξεις, πόσο μάλλον να κριθεί και να βαθμολογηθεί όπως ένα κανονικό βιντεοπαιχνίδι. Το The Void απέχει πολύ από τη λέξη “κανονικό”.

Εμείς θα προσπαθήσουμε να αποτυπώσουμε σε ένα σύντομο γραπτό κείμενο, την εμπειρία που εισπράξαμε “παίζοντας” με το συγκεκριμένο τίτλο, τα στοιχεία που “ρουφήξαμε”, καθώς και τα μηνύματα που αντιληφθήκαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ενασχόλησής μας. Είναι πρέπον όμως, να ξεκαθαρίσουμε εξ’ αρχής, πως τόσο η κρίση μας, όσο και η βαθμολογία που αναπόφευκτα έπρεπε να βάλουμε στο The Void, δεν είναι σε θέση να αντιπροσωπεύσουν με ακρίβεια το σύνολο και την ποιότητα του τίτλου.

"Ψυχή μου,  που θα πας;" – Το σενάριο

Παίρνουμε το ρόλο της ψυχής ενός πρόσφατα νεκρού άντρα. Η ψυχή μας είναι άδεια από αναμνήσεις και είναι εγκλωβισμένη στο The Void (Κενό). Το The Void, είναι ένας κόσμος που φιλοξενεί τις χαμένες ψυχές που περιπλανώνται, πριν καταλήξουν στον τελικό τους προορισμό. Δημιουργημένος από κάποιον ονόματι “The Artist”, ο κόσμος αυτός αποτελούταν από διαφορετικούς Κόμβους και καθένας από αυτούς περιείχε πανέμορφες Αίθουσες, γεμάτες κτήρια και κήπους.

Για την προστασία και τη περιποίηση αυτού του κόσμου, ο Artist, τοποθέτησε τις γυναικείες φιγούρες, που ονομάζονταν “Sisters”. Πηγή ζωής και βασικό συστατικό για όλους του κατοίκους του The Void ήταν το χρώμα, που πλημμύριζε τις Αίθουσες και τους έδινε πνοή. Μία μέρα, όμως, ο δημιουργός έφυγε και το χρώμα άρχισε να στερεύει, οι Sisters δεν είχαν τροφή-χρώμα για να επιβιώσουν, με αποτέλεσμα να χάσουν όλη τη δύναμή τους. Σατανικές μορφές έκαναν την εμφάνισή τους από το μακρινό Χάος, κατασπαράζοντας το χρώμα που είχε απομείνει.

Ύστερα κατέφθασαν οι Brothers, για να προστατέψουν τις Sisters, αλλά δεν ήταν σε θέση να αναπαράγουν χρώμα. Ο κόσμος λύγισε και σιγά-σιγά έπεσε σε ένα ατελείωτο σκοτάδι. Τότε εμφανιζόμαστε εμείς, που ως απώτερο σκοπό έχουμε την ανάσταση του The Void, γεμίζοντάς το με χρώμα.

Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσο ακούγονται και σίγουρα όχι τόσο χαριτωμένα. Το χρώμα, πλέον, υπάρχει σε πολύ μικρές ποσότητες και η συλλογή, αλλά κυρίως η χρήση του, απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Όπως προαναφέραμε, το χρώμα είναι το σημαντικότερο στοιχείο στον τίτλο. Είναι αυτό που κρατάει τη ψυχή μας ζωντανή, αυτό που κάνει τις Sisters να επιβιώνουν και αυτό που εξουδετερώνει οποιονδήποτε αντίπαλο. Το προμηθευόμαστε από τα λιγοστά λουλούδια και δέντρα που βρίσκονται διασκορπισμένα στις Αίθουσες, αλλά και από τους νεκρούς αντιπάλους μας.

Το χρώμα αυτό ονομάζεται limpha και αποθηκεύεται στη μνήμη μας ή, καλύτερα, στις αναμνήσεις μας, οι οποίες μοιάζουν με δοχεία και παίζουν το ρόλο του δεξιού inventory. Αυτό που σκοπεύει να “φύγει” από εμάς, είτε για την εξόντωση κάποιου εχθρού, είτε για την αναβίωση ενός νεκρού δέντρου, ονομάζεται nerva και αποθηκεύεται στα δοχεία του αριστερού inventory. Το χρώμα χωρίζεται σε αρκετές κατηγορίες. Επί παραδείγματι το πράσινο συμβολίζει την άμυνα, το κόκκινο το θυμό, το πορτοκαλί το μεταβολισμό, ενώ το λευκό συμβολίζει τον παγετό.

{PAGE_BREAK}

"Εσωτερική Χρωμο-ραγία" – To gameplay

Η σωματική υπόσταση της ψυχή μας γεμίζει με πολλές καρδιές, δώδεκα για την ακρίβεια, οι οποίες για να λειτουργήσουν χρειάζονται, τι άλλο, χρώμα. Αν σταματήσουν οι καρδιές μας να έχουν χρώμα, η ψυχή μας πεθαίνει. Η κάθε καρδιά, συνοδεύεται από ένα ιερογλυφικό που μας δίνει μία συγκεκριμένη δυνατότητα. Τα ιερογλυφικά αυτά, για να δράσουν, πρέπει να τα σχηματίσουμε με το mouse, χρησιμοποιώντας το nerva. Ζωγραφίζοντας για παράδειγμα έναν κύκλο, αποκτούμε μία αόρατη ασπίδα, ενώ με ένα πλαγιαστό “Ζ”, μπορούμε να κάνουμε sprint για ελάχιστα δευτερόλεπτα.

