Aliens Vs. Predator

Τρία σε ένα, νοικοκυρεμένα!

“Η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης,” έλεγαν οι αρχαίοι, κι ενώ δε νομίζουμε ότι είχαν στο μυαλό τους ένα δίμετρο Predator να πετσοκόβει Aliens, το σίγουρο είναι ότι η Rebellion επέλεξε να ακολουθήσει το συγκεκριμένο γνωμικό για τη νέα της προσπάθεια στο σύμπαν του Aliens vs Predator. Καθόλου εύκολο έργο, αν σκεφτούμε ότι έντεκα χρόνια πριν είχε σχεδόν πετύχει το τέλειο. Το AvP του 1999 για το PC ήταν ό,τι καλύτερο υπήρχε τότε από πλευράς απόδοσης της ατμόσφαιρας των ταινιών Aliens και Predator, αλλά και ισορροπίας μεταξύ των τριών διαθέσιμων ειδών στο gameplay. Όχι ότι το παιχνίδι δεν επιδεχόταν βελτιώσεις – τις οποίες η Rebellion επιχείρησε αυτή τη φορά να εφαρμόσει, προσπαθώντας παράλληλα να ανανεώσει το franchise για την τρέχουσα γενιά μηχανημάτων και παικτών.

Πρώτη επαφή: Σενάριο

Σκηνή του δράματος αποτελεί η αποικία Freya’s Prospect. Εκεί, η εταιρεία-κολοσσός Weyland-Yutani έχει σκοντάψει σε ένα πολύ σημαντικό εύρημα: έναν αρχαίο ναό των Predators, όπου βρίσκονται κλεισμένα μυστικά που όχι μόνο αποκαλύπτουν πολλά για την τεχνολογία και την κουλτούρα τους, αλλά και για τη σύνδεσή τους με τα Aliens.

Η κρυμμένη γνώση είναι αρκετή για να ενδιαφερθεί για την υπόθεση ο ίδιος ο Karl Bishop Weyland (ο Lance Henriksen αναλαμβάνει ξανά το ρόλο αυτό μετά από τις ταινίες Aliens, Alien 3 και Aliens vs Predator), επικεφαλής της εταιρείας. Με το επιστημονικό προσωπικό του, στήνει στην αποικία μια σύνθετη επιχείρηση που περιλαμβάνει και την εκτροφή και μελέτη των Aliens, συμπεριλαμβανομένου ενός που μαρκάρεται με τον αριθμό 6. Η κατά λάθος ενεργοποιήση κάποιου μυστηριώδους σήματος έχει ως αποτέλεσμα την άφιξη των Predators που ψάχνουν μια κυνηγετική ομάδα τους που εξαφανίστηκε, ενώ την ίδια στιγμή φτάνει στον πλανήτη μια μονάδα από Colonial Marines, με σκοπό τη διερεύνηση της διακοπής των επικοινωνιών από την αποικία.

Επιδρομή: Παίζοντας

Ο παίκτης λοιπόν θα έχει την ευκαιρία να δει την ιστορία του Freya’s Prospect από την πλευρά του Alien No.6, του Predator που αναζητά τους συντρόφους και την αρχαία κληρονομιά του, και του νεοσύλλεκτου Marine γνωστού ως Rookie, που προσπαθεί να επιβιώσει και να ξαναβρεί τη μονάδα του. Οι ιστορίες των τριών εξελίσσονται σχεδόν ταυτόχρονα και σε πολλά σημεία διασταυρώνονται, ενώ χρησιμοποιούν ουσιαστικά τις ίδιες τοποθεσίες, αλλά με διαφορετική σειρά (εφόσον ο καθένας ξεκινά από άλλο σημείο).

