Prison Break: The Conspiracy

Η πιο κουραστική απόδραση που έχετε δει

Μαθαίνοντας ότι ακόμα μία τηλεοπτική σειρά θα μεταφερθεί στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, οι προσδοκίες μας δεν θα μπορούσαν παρά να είναι αρκετά χαμηλές. Αναμφίβολα, η φήμη που ακολουθεί αυτές τις παραγωγές είναι λιγότερο κολακευτική ακόμα και από αυτήν που αφορά τις μεταφορές παραγωγών της μεγάλης οθόνης, την ποιότητα των οποίων είμαστε σίγουροι πως δεν χρειάζεται να αναλύσουμε. Το τελευταίο «δείγμα» που έχουμε στα χέρια μας, εξαρχής έδειχνε ότι θα αποτελέσει άλλο ένα ισχυρό στήριγμα της προαναφερθείσας φήμης. Η προβληματική ανάπτυξη του Prison Break: The Conspiracy, το καθυστέρησε τόσο ώστε να εκδοθεί τελικά ένα χρόνο μετά την προβολή του τελευταίου επεισοδίου της φερώνυμης σειράς.

Όταν η σειρά δε βοηθάει στην προώθηση του παιχνιδιού

Πρώτο σοβαρό χτύπημα, λοιπόν, για την επιτυχία του τίτλου δεδομένου ότι τα γεγονότα του Prison Break είναι πλέον μια μακριά ανάμνηση, με το ενδιαφέρον μας πλέον να έχει στραφεί σε νέες τηλεοπτικές σειρές. Το δεύτερο -πιο σημαντικό- χτύπημα εντοπίζεται στην εξαιρετικά καθοδική πορεία που ακολούθησε η σειρά, οδηγώντας την από έναν εξαιρετικό πρώτο κύκλο επεισοδίων στο χλιαρό δεύτερο, τον οποίο ακολούθησε ένας κακός τρίτος για να καταλήξει σε έναν αποτρόπαιο τέταρτο.

Βάσει των παραπάνω, είναι εμφανές ότι αυτή η παραγωγή δύσκολα μπορεί να στηριχθεί στη νοσταλγία των φίλων της σειράς καθώς είμαστε σίγουροι πως μεγάλη μερίδα τους –τουλάχιστον- προσπαθεί να ξεχάσει ότι σπατάλησε τόσες ώρες για να παρακολουθήσει την καθοδική εξέλιξή της. Οδηγούμαστε, λοιπόν, στο τρίτο και οριστικό χτύπημα για τον τίτλο που αφορά –τι άλλο- το ίδιο το περιεχόμενό του και το μοναδικό στοιχείο που θα μπορούσε να πείσει από τη μία πλευρά το κοινό να ασχοληθεί μαζί του και από την άλλη τους κριτικούς, πως δεν πρόκειται για άλλη μία «αρπαχτή».

Ο λόγος που δεν είδαμε τον Paxton στο Prison Break

Για όσους δεν γνωρίζουν για το Prison Break, η σειρά αφορούσε όλη τη διαδικασία του σχεδιασμού και της ολοκλήρωσης της απόδρασης ορισμένων κρατουμένων από το σωφρονιστικό ίδρυμα Fox River (όσον αφορά βέβαια τον πρώτο κύκλο επεισοδίων). Σύμφωνα με το σενάριο, ο Lincoln Burrows, αδελφός του ταλαντούχου αρχιτέκτονα Michael Scofield, καταδικάζεται εις θάνατον αδίκως για τη δολοφονία του αδελφού του αντιπροέδρου των Η.Π.Α.

Ο Michael έχει ως στόχο την απελευθέρωσή του εκ των ένδον, μπαίνοντας και ο ίδιος ως κρατούμενος και σχεδιάζοντας ένα ευφάνταστο σχέδιο απόδρασης. Στον τίτλο της Zootfly θα κληθούμε να αναλάβουμε το ρόλο του Tom Paxton στην πρώτη του εμφάνιση για τη σειρά. Τοποθετημένος από την Εταιρία (μία μυστηριώδης αμερικανική οργάνωση) θα πρέπει να διαπιστώσει το λόγο για τον ύποπτο εγκλεισμό του Scofield, αλλά και εξασφαλίσει την εκτέλεση της ποινής του Burrows. Όπως είναι εμφανές, η Zootfly θέλησε να προσφέρει μία νέα οπτική γωνία της εξέλιξης του σχεδίου της απόδρασης δίνοντάς μας το ρόλο –ουσιαστικά- ενός παρατηρητή των τεκταινόμενων του πρώτου κύκλου.

