Dead to Rights: Retribution

Η δυναμική αλλά και αδιάφορη επιστροφή του Dead to Rights

Ένα μεγάλο ερωτηματικό γεννάται κατόπιν της ολοκλήρωσης του Dead to Rights: Retribution, της νέας πρότασης της Namco Bandai. Μια απορία που πηγάζει από τις επιλογές της εταιρίας να συνεχίσει για ακόμα μια φορά να κινείται σε λάθος μονοπάτι και τελικά να καταδικάζει μια δημιουργία της, η οποία υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να κερδίσει με άνεση τις εντυπώσεις. Τα συστατικά της επιτυχίας φαίνονται αρχικά να βρίσκονται όλα παρόντα, αν και τελικά όσο κυλούν τα λεπτά, ο τίτλος δεν μπορεί να κρύψει την έντονη προσκόλληση του σε ξεπερασμένους μηχανισμούς. Και αυτό είναι αναμφίβολα ένα ιδιαίτερα σημαντικό ατόπημα.

Το Retribution αποτελεί το νέο μέλος μιας σειράς, η οποία σε κάτι λιγότερο από μια δεκαετία έχει καταφέρει να προσφέρει τρεις δημιουργίες. Ο developer πηγαίνοντας κόντρα στις κριτικές, δε διστάζει να τη διατηρήσει ζωντανή, αν και τελικά αυτή η εμμονή του δε θα του βγει σε καλό. Στοιχεία όπως αυτό της δράσης δείχνουν να αξιοποιούνται με τον πλέον ιδανικό τρόπο, ωστόσο το όλο οικοδόμημα δείχνει να βασανίζεται από μια κρίση ταυτότητας, μιας και δεν μπορεί να πάρει απλές αποφάσεις για την κατεύθυνση την οποία θα ακολουθήσει ή τους μηχανισμούς που θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει. Ο τίτλος δανείζεται πολλά στοιχεία από παραπλήσιες δημιουργίες, αλλά δεν έχει να επιδείξει κάτι ιδιαίτερο ώστε να ξεχωρίζει και έτσι καταντάει μια απρόσωπη περιπέτεια.

Όπως και στους δύο προηγούμενους τίτλους, πρωταγωνιστικής θα είναι η φιγούρα του σκληροτράχηλου Jack Slate. Ο ογκώδης σωματότυπός του αρχικά προδιαθέτει ευχάριστα, ενώ σε γενικές γραμμές πρόκειται για έναν χαρακτήρα που πάντοτε φτάνει στα άκρα, μιας και πρώτα πυροβολεί και μετά προβαίνει στις απαραίτητες ερωτήσεις. Στο πλευρό του θα βρίσκεται πάντοτε ο πιστός του σκύλος ονόματι "Shadow" και οι δυο τους θα ξεκινήσουν μια μάχη ενάντια στην εγκληματικότητα, σε μια πόλη που δείχνει να μην κοιμάται ποτέ.

Η δράση εκτυλίσσεται στη Grant City, με τον γενικότερο σχεδιασμό αλλά και τις χρωματικές αποχρώσεις της να θυμίζουν κάτι από Gotham City. Ο Jack σαν ένας πιο απελευθερωμένος Batman, θα προσπαθήσει να επαναφέρει την τάξη, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Αυτό που αρχικά εκπλήσσει με το Dead to Rights: Retribution είναι τα υψηλά επίπεδα βίας και φυσικά από το πρώτο κιόλας λεπτό το καθιστούν ακατάλληλο για ανηλίκους. Τα headshots είναι υπερβολικά αποτελεσματικά, τα διάφορα μέλη των αντίπαλων σωμάτων αποσπώνται με ευκολία και γενικότερα ο τίτλος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμα και ως "splatter".

Τα πρώτα στραβοπατήματα

Και αυτή είναι η κεντρική του δομή, η ιδέα που κυριαρχεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Η άμυαλη και σχεδόν ακατάπαυστη δράση θα κρατήσει καθηλωμένους τους χρήστες, οι οποίοι εν μέσω κάποιας μάχης και με τις σφαίρες να περνούν κοντά από το κεφάλι τους, θα αγνοήσουν σε μεγάλο βαθμό την προβληματική τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων. Η Volatile Games, η ομάδα ανάπτυξης που έχει αναλάβει το Retribution, δεν θέλησε να διορθώσει τα προβλήματα του παρελθόντος με βάση τη λογική, αλλά μέσω της εύκολης οδού. Έτσι αντί να ρυθμιστεί κατάλληλα η ΑΙ, προτιμήθηκε ο τίτλος να γίνει ακόμα πιο γραμμικός, με τους παίκτες να αισθάνονται ορισμένες στιγμές πως δεν μπορούν να ανασάνουν.

Μέσα στα σχετικά βαρετά επίπεδα, οι αντίπαλοι θα παίρνουν συνεχώς τις ίδιες θέσεις, ενώ και η λογική του "trial and error" δείχνει υπερβολικά ξεπερασμένη με τον τρόπο που χρησιμοποιείται. Για ακόμα μια φορά εκνευριστικό είναι το γεγονός ότι ο κεντρικός χαρακτήρας δεν μπορεί μπορεί να υπερπηδήσει ένα μικρό εμπόδιο το οποίο του φράζει τον δρόμο, υπενθυμίζοντάς του με τον πλέον άκομψο τρόπο ότι η διαδρομή είναι αυστηρά προκαθορισμένη και δεν έχει το δικαίωμα πειραματισμών.