Το ενδιαφέρον, όμως, στο σχεδιασμό τους είναι ότι το κάθε είδος μπορεί να δει και σημεία της πίστας που δεν μπορούν τα άλλα δύο, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει συνεχώς κάτι νέο στις τοποθεσίες, ανάλογα με το είδος που τις επισκέπτεται. Οι μεγαλύτερες βελτιώσεις ή μάλλον προσθέσεις στον τίτλο έχουν γίνει (πέρα από τον τεχνικό τομέα) στο gameplay. Το single player campaign χωρίζεται φυσικά στα τρία, με πέντε ή έξι κεφάλαια για τον κάθε χαρακτήρα, διάρκειας περίπου έξι ωρών το καθένα – όλα αρκετά διαφορετικά στο παίξιμο ώστε να διατηρούν το ενδιαφέρον αλλά και να αλλάζουν το ύφος του παιχνιδιού. Μελανό σημείο αποτελεί η μικρή ποικιλία εχθρών (που όμως επιβάλλεται από το σεναριακό υλικό). Aliens, ανδροειδή και Marines θα είναι οι στόχοι μας στο παιχνίδι, αλλά με την εξαίρεση ορισμένων παραλλαγών που παρουσιάζουν ενδιαφέρον προς το τέλος, αυτό θα είναι όλο.

Marine: Game over, man!

Ο συμπαθής φαντάρος είναι αυτός που την έχει πιο άσχημα απ’όλους στον πλανήτη. Με μόνο σύμμαχο τα όπλα του, τον ανιχνευτή κίνησης και έναν ασθενικό φακό, πρέπει να περιπλανηθεί σε σκοτεινούς διαδρόμους, σε ζούγκλες και σε σπηλιές, όπου ο κίνδυνος παραμονεύει σε κάθε βήμα κι από κάθε κατεύθυνση.

Με το Marine, το παιχνίδι είναι ένα παραδοσιακό horror FPS (με τα audio logs του και τα health packs του) και εδώ είναι που η ατμόσφαιρά του θριαμβεύει. Με όπλα όπως το παραδοσιακό pulse rifle, το πιο ισχυρό scoped rifle, το shotgun και το εκπληκτικό smartgun, έχουμε αρκετά μέσα να αμυνθούμε, όμως η διαχείριση των πυρομαχικών είναι διαρκής ανησυχία. Το σκοτάδι και η ευελιξία των Aliens σημαίνουν ότι πολλές από τις ριπές μας θα καταλήγουν σε τοίχους και φυλλωσιές, ενώ ο ανιχνευτής κίνησης συχνά θα ουρλιάζει ενώ εμείς δε θα βλέπουμε το παραμικρό. Πέρα από τα όπλα, τώρα διαθέτουμε και μια κίνηση melee, με την οποία μπορούμε να σπρώχνουμε τους αντιπάλους μας μακριά μας, αποκτώντας χρόνο να ξαναγεμίσουμε ή απλά απόσταση για να ρίξουμε. Σε γενικές γραμμές, το παιχνίδι με το Marine είναι μια παραδοσιακά έντονη εμπειρία, με στιγμές πραγματικής αγωνίας και τρόμου.

{PAGE_BREAK}

Alien: They mostly come at night

Τα πράγματα αλλάζουν όταν μπούμε στο καύκαλο του διαστημικού τέρατος του HR Giger. Ο τέλειος οργανισμός επιβίωσης, το Alien, μπορεί να κινείται σε οποιαδήποτε επιφάνεια, να βλέπει σε φως ή σκοτάδι, και να αντιλαμβάνεται τη θέση των εχθρών του μέσα από τοίχους. Η ταχύτητα με την οποία κινούμαστε ως Alien και η δυνατότητα για κίνηση σε τοίχους και οροφές είναι εύκολο να αποπροσανατολίσει, ειδικά στην αρχή, αλλά είναι επίσης θαυμαστό το πόσο γρήγορα συνηθίζουμε σ’αυτό και στο πόσο διαφορετικές γίνονται οι τοποθεσίες του παιχνιδιού έτσι. Πάντως, η Rebellion φροντίζει να μας προμηθεύσει με ένα στόχαστρο που δείχνει πάντα πού είναι το πάτωμα, ενώ ταυτόχρονα μας ενημερώνει αν είμαστε στο σκοτάδι ή στο φως. Ο λόγος είναι προφανής, καθώς όσο βρισκόμαστε στις σκιές και κινούμαστε προσεκτικά, είμαστε κυριολεκτικά αόρατοι. Πλησιάζοντας έτσι τους εχθρούς μας μπορούμε να τους εκτελέσουμε με μια κίνηση, η οποία οδηγεί σε ένα απίστευτα βίαιο θέαμα.