Δυστυχώς, το σενάριο του παιχνιδιού έρχεται για να προσφέρει πραγματικά μηδενικό βάθος στα γεγονότα της σειράς, καθώς οι πράξεις μας ελάχιστα επιδρούν στις προσπάθειες των κρατουμένων για την απόδρασή τους, ενώ η ανατροπή που αφορά τον Paxton είναι πασιφανής πριν ακόμα τοποθετήσουμε το δισκάκι στην κονσόλα μας.

Αρκετές είναι οι φορές που θα παρακολουθήσουμε σκηνές της σειράς μέσα από τα μάτια του χαρακτήρα μας (κυρίως μέσω απαράδεκτων cut-scenes), οι οποίες ωχριούν σκηνοθετικά σε σχέση με την τηλεοπτική παραγωγή. Επιπροσθέτως, οι περισσότεροι ηθοποιοί μπορεί να δάνεισαν τη φυσιογνωμία τους καθώς και τη φωνή τους, ωστόσο, είναι εμφανές ότι πρωταρχικό ρόλο στη συμμετοχή τους διαδραμάτισε το «τσεκ» που έλαβαν και όχι το πάθος τους για να αποδώσουν έστω σε ανεκτό βαθμό τους χαρακτήρες τους.

Ανάλογης ποιότητας είναι και η κίνηση των χαρακτήρων στις cut-scenes, όπου η έλλειψη της τεχνικής motion capture είναι έκδηλη. Η παντελής έλλειψη φυσικότητας στον τρόπο που συμπεριφέρονται τα σώματά τους μας δίνει την εντύπωση ότι παρακολουθούμε μαριονέτες (…κακής ποιότητας).

Gameplay: Πώς να κάνετε αδιάφορη μία απόδραση

Η απελπιστικά κακή παρουσίαση του πρώτου κύκλου της σειράς και μία μοναδικά αδιάφορη παράλληλη εξιστόρηση των γεγονότων, μας οδηγούν στο αμέσως επόμενο πιθανό λυτρωτικό κομμάτι που αφορά το gameplay (όπως σωστά μαντεύετε ούτε εδώ μας έκανε τη χάρη η Zootfly). Όπως είναι φυσικό, δεδομένου του ύφους της ιστορίας, το The Conspiracy τοποθετείται στο είδος του stealth. Απόλυτα λογική απόφαση, καθώς στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού θα κληθούμε να περάσουμε απαρατήρητοι σε χώρους όπου κανονικά δεν θα έπρεπε να κυκλοφορούν οι τρόφιμοι.

{PAGE_BREAK}

Οι μηχανισμοί που προσφέρει το Conspiracy είναι οι πλέον συμβατικοί, αφού το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να κρυβόμαστε από τους δεσμοφύλακες ή το πολιτικό προσωπικό. Βέβαια, αυτή είναι η βασική ιδέα στους περισσότερους stealth τίτλους, ωστόσο, στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχει σχεδόν κανένα στοιχείο που να δίνει κάποιο βάθος στο gameplay. Η συνιστώσα του φωτισμού δεν παίζει κανένα ρόλο στην ικανότητα των φρουρών να μας δουν, ενώ μοναδικές λύσεις για κρυψώνες αποτελούν διάσπαρτοι φοριαμοί. Μοναδικό μας «όπλο» στην προσπάθειά μας να περάσουμε απαρατήρητοι αποτελεί το κουμπί Β (η δοκιμή έγινε στην έκδοση του Xbox 360) με το οποίο «κολλάμε» ουσιαστικά σε οποιαδήποτε επιφάνεια, μηχανισμός ο οποίος ευτυχώς λειτουργεί καλά σε γενικές γραμμές χωρίς να προκαλεί εκνευρισμό.

Τα platform στοιχεία κάνουν την εμφάνισή τους, τα οποία όμως είναι εξαιρετικά συμβατικά για το είδος. Ορισμένοι σωλήνες στους οποίους γίνεται να συρθούμε, και προεξοχές σε επιλεγμένους τοίχους όπου μπορούμε να σκαρφαλώσουμε, συνοψίζουν τις ακροβατικές ικανότητες του Paxton, μαρτυρώντας σημαντική έλλειψη φαντασίας.