Πάντως ο τομέας στον οποίο το Dead to Rights: Retribution δείχνει να τα καταφέρνει καλύτερα είναι αυτός της δράσης. Σύμμαχος στην περιπέτεια θα είναι το απλό στην υλοποίηση μοντέλο χειρισμού, ενώ και η κάλυψη είναι αποτελεσματική. Ακόμα και η κάμερα θα δημιουργήσει ελάχιστα προβλήματα, με τις ανταλλαγές πυροβολισμών να αποτελούν το highlight του τίτλου. Το χαμηλό επίπεδο δυσκολίας ενισχύεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι ο Jack μπορεί να πυροβολεί με μοναδική ακρίβεια ακόμα και όταν δεν μπορεί να δει τους εχθρούς του, ενώ στις μάχες σώμα με σώμα, η εικόνα αρχίζει και γίνεται ιδιαίτερα εθιστική και αιματοβαμμένη.

{PAGE_BREAK}

Η άχαρη φιγούρα του Shadow

Δυστυχώς όμως καθ’ όλη τη διάρκεια του τίτλου, η φιγούρα του Shadow αποδεικνύεται σαν την πλέον άχαρη του συνόλου. Ο ογκωδέστατος σκύλος την περισσότερη ώρα θα συλλέγει τα πυρομαχικά που αφήνουν πίσω τους οι αντίπαλοι, ενώ και εξυπνάδα του δεν βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Ο παίκτης θα αναλάβει τον έλεγχό του μόνο σε συγκεκριμένα σημεία και όχι όποτε το επιθυμεί ο ίδιος, με την Volatile Games να πετάει στον κάδο των αχρήστων μια αναξιοποίητη ιδέα. Στα επίπεδα όπου ο Shadow θα είναι η κεντρική φυσιογνωμία, το στοιχείο του stealth είναι αυτό που ξεχωρίζει, αν και ουσιαστικά πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή, αφού το συμπαθιτικό τετράποδο δεν έχει την παραμικρή τύχη απέναντι στα αντίπαλα πυρά.

Διαβάζοντας κανείς όλα τα παραπάνω, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το Dead to Rights: Retribution είναι μια πρόταση που πάσχει από κρίση ταυτότητας. Ο developer φαίνεται να παίρνει τη δημιουργία του στα σοβαρά, τη στιγμή που ένα πιο ανάλαφρο ύφος, με ορισμένα κωμικά στοιχεία να φαντάζει ως την πλέον ιδανική επιλογή. Η δράση δυστυχώς καταντάει γρήγορα επαναλαμβανόμενη και η συνολική διάρκεια -η οποία αγγίζει τις 10 ώρες- θα αποδειχθεί ένας πονοκέφαλος. Η συγκεκριμένη πρόταση θα μπορούσε να ήταν σαφέστατα πιο ανάλαφρη, θυμίζοντας κάτι από μια b-movie, αλλά όλη αυτή η σοβαροφάνεια καθώς και η αδιάφορη εικόνα του κεντρικού χαρακτήρα, δημιουργούν ένα σύνολο που γρήγορα θα διαγραφεί από τη μνήμη των παικτών.

{VIDEO_1}

Προβλημάτων συνέχεια

Φυσικά ο τίτλος είναι αποκλειστικά και μόνο μια single player εμπειρία, οπότε κατόπιν της ολοκλήρωσής του είναι πραγματικά αμφίβολο αν θα απασχολήσει ποτέ ξανά τους παίκτες. Ο developer έχει διαθέσει πολλά add-ons και μάλιστα δωρεάν, αλλά στην πλειοψηφία τους αφορούν επιπλέον οπλισμό, οπότε και το κυρίως gameplay δεν αλλάζει στο παραμικρό. Το Dead to Rights: Retribution ολοκληρώνεται από έναν τεχνικό τομέα ο οποίος είναι αισθητά ξεπερασμένος. Τα μοντέλα των χαρακτήρων πάσχουν από έλλειψη λεπτομέρειας, τα περιβάλλοντα διακρίνονται για τον βαρετό σχεδιασμό τους, ενώ και τα διάφορα εφέ δείχνουν να προέρχονται από την προηγούμενη γενιά hardware. Παράλληλα υπάρχει και ένα πρόβλημα με το scaling και ιδιαίτερα με τη φιγούρα του Shadow, μιας και παρουσιάζεται δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες.

Η μηχανή γραφικών είναι ιδιόκτητη της Volatile Games, αν και δε θα πρέπει να αισθάνεται και τόσο περήφανη από το τελικό αποτέλεσμα. Η σκυτάλη της μετριότητας περνάει από τα γραφικά στον ήχο, ο οποίος με εξαίρεση τα εφέ των πυροβολισμών και των εκρήξεων, διακρίνεται για τους απίστευτα βαρετούς αλλά και κακογραμμένους διαλόγους. Για τις ατάκες του Jack, καλύτερα να μην γίνει λόγος…

Συμπεράσματα: σκύλος που γαβγίζει, δε δαγκώνει

Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις μας γύρω από το Dead to Rights: Retribution, το συμπέρασμα είναι πως για ακόμα μια φορά η Namco Bandai επιλέγει την πλέον λανθασμένη κατεύθυνση για μια δημιουργία της. Η νέα αυτή πρόταση είναι καταδικασμένη να έχει την τύχη των προκατόχων της, γιατί πολύ απλά αδυνατεί να διακριθεί σε κάποιον τομέα και δυστυχώς τα ελάχιστα θετικά στοιχεία, εξαφανίζονται κάτω από την πίεση της γενικότερης μετριότητας.