Αν μας πάρουν βέβαια είδηση, πρέπει να αμυνθούμε –το Alien είναι φτιαγμένο για μάχη σώμα με σώμα, όπου τα νύχια και η ουρά του έχουν τον πρώτο λόγο, ενώ σπάζοντας την άμυνα του αντιπάλου έχουμε ξανά την ευκαιρία για μια βίαιη όσο και αποτελεσματική finishing move. Το campaign του Alien δεν έχει την υπέροχη αίσθηση τρόμου που βρίσκουμε με το Marine, αλλά η ωμή δύναμη του τέρατος αποζημιώνει και με το παραπάνω.

Predator: One ugly mother…

Ο απόλυτος κυνηγός του παιχνιδιού είναι ένα κινητό οπλοστάσιο που δεν ανησυχεί ούτε για την έλλειψη πυρομαχικών και το σκοτάδι που τρώει το Marine, ούτε για το κυνήγι των σκιών του Alien. Η cloaking device του τον κάνει αόρατο στους περισσότερους εχθρούς του (όχι στα Aliens όμως), η μάσκα του διαθέτει δύο φίλτρα όρασης που εντοπίζουν ανθρώπους και Aliens στο λεπτό, ενώ τα όπλα του περιλαμβάνουν το plasma caster του που κλειδώνει αυτόματα στο στόχο, ένα δίσκο που μπορεί να χτυπήσει πολλαπλούς στόχους, νάρκες, το πανίσχυρο combi stick που λειτουργεί σαν δόρυ και, φυσικά, τις περίφημες wrist blades του.

Ειδικά modes στην όρασή του τού επιτρέπουν να εντοπίζει τη θέση σημείων ενέργειας (που χρειάζεται για κάποια από τα όπλα του), collectibles και health shards, ενώ υποδεικνύουν σημεία τα οποία μπορεί να φτάσει με το πανίσχυρό του άλμα, ανοίγοντας έτσι άλλους δρόμους μέσα από τους χάρτες του παιχνιδιού.

Τόσο ισχυρός είναι ο Predator, που το παιχνίδι φροντίζει να μας δίνει τα όπλα και τα διάφορα συστήματά του ένα-ένα, ώστε να υπάρχει και η σχετική πρόκληση (αν και το παιχνίδι την έχει τη δυσκολία του και στα τρία campaigns, ακόμα και στο Normal επίπεδο). Όπως και με το Alien, το παιχνίδι του Predator βασίζεται στο stealth και στη μεθοδική, σταδιακή εξολόθρευση των αντιπάλων. Με το voice synthesizer του, ο Predator μπορεί να τραβήξει κάποιον εχθρό μακριά από τους υπόλοιπους (μια δυνατότητα που θυμίζει και την κλασσική ταινία, αλλά και ανάλογες τακτικές σε παιχνίδια όπως το Arkham Asylum) και εκεί να τον αποτελειώσει με μια ακραία finishing move. Όσο για τα Aliens, είναι απόλαυση να τα ξεπαστρεύουμε με την πλειάδα των όπλων μας, αλλά πιο πολύ σε μάχη σώμα με σώμα με τις wrist blades μας, όπως οφείλει ένας σωστός Κυνηγός.

Φυλετικές συγκρούσεις: Multiplayer

Όπως θα περίμενε κανείς από τη Rebellion, το AvP διαθέτει ένα πλήρες και πλούσιο multiplayer. Επτά διαφορετικά modes μας περιμένουν να τα ανακαλύψουμε (δυστυχώς, πιο σωστό είναι να πούμε ότι εμείς περιμένουμε, καθώς μέχρι το γράψιμο του review, το multiplayer δεν ήταν ακόμη διαθέσιμο), όπου κάνουν την εμφάνισή τους συνήθεις ύποπτοι όπως τα Deathmatch, Team Deathmatch και Mixed Species Deathmatch.