Μαζί με τα παραπάνω το στοιχείο, που καταστρέφει πλήρως την ψευδαίσθηση πως πραγματικά μπορούμε να περιφερόμαστε σαν σκιά σε απαγορευμένους χώρους, είναι η τεχνητή νοημοσύνη. Ο «κώνος» της όρασης των δεσμοφυλάκων είναι τόσο περιορισμένος, που πραγματικά βλέπουν μόνο στη νοητή τους ευθεία καθώς επίσης εάν δεν πατάμε το κουμπί του τρεξίματος δεν υπάρχει περίπτωση να μας αντιληφθούν όσο κοντά τους και να είμαστε (σημειωτέον ότι ο Paxton έχει πολύ γρήγορο βάδισμα). Πολλές φορές περάσαμε ελάχιστα εκατοστά από δίπλα τους χωρίς να μας προσέξουν ενώ, γενικά, δεν έχουν την παραμικρή ρουτίνα για έρευνα ύποπτων θορύβων ή κινήσεων.

Η έλλειψη φαντασίας είναι πασιφανής και στις αποστολές που θα χρειαστεί να εκπληρώσουμε. Η συντριπτική πλειοψηφία των ζητουμένων που θα χρειαστεί να ολοκληρώσουμε αφορούν την εύρεση αντικειμένων για άλλους τροφίμους.

Ο C-note θα μας ζητήσει δύο φορές να του φέρουμε κάποια φάρμακα, ο Abruzzi θα ζητήσει λίστες με ονόματα και μαχαίρια κ.ο.κ., ζητούμενα που κάθε άλλο παρά ποικιλία ή ένταση προσφέρουν. Ο τρόπος με τον οποίο θα μπούμε στους απαγορευμένους χώρους είναι τουλάχιστον αστείος, καθώς το μόνο που χρειάζεται πολλές φορές είναι να πηδήξουμε πάνω από κάποιον φράχτη ή να σκαρφαλώσουμε σε σκεπές ακόμα και υπό το φως της ημέρας δίνοντας την εντύπωση πως αντί για φυλακή υψίστης ασφαλείας βρισκόμαστε σε…ξέφραγο αμπέλι.

Προκειμένου να “σπάσει” τη μονοτονία, η Zootfly μας προσφέρει και τη δυνατότητα να χτυπηθούμε με άλλους τροφίμους αλλά και δεσμοφύλακες σε ορισμένες περιπτώσεις. Στη διάθεσή μας έχουμε δυνατές ή γρήγορες γροθιές και την άμυνα -αλλά πλήρη απουσία λαβών ή combos- γεγονός που μας οδηγεί σε πανομοιότυπες και κουραστικές συγκρούσεις ενώ οι finishing moves είναι πραγματικά οι πιο αδιάφορες που έχουμε δει.

Τεχνικός τομέας: Η κάθοδος συνεχίζεται

Περνώντας στα του τεχνικού τομέα η κατάσταση δε γίνεται καλύτερη. Τα γραφικά δείχνουν σαν να προέρχονται από την εποχή του PS2, έχοντας απλά την "καθαρότητα" της HD εποχής. Επαναλαμβανόμενα αντικείμενα στους διάφορους χώρους και ελάχιστη λεπτομέρεια στις επιφάνειες δημιουργούν ένα κουραστικό θέαμα.

{VIDEO_1}

Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι και αυτά πολύ απλοϊκά, ενώ οι γνώριμες φυσιογνωμίες που θα συναντήσουμε φαίνονται αρκετά αλλοιωμένες, δίνοντας πολλές φορές την εντύπωση ότι είναι πρησμένες. Μόνο η μουσική ενδέχεται να καταφέρει να μεταδώσει μία δόση νοσταλγίας για τον πολύ καλό πρώτο κύκλο της σειράς, προσφέροντας διάφορα γνώριμα θέματα.

Δεν πειστήκατε; Ας περάσουμε στον επίλογο

Όπως γίνεται εμφανές, λοιπόν, η Zootfly όχι μόνο ολοκληρώνει το εγχείρημά της πολύ πιο αργά από ό,τι θα έπρεπε αλλά δείχνει επιπλέον σε μεγάλο βαθμό την πρόθεση που είχε με την ανάπτυξη ενός τίτλου βασισμένου σε δημοφιλή τηλεοπτική σειρά. Το Prison Break: The Conspiracy πολύ δύσκολα θα καταφέρει να τραβήξει το ενδιαφέρον των φίλων του Prison Break για παραπάνω από μισή ώρα, καθώς δεν προσφέρει το παραμικρό νέο σεναριακό στοιχείο. Επιπλέον, το gameplay είναι τόσο επαναλαμβανόμενο που μπορείτε απλά να πολλαπλασιάσετε το προαναφερθέν χρονικό διάστημα επί 10 για να καταλάβετε τη συνολική εμπειρία που μπορεί να προσφέρει ο τίτλος.

Νικόλας Μαρκόγλου