Όταν δεν βρισκόμαστε σε κάποια Αίθουσα, βρισκόμαστε στην οθόνη του The Void, στο οποίο απεικονίζονται όλοι οι Κόμβοι. Το μέρος αυτό μοιάζει με διάταξη νευρικών κυττάρων ενός ανθρώπινου σώματος. Εκεί ο χρόνος κυλά βασανιστικά και είναι το μοναδικό σημείο που το σώμα μας χάνει το χρώμα του ή, να μας επιτραπεί η έκφραση, “χρωμοραγεί”, οπότε οι ενέργειες και οι κινήσεις μας, πρέπει να γίνονται χωρίς άσκοπη καθυστέρηση.

Το The Void, είναι ένα απίστευτα και εκνευριστικά δύσκολο παιχνίδι, όχι γιατί προαπαιτεί κάποιου είδους εμπειρία ή δεξιότητα, αλλά γιατί οι οδηγίες που δίνονται είναι πραγματικά ελάχιστες. Απεναντίας, αυτές που έρχονται στην επιφάνεια, περιέχουν αινιγματικές εκφράσεις και είναι αδύνατο πολλές φορές να γίνουν κατανοητές. Δεν είμαστε σίγουροι για το αν αυτού του είδους η δυσκολία, αποτελεί πλεονέκτημα ή μειονέκτημα σε έναν τίτλο, οπότε είναι κάτι που κρίνεται από κάθε παίκτη διαφορετικά.

"Ομορφιά ενός ποιήματος" – Ο τεχνικός τομέας

Ο τεχνικός τομέας του παιχνιδιού, είναι ιδιαίτερα προσεγμένος, μιας και το παιχνίδι “τρέχει” ομαλότατα, δίχως το παραμικρό πρόβλημα. Πανέμορφα τρισδιάστατα γραφικά, ντύνουν τα περιβάλλοντα, με πολύ καλής ποιότητας textures και εξαιρετικούς φωτισμούς. Ο σχεδιασμός των επιπέδων όμως, είναι αυτό που κάνει το The Void να ξεχωρίζει. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τι ακριβώς είχαν στο μυαλό τους οι δημιουργοί, αλλά το αποτέλεσμα, τους δικαιώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

{VIDEO_1}

Τα μελαγχολικά γυμνά δέντρα των κήπων, τα αλλόκοτα και πρωτότυπα κτήρια, οι σιδερένιες σκάλες που μοιάζουν με έργο αφηρημένης τέχνης, καθώς και οι σκοτεινοί, μουντοί διάδρομοι των Αιθουσών, προσδίδουν μία ποιητική υπόσταση στον τίτλο. Οι εικόνες που αντικρίσαμε παίζοντας το The Void είναι εκπληκτικές και μόνο αν τα δει κάποιος με τα ίδια του τα μάτια θα καταλάβει το μεγαλείο τους. Ο ήχος είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία στο παιχνίδι. Τα μουσικά θέματα είναι τόσο ξεχωριστά, όσο και ο σχεδιασμός των επιπέδων. Ταξιδεύουν, τρομάζουν και συγκινούν δίχως δισταγμό. Το voice over είναι απόλυτα προσγειωμένο, χωρίς υπερβολές και “κακές” ερμηνείες. Οι φωνές των ηθοποιών είναι βυθισμένες στο συναίσθημα του πόνου και του θυμού, τα κυρίαρχα συναισθήματα που διέπουν τον τίτλο των Ρώσων.

"Αριστούργημα για λίγους…"

Θεωρούμε ότι είναι αδύνατον οι παραπάνω γραμμές να μπορούν να περιγράψουν την εμπειρία που εισπράξαμε και τις εικόνες που αντικρίσαμε από τον παράξενο τίτλο της Ice-Pick Lodge. Η βαθμολογία είναι συμβολική μιας και πιστεύουμε πως δεν έχουμε να κάνουμε με ένα “κοινό” βιντεοπαιχνίδι. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για έναν αριστουργηματικό τίτλο, η ποιότητα του οποίου μπορεί να συγκριθεί μόνο με ένα ποίημα ή κάποιο λογοτεχνικό βιβλίο. Το ερώτημα είναι πόσοι είναι αυτοί που μπορούν να κατανοήσουν το The Void, πόσοι αυτοί που μπορούν να ασχοληθούν μαζί του και πόσοι αυτοί που θα το ολοκληρώσουν; Πιστέψτε μας, λίγοι

Σάκης Καρπάς

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος

Λειτουργικό	Windows XP
Επεξεργαστής	Intel Pentium 4 2GHz/AMD Athlon 2000+
Μνήμη RAM	512 MB
Κάρτα γραφικών	GeForce FX 5600 128ΜΒ/ ATI Radeon 9600 128MB
Σκληρός δίσκος	6 GB