Just Cause 2

Εμπρός καλέ μου γάντζε!

Απ’ όλα τα όπλα που είναι διαθέσιμα στο Just Cause 2 (και είναι πολλά – assault rifles, SMGs, RPGs, πιστόλια κλπ., όλα με δυνατότητα dual wield γιατί έτσι γουστάρει ο Rico), ένα είναι αυτό στο οποίο θα επιστρέφουμε ξανά και ξανά, και μάλλον θα χρησιμοποιήσουμε πιο πολύ: ο πιστός γάντζος (grappling hook) του Rico δεν είναι τίποτα λιγότερο από έναν ελβετικό σουγιά – με τη βοήθειά του θα εξουδετερώνουμε εχθρούς, θα σκαρφαλώνουμε σε δυσπρόσιτα σημεία, θα δένουμε μεταξύ τους πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να δένονται μεταξύ τους (όπως π.χ. ένας άνθρωπος με μια φιάλη οξυγόνου, ή ένα ελικόπτερο με ένα τανκ) και, συνδυάζοντας το γάντζο με το πάντα διαθέσιμο αλεξίπτωτο του ήρωά μας, θα έχουμε ένα πρωτότυπο μέσο μετακίνησης.

Το επερχόμενο open world, 3rd person action παιχνίδι από την Avalanche ήταν κάτι που θέλαμε να πιάσουμε στα χέρια μας από την πρώτη ματιά που του ρίξαμε τον περασμένο Απρίλιο στο Λονδίνο, καθώς αυτά που είχαμε δει τότε υπόσχονταν ένα παιχνίδι γεμάτο υπερβολική δράση, φανταστικά περιβάλλοντα και μερικές από τις πιο παρανοϊκές καταστάσεις που έχουμε δει σε videogame.

Πιάνοντας λοιπόν το χειριστήριο του Xbox 360, στα γραφεία της Centric Multimedia, και παίρνοντας τον έλεγχο του Rico Rodriguez για πρώτη φορά μετά το φινάλε του πρώτου Just Cause, είχαμε την ευκαιρία να εφαρμόσουμε τα όσα είχαμε δει να κάνουν άλλοι σε video τόσους μήνες τώρα. Και, δεδομένου ότι μια από τις αποστολές που δοκιμάζουμε ξεκινά με μας να προσεγγίζουμε την κατάλληλη τοποθεσία με ένα ταχύπλοο, το οποίο ρίχνουμε στη στεριά και αφήνουμε να εκραγεί στα βράχια αφού πηδήξουμε με το αλεξίπτωτό μας και κατευθυνθούμε προς το στόχο μας, το παιχνίδι κάνει αμέσως ξεκάθαρες τις προθέσεις του! Το gameplay θα φανεί γνώριμο στους βετεράνους παιχνιδιών τύπου GTA και φυσικά του Just Cause 1. Έντονο shooting στοιχείο, κατάληψη μιας τεράστιας ποικιλίας οχημάτων και μετακίνηση σε έναν τεράστιο, ανοιχτό κόσμο.

Απλώς, εκεί που σε άλλα παιχνίδια η κατάληψη ποικιλίας οχημάτων σημαίνει ότι έχουμε στη διάθεσή μας μερικές μηχανές, μερικά αυτοκίνητα και κανένα ελικόπτερο, εδώ σημαίνει ότι μπορούμε να οδηγήσουμε από τρίκυκλο της λαϊκής αγοράς μέχρι jumbo jet (το οποίο δε χάσαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε να απογειώνεται με το Rico αραχτό πάνω στην άτρακτο!), ενώ η κατάληψη του εκάστοτε οχήματος είναι ολόκληρη σκηνή ταινίας από μόνη της – ο Rico κρέμεται από το όχημα και μετακινείται από σημείο σε σημείο, ώστε να μπορέσει να “καθαρίσει” τους, συνήθως οπλισμένους, επιβάτες και να συγκεντρωθεί στον οδηγό.

Όλα αυτά συνοψίζονται σε μια λέξη: χάος, κάτι που θα χρειαστεί να συνηθίσουμε στο νησί-έθνος Panau όπου τοποθετείται η ιστορία. Ή μάλλον, να συμφιλιωθούμε μαζί του, καθώς το χάος είναι το επάγγελμα, το λειτούργημα κι ο τελικός σκοπός μας στο Just Cause 2. Πέρα από τις κύριες και τις περιφερειακές αποστολές που μπορούμε να αναλάβουμε και να εκπληρώσουμε (προχωρώντας έτσι τη βασική ιστορία), έχουμε την άνεση να περιπλανηθούμε στον κόσμο του παιχνιδιού και να επιδοθούμε στο αγαπημένο χόμπι του Rico, δηλαδή να ανατινάξουμε και να γκρεμίσουμε πράγματα και να πολεμήσουμε τους εκπροσώπους του καθεστώτος.