Την προσοχή, όμως, τραβάνε τα Infestation και Predator Hunt, τα οποία εκμεταλλεύονται έξυπνα τη μυθολογία του παιχνιδιού: στο πρώτο ξεκινά μια ομάδα Marines με έναν παίκτη να παίζει το Alien. Κάθε Marine που πεθαίνει από τα νύχια του γίνεται και αυτός Alien, μέχρι να μείνει ένας τρομοκρατημένος Marine εναντίον όλων. Το Hunt είναι παρόμοιο, με έναν παίκτη να παίρνει το ρόλο του Predator και οι υπόλοιποι των Marines. Όποιος σκοτώσει τον Predator, παίρνει το ρόλο του για το επόμενο match. Τέλος, σε μια επιστροφή στα παλιά, το Survivor μπορεί να παιχτεί ή σε single player, ή σε co-op μέχρι τεσσάρων παικτών, όπου οι Marines πρέπει να επιβιώσουν όσο πιο πολύ μπορούν ενάντια σε συνεχόμενα κύματα από Aliens, που όσο πάνε γίνονται πιο ισχυρά και πολυάριθμα. Η αίσθηση της τελευταίας απέλπιδας αντίστασης που προσφέρει το mode είναι καταπληκτική, τουλάχιστον στο single player που μπορέσαμε να δούμε.

{PAGE_BREAK}

Check your perimeter: Τεχνικά

Η Rebellion επέλεξε να χρησιμοποιήσει τη δική της μηχανή γραφικών για το παιχνίδι (Asura) και αυτή η επιλογή τη δικαιώνει και της κοστίζει ταυτόχρονα. Το AvP της νέας γενιάς διατηρεί όλη την ατμόσφαιρα των προκατόχων του, αλλά ενισχυμένη από ορισμένα φανταστικά εφέ φωτισμού και σκιάς, ζωντανεύοντας στην οθόνη μας τις εικόνες που δημιούργησαν οι Ridley Scott, James Cameron και John McTiernan. Οι τοποθεσίες του παιχνιδιού είναι κι αυτές καλοσχεδιασμένες και ποικίλες, θυμίζοντας φυσικά τις κλασσικές ταινίες στις οποίες βασίζονται. Ωστόσο, τα ανθρώπινα μοντέλα εξακολουθούν να φαίνονται κάπως κακοφτιαγμένα, σε αντίθεση με τα καταπληκτικά αντίστοιχα των εξωγήινων, ενώ η μηχανή παρουσιάζει μικρά glitches σε σημεία (ευτυχώς όμως, η κατάσταση έχει βελτιωθεί απίστευτα από το preview build που είχαμε δει πριν λίγο καιρό) και κάποια textures φαίνονται κάπως άσχημα.

Ηχητικά τα πράγματα είναι εξαιρετικά, καθώς όλη η βιβλιοθήκη της Fox από τις ταινίες έχει χρησιμοποιηθεί στο έπακρο, κι έτσι οι fans της σειράς θα αναγνωρίσουν σχεδόν τον κάθε ήχο που ακούν, από τον πνιχτό βρυχηθμό του pulse rifle μέχρι την επιθανάτια κραυγή του Alien. Η μουσική και οι ambient ήχοι συνεισφέρουν κι αυτοί στη δημιουργία μιας αγωνιώδους και ενίοτε καταπιεστικής ατμόσφαιρας.

Get to the chopper: Συμπεράσματα

Αν υπάρχει ένα μεγάλο παράπονο από τη νέα αυτή μορφή του AvP, είναι ότι η Rebellion επέλεξε την ασφαλή πεπατημένη με τη δομή του παιχνιδιού, η οποία παραμένει λίγο-πολύ η ίδια με την τελευταία προσπάθειά της – με εξαίρεση το σύστημα της διασταύρωσης των campaigns που εισήγαγε η Monolith στο δεύτερο μέρος της σειράς και κάποια νέα στοιχεία στο gameplay. Δεδομένης της ποικιλίας των ιστοριών στο συγκεκριμένο franchise, αλλά και της προόδου που έχουν κάνει τα shooters στο μεταξύ, θα ήταν ευπρόσδεκτη μια πιο προσεγμένη δουλειά που θα είχε και τις ανάλογες συνέπειες στο gameplay.

{VIDEO_1}

Από την άλλη, κάποιες αποκαλύψεις στα φινάλε και των τριών campaigns φαίνεται να προμηνύουν πιθανή συνέχεια για τη σειρά, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ ενδιαφέροντα μονοπάτια αν δοθεί στη Rebellion η ευκαιρία να συνεχίσει την επανάληψη, σκοπεύοντας σε ακόμη μεγαλύτερη βελτίωση. Προς το παρόν, έχουμε άλλη μια ευκαιρία να μπούμε σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και ατμοσφαιρικά κινηματογραφικά σύμπαντα, που τώρα αναπαρίσταται πιο πιστά από ποτέ.

Μιχάλης Τέγος