Οποιαδήποτε τέτοια συμπλοκή του Rico με το status quo ανεβάζει τα επίπεδα χάους που επικρατούν στη χώρα, επίπεδα που το παιχνίδι μετράει με τον ίδιο τρόπο που μετράει πόσα οχήματα έχουμε οδηγήσει, πόσους οικισμούς έχουμε απελευθερώσει, κλπ. κλπ. Όσο περισσότερο χάος προκαλούμε, τόσο θα ξεκλειδώνουμε πράγματα όπως νέα όπλα, οχήματα και αποστολές.

{PAGE_BREAK}

Ενώ δεν έχουμε τη δυνατότητα να δούμε τις συνολικές συνέπειες των πράξεών μας στο Panau σε αυτό το build που δοκιμάζουμε, το gameplay δείχνει πως μάλλον θα μπορέσουμε να παίξουμε το παιχνίδι αρκετά ώστε να τις ανακαλύψουμε. Η μάχη είναι πιο στρωμένη σε σχέση με τον προκάτοχό του με περισσότερη ποικιλία όπλων και βελτιωμένο σύστημα σκόπευσης, ενώ και η χρήση του γάντζου χρειάζεται λίγη συνήθεια, αλλά γρήγορα γίνεται μία από τις αγαπημένες μας λειτουργίες.

Η οδήγηση έχει διαμορφωθεί κι αυτή πολύ καλά – το κάθε όχημα έχει τις ιδιαιτερότητές του και υποτίθεται πως επηρεάζεται περαιτέρω και από τις καιρικές συνθήκες, κάτι που όμως δεν μπορέσαμε να διαπιστώσουμε στη συγκεκριμένη έκδοση που παίξαμε. Αυτό που είδαμε σίγουρα είναι πως υπάρχει ένα πλήρες και αρκετά λεπτομερές μοντέλο ζημιών στα οχήματα, ενώ γενικότερα το μοντέλο φυσικής του παιχνιδιού επιτρέπει μερικά άκρως ενδιαφέροντα και παλαβά πειράματα που συνδυάζουν οχήματα, ανθρώπους, αντικείμενα, εκρηκτικά και φυσικά το γάντζο μας.

Μεγάλη εντύπωση μας έκανε ο κόσμος του παιχνιδιού, ένας ανοιχτός χάρτης του νησιού Panau με έκταση γύρω στα 400 τετραγωνικά μίλια, όπου οι ερημικές, ξερές πεδιάδες εναλλάσσονται με τεράστιες χιονισμένες οροσειρές που δίνουν τη θέση τους σε τροπικές ζούγκλες και εξωτικές παραλίες. Τα γραφικά του Just Cause 2 απεικονίζουν αυτό τον κόσμο με υπέροχο τρόπο, είτε βουτάμε στα κρυστάλλινα νερά του νησιού είτε κυνηγιόμαστε μέσα στις πράσινες ζούγκλες του, ενώ όλες αυτές οι ομορφιές όμορφα καίγονται με μερικά από τα καλύτερα εφέ εκρήξεων και καπνού που έχουμε δει.

Παράλληλα, φαίνεται πως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του πρώτου παιχνιδιού, δηλαδή τεράστιες εκτάσεις του κόσμου όπου δεν υπήρχαν πολλά πράγματα να κάνει ο παίκτης, έχει διορθωθεί, καθώς το Panau είναι γεμάτο οικισμούς, στρατιωτικές βάσεις, πόλεις, αρχαία ερείπια, side quests, challenges και άλλα χαρακτηριστικά που φαίνονται να εγγυώνται πως δε θα βαρεθούμε διασχίζοντας τις εκτάσεις του.

{VIDEO_1}

Σ’ αυτό το στάδιο, το Just Cause 2 προμηνύεται να είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια του πρώτου τριμήνου του 2010. Χωρίς να έχουμε πολλά στοιχεία για το θέμα, δε φαίνεται να βλέπουμε σ’ αυτό κάποια ιστορία εφάμιλλη του GTA IV για παράδειγμα, όμως είναι ξεκάθαρο ότι η Avalanche δε στοχεύει εκεί.

Ο κόσμος του Just Cause 2 έχει διαμορφωθεί σαν ένα τεράστιο luna park όπου έχει ξαμοληθεί ένας ήρωας δράσης που λες και βγήκε από βιντεοταινίες των 80s, και τα αποτελέσματα είναι τα αναμενόμενα. Μάλιστα, αν το Just Cause 2 μπορεί να πραγματοποιήσει όσα υπόσχεται, μόνο ένα πράγμα μπορεί να εμποδίσει τη διασκέδαση του Rico – η έλλειψη φαντασίας από πλευράς του παίκτη. Το παιχνίδι της Avalanche συνεχώς μας θυμίζει τη γλύκα του χάους και μας δίνει όλα τα εργαλεία για να το κάνουμε πραγματικότητα. Τα υπόλοιπα είναι στα χέρια μας – και στο γάντζο μας φυσικά!